woensdag 21 december 2011

Zelfs water heeft een weerstand

Ik zit een beetje in een conflict, moet ik eerlijk bekennen.

Eerst: vanwaar de lange radiostilte? Gaat het wel goed met mij? Ben ik aan het afglijden? Of verdrinken, om maar even in het waterjargon te blijven? Nee. Maar als ik geen hulp had gehad zou dat wel gebeurd zijn. Ja, u leest het goed, hulp. Een holistische, natuurgeneeskundige hulp, die zowel op emotioneel als lichamelijk vlak behandelt. Ik ben hier erg over te spreken.

Dat is één anker van het dilemma. Moet ik hierover praten? Moeten de impulsen die mijn dit mij geeft de leidraad zijn voor mijn blog? (Niet dat zulke overwegingen mij ooit hebben tegengehouden, trouwens. Ik ben een lekke dam. Erg afschrikwekkend, ja, sorry. Ik doe mijn best een goedwerkende sluis te bouwen. Maar god mag weten hoe je sluizen bouwt.)

Misschien in een afgeleide, poëtische vorm. Dat is tenslotte hoe kunst bij mij altijd gestalte krijgt: gecodeerde, afgeleide, geromantiseerde emoties. En niet zomaar 'emoties', nee, één bepaalde groep emoties. Verdrietige. Daarom heeft mijn werk vaak een wat melancholiek sfeertje, hieronder gedemonstreerd:


Even een reminder: deze blog heet nu niet voor niets AQUA, en ik onderteken mijn blogposts niet voor niets met het woord aquarius. Dit betekent voor mij de bewustwording (het aquariustijdperk draait om bewustwording) van water, het water dat zich in mijn onderbewuste ophoudt. Ik droom regelmatig over water, namelijk, dat ik erin terechtkom, dat het me meesleurt in onderstromen, gemalen - en dan houdt de droom op. Ik kan het goed onderdrukken, namelijk. Ik voel het water in mijn droom ook niet. In je dromen zit je gewoontebewustzijn aan het stuur: de reacties in je droom zijn de reacties zoals je ze gewend bent. Zoals je geconditioneerd bent, om er even wat psychologie in te gooien.

Ik zie eczeem, en de oude Chinezen met mij, als heet water. Water en vuur zijn twee polen van dezelfde reinigende energie. Daarom hebben zowel weegbree als brandnetel grofweg dezelfde geneeskrachtige werking: ze zuiveren het bloed. Beiden helpen tegen eczeem. Maar ze werken ook tegengesteld: als je je hebt gestoken aan een brandnetel helpt het om er met gekneusd weegbreeblad over te wrijven. Ik drink vaak brandnetel- of weegbreethee. Soms meng ik het. Daar ben ik een beetje zenuwachtig over. Ik weet niet wat het doet om twee tegengestelde krachten te mengen. Wordt de reinigende werking dan versterkt, of is plus + min = neutraal? Wat zijn de werkzame stoffen erin eigenlijk en hoe werken ze? Zijn het dezelfde of vullen ze elkaar aan of werken ze elkaar zelfs tegen?

Ik ben, al associërend en lerend, een web van informatie aan het vormen dat mij helpt bij mijn genezing. Dit betreft de geestelijke, symbolische wereld, maar ook de materiele dus, in de vorm van voeding en het spijsverteringskanaal, zoals in de voorgaande alinea gedemontstreerd. Alles om het hete water eruit te laten lopen. En dan heb ik het niet over aderlaten, maar over het uiten van mijn emoties, zo belangrijk in therapie. Dat kan ik niet zo goed in het echte leven, en velen met mij. Maar dus vandaar dat ik deze blog bijhoud, en vind je het gek: dan is het hier ineens een waterval.

Maar ik had het over de vorm die mijn kunst nu moet aannemen. Daarmee zit ik behoorlijk in mijn maag. Mijn therapeut heeft nogal stellige ideeën over kunst, wat ik zowel ergerlijk als verfrissend vind. Hij zegt dat ik kunst moet (daar heb je het al) gaan maken vanuit positieve gevoelens, en niet zo 'laag op de toonschaal'. Hij heeft een toonschaal: een met smileys geillustreerde kaart met daarop een stuk of 40 emoties, beginnend bij 'serene staat' en eindigend bij 'totale mislukking', die daartussen in sprongen van 'tevreden' naar 'woede' naar 'angst' naar 'verdriet' en tenslotte naar ronduit depressieve gevoelens als boetedoening, schuld, andere lichamen verafgoden en 'je niets voelen' gaat. Er zitten subtiele omslagpunten tussen die emoties. Zo gaat 'tevreden' naar 'woede' via ontevreden, pijn en openlijke vijandigheid of iets in die richting. Ik kan het me niet meer precies herinneren, maar dan heb je een beetje een beeld.

Ik maak kunst vanuit verdriet en medeleven (die komen na elkaar). Daarom heeft het voor mij ook een troostende functie. Zo blaas ik stoom (heet water) af. De taal zit vol uitdrukkingen die mij ten dienst zijn in deze wateranalogie. Stoom afblazen gaat ook over woede. Hoe zit dat dan met die woede? Is woede niet vuur, en verdriet water? In de Indiase geneeskunst, de Ayurveda, zijn er drie energieen die je in je lichaam in balans moet houden: vata, pitta en kapha. Pitta is voornamelijk vuur, met een beetje water erin. Heet water. Een overschot aan pitta, zo leerde de Ayurveda mij, veroorzaakt eczeem, een hete, jeukende ziekte. Als je je emoties niet uit word je ziek. Woede en verdriet zijn twee kanten van dezelfde medaille. Woede is dezelfde energie, ergens tegen gericht, bij verdriet weet je het niet meer. Woede geeft kracht, verdriet ontkracht. Ik kan me beter boos voelen, zegt de therapeut, want dan richt ik die energie tenminste ergens op in plaats van dat ik hem laat ontsnappen. Overigens is de therapeut niet van de Ayurveda of Chinese geneeswijzen, dat komt uit boekjes die ik zelf heb gelezen, maar ik combineer het zelf allemaal zo het mij uitkomt.

Oké, mijn dilemma heeft nu al een beetje vorm gekregen. Je kunt het misschien wel raden. Enerzijds heb ik behoefte om mijn kennis over gezondheid, psychologie, alternatieve geneeswijzen en voeding te delen, en die komt voort uit mijn eigen weg, anderzijds wil ik ook gewoon kunst maken, en die komt ook voort uit mijn eigen weg. En laat 'mijn eigen weg' - toegeven,een wat onhandige formulering - op dit moment een beetje laag in de toonschaal zitten. Niemand wil graag naast een lekkende dam zitten. Maar voordat de sluis gebouwd is ontstaan er toch steeds nieuwe gaten. Deze blog is een prima oplossing, omdat ik het over beide aspecten van mijn leven kan hebben, blijkt keer op keer. Deze blogpost is ook nu weer een antwoord op de vraag die ik erin stel.

Maar dit had ik al uitgelegd in de andere aqua-blogs. En hoe waardevol het ook is om met voortschrijdend inzicht dezelfde informatie uit te leggen, zo kom ik nooit toe aan het verspreiden van mijn kennis. Zo blijf ik stilstaan. Dat is met de gaten bezig zijn in plaats van met de sluis.

Wat nu? Aha. Hier komt de creativiteit om de hoek kijken.

Ik heb al minstens één creatief besluit genomen (mijn therapeut zou zeggen: een besluit is de ultieme creatie). Ik ga, in navolging van de zovele foodblogs die je op internet vindt, mijn eten fotograferen. Ik eet namelijk heel bewust en gezond en hopelijk inspirerend voor U allen. Oké, het is niet geniaal, en misschien een beetje een anticlimax, maar kom op, je hoeft alleen maar plaatjes te kijken dus zo moe hoef je er ook weer niet van te worden. Verwacht dus de komende tijd (lees: als ik na reeds twee dagen gezocht te hebben eindelijk die vermaledijde oplader van mijn camera heb gevonden) een paar visuele culinaire fotoshots tot u te nemen. Dat zit in ieder geval hoog op de toonschaal. En verder maak ik gewoon lekker een paar melancholieke tekeningetjes. Wie weet bouw je zo een sluis.

Dit wordt nog een hels karwei. Zal ik ooit de sprong naar perfectie kunnen wagen? U leest het volgende week in 'AQUA, het verhaal van het lekkende darmkanaal'.

4 opmerkingen:

  1. Je bent weer boven water! :) Vorige post natuurlijk eigenlijk ook al, maar ik wilde gewoon ook even een metafoor gebruiken.

    Hulp zoeken en aanvaarden is vaak lastig. Goed dat je die therapie volgt, hoewel ik niet echt weet wat natuurgeneeskundige inhoudt, maar als het een positieve invloed heeft, dan is het natuurlijk altijd prima.

    Van kunst heb ik niet zoveel verstand, maar het lijkt me juist iets dat vanzelf moet komen en niet (al te veel) moet worden geforceerd? Ik kan me voorstellen dat je van kunst maken vanuit positieve gevoelens wel vrolijker wordt, maar als kunst een uitlaatklep vormt, lijkt me dat je niet de negatieve gevoelens moet negeren. Maar ja, ik ben geen kunstenaar èn geen therapeut, dus wat weet ik er nou van? :P

    Bewust en gezond eten is goed. Wil ik eigenlijk ook, maar komt er (nog) niet echt van. Te veel verleiding en te weinig gezond in dit huis (vind ik) (en te weinig wilskracht ook, eigenlijk). Ik ben benieuwd naar de foto's en hoop met je mee dat het inspirerend werkt.

    Succes met je kunst, met de sluis en met het eten. En met je leven! (Dat kan ik net zo goed altijd tegen iedereen zeggen, maar het is wel gemeend.)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. :) Goeie! :P

    Ondanks dat ik denk dat het een retorische opmerking is, natuurgeneeskundige houdt in dat je een heleboel aanvankelijk sceptisch makend een veelal verbluffende technieken om je gezondheid te peilen (houd een appel in je hand en doe je ogen dicht, als je naar voren helt is het goed voor je, als je naar achter helt slecht, als je in het midden blijft kan je lichaam het wel aan) of te verbeteren (homeopathische druppels tegen straling gecombineerd met een hanger voor om je nek) voorgeschoteld krijgt, en dat die dan vervolgens blijken te werken. Of niet. Maar dat je dat eigenlijk niet kunt weten, omdat het holistisch is en je doet tegelijkertijd ook andere dingen die net zo goed helpen. Het is een kwestie van overtuiging.

    Ik ben een beetje in verwarring, dus ik weet niet hoe ik op je reactie moet reageren. Niet dat het een vreemde is, het klinkt juist heel logisch, maar dat klinkt het allemaal: zowel op mijn kunstacademie als in therapie, en ik moet mijn eigen waarheid zien te vinden. En de oplader van mijn camera.

    Oh, goed dat je je ervan bewust ben iig. Misschien gewoon kleine stapjes nemen? Het is erg moeilijk om minder suiker te gaan eten, maar meer groente is al beter te doen. Daar heb ik ook last van: mijn ouders eten minder gezond dan ik, dus ik moet het zelf verzorgen. Niet dat dat een probleem is: wat moeilijk is, is meer het tegen de bestaande patronen ingaan, zelfs al kost dat meer geld. Omdat ik het nodig heb. Ik hoop het ook!

    Dank je, dank je en dank je! En dank je! :)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Nee, is geen retorische opmerking :) Het lastige aan die therapieën waar het om overtuiging gaat is dat ik er bij voorbaat niet van ben overtuigd :P Maar het is wel erg interessant dat overtuiging tot genezing kan leiden, of iig tot een stap in de goede richting.

    Ik bedoel dat als kunt een uitlaatklep is voor negatieve gevoelens, je dat niet moet negeren door vanuit positieve gevoelens kunst te maken, terwijl die negatieviteit ergens opkropt. Succes met het zoeken naar die oplader :P

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Lieve Roos, hoe gaat het daar in Frankrijk? Wat leuk om te lezen dat je daar naartoe bent gegaan!! Ik vroeg mij laatst af wat je bent gaan doen na het stoppen bij Minerva, en zo kwam ik weer eens op je blog terecht. Ik heb mijn facebook pagina een tijd geleden verwijderd en nu krijg ik vrij weinig mee van mensen die ik niet veel spreek, wat soms best jammer is. Voor hoelang verblijf je daar? Sjoerd en ik hebben afgelopen zomer een poging gedaan tot een groentetuin, dit was echter geen groot succes. Wellicht heb je tips voor ons:-) Mijn nieuwe studie, Nederlands, bevalt ontzettend goed! Ik haal goede cijfers en ik vind het leuk, heel erg fijn. Heel erg veel geluk nog gewenst in Frankrijk! Liefs, Merel

    BeantwoordenVerwijderen