maandag 7 november 2011

Roos

Ik ben een speelkaart, in mijn middenrif loopt een rode lijn: spiegel me en je hebt het antwoord.
Ik ben vlucht-ig, ver-bergen.
Ik stijg op, ik wortel mijn voeten, een ring van vuur, een rode krans van haar, een zwarte kolk boven mijn hoofd, adem en stroom als zang.
Rust, kolken naar mij, Roos. (nar-narrin-aura-koel) Rosan Maurijn Stokkel. Roos-aan Manderijn Gestokkeld.
De zich vormende de-man-ding aan de rand van mijn blikveld. Een zwarte ring.
Koel, kast. Ik snij mezelf in de vingers. Rubedo. Bloed, wind, vuur.
Een aanzwellende angst als prikkelend licht dat warm en koud is, ik bén de angst, de wind, de zon, de aarde nestelt zich in me in de holte van de nacht, geboorte, ik val samen.

(and if she's mad or wise you'll never know)

2 opmerkingen:

  1. Wauw mooi.. wel.. er zit een soort van donker bos gevoel in, lijkt het. Maar heel mooi.. Ik ben benieuwd naar de R-week:)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ah, het donkere bos-gevoel! :) Cool!

    (wat een onpoetische reactie :P )
    Dank je, ik ook (dat is altijd zo flauw om te zeggen he, maar wel waar!)

    BeantwoordenVerwijderen