donderdag 10 november 2011

Roos

dag 3 en 4, kunst vanuit gevoel

Ik ben naar het bos geweest, gewoon het stadsbos, het Sterrenbos. Vlakbij woont een vriendin (Toni) ik ging spontaan naar haar toe en ben de rest van de middag bij haar gebleven, dat was goed en van groot belang.

Ik droomde van opstijgen en vliegen, maar ook de wc-hokjesdroom (water dat overal uit druipt). Meestal droom ik dat het water op mij komt, dat ik dat niet wil, dat ik het contact met de uitgang verlies en dat overal hokjes zijn. Het water is naar. Deze keer wou ik mijn handen wassen en gelukkig was er geen kraan die ik moest aanraken (smetvrees) maar moest ik het aansturen via de laptop van mijn moeder. Hij was al aan en ik drukte hem uit, oeps, dus geen water voor mij. Het is een laptop van Acer, maar in mijn droom was het Acem.

Freud zegt dat versprekingen in dromen van grote betekenis zijn. Dus ik googlen en het is een meditatietechniek uit Noorwegen, het gebouw zit nota bene naast Minerva (uithangbordje zie ik immers altijd hangen als ik naar binnen loop). Op de website staat: 'in de roos met acem-meditatie', en 'het is alsof je een contemplatieve wandeling in de bossen maakt, binnenin jezelf.'

Een deel van mijn interpretatie: het water is nu aan te sturen via de geest.

De allereerste waterdromen waren nog wc-hokjesloos, het betrof zwembaden die leegliepen en tegelijk volliepen, ik was erin terecht gekomen en liep weg met het water, het stortte in tanks, kwam in sluizen en gemalen, ik was erin, hulpeloos, angst. Daarna werd het water allengs minder, ik kwam erin terecht via de douchehokjes, waar plotseling water uit het plafond en de muren kwam, als douches, en dan kwam ik in de leidingen erachter terecht, er waren heel veel douchehokjes in het begin, en de uitgang was zoek. Later werden het wc-hokjes, en minder in getal, en ook minder water - alleen de dreiging van het water was er nog, en de uitgang bleef in zicht. Nu kan ik het water controleren, nog niet helemaal, maar het sleurt me niet meer mee.

Dit is slechts een deel van het associatieweb/betekenisveld dat zich zou kunnen ontvouwen aan de hand van deze droom. Alles heeft betekenis, elke ingeving is te volgen: dit is een andere manier van denken, het rechterhersenhelftdenken. Wat in mijn vorige twee blogs stond is het resultaat van dit denken: nu ben ik minder ver gegaan, dus ik vertel de droom, niet de betekenis.

Ik dwaalde in de bossen van mijn onderbewuste, deze week. Maar gisteren en vandaag liet ik dus dingen vallen, het was niet eens zo erg. (eieren, in de supermarkt) (ja, letterlijk en figuurlijk, zoekwoord: synchroniciteit)

De vraag is niet: wat moet ik nu doen? (links) De vraag is: wat betekent dit? (rechts)

Er waren geen geestverruimende middelen nodig om in deze toestand te geraken. Het was als stoned zijn: het hield niet op als ik naar buiten ging, ik werd er gek van, of wijs. Zolang ik mijn gevoel maar volgde (specifiek en zuiver praktisch van aard, van het voedsel dat ik at tot het voelen van de abstracte weerstanden die ik voelde in mijn lichaam, stap na stap, radertje na radertje).

In de volgende droom steeg ik niet meer, ik beklom en daalde een trap af, een eindeloos hoge, maar ik kon omkeren en afdalen (aarden) wanneer ik wou, zelfs helemaal tot de grond, en opstijgen, wat ik sowieso makkelijker vind. Nu was het niet meer nodig alles te herinneren als een geheugenpaleis. Ik heb heel hard gewerkt in mijn droom. Mijn gevoel zei de volgende: het is genoeg, nu heb ik afleiding nodig. Je kunt niet altijd in de zon blijven staren.

Ik ben me nog nooit zo bewust geweest van vrije keuze als in deze dagen.

Ego en superego houden zich even gedeisd, ze hebben lang genoeg stem gehad, zijn getraind van t tot z. Mijn excuses dat de humor die daaruit volgt niet aanwezig is: dit is ontkrachtend nu. Ik schrijf vanuit gevoel, de intuitieve kenwijze.

En nu de alinea die alles duidelijk zal maken:
Het was projectweek en de bedoeling was om kunst vanuit gevoel te maken, dus niet vanuit emotie (angst, woede, verdriet en hun positieve tegenpolen). Gevoel is lichamelijk, onpersoonlijk, veranderlijk als een draaiend blad, en toch ook onderdeel van mij (R-week, Roos, ik). 'Er is veel gevoel, maar de kunst staat op een laag pitje,' zei ik aan het begin van de week tegen mijn docente over mijn situatie. Ik zei: 'ik heb het gevoel naar het bos te moeten gaan maar weet niet of daar kunst uit voortkomt of niet.' Ze gaf me de vrijheid met als voorwaarde vrijdag terug te komen om mijn proces te beschrijven. Ik worstelde met de lineaire kant van de dingen: ik wou alleen het non-lineaire. Tot ze in elkaar oplosten (niet zomaar, dit vergde WERK) en ik samenviel met mezelf en gelukkig en ongelukkig was, en toen trok alles zich terug zodat ik alleen het weefsel van de wereld zag en niets zei me wat ik moest doen, zelfs mijn gevoel niet, want ik wás mijn gevoel, dus dit is vrije keuze, dacht ik, nou in dat geval kies ik voor het goede, en dat is áltijd liefde, meer liefde. Jij zou hetzelfde doen als je het zo helder zag. En toen was ik gelukkig en nu is alles weer lineair en duaal.

Maar let wel: de weg hiernaartoe is specifiek en noodzakelijk en causaal, je hebt een zekere opeenvolging van dingen nodig voor je verder kan, een juiste samenstelling van kennis/liefde/vrijheid, verspreid over de tijd, hapjes en stukjes van de juiste voeding. Pas daarna kan je losbreken en besluiten: ik ben gelukkig en dan verdwijnt alle rommel die je voor jezelf hebt opgebouwd. Laat ik het anders zeggen, want dit is echt niet meer te volgen.

superegointermezzo
(wil ik dat? Wil ik het uitleggen of wil ik de poezie? Wat een chaos - waar sta ik nu, met elk been in elke wereld? Ik moet een keuze maken - aha, die wereld dus, de linkerhersenhelft weer (eld). De wereld van keuzes, van niet-naast-elkaar-bestaan, talig, lineair, yang, boven, zon, geest.)
/superegointermezzo

Maar anders gezegd dus: om verlossing te bereiken is het nodig tot in elke vezel van je wezen ervan overtuigd te zijn dat het NU aanwezig is, terwijl het ondertussen (tijd trekt dingen uit elkaar) een weg blijkt te zijn waarvan je elke stap nodig had om er te komen, die dingen vergt die zuiver persoonlijk en specifiek zijn.

Ik balanceer op de grens tussen kunst en spiritualiteit. Wat moet ik nu doen slash wat betekent dit? Ik heb morgen iets te presenteren, maar wat? Er is een gedachtesprong nodig (persoonlijk en specifiek).

Albedo.

2 opmerkingen:

  1. Apart, die waterdromen. Heb je watervrees of zo? Stommiteiten als het per ongeluk uitzetten van een laptop zijn zeer herkenbaar. Versprekingen ook. Cool, dat van acem!

    Ik ben blij met je uitleg, want ik ben maar een simpele ziel. Bovendien vind ik het altijd heel boeiend hoe en wat je uitlegt. Graag gelezen dus :)

    Succes met je presentatie en de voorbereiding.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Nee, geen watervrees. Dat is te letterlijk, het is ergens een metafoor voor.

    Haha, ik begreep het uit je vorige reactie :P Ik overwoog nog om er op te reageren maar wist niet hoe. Maar fijn dat je het nu snapt, al is dit een ander soort snappen natuurlijk. Jaja.

    Dank je!

    BeantwoordenVerwijderen