zaterdag 9 juni 2012

Hoe 'werk' je geen identiteit geeft

Mensen die me goed kennen, weten dat ik er zowel zo


als zo

uit kan zien. Ik speel weliswaar geen games, maar ik heb altijd veel gelezen en kan helemaal obsessief worden over zaken als Game of Thrones, 9gag of de Youtube Community. Dan trek ik mijn favoriete grijze fleecevest aan, doe mijn haar in een handige haarklem, hijs mijn pyjamabroek even goed en als ik boodschappen moet doen, ga ik op relaxte merkloze gele gymschoenen en schiet ik snel in mijn door moeders ingekorte spijkerbroek van de damesafdeling van de C&A. Ook draag ik dan soms nog mijn zalfpak. Dit alles tezamen, hoewel ongevaarlijk wanneer geïsoleerd, doet mij een uitstraling hebben die je zonder nadenken kunt bestempelen als 'nerd'.

Als ik zelf iets bijzonders in de wereld wil zetten, en kunst niet meer gewoon kunst noem (want dan ga je een raar gat in) maar aanduid met de vage term 'werk', dan is het lange-haar-dag. En onverwacht-hippe-oversized-bloezen-van-mijn-moeder-dag. En oh-ik-kan-het-bovenste-stuk-van-mijn-afgeknipte-broekpak-ook-nog-gebruiken-namelijk-als-naveltruitje-dag. En ik-weet-heel-goed-waar-ik-die-schoenen-vandaan-heb-maar-dat-ondersteunt-het-statement-dat-ik-ermee-maak-niet-dus-zeg-ik-van-niet-dag. Dit alles tezamen maakt het een overvalste hipsterdag. 

Ik worstel met het compileren van die twee identiteiten. Vooral omdat je om een echte hipster te zijn, ook je eigenaardige trekjes in moet brengen, en die zetelen bij mij dus in het nerdrijk. Maar de nerd-identiteit maalt niet om mode of sociale status, dus hoe steekt dat dan in elkaar? De lijn tussen hobby en 'werk' vervaagt zo. In mijn hoofd is het allemaal werk. De vraag is of ik het nog leuk vind. Zo nee: wie ben ik dan? 

*Gelukkig vind ik het weer leuk. Maar ik wou toch even een leerzame filosofische vraag stellen als het u belieft. 

3 opmerkingen:

  1. Het hipsterdom is een onderwerp vol tegenstellingen (en dat zijn op zichzelf de interessantste), en ik zou er graag eens een blog over maken. Hoewel ik weet dat eenmaal op (digitaal) papier mijn gedachten toch weer niet zo helder blijken. Wie ben ik? is een vraag die ik mezelf de laatste tijd ook vaak heb gesteld, en volgens spirituele bladen wordt geopperd om 'die ware ik' te vinden door je van het verlangen anderen te behagen en het rekening houden met anderen langzaam te ontdoen alsof het een ouwe eierdop is. Ik denk eerlijk gezegd dat dit verlangen een evolutionair noodzakelijke eigenschap voor eens mens is en dat er zonder niet zo veel mens overblijft. Dus ik heb maar geaccepteerd dat ik gewoon iemand ben die leeft en die zich de vraag soms stelt wie zij is en het antwoord waarschijnlijk nooit zal krijgen.
    En terwijl ik dit typ staat er een eend in mijn tuin me aan te kijken en ik vind het een beetje eng.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Waarom plaats je dit soort teksten niet op je blog? :P (niet dat ik niet wil dat je hier schrijft, vind het leuk dat je zo in diepte reageert ;) )
    Dat van die eierdop is mooi.
    Die eend weet precies wat je denkt. Of misschien ziet hij gewoon een heel groot stuk brood als hij naar mensen kijkt.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Bedankt. Haha, die eend komt hier echt heel vaak. En soms neemt 'ie z'n vriendinnetje mee. Dat is zo lief aan eenden, ze zijn altijd in koppels :)

    BeantwoordenVerwijderen