zaterdag 19 mei 2012

Gespot 3: waarom er niets te spotten viel

Mijn excuses voor het verbreken van deze blogketting. Daar zat ik met mijn goede voornemens: na het bespottelijke tijdsbestek van één dag alweer verdampt.

De reden: ik had geen ander verhaal te vertellen hier dan dat van mijn ziekte. Dat is erg persoonlijk en precair, want een ziekte brengt je schaduwkanten tot uitdrukking. En ik wil wel dat het leuk blijft. Maar inmiddels kan ik het met genoeg relativering en wrange humor bekijken om toch even verslag te doen.

Na een jaar alternatief shoppen, ben ik toch weer naar de huisarts gegaan, die me doorverwees. In het ziekenhuis waren ze erg zorgelijk en probeerden ze me bang en afhankelijk te maken, zoals ziekenhuizen plegen te doen. Ze vroegen letterlijk: 'voel je de paniek al opkomen?' En: 'als deze ontstekingen op een andere plek in je lichaam zaten zou je allang zijn opgenomen' - ja, maar daar zit het lekker niet, toch? En 'je moet je hele leven lang smeren, smeren, smeren, want de oorzaak is niet te achterhalen' - nee. Ik weiger me afhankelijk te maken. Ze vertelden me eigenlijk dat ik me heel erg zorgen moet gaan maken. Zorgelijkheid. Zorg. Met heling heeft het niets te maken. Bespottelijk.

Niet om met het vingertje te wijzen: dat ik hier last van heb, dat ik überhaupt toch weer naar de huisarts ben gegaan, is een teken dat die angst en afhankelijkheid ook nog steeds in mij zitten. Anders had ik zelfs onder deze grote druk mijn rug recht gehouden. Geeft niet. Bovendien heb ik mijn angsten overwonnen door toch een alternatieve heler te bellen, tegen de mening van mijn ouder(s) in. De situatie was als volgt: ik zat bij mijn ouders, eigenlijk wilde ik die paardenmiddelen van de dokter niet gebruiken, maar mijn ouders wilden dat ik ze wel gebruik, en om mijn autonomie te hervinden, moest ik naar Groningen, want nog zo'n slopende ruzie kon ik niet aan, en om in Groningen te leven heb ik geld nodig, en dat kon ik niet verdienen doordat ik ziek was. Dus vond ik mijn loophole: ik zorgde ervoor dat ik meer energie kreeg door die paardenmiddelen, waardoor ik mezelf weer op de rails kon zetten naar Groningen (dat is ook waar die alternatieve heler, die ik in Sneek ontmoet heb, toevalligerwijs zit).

Zie je hoe het werkt? Hoe dit allemaal in elkaar steekt? Prachtig toch?

Ik stop met studeren en heb mijn vakantiebaantje afgezegd. De dokter vertelde me dat mijn afweersysteem  door een erfelijke poreusheid van mijn opperhuid continu aan het werk is om alles wat er binnenkomt te bevechten. Die ontstekingen vreten energie, en daar ben ik dus zo kapot van. Ziehier een medische validering voor de mensen die niet begrijpen waarom ik kennelijk met alles stop. Die zijn er, vreemd genoeg. Die mensen, bedoel ik. Alsof het feit dat ik met alles stop niet genoeg zegt: blijkbaar ben ik erg ziek. Alsof ik me aanstel.

Ach, ik neem het ze niet kwalijk: ik héb een slachtofferrol die vaak geactiveerd wordt. Die is juist integraal onderdeel van mijn ziekte. (Onderdeel van laag 8: identificatie met een laag zelfbeeld.) Ondanks dat dat nu weer gebeurde, en al die zorgelijkheid over me werd uitgestort, heb ik er ook informatie uitgehaald die belangrijk is om mezelf te begrijpen. Ik sta letterlijk heel erg open en ben in een continue innerlijke strijd omdat ik bepaalde dingen in de wereld niet zo leuk vind, maar er ook geen nee tegen durf te zeggen. (Laag 6: emotionele blokkades.)

Maar door de antibiotica zijn die ontstekingen dus wel weg, en mijn huid is door de hormoonzalf nu bijna helemaal glad, dus ik kan weer over straat met het idee dat ze kijken omdat ze me leuk vinden, en niet omdat ze ziekelijk gefascineerd zijn door fysieke afwijkingen. Voor wat het waard is. Het weghalen van de confrontatie helpt namelijk niet mijn pathologische angst voor afwijzing (laag 5) op te lossen, waardoor ik bij mezelf weg raak. En uiteindelijk vind mijn lichaam wel weer een manier om me hier op te wijzen door nieuwe of een terugkeer van symptomen. Maar wat je denkt dat er gaat gebeuren, waar je bang voor bent, heeft de neiging zich te manifesteren. Dat gezegd hebbende, klinkt mijn toekomstvoorspelling bijna alsof ik mezelf wil straffen. Jep, laag 7 van de ui. Vandaar die heler. Dat is een goede uienpeller.

Deze hele ervaring was een uitstekende les in keuzes maken vanuit mijn hart en ondanks de mening van anderen voet bij stuk te houden. Belangrijke thema's voor mij.

Je kunt zeggen: je denkt teveel na. Je kunt ook gewoon smeren, smeren, smeren en je niet druk maken. Vanwaar die zorgelijkheid? (Laag 8.) Dat zal ik je vertellen: als ik dit werk allemaal niet had gedaan zou ik weer depressief geworden zijn. Ik voelde het al even opkomen, dat gevoel van leegte, zinloosheid, stuurloosheid. En ik nam het ter harte, en toen loste het op.

Al die lagen met al hun vertroebelende boodschappen die je liever wilt negeren omdat je ze geluk in de weg zitten, willen je eigenlijk iets vertellen. Het is de kunst om daarnaar te luisteren. En om er vervolgens naar te handelen. Dan kom je in het nu. Dan ben je gelukkig.

2 opmerkingen:

  1. Ga je nu voor de combinatie van alternatieve en "gewone" geneeskunde? Ik snap enerzijds wel dat je het niet zo hebt op "normale" artsen en ziekenhuizen, zeker niet als ze hun zorg brengen zoals je hier beschrijft, maar anderzijds denk ik dat die mensen ook echt wel het beste met je voor hebben. Al is het erg onprofessioneel om indirect verwijten naar je te maken dat je gewoon vanaf het begin naar hen had moeten komen ipv allerlei alternatieve dingen te proberen.

    Hopelijk vind je snel de energie die je zoekt :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja, dat is waar, ze bedoelen het goed. Maar wie niet? :P Zelfs mensen die het niet goed bedoelen bedoelen het in zeker opzicht goed, iets in hen gelooft erin dat ze de bedoeling waar ze het mee doen voor het goede is. Dus dat betekent eigenlijk niet zoveel. Het gaat erom wat voor uitwerking hun actie heeft...

    Idd! :D

    BeantwoordenVerwijderen