zaterdag 24 december 2011

Koude golven

De nacht nadat ik schreef dat ik nooit de temperatuur van het water voel in mijn dromen, droomde ik over de zee.

Ter inleiding: ik had de kosmos gevraagd mij weer een waterdroom te sturen, om me inzicht te geven. En ziehier. U vraagt, wij draaien, leek de kosmos te zeggen.

Het water was nu namelijk ijs- ende ijskoud. Ja, dat voelde ik heel goed. Ook was ik daar niet zomaar in terecht gekomen, zoals normaal: ik was daar omdat ik ervoor gekozen had. Ik zocht iets onder water, al wist ik niet precies wat. Ik zou het uit de zee meenemen naar de kust. Iets belangrijks. Anders zou het voor niets zijn. Er was iemand bij me in het water, maar ik kan me niet meer herinneren wie. Ik was in het koude water gestrand op een zandbank en de golven waren heel krachtig, zodat ik bijna mijn hoop verloor. Op de waterkant vond iedereen, al mijn vrienden en familie, dat ik uit het water moest komen, maar ik bleef toch doorzoeken. Het zou best kunnen dat de persoon die bij me in het water was mijn therapeut was.

Uiteindelijk gaf ik toe (gewoontes raak je tenslotte niet zo snel kwijt) en ik kwam vrijwel meteen terecht in een bespreking op school, waar ik, nog druipend van het water, moest vertellen over een werk van mezelf dat ik niet kende, waar ik niet echt achterstond, dat misschien zelfs wel geen werk was maar juist heel privé (zoals deze blog misschien?), en ik bleef maar praten. Ik had het heel koud en mijn vrienden hadden een gloeiend heet vuur aangestoken dat me eerder schroeide dan dat het me verwarmde, maar de reden dat ik doorging was dat ik me vanbinnen warm voelde, of tenminste, dat wenste ik. Mijn docenten besteedden geen aandacht aan me, ze waardeerden me niet, en ik bleef doorploegen in die stroperige materie die zoveel weerstand bood. Ik keerde me af van het vuur van mijn vrienden. Mijn haar bleef maar druipen.

-

Ik had de dagen ervoor voornamelijk doorgebracht met een techniek om mijn emoties te doorvoelen, en dat waren voornamelijk pijn en eenzaamheid (als je nu schrikt zegt dat meer over jou dan over mij). Het koude water voelde precies hetzelfde, dus dat is makkelijk te duiden.

Wat ik hoopvol vind aan het eerste deel van deze droom is dat ik ondanks dat anderen me vertelden dat ik niet langer in het water moest blijven, ik toch mijn eigen moment koos om eruit te komen. En dat ik uberhaupt zelf gekozen had om erin te gaan, omdat ik iets wilde vergaren, zelfs al was het moeilijk. En dat er iemand bij me was. Alles wat daarna kwam, in die bespreking, leerde me nogal wat over mezelf, en het zou confronterend geweest zijn als ik het niet al wist.

In de westerse maatschappij wordt het als positief beschouwd als je doorzet. Maar in de westerse maatschappij wordt het óók als positief beschouwd als je niet zo diep in je emoties duikt. Doorzetten ten koste van het beleven van je emoties is het gevolg. Zo worden we geconditioneerd. Dit is dus wat ik deed in het tweede deel van mijn droom. Het enige wat ik daar positief aan vond is dat ik niet verborg dat ik nog nat (eenzaam, verdrietig) was, dat ik dat aan iedereen liet zien. En wat betreft dat wensen dat ik werd verwarmd door een innerlijk vuur: ik wil graag al mijn kunstuitingen waardevol maken, zelfs als ze ten koste gaan van mijn geestelijke gezondheid.

Wat betreft dat vuur, dat is nogal privé, dus daar laat ik je naar raden. Het is bovendien niet relevant in dit verhaal.

-

Overigens had ik vannacht weer zo'n goede oude waterdroom waarin ik bang was in het water terecht te komen, dus erin terecht kwam, het vervolgens niet voelde en de gemalen en mechanieken die de gevoelloze wereld representeren, tegenkwam. Het is opletten, hoor. De waterrijke delen van mijn dromen verbergen zich onder een nogal narratieve vermomming betreffende bijvoorbeeld extra neefjes en nichtjes met blauwe ogen en blond haar (die zich onder water bevonden, overigens - misschien zocht ik verwantschap, andere, puurdere versies van mezelf, dus: mezelf) en een groot corrupt reclamebedrijf, om maar iets te noemen. Maar die delen, hoewel aantrekkelijk in hun absurditeit, laat ik links liggen (hoewel...) omdat de continuiteit van de wateraspecten me veel meer over mijzelf kan vertellen.

Dan even iets anders. De kerst komt eraan, een gelegenheid die bij uitstek geschikt is om de al dan niet knellende banden van je familie aan te halen, of daar zelfs ronduit gestresst over te zijn. Dit is algemene kennis. Morgen gaan we gourmetten met oma. Ik verwacht minstens één te nemen hobbel betreffende biologisch eten. Ik eet dat, en dat is wellicht aanstellerij. In die hoek kunt u het zoeken. Daar worden dan hints, zogeheten steken onder water over gegeven, in de trant van 'dit is echt heeeerlijke soep, je weet niet wat je mist, daar heeft je moeder op gezwoegd, hoef je echt niet?', maar om de sfeer, die zo geprezen kerstsfeer, niet te bederven dien ik mij in te houden en beleefd te weerleggen dat ik het 'niet erg vind om geen soep te nemen', en andere weinig bevredigende weerwoorden.

Wellicht heeft u te maken met dezelfde familiepatronen: iemand is gevoelig en heeft de daarbij horende behoeftes. Iemand anders, die zijn of haar gevoeligheid niet onderkent, vanwege de aangeleerde gewoonte dit te classificeren als 'zelfmedelijden' of 'aanstellerij', zal hier, afhankelijk van de zijde van het medaillion, hetzij verwijtend ('wat een aanstellerij', of, meer verhuld 'je moeder heeft de soep zo lekker klaargemaakt') hetzij verzoenend (maar daarbij nog onderscheid makend: 'maar voor één keertje is het toch niet erg?' of 'zoveel verkeerde stoffen zullen daar toch niet inzitten?') op reageren, en de arme gevoeligerd, eveneens geconditioneerd in dit patroon, zal als de wiedeweerga toegeven en uit het water komen. Tenzij hij of zij zich bewust is van het patroon en weet dat het geen aanstellerij is. Dan is het water helder en is een enkele duik genoeg. Dán is er sprake van een innerlijk vuur dat de kou kan verdragen, om maar even een linkje te leggen. En dan kan daarna inderdaad de sfeer bewaard worden, omdat het soms niet loont om diep ingesleten patronen te willen veranderen. Bij tachtigjarige mensen bijvoorbeeld. Maar ook dat is niet mijn mening, maar de hare. Ik vind: het is nooit te laat om te veranderen.

Een kerstdiner is hiervoor echter niet de geschikte plek. Ik neem deze verantwoordelijkheid niet op me omdat ik tenslotte ook gezellig wil gourmetten. En ik geef haar in andere vorm waar ze behoefte aan heeft: liefde en gezelligheid.

Met deze ietwat dubieuze kerstgedachte wil ik graag afsluiten.

3 opmerkingen:

  1. Wegens het ontbreken van internet op mijn PC besloot ik hier per telefoon op te reageren en dat lukte op zich aardig, hoewel het tien keer langer duurt om (bijna) foutloos een tekstje te typen. Helaas raakte ik op het touchscreen iets aan wat ik niet aan had moeten raken en toen was alles weg...

    Vergeleken bij die dromen van jou, zijn die van mij echt pulp :P Maar goed, wat ik wilde zeggen is dat het positief is dat je je ervan bewust bent dat je misschien wel te vaak of te snel toegeeft, terwijl je toch potverdorie bewust keuzes maakt en anderen dat hebben te respecteren. Door dat inzicht (hoera voor inzicht! (in dit geval dan)) kun je eraan werken en ik weet zeker dat het een postieve verandering zal zijn als je af en toe niet toegeeft, omdat je het belangrijk vindt wat je doet/wil doen. Soms moet je gewoon schijt hebben aan mensen. Doorgaans leidt het niet tot conflicten (zeker niet als je er zelf niet op uit bent) en laten mensen je vrij om te doen wat je wil doen, ondanks dat ze er hun bedenkingen bij hebben. En soms komt het toch op concessies neer, maar ja, dat is het leven :P

    Je kerstgedachte vind ik niet dubieus, maar mooi, binnen de context. Hoe was je kerst en het gourmetten?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Immer irritant!

    Waaat, jouw dromen zijn geen pulp! Jij droomt alsof je een film kijkt, met (zo lijkt het dan) heel levendige beelden, dat is ook wat waard. Ik droom niet zo bijzonder maar kan inmiddels wel goed interpreteren, dus dan lijkt het heel wat ;)

    Nou ja, die vaardigheid die je nu noemt daar kom ik steeds meer bij, dus dat is inderdaad goed :)

    Kerst en gourmetten waren goed! Het viel me op dat vooral mijn moeder en oma ruzie maakten, dat ik de neiging heb daarin mee te gaan, kon ik mezelf nu van loskoppelen, en ze konden samen prima de sfeer verpesten door niet uit te spreken wat ze eigenlijk wilden zeggen... Dus dat was alweer een inzicht, nu was ik me ervan bewust en kon ik toekijken, het is hun probleem. Hoe was jouw kerst, Kersten? (haha, die heb je al vaker gehoord...)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Haha, ja, mijn dromen zijn vaak wel alsof ik in één of andere film terecht ben gekomen. Maar die van jou lijken ook nog iets te betekenen.

    Oké, klinkt toch minder goed dan ik zou verwachten bij iemand die zegt dat haar kerst/het gourmetten goed was. Ik heb er een hekel aan als mensen ruziën waar ik bij ben. Goed dat je er niet in mee gaat. Daar schiet je echt niets mee op.

    Ik weet niet of iemand me ooit expliciet "Hoe was jouw kerst, Kersten?" heeft gevraagd, maar mijn achternaam is idd wel vaker gebruikt in combinatie met kerst om lollig te doen :P Mijn kerst was wel prima. Eerste kerstdag gewerkt en uit wezen eten in een (te) chic restaurant. Tweede kerstdag gechillt, wezen eten bij opa en oma en daarna uitgeweest in Nijmegen. Niet echt een kerstige kerst, maar wel leuk :)

    BeantwoordenVerwijderen