dinsdag 12 juni 2012

Bijenraad

Ik was vorige week met mijn moeder naar Amsterdam. Ik heb een modebroek gekocht, we zijn naar Marqt geweest (een biologische supermarkt) en naar een groenesapjesbar, waar ik iets met algen heb gehad en mijn moeder wat met fruit. Nu heeft ananas en mango gekocht om zelf sapjes van te maken. Ik kan haar dan nog overtuigen er een beetje bijenstuifmeel bij te doen, maar de algen krijg ik er niet in. Die zijn dan ook behoorlijk smerig. Ik heb geen beeldmateriaal uit Amsterdam. Het-je-eigen-maken van ervaringen op een vreemde plaats is moeilijker dan op de plek waar je je eigen verhaal al hebt opgebouwd. En met het-je-eigen-maken bedoel ik de dingen eruit halen die met je resoneren en daar een verhaal van bouwen dat zowel je eigen identiteit als die van de stad omhult. Dit alles om voor voor bekenden en onbekenden van de stad een interessant, vruchtbaar verhaal te kunnen aanbieden. Áls je wilt pleasen, doe het dan goed. Met stuifmeel, en niet met algen.

Een bezig bijtje, Terschelling, 2008

In de middeleeuwen werd het geheugen voorgesteld als een honingraat. Een honingraat bestaat namelijk uit cellen, waar onder andere voedsel in opgeslagen wordt. Als een cel vol zit, wordt het door de bijen afgesloten met een dekseltje.

Zoals te zien op de foto, is de bij bedekt met stuifmeel. Tijdens zijn zoektocht naar nectar blijft er van alles aan hem kleven. Onderweg raakt hij het weer kwijt door er bloemen mee te bestuiven, waarna het vervangen wordt door nieuw stuifmeel, en uiteindelijk brengt hij het mee naar zijn bijenkorf.

Zo gaat het ook met ons geheugen. Het residu van sommige ervaringen blijft niet lang aan ons kleven, en kunnen we gebruiken op een vruchtbare manier. Andere ervaringen bewaren we voor latere verwerking.

Als de ene bij sterft, neemt de andere het van hem over. Ze maken allemaal deel uit van hetzelfde systeem. Zo ook bij ons. Als je sterft, neemt een andere fysieke identiteit het over, onderdeel van en aangestuurd door je systeem. Je staat iets verder af van de ervaring, omdat je de herinneringen niet hebt verzameld als de persoon die je nu bent, maar je kan ermee werken. Alles wat je nodig hebt zit al in jezelf. Net als stuifmeel bevat de informatie in je geheugen alle essentiële nutriënten.

Een schepje erbovenop: bijen verzamelen zowel nectar als stuifmeel en gebruiken beide als voedselbronnen. Stuifmeel kan meteen verteerd worden, maar nectar (in Griekse mythes de naam van godendrank, hier kom ik op), moet eerst worden omgezet. Bijen voegen er enzymen aan toe, zodat er een zoete, stroperige vloeistof ontstaat: honing. Ook wij vliegen van bloem naar bloem. Net als bijen zoeken we voortdurend naar iets wat ons die ervaring van zoet geluk kan geven. We krijgen er niet genoeg van, die vleugjes goddelijke levenskracht.

En ondertussen maken we kruisbestuivingen in de wereld. Zoals bijvoorbeeld tussen Amsterdam, een oude foto, bijen en de reïncarnatietheorie in een vermomming van collectief onderbewustzijn - zo gek eigenlijk nog niet. En zo ontstaan nieuwe bloemen. 

maandag 11 juni 2012

Van teen tot top: korte broek


Geschiedenis: hing op het rek voor €5,-, maar was niet €5,-. Onee. Verre van. Maar ik was verliefd, en in de liefde ben je blind. Voor prijskaartjes. 

Argumenten voor: is gehaakt, wat je associeert met winter, breien, en binnenzitten. En toch zijn het hotpants, wat je associeert met zomer! Zo verrassend!  

Argumenten tegen: begint nu al te lubberen aan de achterkant, zodat het als een kanten kleedje over een tafeltje naar beneden hangt. Dit komt door mijn angst dat het kanten kleedje niet groot genoeg is voor het tafeltje, en over de randen van het tafeltje naar boven kruipt als het tafeltje een tijdje op een stoel heeft gezeten. 

Irrelevante kanttekeningen: optionele co-aanschaf:


zondag 10 juni 2012

Van teen tot top: broek


Geschiedenis: nieuw, uit Amsterdam, moeder vond hem ook mooi, gekocht door moeder, yesyesyesyes.

Argumenten voor: is stretch! Heeft een craquelépatroon! Zit zo strak dat hij door kan gaan voor een legging en is dus veelzijdig! Heeft daarentegen toch broekzakken! Handig!

Argumenten tegen: het bovenste deel van de gulp zakt af. Maar dit is meestal toch niet zichtbaar. Behalve als je hem draagt zoals op de foto.

Irrelevante kanttekeningen: mijn benen lijken erdoor op de benen van twee versleten paspoppen die ik laatst zag. Al waren die groen. (Een irrelevante kanttekening in een irrelevante kanttekening.) Nog een irrelevante kanttekening: gisteren heb ik mijn teennagels gelakt, speciaal voor jullie, om deze schoenen te dragen, die uiteindelijk helemaal niet op de foto stonden die ik uitkoos. MAAR NU WEL. Snel! Uitvergroten! Teennagels!

Volgende keer in 'van teen tot top': korte broek.

zaterdag 9 juni 2012

Hoe 'werk' je geen identiteit geeft

Mensen die me goed kennen, weten dat ik er zowel zo


als zo

uit kan zien. Ik speel weliswaar geen games, maar ik heb altijd veel gelezen en kan helemaal obsessief worden over zaken als Game of Thrones, 9gag of de Youtube Community. Dan trek ik mijn favoriete grijze fleecevest aan, doe mijn haar in een handige haarklem, hijs mijn pyjamabroek even goed en als ik boodschappen moet doen, ga ik op relaxte merkloze gele gymschoenen en schiet ik snel in mijn door moeders ingekorte spijkerbroek van de damesafdeling van de C&A. Ook draag ik dan soms nog mijn zalfpak. Dit alles tezamen, hoewel ongevaarlijk wanneer geïsoleerd, doet mij een uitstraling hebben die je zonder nadenken kunt bestempelen als 'nerd'.

Als ik zelf iets bijzonders in de wereld wil zetten, en kunst niet meer gewoon kunst noem (want dan ga je een raar gat in) maar aanduid met de vage term 'werk', dan is het lange-haar-dag. En onverwacht-hippe-oversized-bloezen-van-mijn-moeder-dag. En oh-ik-kan-het-bovenste-stuk-van-mijn-afgeknipte-broekpak-ook-nog-gebruiken-namelijk-als-naveltruitje-dag. En ik-weet-heel-goed-waar-ik-die-schoenen-vandaan-heb-maar-dat-ondersteunt-het-statement-dat-ik-ermee-maak-niet-dus-zeg-ik-van-niet-dag. Dit alles tezamen maakt het een overvalste hipsterdag. 

Ik worstel met het compileren van die twee identiteiten. Vooral omdat je om een echte hipster te zijn, ook je eigenaardige trekjes in moet brengen, en die zetelen bij mij dus in het nerdrijk. Maar de nerd-identiteit maalt niet om mode of sociale status, dus hoe steekt dat dan in elkaar? De lijn tussen hobby en 'werk' vervaagt zo. In mijn hoofd is het allemaal werk. De vraag is of ik het nog leuk vind. Zo nee: wie ben ik dan? 

*Gelukkig vind ik het weer leuk. Maar ik wou toch even een leerzame filosofische vraag stellen als het u belieft. 

vrijdag 8 juni 2012

Mijn favoriete legging

Heen van been,
op naar kop,
met andere woorden:
van teen tot top!


(is dit teveel been?)

Geschiedenis: gekocht in een winkel.

Argumenten voor: hij heeft heel kleine zwart-witte strepen, wat ik een subtiele variatie vind op het thema zwart-witte strepen.

Argumenten tegen: er zit een klein gat in, gelukkig net boven de boomgrens.

Irrelevante kanttekeningen: het verkleinen van deze foto maakt cirkels en andere optische danwel pixelillusies in het streepjespatroon:


Volgende keer in van teen tot top: mijn favoriete broek.

Zoutloos

 courgette-andijviesoep, gegarneerd met lavendelbloemen
waarna ik de compositie verpestte met twee dotten peterselie

Ik hou van humor. Geef mij een goede woordgrap (of een slechte) en je hebt mijn dag gemaakt. Ook een portie zwartgallig sarcasme laat ik mij niet missmaken. Mensen met zelfspot hebben altijd een streepje bij me voor, en ik kan helemaal slap liggen in het aanzicht van schattige babydiertjes, of ze nou niezen of niet. Maar waar je niet mee aan moet komen is flauw gepest. 

Ik doel op hermetische afrekeningen van versprekingen, onhandigheden, fysieke blunders, of nog erger: zonder een andere aanleiding dan een superieur gevoel van lamlendigheid. 

Een voorbeeld uit de praktijk: ik smste een vriendin hoopvol impliciet uitnodigend 'Hé, ik ben in Groningen en vind het altijd leuk om je dan even te zien!'. Krijg ik terug: 'ik heb je helemaal niet gezien.' Dodelijk. 

Of, eentje die we allemaal kennen: als je iets hips draagt voorzien van een aantal inherente gaten: 'je moet je broek even laten naaien'. 

Zulke grappen zijn van het kaliber dat moeiteloos verdedigd kan worden onder het motto 'je moet wat meer eelt op je ziel krijgen', als je klaagt dat je er last van hebt. Daar zitten behoorlijk wat aannames in, zoals dat de ideale hoedanigheid van je ziel een harde, knoestige eeltknobbel is. 

Ik kan er ook totaal niet adequaat op reageren. Ik zie de humor er gewoon niet van in en kom niet verder dan een lauw 'ja, haha'. En tien minuten later bedenk ik me dat ik eigenlijk heel hard had willen terugschreeuwen 'flikker op met je naaimachine! Zie je nu wat je gedaan hebt! Je hebt me boos gemaakt! En daar kan ik niet mee omgaan! Stomme trut! Dit is helemaal niet grappig!' En dan zullen ze om me lachen alsof ik een schattig babydiertje ben dat net heeft geniest. 

Mijn courgettesoep was heerlijk, dankuwel. Zoutloos, zoals ik dat graag heb. Maar met smaak.
(Ik weet ook niet helemaal of die metafoor klopt en of het kant danwel wal raakt op een ingewikkelde manier in het kader van deze post, maar het klinkt goed. Morgen krijg ik vast spijt van deze slaapdronken voetnoot. En jemig, wat heb ik veel moeilijke woorden gebruikt hierboven, is dat nou echt nodig? Eloquentie staat niet gelijk aan goed schrijven, nam ik mij gisteren nog voor. Maar er was een uitbraak uit dat propvolle hoekje van mijn geest waar al die woorden zich onuitgesproken opstapelen, en ik heb ze niet allemaal kunnen opsporen voor ze ontsnapten via mijn tien vingers, want ik bewaakt meestal alleen mijn mond. Ik heb wel een nieuwe type rare vogel bedacht! Toe te voegen aan de reeks 'humeurige huismussen' en 'pedante pechvogels'. Zie onder. Morgen: van teen tot top, de benensectie! En een rare post waarin ik herinneringen aan vorige levens vergelijk met stuifmeel ofzoiets, misschien moet ik maar gaan slapen.)

dinsdag 5 juni 2012

Biefkoekjes à la Stam van de Holebeer



In de prehistorie van Jean M. Auel aten de neanderthalers calorierijke koekjes van vlees, vet en gedroogde vruchten wanneer ze lange afstanden moesten lopen. Dit leek mij ontzettend lekker, dus heb ik het geprobeerd na te maken. Niet dat ik lange afstanden loop. Of een neanderthaler ben. Maar ik ben wel een keukengorilla.
Laat dit mijn oma niet weten, want als je het aan haar vraagt krijg ik een 'venusfiguur'. Dat valt best mee en wat dan nog? Straks verwijt ze me nog een dromerig botticelligezicht te hebben en golvend rood haar. Een venusfiguur is wel de minste van mijn zorgen.

Men neme:
1 biologisch biefstukje
4 of 5 gedroogde zuidvruchten zoals vijgen, dadels, abrikozen
twee eetlepels kokosolie (blijft stabiel bij hoge temperaturen)
een paar hazelnoten

In de blender, dan een kwartier op 180 graden bakken. Ik had ze op 200 en dan worden ze dus een beetje zwart. Maar ze smaken heerlijk. Erg zoet en stevig. En heel voedzaam. Nu ga ik ze uitdelen en dan niet vertellen dat er biefstuk in zit.

Ik ga binnenkort ook gedroogde bessen en appels proberen en wat kruiden zoals kaneel. Over een halfjaar zijn mijn vleesgebakvaardigheden zo ontwikkeld dat de smaak van bloed en eiwit naadloos opgaat in het geheel, zijnde mijn verjaardagstaart, en je opmerkt 'wat bijzonder, wat zit erin?'. En dan is het een zelfgestrikt konijntje uit de vrij natuur.