dinsdag 8 november 2011

Roos

Dag twee, projectweek, gevoel.

Gek, hoe geluk en ongeluk soms samenvallen, zodat het één het ander wordt en het ander het één. Als iedereen iets anders zegt, maar toch hetzelfde, wat is dan waar?
Als je je tegelijk moet afdraaien en openstellen? Als je dingen hebt leren zien en dan ziet dat je hetzelfde nog steeds aan het leren bent? Ik ben een pelgrim in eigen huis. Ik beweeg me rond de hittebron.

Als water tegelijk stijgt en daalt, wat is waar?
Als water tegelijk blust en verhit, wat is waar?
Het water is heet. Verdriet brandt. Tranen zijn van zout. Water besmet en ontsmet, ontsteking, vuur.

Is het mogelijk dingen tegelijkertijd te blijven zien en toch voorwaarts te gaan? Of is dat het voorwaarts gaan? Of volgt het voorwaarts gaan daaruit? Of is het domweg onmogelijk stil te blijven staan? Maar waar is dan de vrije wil? Is het noodzakelijk om te sturen? Of is het noodzakelijk om te genieten? Wat als het elkaar uitsluit? Wat als dit een denkfout is? Wat als het gezwel moet rijpen voor het doorgeprikt kan worden? Wat als dit het leeglopen is? Wat als dit het neervallen is, het dalen?

Het probleem met lijden is, het doet pijn. Het probleem met onwetendheid is, dat je het niet weet. Het probleem met duisternis is, dat je het niet ziet.

Het probleem met tijd is, het trekt alles uit elkaar.

Rubedo, nigredo.

Ik ga morgen naar het bos. Licht bos, donker bos, sterrenbos: geest, dansen, aarde (extatica)

Een verlangen naar vrijheid.

1 opmerking:

  1. Het is niet dat ik niet (inhoudelijk) reageren wil, maar dit soort teksten zijn voor mij altijd een beetje hocus pocus. Ik lees het wel hoor! Geniet van het bos :)

    BeantwoordenVerwijderen