zondag 27 mei 2012

Vlierbloesemlimonade


water met vlierbloesemschermen

zaterdag 26 mei 2012

Wurmpjes

Boven: amandelcake met gember, citroenschil, kokosolie en walnoten
Onder: mueslireep met haver, banaan en stukjes rauwe cacaobonen

Ik was zonet naar Simone om het courgetteplantje te brengen en kreeg in ruil voor de mueslireep een paar brownies mee. Ze heeft zo'n lief wurmpje van een baby. 

Ik heb voor het eerst longkruid gegeten. Door hormoonzalf kan eczeem naar binnen slaan in de vorm van astma. Daarnaast kwam er longemfyseem in mijn familie voor, en nu heeft de buurman het ook. Zijn tuin staat vol met longkruid, en hij weet niet eens dat dat helpt. Triest. Maar waarschijnlijk is hij nu toch te ver heen om baat te hebben bij iets anders dan prednison (dit moest ik ook bijna slikken, maar gelukkig kon ik het houden bij hormoonzalf en antibiotica). 

Ik werd dus een beetje naar van de buurman, omdat hij me confronteerde met mijn angsten. Hij zit altijd reikhalzend achter het raam, komt er maar net bovenuit in zijn leunstoel, en straalt een intense triestheid uit. Wat op onze stoep gebeurt is zijn contact met de buitenwereld. Ik deed aanvankelijk alsof ik hem niet opmerkte. Niet naar binnen kijken, snel tegen de deur aan gaan staan om hem open te maken, bukken als ik mijn fiets van slot haalde... Tot de dag dat ik besloot hem recht aan te kijken en te zwaaien. Hij knikte naar me zonder te glimlachen, maar ik bleef glimlachen van binnen. En sindsdien ben ik niet bang meer voor de buurman. 

Op de bladeren van longkruid zie je witte rondjes, die de vorm hebben van longblaasjes, vandaar de naam. Volgens de signatuurleer is het goed voor je longen, en omdat er haartjes op de stengels en bladeren zitten is het ook goed voor je huid (ja, dat verband snap ik ook niet helemaal). 

Ik at het rauw, vermengd met de eveneens behaarde oregano, door mijn salade. Straks lekker aan de vrouwenmantelthee, want het is weer zover, geloof ik. En dan weer lekker verder lezen in De Valei van de Paarden.

longkruid

vrijdag 25 mei 2012

Groene vingers

ehbo

Ik ging op weg om een courgetteplantje bij Simone te brengen, omdat ik zo'n achtertuingorilla ben. Vandaag heb ik een brokkendag, en nog voordat ik op de fiets zat knakte het steeltje al door. Deze houden we zelf dus maar.

Courgetteplanten groeien heel snel en worden wel een meter in doorsnee. De hele zomer en herfst komt er een oogst van in totaal zo'n 40 courgettes aan. Vroeger hadden we een volkstuintje met drie van die planten, en hun monstrueuze eigenschappen waren de inspiratie voor een heus horrorverhaal getiteld 'de gele courgette'. Ik heb nu ook weer gekozen voor de gele variant, omdat die rauw heerlijk is door salades.

Andere brokken betroffen: een geleend boek waarvan de flap omvouwde (Vallei van de Paarden van Jean M. Auel) en een thee-ei dat ik doormidden brak (en we weten allemaal: een half thee-ei is geen ei). Maar ik had laatst ook al een klungelactie. Onlangs heb ik de hele tuin volgezaaid met eetbare bloemen, zoals goudsbloem en klaproos. Dit klinkt alsof ik er verstand van heb, maar dat valt tegen. Ik heb geen flauw idee hoe goudsbloem en klaproos eruitzien als ze nog geen bloemen hebben, laat staan kaasjeskruid en teunisbloem. Maar omdat de tuin zo zoetjesaan vol aan het groeien is, leek het mij verstandig om wat onkruid te wieden. Je voelt 'm al aankomen: zo heb ik mijn bloemenmengsel in mijn onwetendheid flink uitgedund.

Ik ben dus de prehistorieboeken van Jean Auel aan het lezen, en las laatst: 'stokrozen zijn goed tegen huiduitslag', wat ik om voor de hand liggende redenen een grijnswaardige ontdekking vond. Het is een nogal onthaastende serie, vol beschrijvingen, maar ik zuig de informatie op als een spons. Ik vind al die kruiden en knollen mateloos interessant.

Simone's zus heeft een kruidenopleiding gedaan en in ruil voor het courgetteplantje krijg ik straks een zalf van smeerwortel en brandnetel van haar. Blijer kun je me niet maken!

Het courgetteplantje staat nu temidden van de al dan niet eetbare-bloemen-in-spe in de tuin te wennen. Straks ga ik een leuk plekje voor 'm uitzoeken waar hij zonder al teveel op te slokken een groot geel courgettemonster kan worden.

Mijn knie wou ook graag op de foto

donderdag 24 mei 2012

Brievenbusguerilla

Ik had dus mueslirepen gemaakt.

Die deed ik in plastic boterhamzakjes met een touwtje eromheen en het opschrift 'mueslireep van Roos'. Dit deed ik niet vanuit een soort gestoorde zelfbevestiging, maar om er een cadeauachtig cachet aan te geven. Nadat ik dit had gedaan, toog ik op weg om ze uit te delen. Mijn beide grootouders kregen er één, mijn ex-tante Yvon (bekend van het project 'tie-and-dye met Yvon en Roos'), mijn shiatsu therapeute, waar ik eerst nog aan twijfelde maar die ik tegenkwam in de supermarkt waarna ik mij gedroeg alsof ik het al die tijd van plan was geweest, en mijn vader. 

De reacties waren verschillend. Yvon stuurde me een smsje met een verrast bedankje. Dit is wat er van je verwacht wordt als er een zelfgemaakte mueslireep in je brievenbus gedaan wordt. 
Oma en opans bedankten me blij toen ze mij de eerstvolgende keer zagen. Opans (dat is een naam, de samentrekking van 'opa' en 'Hans') had een mueslireep gekregen toen hij eerder langs was gekomen, en we hadden het al even gehad over een mueslireep voor oma. Dit kwam dus niet helemaal uit de lucht vallen.
De shiatsu therapeute vond het erg lief van me, zo lief dat ik er verlegen van werd, en ze was een beetje in de war toen ik vertelde dat er haver in zat, omdat we beiden in principe zonder granen eten. Maar meteen begreep ze het weer: 'oh, maar haver gaat nog wel', hierbij duidend op het feit dat er minder gluten inzitten. Een feitje over haver voor u. 
Mijn opa stuurde mijn vader een verwarde, enigszins wantrouwige mail die aan mij gericht was waarin zijn onbegrip over de situatie duidelijk uiteengezet werd. Alsof iemand anders uit mijn naam een mueslireep naar binnen zou gooien! De laatste zin verklaarde echter veel: 'waarom belde je niet even aan?' Terugkijkend begrijp ik dat dat het beste was geweest in zijn geval, daar ik niet zo vaak langkom en het de laatste keer gewoon onverwacht leuk was.
Ook mijn vader vroeg zich af waarom ik niet binnen was gekomen, maar dan per sms. 'Maar ze waren erg lekker hoor,' stuurde hij er gewetensvol achteraan. 

Deze ervaring was erg leerzaam. Ik heb een inkijkje gekregen in de veldtactieken van een brievenbusguerilla (zoals het feit dat je chocola beter niet met warm weer in een plastic zakje kan doen), zodat ik des te beter ben voorbereid als ik dit op grote schaal wil toepassen in één of ander tijdscontinuüm waarin ik daadwerkelijk dingen ontwikkel tot ze zo groot worden dat je er niet meer omheen kan. In je brievenbus.

Domme donderdag

Deze week is het thema 'formuleren'. Dit woord kennen we natuurlijk van de bekende combinatie 'gedachten formuleren', en zo heb ik 'm ook gebruikt in mijn motto, maar eigenlijk kan je natuurlijk van alles formuleren, zoals probleemstellingen, vragen of officieel getinte teksten. Formuleren betekent 'in woorden uitdrukken'.

Omdat de frisse wind allang uit deze alfabetblog verdwenen is, en het alleen nog maar een kwestie is van die verdomde themaweken afmaken, formuleer ik de blogs in de f-week dan ook zó dat het niet per se gaat om 'in woorden uitdrukken' maar meer om het vormen van wat dan ook. Dit is een moeilijke manier om te zeggen dat ik wat losser met de thema's ga worden in de hoop er wat meer schwung in terug te brengen. En dat is een moeilijke manier om te zeggen dat ik gewoon lekker ga bloggen. Met minder überpersoonlijke ziekte-ervaringen. (Haha, grapjas.) En meer plaatjes van wat ik de vorige week heb gegeten.

zondag 20 mei 2012

Gespot 5: zalfpak

De dokter zei: 'ik haal even een zalfpak voor je.' Ik dacht: 


Ik kreeg:


zaterdag 19 mei 2012

Gespot 4: plantjes maken!

Ik word zo gelukkig van tuinieren en met plantjes bezig zijn. Ik heb kruiden in de tuin geplant en verder:

Ik wou dus met het ontkiemen courgettezaadjes op rijstpapier een natuurlijke tekening maken. Dit werkte niet. Dus heb ik ze gewoon in een pot gedaan, hieronder te zien.


Links: fenegriekzaadjes, heel gezonde kiemen, rijk aan de stof SAM-e, goed voor het hart en bloedvaten. 
Midden: een volstrekt ongeschikt ijsklontjesbakje met heel kleine rode basilicumplantjes erin. 
Rechts: courgetteplantjes.


Links: rode basilicum en slaplantjes.
Rechts: een bak met citroenmelisse, venkel, salie en kamille. Ik weet niet meer welke de bovenkomende plantjes zijn, maar dat zien we snel genoeg. 

Gespot 3: waarom er niets te spotten viel

Mijn excuses voor het verbreken van deze blogketting. Daar zat ik met mijn goede voornemens: na het bespottelijke tijdsbestek van één dag alweer verdampt.

De reden: ik had geen ander verhaal te vertellen hier dan dat van mijn ziekte. Dat is erg persoonlijk en precair, want een ziekte brengt je schaduwkanten tot uitdrukking. En ik wil wel dat het leuk blijft. Maar inmiddels kan ik het met genoeg relativering en wrange humor bekijken om toch even verslag te doen.

Na een jaar alternatief shoppen, ben ik toch weer naar de huisarts gegaan, die me doorverwees. In het ziekenhuis waren ze erg zorgelijk en probeerden ze me bang en afhankelijk te maken, zoals ziekenhuizen plegen te doen. Ze vroegen letterlijk: 'voel je de paniek al opkomen?' En: 'als deze ontstekingen op een andere plek in je lichaam zaten zou je allang zijn opgenomen' - ja, maar daar zit het lekker niet, toch? En 'je moet je hele leven lang smeren, smeren, smeren, want de oorzaak is niet te achterhalen' - nee. Ik weiger me afhankelijk te maken. Ze vertelden me eigenlijk dat ik me heel erg zorgen moet gaan maken. Zorgelijkheid. Zorg. Met heling heeft het niets te maken. Bespottelijk.

Niet om met het vingertje te wijzen: dat ik hier last van heb, dat ik überhaupt toch weer naar de huisarts ben gegaan, is een teken dat die angst en afhankelijkheid ook nog steeds in mij zitten. Anders had ik zelfs onder deze grote druk mijn rug recht gehouden. Geeft niet. Bovendien heb ik mijn angsten overwonnen door toch een alternatieve heler te bellen, tegen de mening van mijn ouder(s) in. De situatie was als volgt: ik zat bij mijn ouders, eigenlijk wilde ik die paardenmiddelen van de dokter niet gebruiken, maar mijn ouders wilden dat ik ze wel gebruik, en om mijn autonomie te hervinden, moest ik naar Groningen, want nog zo'n slopende ruzie kon ik niet aan, en om in Groningen te leven heb ik geld nodig, en dat kon ik niet verdienen doordat ik ziek was. Dus vond ik mijn loophole: ik zorgde ervoor dat ik meer energie kreeg door die paardenmiddelen, waardoor ik mezelf weer op de rails kon zetten naar Groningen (dat is ook waar die alternatieve heler, die ik in Sneek ontmoet heb, toevalligerwijs zit).

Zie je hoe het werkt? Hoe dit allemaal in elkaar steekt? Prachtig toch?

Ik stop met studeren en heb mijn vakantiebaantje afgezegd. De dokter vertelde me dat mijn afweersysteem  door een erfelijke poreusheid van mijn opperhuid continu aan het werk is om alles wat er binnenkomt te bevechten. Die ontstekingen vreten energie, en daar ben ik dus zo kapot van. Ziehier een medische validering voor de mensen die niet begrijpen waarom ik kennelijk met alles stop. Die zijn er, vreemd genoeg. Die mensen, bedoel ik. Alsof het feit dat ik met alles stop niet genoeg zegt: blijkbaar ben ik erg ziek. Alsof ik me aanstel.

Ach, ik neem het ze niet kwalijk: ik héb een slachtofferrol die vaak geactiveerd wordt. Die is juist integraal onderdeel van mijn ziekte. (Onderdeel van laag 8: identificatie met een laag zelfbeeld.) Ondanks dat dat nu weer gebeurde, en al die zorgelijkheid over me werd uitgestort, heb ik er ook informatie uitgehaald die belangrijk is om mezelf te begrijpen. Ik sta letterlijk heel erg open en ben in een continue innerlijke strijd omdat ik bepaalde dingen in de wereld niet zo leuk vind, maar er ook geen nee tegen durf te zeggen. (Laag 6: emotionele blokkades.)

Maar door de antibiotica zijn die ontstekingen dus wel weg, en mijn huid is door de hormoonzalf nu bijna helemaal glad, dus ik kan weer over straat met het idee dat ze kijken omdat ze me leuk vinden, en niet omdat ze ziekelijk gefascineerd zijn door fysieke afwijkingen. Voor wat het waard is. Het weghalen van de confrontatie helpt namelijk niet mijn pathologische angst voor afwijzing (laag 5) op te lossen, waardoor ik bij mezelf weg raak. En uiteindelijk vind mijn lichaam wel weer een manier om me hier op te wijzen door nieuwe of een terugkeer van symptomen. Maar wat je denkt dat er gaat gebeuren, waar je bang voor bent, heeft de neiging zich te manifesteren. Dat gezegd hebbende, klinkt mijn toekomstvoorspelling bijna alsof ik mezelf wil straffen. Jep, laag 7 van de ui. Vandaar die heler. Dat is een goede uienpeller.

Deze hele ervaring was een uitstekende les in keuzes maken vanuit mijn hart en ondanks de mening van anderen voet bij stuk te houden. Belangrijke thema's voor mij.

Je kunt zeggen: je denkt teveel na. Je kunt ook gewoon smeren, smeren, smeren en je niet druk maken. Vanwaar die zorgelijkheid? (Laag 8.) Dat zal ik je vertellen: als ik dit werk allemaal niet had gedaan zou ik weer depressief geworden zijn. Ik voelde het al even opkomen, dat gevoel van leegte, zinloosheid, stuurloosheid. En ik nam het ter harte, en toen loste het op.

Al die lagen met al hun vertroebelende boodschappen die je liever wilt negeren omdat je ze geluk in de weg zitten, willen je eigenlijk iets vertellen. Het is de kunst om daarnaar te luisteren. En om er vervolgens naar te handelen. Dan kom je in het nu. Dan ben je gelukkig.

Gespot 2




zondag 13 mei 2012

Gespot 1: uien pellen

Vandaag gaat de g-week vervroegd in. De opzet is dat ik elke dag een gedachte blog, want 'gedachten' is immers het thema. Deze gedachte dient natuurlijk wel enigszins on-the-spot te zijn, want het gros van de dagelijkse gedachten is af te wijzen met bespottelijk 'dag', zoals we allemaal, dacht ik, wel eens hebben gespot.

Omdat gedachte-on-the-spot iets te lang is, heb ik het afgekort naar 'gespot'. Elke dag zal ik deze gespot opzoeken, aftastend tot ik op een zeker gevoel van juistheid stuit. Wat dit precies inhoudt? Geduld: dat komt nog wel.

Ik had veel te veel lol met bovenstaande alinea. Hier snel een wat meer gesofistificeerde gedachte, voor uw hersenen om over na te denken.

Stap 1:




Stap 2:


vrijdag 4 mei 2012

De vuilnisman

Ik vroeg de vuilnisman
het vuil op te halen
en hij nam me bij de hand.

Onder intens starende ogen
knielde ik.

Mijn lichaam krioelde van de ruimtewezens.
Hij sprak in
de poëzie van de waanzin,
nam mijn trillende ziel in handen
en spleet mijn geest als een slang,
één en al voet.

Van voren was het niet te zien
de platheid in zijn gezicht

Hij plukte aan me als een kip,
zonder pardon

nu ik naakt was, 
sneed hij ook de trilharen door
en oliede mijn ziel.
En ik (spiegel en) rook:
er zat een luchtje aan.

De vuilnisman had zijn eigen vuil nog niet opgeruimd.

Dus ik trok zijn handen van me af.

In mijn eigen schaduw
zag ik niet dat hij oplichtte.

in mijn spin

de olievlekken van de oppervlakte
ebben weg in prismatisch zonlicht
de wortel is uitgegraven
de spiraal voorzien van dwarstakken
als een spinnenweb
dit is een evenwicht voor koorddansers
als je valt dan breek je
dan breekt het licht
in vier paar ogen
verblind en tranend
door verspilde olie
ik ben weer heel

Fuck it dat disharmonie ook onderdeel is van de harmonie

Iemand vroeg mij laatst: 'hoe gaat het met je gezondheid?'
Ik antwoordde: 'ik voel me elke dag alsof ik een feestje heb gehad.' Ik liet een pauze vallen voor het effect. 'Zonder dat ik een feestje heb gehad.'

Ik heb mijn baantje bij het tuincentrum in wederzijds overleg opgezegd. Het was fysiek en emotioneel te zwaar.

Ik heb een aantal moeilijke weken achter de rug. Het ging zo goed: ik ging naar school, ik werkte en ik deed mee aan een gitaarensemble. Tot ik het concert moest geven. Eigenlijk zat het me vanaf het begin al niet lekker dat ik me had opgegeven. Ik ging met tegenzin naar de repetities en had me niet goed voorbereid. Ik zette een masker op en deed het toch, op pure wilskracht, want ik kon niet zomaar afzeggen. The show must go on. Na het concert had ik een zenuwinzinking, waarmee ik mezelf helemaal opbrandde. Opnieuw. Daar. Gevallen.

In de afgelopen maanden ben ik stapje voor stapje weer opgestaan. En ik hoef maar een keer iets te doen waarin ik niet naar mezelf luister, en al mijn werk wordt tenietgedaan. Nu zat ik dus weer thuis. Mijn gezondheid verslechterde enorm. Er gebeurde veel, waar ik niet op in zal gaan, wat er uiteindelijk toe leidde dat ik besloten heb naar de huisarts te gaan.

Ik kan mijn hoofd nauwelijks draaien: de huid op mijn gezicht trekt dan strak en mijn oogleden trekken dan bijna dicht. Ik heb continu jeukaanvallen, en die putten me uit. Ik kan er niet door slapen. Ik word nu elke nacht wakker. Ik voel veel negativiteit en kan me alleen door wilskracht ergens voor motiveren. Het leven is niet licht voor me. Elke dag is een strijd, met tranen net onder de oppervlakte. Niemand kan me daarin echt helpen.

En ik wil gewoon kunnen studeren zonder geremd te worden door mijn ziekte.

Ik heb lange tijd mijn heil gezocht in alternatieve geneeswijzen. Die hebben me veel kennis en groei opgeleverd. Ik weet nu bijvoorbeeld veel meer over gezonde voeding, maar ook over mezelf. Ik grapte in december dat ik wenste dat ik een gebruiksaanwijzing had meegekregen in dit leven. Nu heb ik die zelf voor een groot deel geschreven. Voor wat het waard is. Ik ben een jaar verder en mijn toestand is niet verbeterd, eerder verslechterd. Ik heb vertrouwen in mijn innerlijke kompas. Het brengt me alleen geen stap dichterbij genezing. Dit is een helingscrisis, denk ik, maar het kan ook gewoon een crisis zijn als ik niet de juiste stappen onderneem om de heling te ondersteunen.

De huisarts heeft me nooit echt geholpen. Hij gaf me een zalfje dat de symptomen bestrijdt, en dan nog niet eens alle. Ik weet dat ziekten psychosomatisch zijn en dat je verantwoordelijk bent voor alles wat je 'overkomt'. Daar ben ik van overtuigd geraakt. Ik wil dus niet vanuit slachtofferschap leven. Daarom dacht ik dat naar de huisarts gaan niet goed voor me zou zijn. Hier heb ik ruzie met mijn ouders over gehad. Ik zei: 'ik wil dat pas als ik er zelf klaar voor ben.' Dat ben ik nu. Ik ben klaar voor het genezen van de symptomen, want ik ben klaar met het zoeken naar de oorzaken. Dat blijft wel, maar niet meer door elke dag in drie verschillende zelfhulpboeken te lezen en vijf bewustzijnsverhogende youtubevideos te kijken.

Ik voel me hier wel rustig door worden, en heel. Ik ben klaar voor een volgende fase.