zondag 25 maart 2012

Een in de knop gestorven idee: het driekleurig viooltje

 

Het driekleurig viooltje is goed tegen eczeem. Ik neem al een tijdje capsules maar het leek me een goed idee om de verse bloemen te gaan eten.

Het werken in het tuincentrum is bevorderlijk voor mijn gezondheid omdat ik lekker veel beweging krijg. In het tuincentrum zijn ook viooltjes te koop.

Ik werk helaas niet met de planten, maar op de afdelingen kleding, zijde (een eufemisme voor nepbloemen) en binnenpotterie. Daar was ik eergisteren behoorlijk gefrustreerd over. Ik had het die woensdag op mijn heupen gekregen, maar mijn collega zei dat ik me niet zo druk moest maken. Ik ben een erg gestrest persoon en wil alles goed doen. Maar het tillen van loodzware potten is iets dat je zonder oefening niet lang kan volhouden. Ik gind dus trager werken, en toen begon ik juist last te krijgen van mijn heupen. De 'het op mijn heupen hebben'-instelling was uit mijn werkende geest in de verdrukking gekomen, en kwam dus tot uiting in mijn lichaam. Vrijdag moest ik het dus noodgedwongen rustig aan doen, vanwege de pijn van mijn overbelaste heup. Daar werd ik een beetje gek van, en aan het eind van de dag had ik nog een halfuurtje over, en toen ging ik over de andere afdelingen lopen, met name die met de buitenplanten. Ik kreeg meteen weer lucht. Ik ging even buurten bij Astrid, een collega die ook nieuw was in het bedrijf, en stukken enthousiaster is dan ik, maar ja, wat wil je ook, als je tussen de viooltjes staat. Ik werd er meteen helemaal vrolijk van. Ik vroeg haar of ik kon helpen en heb het laatste halfuur fanatiek bakken viooltjes getild en gesjouwd en de pijn in mijn heup verdween uit mijn gedachten. Ik fietste vol inspiratie naar huis. Mét een bak viooltjes.

Thuisgekomen wilde ik die gaan opeten. Hieraan hingen mitsen en maren.

1: Weer had ik iemand anders nodig om dit te filmen. Filmen? Ja, want inmiddels was dit een verhaal geworden, en verhalen zijn de aanleiding tot beeldmateriaal. Met mijn mouwen opgestroopt is mijn eczeem te zien, en het idyllische tafereel van een meisje dat bloemetjes eet krijgt zo iets lelijks. Daar zit potentie in, toch?

2. Tuincentrumviooltjes zijn bespoten en genetisch gemanipuleerd zodat ze allemaal tegelijk tot bloei komen. Dan krijg ik net zoveel toxinen binnen als ik juist wil kwijtraken door die viooltjes te eten.

Dit idee stierf dus een stille dood, maar de viooltjes staan nog in de vensterbank in Groningen, en ik voel zelfs vanuit Sneek aan dat ze nog hartstikke in leven zijn, al had ik dat raam beter wel even open kunnen zetten.

Kan ik dat aanvoelen? In het boek dat ik gisteren gekocht heb als troost voor deze teleurstelling, 'The secret life of plants', staan allerlei experimenten met leugendetectoren die erop wijzen dat je met planten kun communiceren. Elektroden die worden aangesloten op de bladeren zijn verbonden met een naald die fluctuaties in het energiepotentiaal van de cellen weergeeft. Als iemand deze plant beschadigt geeft dat uitslag op de detector. De plant heeft emoties! Maar nog frappanter: als iemand zelfs maar dénkt aan het beschadigen van die plant geeft dat al diezelfde uitslag. Er is dus een connectie tussen de plant en degene die het experiment doet.

Planten zijn net zo ijdel als mensen: ze willen liever dat een deel van hen voortbestaat dan dat ze sterven. De dreiging van opeten, die nog steeds in de lucht hangt - het eten van bespoten viooltjes is immers een aanklacht tegen deze ziekmakende maatschappij, wat het filmpje nog gelaagder maakt - is dus niet een reden om te sterven. Ik zal morgen zien hoe dit buitenplantje er binnen bij staat (ik wil niet voor niets een tuin) en dan zal ik mijn koers bepalen. Dit idee alsnog tot bloei brengen of toch doodverklaren?