zondag 29 januari 2012

Mieterse nildheid

De m/n-week eindigt vandaag. Hij duurde twee weken, omdat het twee letters zijn. Je kon dus spreken van een heuse m/n-tweeweekse. Deze nieuw in het leven geroepen, tot eendagsgebruik gedoemde, in deze alinea dus nog even fervent aangehaalde term roept associaties op met de avondvierdaagse. Aanpoten, stress en typen tot de blaren op je vingers staan. Dat werk. Maar een m/n-tweeweekse is iets minder inspannend dan dat. Het is vooral, volkomen indachtig het thema, mild. Er ontstonden dan ook welgeteld twee blogs. Veel woensdagse wetenswaardigheden waren er niet te bekennen en er was niet eens een domme donderdag om de klap op te vangen, laat staan een vergeetachtige vrijdag, of zelfs een zondige zondag.

Hier op de valreep nog een wetenswaardigheid: vorige week woensdag werd ik 22. Dit ging gepaard met aandacht en liefde. Ach, was je elke dag maar jarig. Al zou je dan wel snel oud worden.

Ik gaf feestjes: één voor mijn familie en één voor mijn vrienden. Ik had aanvankelijk een beetje de bibbers voor deze laatste gebeurtenis. Ik ben een tijdje uit het sociale circuit geweest, en verwachtte het ergste qua opkomst. Ook heb ik, door een gebrek aan een rendabel sociaal navigatiesysteem, na mijn dertiende geboorteviering, waarbij er stil op de bank een film werd gekeken die niemand van ons vieren echt leuk vond, gelardeerd met koelkastkoude olijven, die niemand opat, geen feestjes meer gegeven. Maar nu ben ik bij zinnen gekomen, tijd dus om de zinnen te verzetten, en ja, de vorige zin had te veel bijzinnen dus ik dacht, laat ik daar gewoon mee door gaan en daarnaast de woorden 'bij' en 'zinnen' zo vaak mogelijk laten vallen, want dat zinde me wel en dat kon er ook nog wel bij. Maar zonder verdere uitwijding, na deze bijzondere zinnen even zonder bijzinnen - ho stop - reden voor feestje dus! En niet zomaar een feestje: een combinatiefeest. Housewarming en verjaardag ineen. Niet alleen kwam dit precisieuze concept tegemoet aan mijn analytische neurose, ook garandeerde het cadeautjes én aandacht voor de inrichting van mijn kamer. Ik heb namelijk een nieuwe Ikea-kast, waar ik heel blij mee ben alsjeblieft-dankjewel, want ik hou net zoveel van de Ikea op designgebied als van de H&M op modegebied.

Er kwamen wel iets meer dan vier mensen, en deze keer gingen de olijven allemaal op (de dubieuze Vlees Salade (sic) niet, maar dat begreep ik ook wel) wat misschien te danken was aan het feit dat ze niet koelkastkoud waren, of misschien had ik dit keer een beter publiek gekozen. Rijkelijk laat drong het tot me door dat het misschien onderdeel van de housewarmingetiquette is om je nieuwe huisgenoten uit te nodigen. Dus ik berichtte om half acht gehaast twee van de drie dat ze 'wel iets mochten komen drinken om acht uur'. Waarbij één dit hoorde nadat we al ongeveer twee keer over het feestje hadden gesproken. Voor dit soort ongemakkelijke situaties bestaat er dus etiquette. En op de koelkast te bevestigen briefjes voorzien van de aanhef 'hoi huisgenoten, weer even een briefje maar...'. Maar goed, mijn huisgenoten kwamen niet op mijn feestje. Het begon dan ook niet om acht uur. Pas om negen uur kwam de eerste bezoeker. Afgezien van deze beginnersfout, die vast deels de niet-feliciterende hand had in de afwezigheid van mijn aan hun kamer gekluisterde luisterende huisgenoten - ik zeg het eigenlijk al - is men hier erg op zichzelf en hanteert een solistische gemeenschappelijke ruimte-usatie, wat de sociale interactie terugbrengt tot een incidenteel 'hoi' op weg van en naar. We hebben wat afgehoit, de onderbuurman en ik. Hoi is, indien niet vergezeld van andere woorden, het antwoord op allerhande situaties: trap-op-lopen, wc-uitkomen en van-en-naar-de-douche-gaan-met-ontbloot-bovenlijf. Waarbij vermeld dient te worden dat ik in dezes niet de bezitter was van het ontblote bovenlijf, maar hij. Al zou ook in die situatie 'hoi' waarschijnlijk de enig mogelijke reactie zijn, gevolgd door een panisch wegvluchten-in-mijn-kamer. Overigens was de huisgenoot die ik niet uitnodigde juist voorgenoemde bezitter van dit ontblote bovenlijf, omdat ik een beetje een kippetje ben en van de leg raak van ontblote bovenlijven, vooral als ze goedgespierd zijn. Dit terzijde.

Het feestje was leuk, afgezien dan van het feit dat mijn bed systematisch is vernield gedurende de avond. Ik had zelf al wat voorwerk verricht met een welgeplaatste knie en kont: twee latten waren reeds ingezakt. Nu ging de een na de ander onderdoor aan de gewichtige aanwezigheid van mijn bezwaarde bezoekers, tot het bed met een laatste bons besloot dan maar geheel door zijn latten te zwikken. Beze bezoekers waren hiervan zeer ontdaan, begrijpelijk, maar het zorgde ook voor wat slapstickachtig vertier, zodat ik mijn Party Tricks niet uit de Ikeakast hoefde te trekken. Niet dat ik die heb. Oké, één. Probeer maar eens je pink te buigen terwijl je de andere vingers recht houdt. Het is moeilijker dan het lijkt! Bij deze heb ik geen Party Tricks meer. Maar ik heb me voorgenomen om gewoon stelselmatig ieders bed te gaan vernielen waar ik ook kom.

Nee, grapje. Ik ben in werkelijkheid heel mild of niet. Vanaf morgen zal ik een lang verhaal kort maken, maar als het nodig is lang van stof zijn, en andersom, in de k/l-tweeweekse, die dus eveneens wat langer duurt dan de gemiddelde thematijd, maar die ambivalentie geeft het thema zelf ook al aan, en zo komt alles op zijn pootjes terecht.

2 opmerkingen:

  1. Ah, fijn, die sociale onhandigheden. Achteraf blijkt (volgens mij) bijna altijd dat sociale situaties veel makkelijker zijn/gaan dan iemand die geen "sociaalnatuurtalent" is denkt dat het zal gaan. Het beste is dus vaak om maar gewoon dingen te doen en ze niet te laten om een waslijst aan dingen die misschien fout zouden kunnen gaan. Ik kan me overigens wel voorstellen dat hoe langer je je verjaardag niet viert, hoe kleiner de kans wordt dat je denkt dat je feestje zal slagen. Maar gelukkig bewees ook jouw verjaardaghousewarming dat er maar weinig mis kan gaan als je je vrienden uitnodigt voor een leuke avond :)

    Wel jammer van je bed, maar aan de andere kant: aan een bed dat niets kan hebben heb je ook niets.

    Oh, en die party trick zou ik maar gewoon voor me houden als ik jou was :P

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja, helemaal waar :)

    Het was vroeg of laat toch stuk gegaan dus dit scheelt weer tijd.

    Hm ja, shit. Nu kan ik hem niet meer gebruiken. Dan zeggen 'ze' - de talloze verborgen bloglezers onder mijn vrienden - namelijk 'hé, die stond ook op je blog', en dat zou lullig zijn. Een Party Trick hoort namelijk vermomd te zijn als terloopse inval, zonder ingestudeerdheid. Tenzij je natuurlijk iets refererends zegt als: 'hé, om de stilte even op te vullen, hier mijn enige Party Trick'. Maar nu kan ik dat ook al niet meer doen, vanwege de talloze verborgen reactielezers onder de talloze verborgen bloglezers onder mijn vrienden. En hier haakt mijn hersencapaciteit af. En dat is altijd een teken dat je de dingen waar je over na hebt gedacht gewoon kan doen.

    BeantwoordenVerwijderen