vrijdag 4 mei 2012

Fuck it dat disharmonie ook onderdeel is van de harmonie

Iemand vroeg mij laatst: 'hoe gaat het met je gezondheid?'
Ik antwoordde: 'ik voel me elke dag alsof ik een feestje heb gehad.' Ik liet een pauze vallen voor het effect. 'Zonder dat ik een feestje heb gehad.'

Ik heb mijn baantje bij het tuincentrum in wederzijds overleg opgezegd. Het was fysiek en emotioneel te zwaar.

Ik heb een aantal moeilijke weken achter de rug. Het ging zo goed: ik ging naar school, ik werkte en ik deed mee aan een gitaarensemble. Tot ik het concert moest geven. Eigenlijk zat het me vanaf het begin al niet lekker dat ik me had opgegeven. Ik ging met tegenzin naar de repetities en had me niet goed voorbereid. Ik zette een masker op en deed het toch, op pure wilskracht, want ik kon niet zomaar afzeggen. The show must go on. Na het concert had ik een zenuwinzinking, waarmee ik mezelf helemaal opbrandde. Opnieuw. Daar. Gevallen.

In de afgelopen maanden ben ik stapje voor stapje weer opgestaan. En ik hoef maar een keer iets te doen waarin ik niet naar mezelf luister, en al mijn werk wordt tenietgedaan. Nu zat ik dus weer thuis. Mijn gezondheid verslechterde enorm. Er gebeurde veel, waar ik niet op in zal gaan, wat er uiteindelijk toe leidde dat ik besloten heb naar de huisarts te gaan.

Ik kan mijn hoofd nauwelijks draaien: de huid op mijn gezicht trekt dan strak en mijn oogleden trekken dan bijna dicht. Ik heb continu jeukaanvallen, en die putten me uit. Ik kan er niet door slapen. Ik word nu elke nacht wakker. Ik voel veel negativiteit en kan me alleen door wilskracht ergens voor motiveren. Het leven is niet licht voor me. Elke dag is een strijd, met tranen net onder de oppervlakte. Niemand kan me daarin echt helpen.

En ik wil gewoon kunnen studeren zonder geremd te worden door mijn ziekte.

Ik heb lange tijd mijn heil gezocht in alternatieve geneeswijzen. Die hebben me veel kennis en groei opgeleverd. Ik weet nu bijvoorbeeld veel meer over gezonde voeding, maar ook over mezelf. Ik grapte in december dat ik wenste dat ik een gebruiksaanwijzing had meegekregen in dit leven. Nu heb ik die zelf voor een groot deel geschreven. Voor wat het waard is. Ik ben een jaar verder en mijn toestand is niet verbeterd, eerder verslechterd. Ik heb vertrouwen in mijn innerlijke kompas. Het brengt me alleen geen stap dichterbij genezing. Dit is een helingscrisis, denk ik, maar het kan ook gewoon een crisis zijn als ik niet de juiste stappen onderneem om de heling te ondersteunen.

De huisarts heeft me nooit echt geholpen. Hij gaf me een zalfje dat de symptomen bestrijdt, en dan nog niet eens alle. Ik weet dat ziekten psychosomatisch zijn en dat je verantwoordelijk bent voor alles wat je 'overkomt'. Daar ben ik van overtuigd geraakt. Ik wil dus niet vanuit slachtofferschap leven. Daarom dacht ik dat naar de huisarts gaan niet goed voor me zou zijn. Hier heb ik ruzie met mijn ouders over gehad. Ik zei: 'ik wil dat pas als ik er zelf klaar voor ben.' Dat ben ik nu. Ik ben klaar voor het genezen van de symptomen, want ik ben klaar met het zoeken naar de oorzaken. Dat blijft wel, maar niet meer door elke dag in drie verschillende zelfhulpboeken te lezen en vijf bewustzijnsverhogende youtubevideos te kijken.

Ik voel me hier wel rustig door worden, en heel. Ik ben klaar voor een volgende fase.

2 opmerkingen:

  1. Blegh, wat akelig die terugval. Maar eigenlijk klink je ondanks dat wel redelijk positief. En heel bewust. Ik zou zelf ws alleen maar klagen en/of grapjes maken om het nog enigszins draagbaar te maken, dus ik heb bewondering voor je wilskracht en doorzettingsvermogen :) Succes (want sterkte heb je volgens mij niet echt nodig)!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het stadium van klagen en grapjes maken heb ik ook gehad hoor... Maar klagen heeft me nog nooit ergens gebracht. En de humor ben ik even kwijt...

    Dank je. :)

    BeantwoordenVerwijderen