maandag 14 november 2011

A - qua

Ik zet mijn blog tijdelijk op pauze. Dit betekent niet dat ik zal stoppen met schrijven. Dat kan ik toch niet laten. Ik blijf bloggen, alleen niet volgens de structuur die je gewend bent.


Zoals je weet, heeft elke week hier een thema. De woorden van de alfabetische aftelling uit het motto zijn dan aanleiding tot blogs, en deze week zou het thema 'qua' zijn en de titel 'Q!', maar ik maak een kleine aanpassing. De komende weken - lees: voor onbepaalde tijd - is het aqua-tijd, een non-tijd die alles wat er nog komen zal, van a tot qua, alvast benoemt en veilig stelt, die de komende aftelweken zowel overkoepelt als zich er buiten plaatst, gevormd vanuit reeds aangetroffen materie: een transformatie van de qua-week tot iets nieuws: qua plus a.



Dit is zuiver persoonlijk: het is mijn aqua-tijd, die zich achter het weefsel van de lineaire illusie voortbeweegt, zonder richting, zonder doel, maar altijd doelmatig. Dit om acem (een freudiaanse vertyping, ik bedoel natuurlijk adem, dat zwammende zwemmende onderbewuste ook...) te verzamelen voor de sprong naar perfectie. De aqua-tijd is een noodgedwongen pauze om de slome gang van de raderen die dreigen vast te lopen een halt toe te roepen, er licht op te laten schijnen en ze wellicht zelfs te smeren. 


De themaweken zullen weer starten wanneer ik daar zin in heb, met het woord 'perfect', want wij van nabeelden.blogspot.com leggen de lat graag lekker hoog. De gedachtesprong die ik aankondigde in mijn vorige blog, om uit deze ruwe materie een kunstwerk te destilleren, zal over deze lat heen springen, als een vliegende vis, en de dingen zullen terugkeren naar de oude gang van zaken, maar met een nieuwe bewustzijnsdimensie.


Waarom pauzeer ik? Dit heeft de volgende reden: ik moet nu eerst een heleboel heet water (aqua) oplossen voor ik verder kan draaien. Ik moet als het ware een waterrad worden. Een waterrat. (Die gaat nog terugkomen, ik voel het aan mijn water) (deze alinea verwatert...)


De waterdromen veranderen (in het onderbewustzijn is alles continu aan verandering onderhevig, er is geen goed of slecht of verlossing of eindigheid) (effe een lekkere parenthese over het onderbewustzijn kan er áltijd tussendoor). Nu ga ik daadwerkelijk naar de wc in de wc-hokjes, in plaats van tegen wil en dank in de ruimte ervoor terecht te komen. Ik ruik zelfs een geur (heel vies ja), en sta met mijn voeten in het water op de grond. Met andere woorden, ik kom via mijn zintuigen in contact met deze plaatsen van vuil en schoonspoeling.


Heet water is natuurlijk (ja, natuurlijk, beste mensen, dit spreekt allemaal toch vanzelf) een metafoor voor verdriet. Zoute, hete tranen. In de p-week kan ik dit gaan destilleren en met het zout aan de slag: nu is het water nog vervuild, niet drinkbaar.


Ik ben bang voor spinnen, dat ze op me terecht komen of, erger nog, in me kruipen, maar eigenlijk zijn het niet de spinnen waar ik bang voor ben, maar de spinachtigen, de huisstofmijten. Gecombineerd met de waterdromen gaf dit mij het inzicht dat ik aan een imaginaire vorm van smetvrees lijd: ik vind deze wereld maar vies en vervuilend. Ik heb daar veel verdriet over, en ook over het feit dat ik hier ben. In het aquariustijdperk kun je zulke dingen niet meer voor jezelf verbergen. Dan lopen de raderen vast. Ik ben niet overspannen of zo, maar als ik zo doorga word ik dat wel. Ik weet nog niet wat ik qua studie ga doen, maar wel dat ik een heleboel aqua-studie ga doen. Als dit proces voorbij is zal alles vanzelf perfect aanvoelen. Misschien duurt het een paar weken, misschien maanden, misschien zelfs jaren. Misschien is dit slechts het topje van de ijsberg en herbergt dit water diepten die ik niet vermoeden kan. Hoe dan ook, ik zal er verslag van doen, in de aqua-tijd.

Deze blogs vereisen een andere manier van lezen. Probeer via de poëzie ervan een deurtje naar binnen te vinden en het te begrijpen zoals je het patroon van kale takken tegen de lucht begrijpt. Dit is de aard van het onderbewuste: je kunt het niet vangen, maar je kunt er wel in zwemmen, en als je eraan gewend bent zul je je als een vis in het water voelen, of in je element, als een waterrat. Maar natuurlijk is dit mijn onderbewuste. Er zijn elementen die onpersoonlijk zijn, zoals het vergelijken van het onderbewuste met water, dat zal iedereen kunnen begrijpen, maar de connectie die ik maak met verdriet is misschien iets moeilijker te vatten, want deze is subjectiever. Daarentegen is verdriet een universele emotie. Blijf lezen als je het herkent, zou ik zeggen, en haak af als dat niet het geval is.


(en misschien ga ik ooit alle referenties die ik maak uitleggen, zoals mijn verwijzingen naar alchemie (nigredo, albedo, rubedo), diverse natuurgeneeswijzen en het Aquariustijdperk - maar je kunt het ook zelf googlen als je er geïnteresseerd in bent) 

1 opmerking:

  1. SHIT, ik HOOPte zo op de P van POEP.

    Ik ben benieuwd naar de aqua-tijd. Ik ben geen geweldige zwemmer, maar ik weet m'n hoofd als lezer vast wel boven water te houden. Volgens mij begrijp ik dat verdriet over een vieze wereld wel, maar misschien is het ook wel heel anders. Succes iig met al die moedige stappen die je zet. Ik lees hier wel hoe het gaat :)

    BeantwoordenVerwijderen