woensdag 2 november 2011

Stokkelheid (met kleine wetenswaardigheden, als je ze zo mag noemen)

Als ik 'Stokkelheid' zeg, wat zeg jij dan? Juist, de familie Stokkel. Nu moet ik het dus eigenlijk over mijn familie gaan hebben. Hoe maak ik dat zinvol?

Over een een paar weekenden is er een bowlingdag van alle kleinkinderen van opa Stokkel. Helaas heb ik dan misschien iets anders, hopelijk, als dat doorgaat, want het is heel erg leuk (een soort tweedaagse excursie met mijn klas) maar sowieso zit ik er een beetje tegenaan te hikken, want die kant van mijn familie heeft geen gevoel voor poëzie, maar wel voor modder en aarde en donkerte, en alcohol en feesten en een rauw maar warm soort vreugde. Een grote plas aarde. Maar ik ga wel hoor, wees niet ongerust. Ik maak gewoon een kleine cocon voor mezelf en gooi alle kegels om. Of niet.

Ik heb vannacht voor het eerst geslapen op de zolderkamer van Tijmen. Het is fijn hier. Maar ik had gisteravond wel mijn moeder gebeld. FAAAAL.

Het was eergisteren Samhain (een van de jaarfeesten/Halloween) en dan zijn de sluiers tussen de werelden dun, en de kamer was vol mensen. Nu is het nieuwe jaar begonnen. Het nieuwe jaar begint met de winter, de leegte, de stilte, de cocon, en dan wordt de aarde langzaam weer vruchtbaar en ontkiemen de zaadjes die je in de herfst hebt geplant. Ik ben van plan kiemplantjes te planten als ik in Noorwegen ben. Dat zal helpen me te aarden. Een kamerplantje tegen de eenzaamheid. En daarna eet ik hem op. Ach, de wreedheid van de natuur. Een klein ritueel dat gaat over leven en dood, zoals alle rituelen, misschien.

Het is deze week een afsluitende week op school, dus ik zit een beetje up in the air, zoals de Engelsen dat zo mooi zeggen. Volgende week heb ik een projectweek waarin ik een project ga doen dat heet 'de spankracht van het verticale', met andere woorden (?) kunst vanuit gevoel. Hoppakee, de hoogte in.

Vorig jaar had ik in januari een werk gemaakt over die cocon. Dat was het plasticfilmpje. Donderdag ga ik dat weer presenteren, of liever, dan gaat Lotte het voor me presenteren, en we hebben elkaar al uitputtend geinterviewd over elkaars werk. Gek hoe de dingen die overduidelijk voor jou zijn ineens uitleg behoeven. Een cocon gaat over een kleine schuilplaats die de scherpe kantjes van de wereld af haalt, alsof je door een laagje plastic kijkt, maar ook over de frustratie dat het nog niet lukt om je vleugels uit te slaan, alsof je verstikt wordt door datzelfde plastic. De spankracht van het verticale als je nog op de grond staat, de roep van de lucht. Vleugels.

Ik wil afsluiten, aanpakken, ronddraaien, uitwringen en afknijpen.

Good intentions paving company gaat over God, hè. Wauw. Joanna Newsom is pas een engeltje.

licht en aarde.

3 opmerkingen:

  1. "En daarna eet ik hem op." Haha :D

    Hoewel ik me voor kan stellen dat je liever meegaat met een excursie, klinkt bowlen met een down to earth (of mud?) familie eigenlijk ook wel goed. Soms is het gewoon lekker om het simpel te houden, toch? Bowlen en alcohol en feesten is niets mis mee.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Nja, ik ga niet :P Ik heb geen zin, het beste argument in zo'n geval :)

    Tot... Ezra! Tot Ezra. Ja, tot Ezra. Hm. Tot zondag nu waarschijnlijk dus :)

    BeantwoordenVerwijderen