dinsdag 25 december 2012

Een dagje Zutrecht

Het stadsbeeld van Zutrecht leent zich perfect voor een romance. Maar toen begonnen de problemen...

Dit is niet Enes' fiets, ook al doet hij vermoeden van wel. Het is de fiets van een meisje dat van sprookjes houdt en vandaag één hap van een appel heeft gegeten. Hoe we dat weten? In het mandje vonden we het restant. Toen is ze waarschijnlijk in ademnood tussen de reling door getuimeld, en meegenomen door de waterdwergen (kappa's) om in een waterdicht aquarium gevuld met slaapstof te bewaren. Ik heb hiervan geen sluitend bewijs, slechts deze foto:

 Waarschijnlijk is er een beetje slaapstof blijven hangen. Van slaapstof, onzichtbaar voor het oog, is bekend dat het je in kleine hoeveelheden kan laten niezen, en ik ben erg gevoelig voor zulke dingen: vlak nadat deze foto werd genomen, kreeg ik een enorme proestbui. 
Het pijnlijkste aan dit verhaal was dat ze op de voorkant van haar fietsje een afbeelding van Sneeuwwitje had geplakt.

Over afbeeldingen gesproken: de stokbroodman had weer toegeslagen. Als spoor laat hij overal op de ramen reflecties achter van zichzelf.

Ook steelt hij kaaswielen. Helaas is dit de enige afbeelding die we aantroffen: deze zaak hebben we overgelaten aan de Zutrechtse politie.

 In de haven, op zoek naar een onderzeeër. Enes heeft aan zijn oppaskindje uit Ecolonie verteld dat hij uit een onderwaterstad genaamd Zutrecht komt, en dat hij in Ecolonie arriveerde in een duikboot. Dit is niet helemaal waar: zijn duikboot is voor die tijd gezonken, dus zochten we een nieuwe, om een ansichtkaart te kunnen ensceneren.

Google maps werkt ook in Zutrecht. We hadden de locatie van een onderzeeër opgezocht. We waren alleen iets te laat vertrokken. Hier was het nog licht, maar spoedig werd het donker. En toen kroop deze jongen uit zijn hol:

In Zutrecht, zeggen ze wel eens, zijn de schildpadden een slagje groter. Wij hebben het aan den lijve mogen ondervinden. We wisten toevallig dat het gooien van brommeronderdelen hen tijdelijk kan afleiden, omdat schildpadden, ook al doet hun postuur anders vermoeden, verwoede nozems zijn. Het schijnt dat ze hun schild kunnen afwerpen en dan plotseling helemaal zo traag niet zijn. Wij hebben het niet zo ver laten komen. We maakten dat we wegkwamen. Die onderzeeër komt wel weer een andere keer. Je kunt niet alles overhebben voor de fantasie van een kind. Het rode fietsje heeft ons overigens wel een dienst bewezen: bepaalde bouten en moeren kunnen doorgaan voor brommeronderdelen (als je goed kijkt kun je de bout zien die Enes hem toegooide vlak voor ik de foto nam).

woensdag 19 december 2012

Gifts and memories from Ecolonie

a bunch of stuff with sentimental value laying on my bed

Around the clock: a note from a card reading with José, Bianca and Michael, a portrait of Lilian, a package of notes from an information evening about the gardens with Michel, örmus in a bottle, a bee I got from Enes, charcoal from the campfire, a piece of cloth I used to sew a heart on my trousers, a note from Hidde about the breakfast that he left on my door when I was eating pancakes at Forge Neuve, a stone I found on the porch, a card from Enes, a note from Nora that helped me deal with a difficult situation, DIY-dried plantain (weegbree) in a bag, a boat that Mike folded for me, in it's shadow a candle that says 'night queen' (guess from who?), an origami bird from Aki, an elder wooden ring from Michael, a dried flower of which I had lots in my blokhut, a chamomile or feverfew (moederkruid) flower that was picked somewhere, a heart I got from Irma, a letter from Bianca for me and Enes, a flower that we kept in Aqua, a drawing on which I wrote the email adresses of Maartje, Alicia and someone I don't remember, a note from Aki on which he spelled his own name in Japanese and the name of Haruki Murakami, two bags of tea (apple and plantain) from Michael and a little piece of cardboard from Bianca that says 'from the moment of commitment, nature conspires to help you'.


She walked into my life. Just like that. I remember her arrival, she was straight-backed and clear-eyed, like the world was something to discover, not to fear.
She took my hand. Hers were often cold and easy to numb, mine itching with energy. We learned how to give and receive, called each other strong-hearted and strong-willed. She left, but we didn't let go. This went beyond friendship. It was about exchanging information, without question, without doubt.
When she came back I took her by the hand.
To take someone's hand and from then on walk together. Just like that.

dinsdag 18 december 2012

I left this city, now I can't find it back

I was walking in nature today, allowing my thoughts to take me on a train, talking to myself, singing to the weather, because when I notice the weather in English, I am thrown into this song that goes like 'whatever the will of the weather/whether it shines or snows/where-ever I'm going I go/in search of a rose' which is simply always true if your name is Roos, this is prove that being in weather (a.k.a. the outside) brings me back to myself, and my voice got louder and louder, until I noticed that I spoke, dwelling and dreaming, jumping to conclusions, this sentence: 'I have so many people in my life right now'. When I looked around, however, I saw only trees. This was a startling experience. I paused.
I have so many trees in my life right now, I adjusted quietly.
I giggled.
I started walking again.
The quality of the walk was improved.

maandag 17 december 2012


weemoed doorvoer me,
schoon en veilig,
zonder sporen na te laten
op zijn gezicht zag ik niets
dat dit weerspiegelde
en toch was hij de haven
van mij, de stemloze zee

vrijdag 14 december 2012

The heart guerrilla

As you know I spent almost 4 months living and working in an ecological village. At first it was great, living a simple and natural life, being surrounded by a community of open-minded and open-hearted people. But after a while it started itching. I blamed myself for being restless, which was also true.* But there was more. I will tell you a story of something that happened at Ecolonie, but beware: it doesn't make the positive impression I have of the place any less true, and I don't want to be a backstabber either. I only want to share a side of my experience that is also true.

At first there were the hearts on the windows. In the misty surface we drew with our fingers the shape of hearts. It had been going on for a while, until the leader came by when I was cleaning the kitchen and asked me to 'erase the stupid drawings' as well. It made me upset. I did what he asked, but couldn't resist drawing a couple of small hearts on paper that I struck to the humid windows. From that emotional impulse the idea rose to draw hearts everywhere, like the most innocent graffiti: a love offensive.

So we made hearts in the butter one morning. We carved hearts in pumpkins left over from Halloween, with candles inside. We lay patterns of chestnuts on the window-sill in the shape of hearts. We pricked the drawing-pins on the information board in the shape of a heart. And we continued drawing hearts on the windows. I went a little bit further. I sewed a heart on the knee of a pair of trousers that had been torn. Soon the heart movement was being led back to me. A permanent inhabitant asked me to stop making hearts, because, and I quote, 'it is too dominant, and it might annoy other people'. She didn't give me practical limitations, she only talked about the psychology she suspected behind this, like she wanted to give me a lesson of education. I wanted to dominate. And with what? With the symbol of a heart. I was so overwhelmed by the aggressive way this was being communicated to me that I succumbed, and agreed to stop. I kept my word, but the other members of the heart movement continued.

Something else happened, which is not important to the story but enhanced the feeling that it would be destructive for me to suppress my creativity any longer. So I made a plan. I was so scared to put it out there that I first tried to make peace with the inhabitant that forbade me to make hearts. I told her that since I stopped making hearts, I suddenly saw them everywhere, which was also true.* She told me that nature gives you everything you need and that you could find every symbol in nature. Nice. That children need symbols to get a grip on the world, but adults don't. Adults who do, she replied to my question, 'should grow over it'. Not so nice. But I wanted to get a clear view on her perspective of symbolism and the expression of love through a symbol, because I hoped the disagreement would be a total misunderstanding. It wasn't.

She stated a whole lot more about the dark side of love that just didn't make sense. To me it felt like there was no other reason not to draw hearts other than a personal grudge she kept. So I got back to the plan, because that was a much nicer thing to do anyway. It was my intention to unite everyone that lived in the community, to 'dominate everyone with love', so to say. The weight of what I was about to do paralyzed me, and I almost didn't, until the very last day. A small group of wonderful friends helped me. We met on the court, in front of the dining room, at the lunch break. One of us went up to the bathrooms at the second floor with a photo camera. And together we made this:

This photo is honestly the most important statement from this story. 

I don't know what would have been created if I had invited everyone, also the leaders. I was led by the fearful intuition that it was probably too much to ask to make everyone happy, but I'm glad that it at least made some people happy. To be in a place of love even when other people tell you not to, tell you that your way of being is too dominant and might annoy other people. I did something that was incredibly hard for me, for the sake of beauty and love. I created my own truth.  

donderdag 13 december 2012

Aqua and the lake, Sven playing guitar, people eating

I didn't make that much video's and photo's when I was there. I preferred living in the moment. In total I shot 6 video's and 38 photo's, from over a period of 4 months. This is the only video I feel like showing. It captured a moment with a typical Ecolonie feeling. Enjoy.

donderdag 6 december 2012

Een draaiend wiel

Inmiddels ben ik in niet onaangenaam tempo een nieuw leven aan het opbouwen. Herenigd met Enes en klaar voor een nieuwe vlucht. Allebei ervaren we dat de stad waar we vandaan komen ons niets te bieden heeft, ons niet schraagt. Spelenderwijs, al pratend en mediterend, creëren we zo onze volgende reis, geijkt op onze ervaringen in Ecolonie en onze huidige beleving terug in Nederland.

Het is fijn om een kijkje in elkaars leven te kunnen nemen. Er gebeuren mooie dingen in de ontmoetingen met andere mensen, sleutelfiguren die dingen ontsluiten bij elkaar. Dingen die vorig jaar nog betekenisloos en verwarrend leken vallen nu ineens op hun plek. Emotionele patronen komen los. We zijn erg gelukkig en het enige wat soms een spaak in het wiel steekt is dat we soms moeten leren om ruimte voor onszelf te nemen, een belangrijke vaardigheid als je samen op reis wilt gaan.

Ik heb een klein vrijwilligersbaantje in de kinderboekenwinkel gevonden. Het is goed om iets te doen te hebben, mij te kunnen inzetten, mijn vaardigheden te delen. Consume less, share more.

We zijn van plan via (gemeenschappen in) Frankrijk, Spanje en Marokko naar een gemeenschap op de Canarische Eilanden te reizen, en een weg te vinden in het bij elkaar brengen van geld en het indelen van tijd en ruimte vóór de reis.

Ik ben bezig dingen in perspectief te brengen.

We vieren vakantie.

vrijdag 30 november 2012


Vandaag ben ik thuisgekomen na 3,5 maand Ecolonie. Vanmorgen was ik nog in de eetzaal, afscheid aan het nemen van mensen met wie ik in grote mate lief en leed heb gedeeld, hoorde ik dat ik welkom ben om terug te komen, kreeg en gaf ik memorabele knuffels, wisselde ik afscheidswoorden uit met mensen die ik waarschijnlijk weer zal zien en legde ik tassen vol spullen in de auto die ik eigenlijk niet nodig heb.

Mijn ouders haalden mij halverwege op. Ik had zoveel te vertellen, maar zoals gewoonlijk de laatste tijd kwam het er niet uit, tot ik voelde hoezeer ik het getroffen heb met deze twee oneindig lieve mensen en ik thuiskwam. Ik vertelde over Thomas, mijn aandoenlijk wilde oppaskindje, over Enes, mijn enige echte vriendje, over de spannende reis met het besteleendje van Ruud en over de cursus Universele Energie die ik had gevolgd, en wat ik nu kan doen om andere mensen te helen.

Nu zit ik in de woonkamer van mijn vader, geland als een eend in het water, herenigd met mijn macbook, twee middernachtelijke pannenkoeken achter de kiezen, huispak aan, hardop luisterend naar muziek, allerlei luxes die ik mij wekenlang niet kon veroorloven. Eindelijk heb ik mijn persoonlijke rust en het is kalmerend en het is zalig.

Ik kan niet slapen. Ik heb veel ervaren, zoveel mensen door me heen laten gaan, alles gevonden wat ik zocht en tegelijk het probleem dat ik wilde oplossen niet opgelost. Maar ik ben gelukkig, en dat is het grote verschil. Ik ben sterker geworden. Ik heb ontdekt wat waar is en wat niet. Ik heb de waarden in mijn leven herijkt en ik heb een begin gemaakt met een leefstijl die beter bij me past. Ik heb iemand ontmoet die ik ken uit een vorig leven, met alle intense emoties vandien. Ik ben diep gegaan, heb de dingen aangeraakt die er werkelijk toedoen, en heb ze daarna daar gelaten, voor de volgende keer. Ik heb mijn chackra's laten openen en zie en voel alles nu helder, sterk en levend. Ik ben klaar voor een volgende fase, de fase waarin ik de dingen die ik heb geleerd verwerk en toepas. En ook de fase waarin ik mijn richt op een heel ander avontuur, namelijk dat tussen man en vrouw.

Ik heb vorige week bladeren bij elkaar mogen vegen, en om het werken te veraangenamen verdeelde ik ze in hoofdstukken. Hoofdstuk één bij de hekken, hoofdstuk twee bij de latten, hoofdstuk drie bij het balkon. Picking up the leaves... Ik heb 3,5 maand het vertrek van andere mensen moeten oppakken, en het was altijd heftig, maar het ging me gemakkelijk af, omdat ik in het moment heb leren leven. Nu sluit ik het af met het laatste hoofdstuk, dat  van mijn eigen vertrek. Ik weet niet hoe het verhaal verder gaat, daar in de Vogezen. Er zal spoedig een baby geboren worden, de andere studenten zullen zich verder ontwikkelen in de cursus Universele Energie, het renovatiewerk gaat door, de keukendiensten draaien, de wasmachines wassen, de mensen hanteren werktuigen en de kippen scharrelen rond. Muis en Dribbel sluipen over het terrein, onderweg naar belangrijke zaken zoals op precies het juiste moment opduiken op de hoek tussen de composttoiletten en de keuken waar net iemand loopt die zich verdrietig voelt, zodat ze een aai zullen krijgen waar ze spinnend van kunnen genieten. Het zal gaan sneeuwen. Mensen veranderen van kamer. Nieuwe verwantschappen worden gesmeed. Ik ben er niet meer bij. Het is mooi geweest.

Deze maand zal ik mij helemaal in mezelf keren zoals de winter van ons verlangt en samen met familie en vrienden het einde van een jaar vieren, misschien zelfs het einde van een tijdperk. Ik laat mijn bladeren vallen en droom van een nieuw begin.

donderdag 22 november 2012


Plots lijkt afscheid onoverkomelijk. Dan trekken de golven zich terug en kan je in alle eenzaamheid over het natte zand lopen, schuimige schelpen oprapen op een verlaten strand. Een holle stilte, een weids uitzicht.

In mijn wereld zijn ervaringen met elkaar verbonden als in een spinnenweb. Soms overlappen mensen elkaar, in harmonie of in een of andere symbiose. Een helende relatie hoeft niet altijd gezond te zijn. Pas later keert de harmonie weer. Ik dacht vroeger dat wat ons onderscheidde onze blokkades, onze fouten waren, maar nu kan ik mijn ziel in mijn eigen ogen zien.

Het komt steeds weer neer op vertrouwen, heb ik gemerkt. Zo kan je je overgeven aan andere mensen, terwijl je om te beginnen niet eens de controle had. Je kunt jezelf weliswaar beschouwen als de spin in het web, maar ook een spin doet vaak niets anders dan wachten, mediteren.

Ik zag golven paars licht voor mijn ogen pulseren. Ik voel energie door mijn lichaam gaan, ik kan het niet vastgrijpen met mijn ademhaling, maar dat geeft niet.

Melancholie is geen emotie. Melancholie is een toon, een schakering.

Kunst maak je altijd vanuit een emotionele impuls, en mensen kunnen er altijd kritiek op geven, dus proberen dat eruit te filteren is gekkenwerk. Het creeren doe je in je wezen, in je intuitieve verbeelding die aaneenrijgt en energie genereert en je hele lichaam laat tintelen van verwachting. De vorm is slechts een dovende vlam, het sterven van de creatie.

Soms spreken mensen dezelfde taal. Dat is magie.

maandag 29 oktober 2012


mijn mond grijpt naar halfgevormde woorden,
zuigende gedachten
ploegen door mijn lichaam,
stranden op een kluwen
van handen en voeten
ik ben een olievogel,
glijdend over banken en bedden,
een woekering van huidmondjes
brandend licht maakt zwarte voren
op een huid
de bloem opent zich en opent zich en opent -
ingeklonken geluid
waart door holle zalen,
ontdaan van hechting, kaarslicht zweeft in de lucht
mijn vermoeide rug, gestrekt als een kleed
er vallen gaten in,
als gapende zuchten, een gekromd omklemmen van doelloze verlangens
mijn oogmonden geeuwen als pasgeboren vogels
Ik zink weg
in een baarmoeder van tijd.

zaterdag 29 september 2012


Nieuwe ervaringen overspoelen me met de snelheid van het tijdloze. Is dit alleen in mijn leven het geval? Is dit de tijd waarin we leven? Is dit de groep waarin ik leef? Is dit een bijwerking van verliefdheid? Het weefsel van deze vragen te ontrafelen roept alleen maar nieuwe lagen op, tot het web zo groot en ragfijn is geworden dat ik ongemerkt ben gegroeid, als een bloem die de beklemmende grootte van zijn knop allang is vergeten. Maar de bloem wist één ding heel goed: dat ze altijd die pracht en kleuren in zich droeg. Zij is in essentie hetzelfde gebleven. Het is slechts de vorm die veranderd is.

Ik woon sinds 6 weken in Frankrijk, in een spirituele/ecologische woon-werkgemeenschap genaamd Ecolonie, waar ik een leefstijl heb aangenomen die zo vanzelfsprekend voelt dat het veeleer een vorm van afleren is. Ik ben hier thuis. Ik oefen me in praktische vaardigheden als schoonmaken, het land bewerken en groenten inmaken, evenals in spirituele discipline, zoals het loslaten van emoties, ten allen tijde op tijd komen en goede grappen maken. Ik werk, mediteer, creeer, heb lief en maak lol.

Sinds kort (zeg rustig: sinds vanmorgen) heb ik mijn creatieve kroon weer op. Het kanaal van de sublimering is heropend, dames en heren, laten we een lint doorknippen en proosten met klinkend glas, want ik heb mijn stem weer terug, althans, een beetje. Genoeg om me weer verstaanbaar te maken, en hup, daar ga ik, vaste grond onder mijn voeten creërend zodra mijn voeten de modder raken.

Een kleine narratieve afspiegeling dan maar, ter verluchtiging van deze wel erg abstract geformuleerde inleiding in mijn nieuwe leven.

In de tuin hebben we een composttoilet. In het composttoilet hangt een tegeltjeswijsheid in Delfts blauw. Wie niet kruiwaagt, wie niet kruiwint. Vandaag werd de betekenis ervan mij duidelijk. Ik was compost van de composthoop op een reeds geschoffeld stuk grond (ik wil graag spreken in agrarisch jargon, maar als ik 'bed' had gezegd - zover reikt mijn kennis althans - was er spraakverwarring ontstaan, hetgeen ik nu allesbehalve voorkomen heb door deze parenthese in te voegen) aan het leggen, en - fuck. Daar ging mijn zin. Niemand die nog weet hoe hij begon. En trouwens, deze woordendiarree (om even in de compostsfeer te blijven) diende slechts ter verheerlijking van mijn hergevonden liefde voor de taal, qed. Ziedaar, mijn ego. Dat arme ding. Het mag hier ook niet gewoon even zijn, op Ecolonie. Altijd wordt het in de gaten gehouden, als een opstandig kind dat niet helemaal in de familie past en op z'n te kleine stoel moet zitten met een belachelijk slabbetje voor, terwijl het gewoon de wereld wil overheersen.

Maar goed, ik was dus bezig met die compostkruiwagens, want dat doe ik graag, want ik ben zo'n sterke boerenvrouw. Mijn rug protesteerde al na één kruiwagen. Het terrein helt op de terugweg een beetje omhoog, en bovendien is het voorzien van liederlijke bochten omdat de tuin de vorm van een labyrint heeft, godzijdank met een aantal dwarsdoorgangen, maar toch, daar ben je wel even zoet mee. Ik had dus anderhalve kruiwagen op mijn pastgeschoffelde bed gestort, toen ik plots de aandrang voelde te gaan plassen. Daar stond ik, in dubio, kruiwagen in mijn handen, halverwege de licht glooiende helling: bikkelen of luisteren naar mijn lichaam? Was het uberhaupt wel verstandig om dit te doen, kon ik niet beter mijn grenzen aangeven en onkruid gaan wieden? Maar nee zeggen is iets dat ik ontzettend moeilijk vind. Ik besloot de boel even de boel te laten en toog naar het composttoilet. Daar las ik dus: wie niet kruiwagent, wie niet kruiwint. En toen begreep ik: dit gaat over zware kruiwagens. Kruiwagens die eigenlijk niet te huffen zijn. Kruiwagens waarvan je denkt: hoe ga ik die ooit in mijn eentje optillen? Is dit wel de bedoeling? Dit is toch niet bestemd voor mij? Maar wie niet waagt, wie niet wint. Als je je shit niet opheft, kom je nergens. Dan blijf je zitten met diezelfde schrale aarde waar niets in wil groeien. Het zijn de momenten dat je over je grenzen gaat die ook iets kunnen opleveren. Want ja zeggen tegen het leven is net zo waardevol.

Nadat ik de metafysiche kanten van deze klus had doorgrond, heb ik nog anderhalve kruiwagen gedaan, een stuk lichter van gemoed en sterker van vertrouwen, en daarna ben ik gaan zeggen dat mijn rug het niet trok en dat ik liever iets anders wilde doen. Rendement: een beetje fitness, een levensles, ervaring met composteren en een oprechte uitwisseling met de twee tuinmannen.

Zo gaat dat hier. Omdat je werkt met levende dingen, in een gemeenschap die gebouwd is op natuurlijke wijze, kan alles naadloos samenwerken om jou te leren wat je moet leren. In de lopende band in een fabriek werken voornamelijk levenloze mechanismen: het rendement hiervan voor je persoonlijke ontwikkeling, de ontwikkeling van je gemeenschap en op groter vlak de maatschappij, is daardoor veel minder. Daarom moeten we ons leven veranderen. Niet alleen om te leren dat wie niet kruiwaagt, wie niet kruiwint, maar ook om daarbij lekker te plassen zonder door te hoeven trekken*, in de wetenschap dat zelfs je shit vruchtbaar is.

*We gooien er alleen schepjes zaagsel op.

dinsdag 12 juni 2012


Ik was vorige week met mijn moeder naar Amsterdam. Ik heb een modebroek gekocht, we zijn naar Marqt geweest (een biologische supermarkt) en naar een groenesapjesbar, waar ik iets met algen heb gehad en mijn moeder wat met fruit. Nu heeft ananas en mango gekocht om zelf sapjes van te maken. Ik kan haar dan nog overtuigen er een beetje bijenstuifmeel bij te doen, maar de algen krijg ik er niet in. Die zijn dan ook behoorlijk smerig. Ik heb geen beeldmateriaal uit Amsterdam. Het-je-eigen-maken van ervaringen op een vreemde plaats is moeilijker dan op de plek waar je je eigen verhaal al hebt opgebouwd. En met het-je-eigen-maken bedoel ik de dingen eruit halen die met je resoneren en daar een verhaal van bouwen dat zowel je eigen identiteit als die van de stad omhult. Dit alles om voor voor bekenden en onbekenden van de stad een interessant, vruchtbaar verhaal te kunnen aanbieden. Áls je wilt pleasen, doe het dan goed. Met stuifmeel, en niet met algen.

Een bezig bijtje, Terschelling, 2008

In de middeleeuwen werd het geheugen voorgesteld als een honingraat. Een honingraat bestaat namelijk uit cellen, waar onder andere voedsel in opgeslagen wordt. Als een cel vol zit, wordt het door de bijen afgesloten met een dekseltje.

Zoals te zien op de foto, is de bij bedekt met stuifmeel. Tijdens zijn zoektocht naar nectar blijft er van alles aan hem kleven. Onderweg raakt hij het weer kwijt door er bloemen mee te bestuiven, waarna het vervangen wordt door nieuw stuifmeel, en uiteindelijk brengt hij het mee naar zijn bijenkorf.

Zo gaat het ook met ons geheugen. Het residu van sommige ervaringen blijft niet lang aan ons kleven, en kunnen we gebruiken op een vruchtbare manier. Andere ervaringen bewaren we voor latere verwerking.

Als de ene bij sterft, neemt de andere het van hem over. Ze maken allemaal deel uit van hetzelfde systeem. Zo ook bij ons. Als je sterft, neemt een andere fysieke identiteit het over, onderdeel van en aangestuurd door je systeem. Je staat iets verder af van de ervaring, omdat je de herinneringen niet hebt verzameld als de persoon die je nu bent, maar je kan ermee werken. Alles wat je nodig hebt zit al in jezelf. Net als stuifmeel bevat de informatie in je geheugen alle essentiële nutriënten.

Een schepje erbovenop: bijen verzamelen zowel nectar als stuifmeel en gebruiken beide als voedselbronnen. Stuifmeel kan meteen verteerd worden, maar nectar (in Griekse mythes de naam van godendrank, hier kom ik op), moet eerst worden omgezet. Bijen voegen er enzymen aan toe, zodat er een zoete, stroperige vloeistof ontstaat: honing. Ook wij vliegen van bloem naar bloem. Net als bijen zoeken we voortdurend naar iets wat ons die ervaring van zoet geluk kan geven. We krijgen er niet genoeg van, die vleugjes goddelijke levenskracht.

En ondertussen maken we kruisbestuivingen in de wereld. Zoals bijvoorbeeld tussen Amsterdam, een oude foto, bijen en de reïncarnatietheorie in een vermomming van collectief onderbewustzijn - zo gek eigenlijk nog niet. En zo ontstaan nieuwe bloemen. 

maandag 11 juni 2012

Van teen tot top: korte broek

Geschiedenis: hing op het rek voor €5,-, maar was niet €5,-. Onee. Verre van. Maar ik was verliefd, en in de liefde ben je blind. Voor prijskaartjes. 

Argumenten voor: is gehaakt, wat je associeert met winter, breien, en binnenzitten. En toch zijn het hotpants, wat je associeert met zomer! Zo verrassend!  

Argumenten tegen: begint nu al te lubberen aan de achterkant, zodat het als een kanten kleedje over een tafeltje naar beneden hangt. Dit komt door mijn angst dat het kanten kleedje niet groot genoeg is voor het tafeltje, en over de randen van het tafeltje naar boven kruipt als het tafeltje een tijdje op een stoel heeft gezeten. 

Irrelevante kanttekeningen: optionele co-aanschaf:

zondag 10 juni 2012

Van teen tot top: broek

Geschiedenis: nieuw, uit Amsterdam, moeder vond hem ook mooi, gekocht door moeder, yesyesyesyes.

Argumenten voor: is stretch! Heeft een craquelépatroon! Zit zo strak dat hij door kan gaan voor een legging en is dus veelzijdig! Heeft daarentegen toch broekzakken! Handig!

Argumenten tegen: het bovenste deel van de gulp zakt af. Maar dit is meestal toch niet zichtbaar. Behalve als je hem draagt zoals op de foto.

Irrelevante kanttekeningen: mijn benen lijken erdoor op de benen van twee versleten paspoppen die ik laatst zag. Al waren die groen. (Een irrelevante kanttekening in een irrelevante kanttekening.) Nog een irrelevante kanttekening: gisteren heb ik mijn teennagels gelakt, speciaal voor jullie, om deze schoenen te dragen, die uiteindelijk helemaal niet op de foto stonden die ik uitkoos. MAAR NU WEL. Snel! Uitvergroten! Teennagels!

Volgende keer in 'van teen tot top': korte broek.

zaterdag 9 juni 2012

Hoe 'werk' je geen identiteit geeft

Mensen die me goed kennen, weten dat ik er zowel zo

als zo

uit kan zien. Ik speel weliswaar geen games, maar ik heb altijd veel gelezen en kan helemaal obsessief worden over zaken als Game of Thrones, 9gag of de Youtube Community. Dan trek ik mijn favoriete grijze fleecevest aan, doe mijn haar in een handige haarklem, hijs mijn pyjamabroek even goed en als ik boodschappen moet doen, ga ik op relaxte merkloze gele gymschoenen en schiet ik snel in mijn door moeders ingekorte spijkerbroek van de damesafdeling van de C&A. Ook draag ik dan soms nog mijn zalfpak. Dit alles tezamen, hoewel ongevaarlijk wanneer geïsoleerd, doet mij een uitstraling hebben die je zonder nadenken kunt bestempelen als 'nerd'.

Als ik zelf iets bijzonders in de wereld wil zetten, en kunst niet meer gewoon kunst noem (want dan ga je een raar gat in) maar aanduid met de vage term 'werk', dan is het lange-haar-dag. En onverwacht-hippe-oversized-bloezen-van-mijn-moeder-dag. En oh-ik-kan-het-bovenste-stuk-van-mijn-afgeknipte-broekpak-ook-nog-gebruiken-namelijk-als-naveltruitje-dag. En ik-weet-heel-goed-waar-ik-die-schoenen-vandaan-heb-maar-dat-ondersteunt-het-statement-dat-ik-ermee-maak-niet-dus-zeg-ik-van-niet-dag. Dit alles tezamen maakt het een overvalste hipsterdag. 

Ik worstel met het compileren van die twee identiteiten. Vooral omdat je om een echte hipster te zijn, ook je eigenaardige trekjes in moet brengen, en die zetelen bij mij dus in het nerdrijk. Maar de nerd-identiteit maalt niet om mode of sociale status, dus hoe steekt dat dan in elkaar? De lijn tussen hobby en 'werk' vervaagt zo. In mijn hoofd is het allemaal werk. De vraag is of ik het nog leuk vind. Zo nee: wie ben ik dan? 

*Gelukkig vind ik het weer leuk. Maar ik wou toch even een leerzame filosofische vraag stellen als het u belieft. 

vrijdag 8 juni 2012

Mijn favoriete legging

Heen van been,
op naar kop,
met andere woorden:
van teen tot top!

(is dit teveel been?)

Geschiedenis: gekocht in een winkel.

Argumenten voor: hij heeft heel kleine zwart-witte strepen, wat ik een subtiele variatie vind op het thema zwart-witte strepen.

Argumenten tegen: er zit een klein gat in, gelukkig net boven de boomgrens.

Irrelevante kanttekeningen: het verkleinen van deze foto maakt cirkels en andere optische danwel pixelillusies in het streepjespatroon:

Volgende keer in van teen tot top: mijn favoriete broek.


 courgette-andijviesoep, gegarneerd met lavendelbloemen
waarna ik de compositie verpestte met twee dotten peterselie

Ik hou van humor. Geef mij een goede woordgrap (of een slechte) en je hebt mijn dag gemaakt. Ook een portie zwartgallig sarcasme laat ik mij niet missmaken. Mensen met zelfspot hebben altijd een streepje bij me voor, en ik kan helemaal slap liggen in het aanzicht van schattige babydiertjes, of ze nou niezen of niet. Maar waar je niet mee aan moet komen is flauw gepest. 

Ik doel op hermetische afrekeningen van versprekingen, onhandigheden, fysieke blunders, of nog erger: zonder een andere aanleiding dan een superieur gevoel van lamlendigheid. 

Een voorbeeld uit de praktijk: ik smste een vriendin hoopvol impliciet uitnodigend 'Hé, ik ben in Groningen en vind het altijd leuk om je dan even te zien!'. Krijg ik terug: 'ik heb je helemaal niet gezien.' Dodelijk. 

Of, eentje die we allemaal kennen: als je iets hips draagt voorzien van een aantal inherente gaten: 'je moet je broek even laten naaien'. 

Zulke grappen zijn van het kaliber dat moeiteloos verdedigd kan worden onder het motto 'je moet wat meer eelt op je ziel krijgen', als je klaagt dat je er last van hebt. Daar zitten behoorlijk wat aannames in, zoals dat de ideale hoedanigheid van je ziel een harde, knoestige eeltknobbel is. 

Ik kan er ook totaal niet adequaat op reageren. Ik zie de humor er gewoon niet van in en kom niet verder dan een lauw 'ja, haha'. En tien minuten later bedenk ik me dat ik eigenlijk heel hard had willen terugschreeuwen 'flikker op met je naaimachine! Zie je nu wat je gedaan hebt! Je hebt me boos gemaakt! En daar kan ik niet mee omgaan! Stomme trut! Dit is helemaal niet grappig!' En dan zullen ze om me lachen alsof ik een schattig babydiertje ben dat net heeft geniest. 

Mijn courgettesoep was heerlijk, dankuwel. Zoutloos, zoals ik dat graag heb. Maar met smaak.
(Ik weet ook niet helemaal of die metafoor klopt en of het kant danwel wal raakt op een ingewikkelde manier in het kader van deze post, maar het klinkt goed. Morgen krijg ik vast spijt van deze slaapdronken voetnoot. En jemig, wat heb ik veel moeilijke woorden gebruikt hierboven, is dat nou echt nodig? Eloquentie staat niet gelijk aan goed schrijven, nam ik mij gisteren nog voor. Maar er was een uitbraak uit dat propvolle hoekje van mijn geest waar al die woorden zich onuitgesproken opstapelen, en ik heb ze niet allemaal kunnen opsporen voor ze ontsnapten via mijn tien vingers, want ik bewaakt meestal alleen mijn mond. Ik heb wel een nieuwe type rare vogel bedacht! Toe te voegen aan de reeks 'humeurige huismussen' en 'pedante pechvogels'. Zie onder. Morgen: van teen tot top, de benensectie! En een rare post waarin ik herinneringen aan vorige levens vergelijk met stuifmeel ofzoiets, misschien moet ik maar gaan slapen.)

dinsdag 5 juni 2012

Biefkoekjes à la Stam van de Holebeer

In de prehistorie van Jean M. Auel aten de neanderthalers calorierijke koekjes van vlees, vet en gedroogde vruchten wanneer ze lange afstanden moesten lopen. Dit leek mij ontzettend lekker, dus heb ik het geprobeerd na te maken. Niet dat ik lange afstanden loop. Of een neanderthaler ben. Maar ik ben wel een keukengorilla.
Laat dit mijn oma niet weten, want als je het aan haar vraagt krijg ik een 'venusfiguur'. Dat valt best mee en wat dan nog? Straks verwijt ze me nog een dromerig botticelligezicht te hebben en golvend rood haar. Een venusfiguur is wel de minste van mijn zorgen.

Men neme:
1 biologisch biefstukje
4 of 5 gedroogde zuidvruchten zoals vijgen, dadels, abrikozen
twee eetlepels kokosolie (blijft stabiel bij hoge temperaturen)
een paar hazelnoten

In de blender, dan een kwartier op 180 graden bakken. Ik had ze op 200 en dan worden ze dus een beetje zwart. Maar ze smaken heerlijk. Erg zoet en stevig. En heel voedzaam. Nu ga ik ze uitdelen en dan niet vertellen dat er biefstuk in zit.

Ik ga binnenkort ook gedroogde bessen en appels proberen en wat kruiden zoals kaneel. Over een halfjaar zijn mijn vleesgebakvaardigheden zo ontwikkeld dat de smaak van bloed en eiwit naadloos opgaat in het geheel, zijnde mijn verjaardagstaart, en je opmerkt 'wat bijzonder, wat zit erin?'. En dan is het een zelfgestrikt konijntje uit de vrij natuur.

zondag 27 mei 2012


water met vlierbloesemschermen

zaterdag 26 mei 2012


Boven: amandelcake met gember, citroenschil, kokosolie en walnoten
Onder: mueslireep met haver, banaan en stukjes rauwe cacaobonen

Ik was zonet naar Simone om het courgetteplantje te brengen en kreeg in ruil voor de mueslireep een paar brownies mee. Ze heeft zo'n lief wurmpje van een baby. 

Ik heb voor het eerst longkruid gegeten. Door hormoonzalf kan eczeem naar binnen slaan in de vorm van astma. Daarnaast kwam er longemfyseem in mijn familie voor, en nu heeft de buurman het ook. Zijn tuin staat vol met longkruid, en hij weet niet eens dat dat helpt. Triest. Maar waarschijnlijk is hij nu toch te ver heen om baat te hebben bij iets anders dan prednison (dit moest ik ook bijna slikken, maar gelukkig kon ik het houden bij hormoonzalf en antibiotica). 

Ik werd dus een beetje naar van de buurman, omdat hij me confronteerde met mijn angsten. Hij zit altijd reikhalzend achter het raam, komt er maar net bovenuit in zijn leunstoel, en straalt een intense triestheid uit. Wat op onze stoep gebeurt is zijn contact met de buitenwereld. Ik deed aanvankelijk alsof ik hem niet opmerkte. Niet naar binnen kijken, snel tegen de deur aan gaan staan om hem open te maken, bukken als ik mijn fiets van slot haalde... Tot de dag dat ik besloot hem recht aan te kijken en te zwaaien. Hij knikte naar me zonder te glimlachen, maar ik bleef glimlachen van binnen. En sindsdien ben ik niet bang meer voor de buurman. 

Op de bladeren van longkruid zie je witte rondjes, die de vorm hebben van longblaasjes, vandaar de naam. Volgens de signatuurleer is het goed voor je longen, en omdat er haartjes op de stengels en bladeren zitten is het ook goed voor je huid (ja, dat verband snap ik ook niet helemaal). 

Ik at het rauw, vermengd met de eveneens behaarde oregano, door mijn salade. Straks lekker aan de vrouwenmantelthee, want het is weer zover, geloof ik. En dan weer lekker verder lezen in De Valei van de Paarden.


vrijdag 25 mei 2012

Groene vingers


Ik ging op weg om een courgetteplantje bij Simone te brengen, omdat ik zo'n achtertuingorilla ben. Vandaag heb ik een brokkendag, en nog voordat ik op de fiets zat knakte het steeltje al door. Deze houden we zelf dus maar.

Courgetteplanten groeien heel snel en worden wel een meter in doorsnee. De hele zomer en herfst komt er een oogst van in totaal zo'n 40 courgettes aan. Vroeger hadden we een volkstuintje met drie van die planten, en hun monstrueuze eigenschappen waren de inspiratie voor een heus horrorverhaal getiteld 'de gele courgette'. Ik heb nu ook weer gekozen voor de gele variant, omdat die rauw heerlijk is door salades.

Andere brokken betroffen: een geleend boek waarvan de flap omvouwde (Vallei van de Paarden van Jean M. Auel) en een thee-ei dat ik doormidden brak (en we weten allemaal: een half thee-ei is geen ei). Maar ik had laatst ook al een klungelactie. Onlangs heb ik de hele tuin volgezaaid met eetbare bloemen, zoals goudsbloem en klaproos. Dit klinkt alsof ik er verstand van heb, maar dat valt tegen. Ik heb geen flauw idee hoe goudsbloem en klaproos eruitzien als ze nog geen bloemen hebben, laat staan kaasjeskruid en teunisbloem. Maar omdat de tuin zo zoetjesaan vol aan het groeien is, leek het mij verstandig om wat onkruid te wieden. Je voelt 'm al aankomen: zo heb ik mijn bloemenmengsel in mijn onwetendheid flink uitgedund.

Ik ben dus de prehistorieboeken van Jean Auel aan het lezen, en las laatst: 'stokrozen zijn goed tegen huiduitslag', wat ik om voor de hand liggende redenen een grijnswaardige ontdekking vond. Het is een nogal onthaastende serie, vol beschrijvingen, maar ik zuig de informatie op als een spons. Ik vind al die kruiden en knollen mateloos interessant.

Simone's zus heeft een kruidenopleiding gedaan en in ruil voor het courgetteplantje krijg ik straks een zalf van smeerwortel en brandnetel van haar. Blijer kun je me niet maken!

Het courgetteplantje staat nu temidden van de al dan niet eetbare-bloemen-in-spe in de tuin te wennen. Straks ga ik een leuk plekje voor 'm uitzoeken waar hij zonder al teveel op te slokken een groot geel courgettemonster kan worden.

Mijn knie wou ook graag op de foto

donderdag 24 mei 2012


Ik had dus mueslirepen gemaakt.

Die deed ik in plastic boterhamzakjes met een touwtje eromheen en het opschrift 'mueslireep van Roos'. Dit deed ik niet vanuit een soort gestoorde zelfbevestiging, maar om er een cadeauachtig cachet aan te geven. Nadat ik dit had gedaan, toog ik op weg om ze uit te delen. Mijn beide grootouders kregen er één, mijn ex-tante Yvon (bekend van het project 'tie-and-dye met Yvon en Roos'), mijn shiatsu therapeute, waar ik eerst nog aan twijfelde maar die ik tegenkwam in de supermarkt waarna ik mij gedroeg alsof ik het al die tijd van plan was geweest, en mijn vader. 

De reacties waren verschillend. Yvon stuurde me een smsje met een verrast bedankje. Dit is wat er van je verwacht wordt als er een zelfgemaakte mueslireep in je brievenbus gedaan wordt. 
Oma en opans bedankten me blij toen ze mij de eerstvolgende keer zagen. Opans (dat is een naam, de samentrekking van 'opa' en 'Hans') had een mueslireep gekregen toen hij eerder langs was gekomen, en we hadden het al even gehad over een mueslireep voor oma. Dit kwam dus niet helemaal uit de lucht vallen.
De shiatsu therapeute vond het erg lief van me, zo lief dat ik er verlegen van werd, en ze was een beetje in de war toen ik vertelde dat er haver in zat, omdat we beiden in principe zonder granen eten. Maar meteen begreep ze het weer: 'oh, maar haver gaat nog wel', hierbij duidend op het feit dat er minder gluten inzitten. Een feitje over haver voor u. 
Mijn opa stuurde mijn vader een verwarde, enigszins wantrouwige mail die aan mij gericht was waarin zijn onbegrip over de situatie duidelijk uiteengezet werd. Alsof iemand anders uit mijn naam een mueslireep naar binnen zou gooien! De laatste zin verklaarde echter veel: 'waarom belde je niet even aan?' Terugkijkend begrijp ik dat dat het beste was geweest in zijn geval, daar ik niet zo vaak langkom en het de laatste keer gewoon onverwacht leuk was.
Ook mijn vader vroeg zich af waarom ik niet binnen was gekomen, maar dan per sms. 'Maar ze waren erg lekker hoor,' stuurde hij er gewetensvol achteraan. 

Deze ervaring was erg leerzaam. Ik heb een inkijkje gekregen in de veldtactieken van een brievenbusguerilla (zoals het feit dat je chocola beter niet met warm weer in een plastic zakje kan doen), zodat ik des te beter ben voorbereid als ik dit op grote schaal wil toepassen in één of ander tijdscontinuüm waarin ik daadwerkelijk dingen ontwikkel tot ze zo groot worden dat je er niet meer omheen kan. In je brievenbus.

Domme donderdag

Deze week is het thema 'formuleren'. Dit woord kennen we natuurlijk van de bekende combinatie 'gedachten formuleren', en zo heb ik 'm ook gebruikt in mijn motto, maar eigenlijk kan je natuurlijk van alles formuleren, zoals probleemstellingen, vragen of officieel getinte teksten. Formuleren betekent 'in woorden uitdrukken'.

Omdat de frisse wind allang uit deze alfabetblog verdwenen is, en het alleen nog maar een kwestie is van die verdomde themaweken afmaken, formuleer ik de blogs in de f-week dan ook zó dat het niet per se gaat om 'in woorden uitdrukken' maar meer om het vormen van wat dan ook. Dit is een moeilijke manier om te zeggen dat ik wat losser met de thema's ga worden in de hoop er wat meer schwung in terug te brengen. En dat is een moeilijke manier om te zeggen dat ik gewoon lekker ga bloggen. Met minder überpersoonlijke ziekte-ervaringen. (Haha, grapjas.) En meer plaatjes van wat ik de vorige week heb gegeten.

zondag 20 mei 2012

Gespot 5: zalfpak

De dokter zei: 'ik haal even een zalfpak voor je.' Ik dacht: 

Ik kreeg:

zaterdag 19 mei 2012

Gespot 4: plantjes maken!

Ik word zo gelukkig van tuinieren en met plantjes bezig zijn. Ik heb kruiden in de tuin geplant en verder:

Ik wou dus met het ontkiemen courgettezaadjes op rijstpapier een natuurlijke tekening maken. Dit werkte niet. Dus heb ik ze gewoon in een pot gedaan, hieronder te zien.

Links: fenegriekzaadjes, heel gezonde kiemen, rijk aan de stof SAM-e, goed voor het hart en bloedvaten. 
Midden: een volstrekt ongeschikt ijsklontjesbakje met heel kleine rode basilicumplantjes erin. 
Rechts: courgetteplantjes.

Links: rode basilicum en slaplantjes.
Rechts: een bak met citroenmelisse, venkel, salie en kamille. Ik weet niet meer welke de bovenkomende plantjes zijn, maar dat zien we snel genoeg. 

Gespot 3: waarom er niets te spotten viel

Mijn excuses voor het verbreken van deze blogketting. Daar zat ik met mijn goede voornemens: na het bespottelijke tijdsbestek van één dag alweer verdampt.

De reden: ik had geen ander verhaal te vertellen hier dan dat van mijn ziekte. Dat is erg persoonlijk en precair, want een ziekte brengt je schaduwkanten tot uitdrukking. En ik wil wel dat het leuk blijft. Maar inmiddels kan ik het met genoeg relativering en wrange humor bekijken om toch even verslag te doen.

Na een jaar alternatief shoppen, ben ik toch weer naar de huisarts gegaan, die me doorverwees. In het ziekenhuis waren ze erg zorgelijk en probeerden ze me bang en afhankelijk te maken, zoals ziekenhuizen plegen te doen. Ze vroegen letterlijk: 'voel je de paniek al opkomen?' En: 'als deze ontstekingen op een andere plek in je lichaam zaten zou je allang zijn opgenomen' - ja, maar daar zit het lekker niet, toch? En 'je moet je hele leven lang smeren, smeren, smeren, want de oorzaak is niet te achterhalen' - nee. Ik weiger me afhankelijk te maken. Ze vertelden me eigenlijk dat ik me heel erg zorgen moet gaan maken. Zorgelijkheid. Zorg. Met heling heeft het niets te maken. Bespottelijk.

Niet om met het vingertje te wijzen: dat ik hier last van heb, dat ik überhaupt toch weer naar de huisarts ben gegaan, is een teken dat die angst en afhankelijkheid ook nog steeds in mij zitten. Anders had ik zelfs onder deze grote druk mijn rug recht gehouden. Geeft niet. Bovendien heb ik mijn angsten overwonnen door toch een alternatieve heler te bellen, tegen de mening van mijn ouder(s) in. De situatie was als volgt: ik zat bij mijn ouders, eigenlijk wilde ik die paardenmiddelen van de dokter niet gebruiken, maar mijn ouders wilden dat ik ze wel gebruik, en om mijn autonomie te hervinden, moest ik naar Groningen, want nog zo'n slopende ruzie kon ik niet aan, en om in Groningen te leven heb ik geld nodig, en dat kon ik niet verdienen doordat ik ziek was. Dus vond ik mijn loophole: ik zorgde ervoor dat ik meer energie kreeg door die paardenmiddelen, waardoor ik mezelf weer op de rails kon zetten naar Groningen (dat is ook waar die alternatieve heler, die ik in Sneek ontmoet heb, toevalligerwijs zit).

Zie je hoe het werkt? Hoe dit allemaal in elkaar steekt? Prachtig toch?

Ik stop met studeren en heb mijn vakantiebaantje afgezegd. De dokter vertelde me dat mijn afweersysteem  door een erfelijke poreusheid van mijn opperhuid continu aan het werk is om alles wat er binnenkomt te bevechten. Die ontstekingen vreten energie, en daar ben ik dus zo kapot van. Ziehier een medische validering voor de mensen die niet begrijpen waarom ik kennelijk met alles stop. Die zijn er, vreemd genoeg. Die mensen, bedoel ik. Alsof het feit dat ik met alles stop niet genoeg zegt: blijkbaar ben ik erg ziek. Alsof ik me aanstel.

Ach, ik neem het ze niet kwalijk: ik héb een slachtofferrol die vaak geactiveerd wordt. Die is juist integraal onderdeel van mijn ziekte. (Onderdeel van laag 8: identificatie met een laag zelfbeeld.) Ondanks dat dat nu weer gebeurde, en al die zorgelijkheid over me werd uitgestort, heb ik er ook informatie uitgehaald die belangrijk is om mezelf te begrijpen. Ik sta letterlijk heel erg open en ben in een continue innerlijke strijd omdat ik bepaalde dingen in de wereld niet zo leuk vind, maar er ook geen nee tegen durf te zeggen. (Laag 6: emotionele blokkades.)

Maar door de antibiotica zijn die ontstekingen dus wel weg, en mijn huid is door de hormoonzalf nu bijna helemaal glad, dus ik kan weer over straat met het idee dat ze kijken omdat ze me leuk vinden, en niet omdat ze ziekelijk gefascineerd zijn door fysieke afwijkingen. Voor wat het waard is. Het weghalen van de confrontatie helpt namelijk niet mijn pathologische angst voor afwijzing (laag 5) op te lossen, waardoor ik bij mezelf weg raak. En uiteindelijk vind mijn lichaam wel weer een manier om me hier op te wijzen door nieuwe of een terugkeer van symptomen. Maar wat je denkt dat er gaat gebeuren, waar je bang voor bent, heeft de neiging zich te manifesteren. Dat gezegd hebbende, klinkt mijn toekomstvoorspelling bijna alsof ik mezelf wil straffen. Jep, laag 7 van de ui. Vandaar die heler. Dat is een goede uienpeller.

Deze hele ervaring was een uitstekende les in keuzes maken vanuit mijn hart en ondanks de mening van anderen voet bij stuk te houden. Belangrijke thema's voor mij.

Je kunt zeggen: je denkt teveel na. Je kunt ook gewoon smeren, smeren, smeren en je niet druk maken. Vanwaar die zorgelijkheid? (Laag 8.) Dat zal ik je vertellen: als ik dit werk allemaal niet had gedaan zou ik weer depressief geworden zijn. Ik voelde het al even opkomen, dat gevoel van leegte, zinloosheid, stuurloosheid. En ik nam het ter harte, en toen loste het op.

Al die lagen met al hun vertroebelende boodschappen die je liever wilt negeren omdat je ze geluk in de weg zitten, willen je eigenlijk iets vertellen. Het is de kunst om daarnaar te luisteren. En om er vervolgens naar te handelen. Dan kom je in het nu. Dan ben je gelukkig.

Gespot 2

zondag 13 mei 2012

Gespot 1: uien pellen

Vandaag gaat de g-week vervroegd in. De opzet is dat ik elke dag een gedachte blog, want 'gedachten' is immers het thema. Deze gedachte dient natuurlijk wel enigszins on-the-spot te zijn, want het gros van de dagelijkse gedachten is af te wijzen met bespottelijk 'dag', zoals we allemaal, dacht ik, wel eens hebben gespot.

Omdat gedachte-on-the-spot iets te lang is, heb ik het afgekort naar 'gespot'. Elke dag zal ik deze gespot opzoeken, aftastend tot ik op een zeker gevoel van juistheid stuit. Wat dit precies inhoudt? Geduld: dat komt nog wel.

Ik had veel te veel lol met bovenstaande alinea. Hier snel een wat meer gesofistificeerde gedachte, voor uw hersenen om over na te denken.

Stap 1:

Stap 2:

vrijdag 4 mei 2012

De vuilnisman

Ik vroeg de vuilnisman
het vuil op te halen
en hij nam me bij de hand.

Onder intens starende ogen
knielde ik.

Mijn lichaam krioelde van de ruimtewezens.
Hij sprak in
de poëzie van de waanzin,
nam mijn trillende ziel in handen
en spleet mijn geest als een slang,
één en al voet.

Van voren was het niet te zien
de platheid in zijn gezicht

Hij plukte aan me als een kip,
zonder pardon

nu ik naakt was, 
sneed hij ook de trilharen door
en oliede mijn ziel.
En ik (spiegel en) rook:
er zat een luchtje aan.

De vuilnisman had zijn eigen vuil nog niet opgeruimd.

Dus ik trok zijn handen van me af.

In mijn eigen schaduw
zag ik niet dat hij oplichtte.

in mijn spin

de olievlekken van de oppervlakte
ebben weg in prismatisch zonlicht
de wortel is uitgegraven
de spiraal voorzien van dwarstakken
als een spinnenweb
dit is een evenwicht voor koorddansers
als je valt dan breek je
dan breekt het licht
in vier paar ogen
verblind en tranend
door verspilde olie
ik ben weer heel

Fuck it dat disharmonie ook onderdeel is van de harmonie

Iemand vroeg mij laatst: 'hoe gaat het met je gezondheid?'
Ik antwoordde: 'ik voel me elke dag alsof ik een feestje heb gehad.' Ik liet een pauze vallen voor het effect. 'Zonder dat ik een feestje heb gehad.'

Ik heb mijn baantje bij het tuincentrum in wederzijds overleg opgezegd. Het was fysiek en emotioneel te zwaar.

Ik heb een aantal moeilijke weken achter de rug. Het ging zo goed: ik ging naar school, ik werkte en ik deed mee aan een gitaarensemble. Tot ik het concert moest geven. Eigenlijk zat het me vanaf het begin al niet lekker dat ik me had opgegeven. Ik ging met tegenzin naar de repetities en had me niet goed voorbereid. Ik zette een masker op en deed het toch, op pure wilskracht, want ik kon niet zomaar afzeggen. The show must go on. Na het concert had ik een zenuwinzinking, waarmee ik mezelf helemaal opbrandde. Opnieuw. Daar. Gevallen.

In de afgelopen maanden ben ik stapje voor stapje weer opgestaan. En ik hoef maar een keer iets te doen waarin ik niet naar mezelf luister, en al mijn werk wordt tenietgedaan. Nu zat ik dus weer thuis. Mijn gezondheid verslechterde enorm. Er gebeurde veel, waar ik niet op in zal gaan, wat er uiteindelijk toe leidde dat ik besloten heb naar de huisarts te gaan.

Ik kan mijn hoofd nauwelijks draaien: de huid op mijn gezicht trekt dan strak en mijn oogleden trekken dan bijna dicht. Ik heb continu jeukaanvallen, en die putten me uit. Ik kan er niet door slapen. Ik word nu elke nacht wakker. Ik voel veel negativiteit en kan me alleen door wilskracht ergens voor motiveren. Het leven is niet licht voor me. Elke dag is een strijd, met tranen net onder de oppervlakte. Niemand kan me daarin echt helpen.

En ik wil gewoon kunnen studeren zonder geremd te worden door mijn ziekte.

Ik heb lange tijd mijn heil gezocht in alternatieve geneeswijzen. Die hebben me veel kennis en groei opgeleverd. Ik weet nu bijvoorbeeld veel meer over gezonde voeding, maar ook over mezelf. Ik grapte in december dat ik wenste dat ik een gebruiksaanwijzing had meegekregen in dit leven. Nu heb ik die zelf voor een groot deel geschreven. Voor wat het waard is. Ik ben een jaar verder en mijn toestand is niet verbeterd, eerder verslechterd. Ik heb vertrouwen in mijn innerlijke kompas. Het brengt me alleen geen stap dichterbij genezing. Dit is een helingscrisis, denk ik, maar het kan ook gewoon een crisis zijn als ik niet de juiste stappen onderneem om de heling te ondersteunen.

De huisarts heeft me nooit echt geholpen. Hij gaf me een zalfje dat de symptomen bestrijdt, en dan nog niet eens alle. Ik weet dat ziekten psychosomatisch zijn en dat je verantwoordelijk bent voor alles wat je 'overkomt'. Daar ben ik van overtuigd geraakt. Ik wil dus niet vanuit slachtofferschap leven. Daarom dacht ik dat naar de huisarts gaan niet goed voor me zou zijn. Hier heb ik ruzie met mijn ouders over gehad. Ik zei: 'ik wil dat pas als ik er zelf klaar voor ben.' Dat ben ik nu. Ik ben klaar voor het genezen van de symptomen, want ik ben klaar met het zoeken naar de oorzaken. Dat blijft wel, maar niet meer door elke dag in drie verschillende zelfhulpboeken te lezen en vijf bewustzijnsverhogende youtubevideos te kijken.

Ik voel me hier wel rustig door worden, en heel. Ik ben klaar voor een volgende fase.

woensdag 25 april 2012

Intermezzo: harmonie

Het zijn de h-weken, wat betekent dat het thema 'harmonie' is.

Ik breng mezelf in harmonie door alleen de ervaringen te posten die al afgerond zijn. Ik heb nog twee blogs staan, deze post ik als ik er klaar voor ben, anders breng ik mezelf alleen maar uit evenwicht.

Terug in de tijd: een warm bad

Twee weken terug.

3. Vandaag was het een beetje vervelend op school en kwam ik verdrietig thuis. Zo'n gevoel van eenzaamheid en ik tel niet mee en heb geen vrienden. Toen heb ik wat gechat en gebeld met allerlei vriendinnen (oh, die heb ik dus toch wel) en nu voel ik me gedragen en verbonden. Had ik even behoefte aan na alle drukke en veelvergende dagen. Straks naar een vriendin om te douchen (het warm water doet het weer niet hier). 

Terug in de tijd: angsten

Twee weken terug.

2. Ben veel spirituele boeken aan het lezen, o.a. één over zelfheling waarin ik oefeningen doe. Ben blijven steken bij het hoofdstuk over angsten. Dan moet je ze één voor één opschrijven en oplossen. Ben me de laatste dagen vreselijk bewust van mijn angsten, ik veroordeel ze en ben bang voor bijna elke gedachte en emotie! Pff, als ik ook een beetje teveel in zulke boeken lees achter elkaar (of een meditatie leid in mijn klas) is het net alsof mijn angsten en negatieve denkpatronen enorm getriggerd worden en heel actief. Daardoor lijkt het net alsof ik alleen maar achteruitga, maar ik denk dat het juist geslaagd is dat ik ze zo bewust beleef nu. Ik had bijvoorbeeld het inzicht laatst dat ik beter wil worden uit angst (dat het nog veel erger wordt) in plaats van uit liefde voor mezelf. Of anders gezegd: dat ik niet beter wil worden uit angst voor mijn eigen licht. 

Terug in de tijd: geleide visualisatie

Ik loop over, ik kook over, ik loop mezelf voorbij, ik zit vol energietintelingen die er niet uit kunnen. Ik twijfelde dit hier te plaatsen. Mijn ontwikkeling komt in een stroomversnelling.

Het gevaar van het hier plaatsen is dat ik het face-to-face uiten misloop... Dus dit zet het even op scherp, dus ik moet het juist doen!

Wat hier te plaatsen?

Dit. Gewoon alle expressie en kunst die ik hier nog niet heb neergezet. Eens temeer een spirituele coming-out.

We gaan drie weken terug in de tijd.

1. Ik heb een geleide meditatie gedaan in de klas. Ik wil immers de wereld verbeteren, en naar een hoger bewustzijnsniveau brengen. Het was dus een teleurstellende ervaring.
Het was een aardingsvisualisatie, waarin ik iedereen vroeg de ogen dicht te doen en zich het volgende voor te stellen: dat je een boom bent en dat je wortels diep de aarde in gaan en dat zich bloemen openen in je lichaam, om je organen te verbinden, met samentrekking en uiteenzetting... en tijdens het hele verhaal waarvan dit een samenvatting was, was ik zelf niet geaard. Laat staan dat ik vol zat met bloemen. Ik deed dit voornamelijk vanuit mijn ego, dat niet helpt als je de wereld wilt verbeteren. Dat ego was toentertijd nog sterk genoeg om mijn emoties te onderdrukken (had erg veel zin om te gaan huilen voor de klas, uit heimwee naar mijn eigen licht, dat deze meditatie wou vullen, en uit verdriet om de weerstanden die ik in de groep voelde, en die ik dus zelf ook bezat), wat betekent dat ik het niet uit mijn hart kon doen. Maar mijn hart is juist door deze ervaring geopend en mijn ego een stukje verbrand.

zondag 25 maart 2012

Een in de knop gestorven idee: het driekleurig viooltje


Het driekleurig viooltje is goed tegen eczeem. Ik neem al een tijdje capsules maar het leek me een goed idee om de verse bloemen te gaan eten.

Het werken in het tuincentrum is bevorderlijk voor mijn gezondheid omdat ik lekker veel beweging krijg. In het tuincentrum zijn ook viooltjes te koop.

Ik werk helaas niet met de planten, maar op de afdelingen kleding, zijde (een eufemisme voor nepbloemen) en binnenpotterie. Daar was ik eergisteren behoorlijk gefrustreerd over. Ik had het die woensdag op mijn heupen gekregen, maar mijn collega zei dat ik me niet zo druk moest maken. Ik ben een erg gestrest persoon en wil alles goed doen. Maar het tillen van loodzware potten is iets dat je zonder oefening niet lang kan volhouden. Ik gind dus trager werken, en toen begon ik juist last te krijgen van mijn heupen. De 'het op mijn heupen hebben'-instelling was uit mijn werkende geest in de verdrukking gekomen, en kwam dus tot uiting in mijn lichaam. Vrijdag moest ik het dus noodgedwongen rustig aan doen, vanwege de pijn van mijn overbelaste heup. Daar werd ik een beetje gek van, en aan het eind van de dag had ik nog een halfuurtje over, en toen ging ik over de andere afdelingen lopen, met name die met de buitenplanten. Ik kreeg meteen weer lucht. Ik ging even buurten bij Astrid, een collega die ook nieuw was in het bedrijf, en stukken enthousiaster is dan ik, maar ja, wat wil je ook, als je tussen de viooltjes staat. Ik werd er meteen helemaal vrolijk van. Ik vroeg haar of ik kon helpen en heb het laatste halfuur fanatiek bakken viooltjes getild en gesjouwd en de pijn in mijn heup verdween uit mijn gedachten. Ik fietste vol inspiratie naar huis. Mét een bak viooltjes.

Thuisgekomen wilde ik die gaan opeten. Hieraan hingen mitsen en maren.

1: Weer had ik iemand anders nodig om dit te filmen. Filmen? Ja, want inmiddels was dit een verhaal geworden, en verhalen zijn de aanleiding tot beeldmateriaal. Met mijn mouwen opgestroopt is mijn eczeem te zien, en het idyllische tafereel van een meisje dat bloemetjes eet krijgt zo iets lelijks. Daar zit potentie in, toch?

2. Tuincentrumviooltjes zijn bespoten en genetisch gemanipuleerd zodat ze allemaal tegelijk tot bloei komen. Dan krijg ik net zoveel toxinen binnen als ik juist wil kwijtraken door die viooltjes te eten.

Dit idee stierf dus een stille dood, maar de viooltjes staan nog in de vensterbank in Groningen, en ik voel zelfs vanuit Sneek aan dat ze nog hartstikke in leven zijn, al had ik dat raam beter wel even open kunnen zetten.

Kan ik dat aanvoelen? In het boek dat ik gisteren gekocht heb als troost voor deze teleurstelling, 'The secret life of plants', staan allerlei experimenten met leugendetectoren die erop wijzen dat je met planten kun communiceren. Elektroden die worden aangesloten op de bladeren zijn verbonden met een naald die fluctuaties in het energiepotentiaal van de cellen weergeeft. Als iemand deze plant beschadigt geeft dat uitslag op de detector. De plant heeft emoties! Maar nog frappanter: als iemand zelfs maar dénkt aan het beschadigen van die plant geeft dat al diezelfde uitslag. Er is dus een connectie tussen de plant en degene die het experiment doet.

Planten zijn net zo ijdel als mensen: ze willen liever dat een deel van hen voortbestaat dan dat ze sterven. De dreiging van opeten, die nog steeds in de lucht hangt - het eten van bespoten viooltjes is immers een aanklacht tegen deze ziekmakende maatschappij, wat het filmpje nog gelaagder maakt - is dus niet een reden om te sterven. Ik zal morgen zien hoe dit buitenplantje er binnen bij staat (ik wil niet voor niets een tuin) en dan zal ik mijn koers bepalen. Dit idee alsnog tot bloei brengen of toch doodverklaren?