maandag 10 oktober 2011

Voornamelijk over de pianostemmer

Ik was vanmorgen vroeg uit de veren met het plan er een productieve dag van te maken en een goed mens te zijn. Ik at vier crackers met bietjes, goot er een kop thee in en trok mijn nieuwe kleren aan.
Het eerste wat ik deed was huiswerk. Dat kwam erop neer dat ik vijf portretten uit de kunstgeschiedenis uitzocht en een zelfportret tekende voor de spiegel, voorwerk voor een schilderopdracht. Saai, vervelend huiswerk.

Ik concentreerde me de knetter en slaagde er redelijk in, al zette ik uit pure rancune mijn linkerwal een beetje teveel aan, maakte ik de vergissing de enge starende ogen en samengeknepen lippen van mijn felle concentratie vast te leggen in plaats van mijn gezichtsuitdrukking aan te passen, wat ik een beetje stupide vond omdat ik mijn hoofd daarentegen wél duidelijk in een pose had gebogen. Maar ik deed mijn best.

Nadat ik hiermee klaar was, besloot ik mijn tanden te poetsen. Op dat moment ging de bel. En dit is het moment waarop dit verhaal spannend wordt. Oké, niet. Maar de deurbel ging en ik stond met mijn tandenborstel in mijn mond op de trap. Nu ben ik niet zo'n welopgevoed, waardig mens dat ik die tandenborstel dan uit mijn mond trek, alle tandpasta inslik, mijn mond afveeg en mij naar beneden spoed om de aanbeller te woord te staan. Nee, wat doe ik? Ik trek gewoon die deur open met mijn tandenborstel in mijn mond. Ja, doei, ik ben lekker aan het tandenpoetsen, gatverdamme man, dat ga ik niet allemaal inslikken! Helaas was de aanbeller wel een welopgevoed, waardig mens, dus die wou uit beleefdheid al bijna weglopen om een andere keer terug te komen. Dus ik moest ook nog het woord doen. 'Sowwy, *glup* dwe pwianoswtemmer, twoch? *glup* Kwom bwinnen.'

Toen moest ik tot mijn niet geringe irritatie mijn tandpastasessie voortijdig afbreken om toch de indruk te wekken een welopgevoed mens te zijn, dus ik spoedde mij naar de keuken, zette de kraan wijd open en spuugde de boel uit. 'Dat is beter,' zei de pianostemmer wellevend en zette zijn keurige leren aktetas netjes tegen een stoelpoot. Toen viel zijn oog op de volgestouwde tafel. Opengeslagen kunstboeken, overal papieren, een spiegel tegen een andere stapel kunstboeken, en natuurlijk mijn tekening.
'Ben je aan het studeren?' vroeg hij geïnteresseerd.
'Ja, ik studeer aan de kunstacademie,' zei ik welbespraakt.
'Knap hoor,' zei de pianostemmer, onder de indruk. Nou, dat vond ik een beetje overdreven, maar we waren allemaal welopgevoede mensen, dus ik bedankte hem bescheiden voor het compliment.

Ik hielp de pianostemmer de piano te ontruimen en gaf hem een stofdoek. Daarna vroeg ik of hij een kopje koffie wilde, omdat ik zo'n welopgevoed mens ben. Dat wou de beste man wel, gráág zelfs. Met het kopje koffie in mijn handen liep ik even later naar de tafel, en kondigde aan het daar neer te zetten, terwijl de grijzende man alvast een paar toetsen aansloeg. Hij onderbrak zijn bezigheden om mij vriendelijk te bedanken.

Toen kwam ik op het lumineuze idee er een cakeje naast te zetten en weg te gaan voor een wandeling. Ik bedacht me dat de pianostemmer het cakeje waarschijnlijk dankbaar af zou slaan als ik het hem zou vragen, maar hij was al bezig met stemmen, dus ik zette het er voor de zekerheid toch maar neer. Want ik hou van cakejes. En ik mag geen cakejes eten. Dus ik vind het fijn om andere mensen cakejes te geven. Dan heb ik namelijk toch nog indirect genoegen van het eten van een cakeje. Uit de voorgaande gebeurtenissen had ik gededuceerd dat het cakeje weg zou zijn als ik terugkwam. Dit bleek inderdaad het geval te zijn. De pianostemmer was immers een welopgevoed mens. Dit was hij aan mij verplicht, na al onze gezamenlijke beleefdheden. Het cakeje niet opeten zou een belediging zijn voor mijn gastvrijheid. Ik stel me zo voor dat de pianostemmer zich omdraaide om een slok koffie te nemen, het cakeje zag, even baalde en razendsnel afwoog of hij het wel of niet moest opeten, een slok nam, weer een paar toetsen aansloeg, zich opnieuw omdraaide, inwendig eens diep zuchtte en toen het cakeje hap voor hap wegwerkte, onderwijl licht kokhalzend, met een flinke slok koffie na.

Als ik werkelijk welopgevoed was geweest had ik het cakeje er nooit neergezet.

Wat is nu de moraal van dit verhaal?


Juist. Érgens in het maakproces van dat plaatje ging het fout. Tijd om die linkerwal naar bed te brengen.

7 opmerkingen:

  1. Welopgevoed verhaal! Leuk verteld :) Overigens, zou iemand echt om sociaal te zijn een cakeje opeten waar hij geen zin in heeft, terwijl de cakejesplaatser er niet eens bij is? Ik denk dat die pianostemmer er best zin in had :) Hoewel de kans idd wel aanwezig is dat 'ie 'm zou hebben afgeslagen als je het had gevraagd.

    Je bewerkte tekening is de perfecte afsluiter van je verhaal. Ik vind het sowieso knap getekend, maar de tekst erbij is erg grappig :D (En het is vooral de combinatie die 't 'm doet.)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Jee Roos, wat heb jij een ingewikkeld hoofd! ;-) Maar wat is dat ingewikkelde hoofd van jou interessant als je m ''leegt'' in je blog. De uitleg van wat er zich daarbinnen in dat hoofd afspeelt is echt goed. Herkenbaar, ook.. Als dit verhaal een gebonden boekje zou zijn was het een pageturner. Ik vind het verhaal al heel beeldend, nog beeldender dan de tekening die je erbij hebt gepost. hmm en qua opbouwende feedback, misschien komt dat nog. voor nu laat ik het hier even bij.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. maar,.. ik vind de tekening met die tekst ook een goed beeld. Het is onderdeel van je verhaal en een hele persoonlijke toevoeging, ja ik denk toch dat het WEL goed werkt nu ik er wat langer naar heb gekeken.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. he roos
    ik heb echt genoten van dit stuk
    kon het zo voor me zien kon mijn lag bijna niet inhouden.
    ik denk dat je goed bent met woorden maar ook met verbeelding van je gevoelens in woorden

    ga vooral zo door
    gr judith

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Lotte en Judith! Bedankt voor jullie reacties!

    En Sjors natuurlijk ook, zoals altijd :) Ja, misschien had de pianostemmer gewoon zin in een cakeje! Dat is een optie die we niet uit moeten vlakken!

    Ingewikkeld? :P Oké, ja, soms maak ik wel een paar omweggetjes... En wat dat plaatje betreft, daar was ik een beetje aan het freestylen, de volgende wordt beter!

    Dank je, Judith, fijne reactie :)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Hoi, bij deze mijn 'mandatory' reactie op je blog.

    "Svp snel allemaal reageren op de blog van Roos!"

    Was dat trouwens oke, een Engels woord op een blog over (voornamelijk) Nederlandse taal? Ik kan er nooit een mooi woord voor verzinnen in het Nederlands, dwingend en verplicht hebben een beetje een negatief smaakje.
    'Mandatory' is misschien ook niet helemaal het juiste woord. Ik lees je blog, met veel plezier, ook in mijn vrije tijd. Al geef ik wel toe dat deze reactie hier niet had gestaan zonder bevel van bovenaf.

    "Svp snel allemaal reageren op de blog van Roos!"

    Oke!
    Wat me aansprak aan deze betreffende post was de moraal, had hem werkelijk niet zien aankomen. Ik hou van samenhang in een verhaal, en ik hou van mensen die rekening houden met de samenhang van een verhaal. Je blog openen met een beschrijving van een saaie huiswerkopdracht en er in het slot op terugkomen, is in mijn ogen een boeiend stukje schrijven. En dan ook nog een verwijzing naar het onderbreken van het lekkere tandenpoetsen, dit alles gevat in een brutaal stukje beeld. Erg leuk!

    Ik bedenk me trouwens net dat er boven dit stukje 'anoniem' komt te staan, dus zal ik mij dan even, conform de manieren van welopgevoede mensen, hoewel postscriptum, even voorstellen?

    Hallo, ik ben Ferdi. Doei!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Hey Ferdi, dank je voor je reactie!

    Ik gebruik zelf ook graag Engelse woorden bij gebrek aan een goed Nederlands equivalent, dus dat is oké!

    Leuk dat je mijn blog vaker leest!

    Bedankt voor de complimenten. Ook jouw stukje is goed geschreven! Doei :)

    BeantwoordenVerwijderen