dinsdag 3 januari 2012

Dag 2

Brunch. De zwarte blokjes zijn bietjes, daarboven makreel met zeewier, rechts venkel met witlof en in het midden radijs.

Je moet weten, ik zit op de kunstacademie. Als dit een schilderij was geweest had ik echt naast het net gevist, lof had ik niet gekregen noch zou ik zijn bewierrookt, en mij zou zijn verweten dat het gebiet dat ik hier radijs ver buiten mijn peterselie ligt. Die radijs vloekt namelijk ontzettend met de makreel. Dat kan écht niet. Een rebelse poging tot kleurcontrast loopt hier finaal in de soep, als er tenminste het lef was opgebracht om de boel te pureren. Er is sprake van verregaande luiheid. De magentaroze radijs komt recht uit de tube, en tot overmaat van ramp wordt dit zonder enige vorm van saus gecombineerd met een pthalogroen takje peterselie. Zo meng je geen gerechten! Dit zijn losse elementen zonder enige visie. De beet van het peterseliegroen en dat stukje bittergroen rechts vertonen geen venkele verwantschap. De grote vergissing die hier gemaakt is, is die van de garnering. De basis, de ijzersterke drieschijf van biet, venkel-witlof en makreel, had onbemiddeld moeten blijven.

Het was al te laat, maar in een poging het kleurpalet tonaal te maken, heb ik de nog vochtige ingrediënten door elkaar gemengd, zoals je hier kunt zien: een ronde kleurenratatouille...

...als de foto tenminste niet onscherp was geweest - tjak, illusie verbroken: dit is geen schilderij, geen gerecht, maar een foto zonder bestaansgerecht!

(Maar dan nog: dat groen en dat roze! Bedek mijn ogen!)

Diner. Gegrild kalfslapje met hutspot van wortel, koolraap en knolselderij, met pompoenpitjes en een klontje roomboter.

In dit gerecht is weinig met kleur gedaan. Zoals ze dat in grootmoeders tijd al deden: gewoon stevige kost, met je neus in de boter. Wel wil ik het graag even over de compositie hebben. De klodder hutspot volgt aanvankelijk perfect de kromming van het kalfslapje, maar waar die afbuigt naar boven laat de hutspot het afweten. De kalfslap, niet gehinderd door enige gêne, eindigt in een parmantig puntje. Bijna als een kalkoen met een enorm achterlijf, die op een knollenbed tussen de wortels wat pompoenpitten koolraapt.

(Oké, ik geef het toe, het bespreken van bordjes eten alsof het schilderijen zijn gaat per definitie niet werken met een rode Donald Duckplacemat op de achtergrond.)

1 opmerking:

  1. Hmm, ja. Jaaa, ja. Ik heb altijd zoiets van: als er verschillende kleuren liggen is het al prima :P Goede woordgrappen bovenaan. Maak je het allemaal zelf klaar of krijg je je familie ook een beetje mee? Dat je ergens compromissen sluit of zo?

    Ik heb toevallig (?) onze groene Donald Duckplacemat gespot! Die wordt nu gebruikt om onder de frituurpan te leggen als 'ie op het aanrecht of in de kast staat. De rest hebben we niet meer, denk ik.

    BeantwoordenVerwijderen