donderdag 23 februari 2012

Jagend

Het filmpje dat ik voor de j-week heb gemaakt kostte iets meer tijd dan verwacht, omdat ik er alleen aan kon werken op school. Eergisteren was het eindelijk af, en juist toen ik het wilde presenteren crashte mijn laptop. Ik kon gelukkig de laptop van een klasgenoot lenen en heb de mijne weggebracht zodat ik plotseling cold turkey zonder internet of gedownloade tv-series zat. 'Hoe kan ik nu nog gelukkig zijn?' dacht ik aanvankelijk, maar de tweede dag schudde ik mijn verslaving van me af en heb ik een spontaan goedgevulde dag beleefd met onder andere een gezamenlijke lunch, een toevallige ontmoeting in de trein en een huisvergadering. Genoeg gelegenheid om nieuwe inspiratie op te doen: iets dat ik hard nodig zal hebben voor volgende week. Wat dit filmpje betreft: tijdens de presentatie kreeg ik nuttige feedback, waar ik dadelijk nog op in zal gaan.

Ik heb een filmpje gemaakt over fotografie als jachtritueel. De inhoud van die vergelijking wordt breed uitgemeten in het filmpje zelf, dus hier alleen even wat dingen die goed gingen of beter konden. Ik merk dat ik het inspreken van een tekst nog erg onwennig vind. Ik word me nog maar net bewust van mijn intonatie. Dit acteren is niet mijn sterkste punt. Toch wil ik ermee doorgaan en met elk filmpje dat ik maak leer ik weer wat meer. Zoals dat ik soms woorden inslik, en over het geheel genomen best wat krachtiger mag spreken. Mijn klas en docent hadden hier geen opmerkingen over, wat twee dingen kan betekenen: a) dat het gênant slecht is en b) dat het ook niet hun terrein van expertise is en er geen noemenswaardige dingen over gezegd konden worden.

Het monteren gaat me daarentegen steeds beter af. Hierin heb ik inmiddels al wat meer ervaring, en ik begin langzaamaan het gevoel te krijgen dat ik grip heb op zaken als beeldritme en overgangen. Het gaat volledig op intuïtie, ervaring opgedaan door het kijken naar films, en over werkbaar jargon beschik ik dan ook niet. In mijn eigen woorden: de congruentie tussen de beeldverhaallijn en de tekstverhaallijn is iets dat nogal precies komt. Mijn docent zei dat ik nog een beetje teveel gelijktijdig illustreerde met beelden wat ik ook al in de tekst zei. Ik had hier juist op gelet, dus dat was wel een beetje een bummer. Verder kreeg ik nog de terechte opmerking dat het moeilijke taalgebruik soms niet begrepen werd.

De fotografie werd niet echt aangestipt in de feedback, maar dit vond ik ook minder belangrijk: weliswaar was het grootste deel van de tijd opgegaan aan het op straat jagen op beelden, maar dit had ik onder controle. Er zitten sterke beelden tussen, en ik heb goed gewerkt met de beelden die ik had, alleen had ik misschien meer foto's kunnen maken naar aanleiding van de eerste montagesessie. In het korte tijdbestek was dit echter niet rendabel.

Wat algemener heb ik uit de feedback vooral wat herdefinities meegenomen voor de term 'persoonlijk werk'. Een klasgenoot zei dat hij moeite had met het gebruik van het stijlmiddel 'we' als generalisatie van een persoonlijke ervaring, maar ik ken hem persoonlijk dus ik weet dat zulke dingen hem altijd irriteren. Dit kon ik dus plaatsen, maar ik kon er verder niets mee. Wat mijn docent hierover zei was wel onverwacht. Hij zei dat je niet perse ' zwaar emotionele persoonlijke shit' (mijn woorden) hoeft te maken om persoonlijk te zijn. Aha.

Nu, zonder verder dralen (want ik moet over vijf minuten bij mijn les zijn), het filmpje:

6 opmerkingen:

  1. Mooi en een beetje triest. De tekst vind ik erg sterk. Ik weet niet of het aan mijn speakers ligt of aan de opnamekwaliteit, maar af en toe hoor ik wat gekraak 'n shit. Wat een wijsheid van je docent.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Triest? Ben wel benieuwd waarom :)
    De opnamekwaliteit is slecht, gemaakt met het microfoontje van mijn laptop.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Nou ja, dat we bepaalde kwaliteiten zijn kwijtgeraakt doordat ons leven in bepaalde opzichten veel makkelijker is geworden. Het is natuurlijk wel fijn dat we (als inwoners van een rijk land) niet bang hoeven te zijn dat er geen eten op tafel staat door een mislukte jacht (of "verzamelpartij"), maar het is wel zonde en triest (in mijn ogen) dat we niet meer weten hoe het is om te jagen zoals "we" dat ooit deden en deel uit te maken van de natuur om ons heen. Hoewel er natuurlijk nog wel mensen zijn die zo leven. Die geen camera hebben :P

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ah ja, zo. Dat gevoel van het kwijtgeraakt zijn van je wortels... Ik wil met een vriendin gaan bushcraften, dan leer je hoe je in de natuur kunt leven :) Typisch zoiets dat nooit echt gebeurt (net als een baantje vinden, grr) omdat het veel geld kost en toch best wel uit mijn comfortzone ligt.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. ik vind de tekst ook erg goed

    BeantwoordenVerwijderen