vrijdag 14 oktober 2011

Voornamelijk over bergen, maar niet over dalen, dus dat is al wat

Ik zat te denken hè, als de komst van de pianostemmer het meest spraakmakende is wat er op een dag gebeurt, ben je een beetje fout bezig. Ik bedoel, dat is leuk voor iemand van tachtig. Dat geeft wat praat. Het breekt de dag even. Dan kun je het over de kleinkinderen hebben, wier foto's op de smetteloos gepoetste piano staan te blinken, speciaal daar neergezet voor de pianostemmer, naar wiens komst al een paar weken wordt uitgezien, en voor hij überhaupt de kans heeft ze op te merken al handenwringend te kirren 'kijk, dat zijn de kleinkinderen, dat is Josje, Tom, Sophie, die is inmiddels 5 jaar, leuk kind. Eigenlijk hoor je als oma geen favoriet te hebben maar stiekem is zij wel mijn oogappeltje, hoor.' En dat soort dingen. Erg leuk. Maar ik ben dus nog geen tachtig. Ik ben eenentwintig. Ik hoor de tijd van mijn leven te hebben. Te beesten in de kroeg en dat soort dingen.

Ha, beesten in de kroeg. Dat doe ik niet, vanwege mijn gezondheid. Wat ik ook niet doe is op uitwisseling gaan naar Bergen, Noorwegen.* Dat is verstándiger, weet je. Ik ben hier dingen aan het opbouwen en zou me daarop moeten focussen ALS IK WEET WAT GOED VOOR ME IS. Zo ben ik dinsdag naar een introductieworkshop gegaan van de toneellessen die ik wil nemen, heb ik nog steeds geen bezoek gebracht aan Stitch 'n Bitch (het breiclubje van het meisje dat ik in de trein ontmoette), ben ik op zoek naar een kamer in Groningen en natuurlijk heb ik deze blog, in het Nederlands, weet je. Het zijn allemaal in meer of mindere mate startpunten. Als ik in januari wegga wordt alles wat ik nog maar net heb opgebouwd weer afgebroken, en wat heeft dat voor zin? Ik zag er eerlijk gezegd ook als een berg tegenop.

Maar het doet me pijn. Het was wel een beetje een droom van me. Een vriendin van mij studeert nu in Stockholm en naast het feit dat we elkaar vaker spreken dan toen ze nog hier woonde, kreeg ik door haar verhalen en foto's enorm veel zin om ook in Scandinavië te gaan wonen. Ach, er zijn later vast wel andere manieren waarop ik zo'n ervaring kan opdoen.

Nu ik dat heb besloten worstel ik weer met mijn genezingsproces. Ik probeer uit alle macht mijn best te doen, maar het is nooit perfect. Het gaat niet weg. Ik moet geduld oefenen en doorzetten en tóch alles doen wat ik zou doen als ik gezond was geweest. Dat is niet makkelijk. Ach, gezeur. Er zijn ergere dingen. Dat placht mijn oma altijd te zeggen. Zij had eczeem en astma en longemfyseem, waarvan dat laatste duidelijk het ergste. Man, die mentaliteit, daar wil ik ook naartoe!

Maar goed, wat heeft de pianostemmer hiermee te maken? Dat zit zo: als ik dus thuiszit, lekker te bruisen in het bruisende Sneek, met mijn moeder die sokken voor me koopt en mijn broertje die ervan verdacht wordt een heus liefdesleven te ontwikkelen maar desondanks graag 's avonds nog even bij mij in bed kruipt (hij leest dit toch niet) en dat soort huiselijke taferelen, incluis de pianostemmer, dan zie ik hier door mijn kwakkelende gezondheid een beetje meer van dan me lief is. Terwijl ik het liefst op school ben, bij al mijn vriendjes en vriendinnetjes, want eerlijk gezegd heb ik het gevoel dat ik ook dáárvan op dieet ben. Ik ga dus liever op zoek naar een kamer, en dan zonder dat ik daar in januari alweer uit moet. Als ik in Groningen woon hoef ik niet zo vroeg op te staan voor de trein, en als er 's avonds iets leuks is kan ik blijven slapen zonder bij iemand te hoeven slapen, wat een hoop rust zal geven.

Gisteren had ik voor het eerst sinds tijden zin om te zingen en gitaar te spelen. Dat heb ik over het algemeen alleen als er iets heel belangrijks gebeurt, zoals de scheiding van mijn ouders en dat soort bescheiden mijlpalen. Nou ja, het besluit niet naar Bergen te gaan voelde natuurlijk wel als iets belangrijks. Overigens is mijn zelfgemaakte 'muziek' heilig, met andere woorden, zo slecht dat het niet geschikt is voor andermans oren. Ik vind het gewoon leuk om elk liedje in A-mineur te schrijven. Dat is mijn favoriete akkoord. Ik had wel vijf liedjes, allemaal in A-mineur, met af en toe een gewaagd uitstapje naar D-mineur, en dan was A-mineur ook niet ver weg, maar helaas zijn vier daarvan in de wormgaten van de tijd verloren geraakt. En ze rijmden zo mooi! Dus nu kan ik nog maar één liedje, en een cover van Vashti Bunyan waar mijn stem gewoon echt niet geschikt voor is. Ik heb bewondering voor muzikanten. Ligt het aan mij, of moeten die welhaast een zenachtige, transcedente, zelfontstijgende capaciteit tot concentratie hebben om tegelijk te zingen en te spelen? Of misschien ben ik gewoon niet getalenteerd genoeg, dat kan ook. Het is net alsof ik pas toegang tot muziek heb als ik er echt heel veel emoties naar buiten willen.

Over creativiteit gesproken (dit woord viel tijdens de les, toen gniffelden er mensen, dat was vreemd), ik heb dus die toneelworkshop gedaan, en dat was geweldig. Mijn docent Willy Brandt, een markant mannetje met een Duits accent die het had over de energie van het spel van de ander die je actief moet opvangen en terug moet spelen, alsof je een bal overgooit, hij heeft me nu al veel geleerd. Zoals dat van die energie dus. Er waren, naast Anna en mij, maar twee anderen, en één van die twee had net als ik nog les gehad in het Centrum voor de Kunsten in Sneek, of all places. Willy had het over 'onderstromen' toen dit aan het licht kwam. Fantastisch. Altijd al zo'n docent willen hebben. Energie, onderstromen: hij weet waar hij het over heeft!

Ik heb een nieuw schimmelkuurtje van mijn dokter gekregen. Op de gebruiksaanwijzing stond '2x pompen en dan in je mond spuiten'. Dit vond ik wel lollig natuurlijk, dus ik meteen proberen. Twee keer pompen, de derde keer spoot er wat uit, récht in mijn geopende mond, en toen nog maar een keer want mijn moeder vond dat het betekende dat ik dus twee keer in mijn mond moest spuiten, en ik was het eigenlijk niet met haar eens, want dat krijg je als je eenentwintig bent en bij je ouders woont, maar ik deed het toch maar, want wat een heerlijkheid, echt, dat spul smaakte zó lekker! Als een soort hoestdrank. Nu heb ik natuurlijk ook al maanden geen suiker gehad dus als iets ook maar een beetje zoet is, is het net alsof er een bom ontploft in mijn mond. Op de gebruiksaanwijzing stond 'op=op'. Natuurlijk zie je mij dan meteen al als een gek pompen en spuiten, maar helaas, er stond ook dat ik het maar driemaal daags mag gebruiken, dus dat feest gaat niet door. Maar ik weet één ding zeker: ik ga nog veel lol beleven aan dat schimmelkuurtje.

En ik kan er vast wel nog een alinea aan vastbreien, maar ik moet eerst maar eens naar Stitch 'n Bitch om te léren breien! (Oké, hier heb ik een label voor).

*Ik zet het er voor de zekerheid maar even bij, uit angst dat U denkt dat ik het heb over Bergen-op-Zoom - echt gebeurd.

3 opmerkingen:

  1. Ik denk dat je misschien een beetje van het idee af moet dat je momenteel je tijd verspilt als je die niet besteed aan drie keer per week uitgaan en wat je verder nog vindt dat je eigenlijk zou moeten doen, omdat je jong bent en de tijd van je leven zou moeten hebben. De mensen die het goed doen, hebben later de tijd van hun leven. Althans, dat vind ik. Als mensen zeggen dat hun studietijd de tijd van hun leven was, dan is dat mooi sneu. Nee, probeer gewoon een beetje te genieten van je dagen en leg je erbij neer dat je momenteel misschien wat minder kunt dan anderen. Acceptatie. Haal het gewoon later in, als iedereen is vastgeroest in een levenspatroon en terug verlangt naar de tijd waarin ze de beest uithingen, omdat ze het waanidee hebben dat ze na een bepaalde leeftijd blijkbaar te oud zijn om nog te beesten (oké, mensen van veertig die beesten als studenten is een beetje raar, maar mensen van veertig die elke avond van de week thuis zitten en nooit meer iets gaan doen ook). Ik hoop dat mijn punt een beetje overkomt. De eerste zin van deze alinea zegt eigenlijk al genoeg :P

    Jammer dat je niet naar Bergen gaat, maar het is idd een keuze tussen het één of het ander. Maar is het geen optie om dingen die je nu opbouwt voor een vastgestelde periode te pauzeren en daarna weer op te pakken? Gelukkig is het idd ook altijd later nog mogelijk om naar Scandinavië te gaan. Zolang die droom blijft bestaan, zal er ook wel een keer een moment zijn waarop het goed uitkomt :)

    Ik "ken" zat artiesten die volgens mij echt geen zenachtige, transcedente, zelfontstijgende capaciteit tot concentratie hebben. Er zijn genoeg zangers in metalbands die ook een instrument bespelen en dat ziet er meestal niet echt zen uit :P

    Veel plezier met toneel, breien en dat kuurtje :P En succes met het zoeken naar een kamer :) In de buurt wonen van plekken waar leuke dingen gebeuren is altijd beter. Dan kost alles er omheen niet zoveel moeite, wat het alleen maar leuker maakt :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja, maar zonder de rest van de alinea was het toch een stuk minder sterk geweest. Dank je, ik denk dat ik dat even moest horen. En interessant idee dat mensen later de tijd van hun leven horen te hebben, heb ik nog nooit eerder gehoord :)

    Mja, ik heb de ervaring dat dingen op pauze zetten een illusie is, er gebeuren ondertussen nl altijd andere dingen die de loop van de gebeurtenissen veranderen, en je ontwikkelt jezelf ook. Je kunt nooit twee keer in dezelfde rivier stappen (wauw, ik citeer zomaar een Griekse filosoof). Als je iets wilt, moet je het nu doen. Dat gezegd hebbende, ik denk ook wel dat die droom blijft bestaan.

    Ja, die mensen kunnen muziek maken :P Voor mij is het iets dat niet natuurlijk komt.

    Dank je! Klinkt als een gek lijstje, toneel, breien, schimmelkuurtje. Ja idd, daar heb je ook gelijk in. Wat een wijze woorden weer!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik ben ook een soort Griekse filosoof :P Het belangrijkste is dat je nadenkt over je keuzes. Het blijft lastig, maar dat je er bewust mee bezig bent is positief :)

    BeantwoordenVerwijderen