donderdag 27 oktober 2011

Domme donderdag

Het is vandaag domme donderdag omdat het gisteren niet wetenswaardige woensdag was! Jaja, mensen, dat is wat er dan gebeurt!

Mijn docente zei dat mensen die niet geïnteresseerd zijn in mijn blog niet verder lezen dan de eerste twee zinnen, dus dit is een goed moment om alle lieve mensen te bedanken die mijn blog wél lezen! Dank je. Dat betekent veel voor me. Echt. Liefde.

Nu, waarom duurde het zo lang? Er waren een aantal dingen aan de hand, die ik zal bespreken aan de hand van een thema. Ik zal proberen in deze blog zo dom mogelijk te zijn. Want dat doen we op domme donderdag. Dat wil zeggen: zo weinig mogelijk na te denken en zoveel mogelijk direct mijn emoties te uiten. In de alinea hierboven was dat liefde (is dat een emotie?) Maar natuurlijk is schrijven, taal, per definitie denken. Dus eigenlijk kan ik veel beter een beeldend werk maken. Maar eerst moet ik dit doen. Dit zijn de blogs die ik niet heb gepost. Mijn excuses voor de herhaling. Maar zo gaan die dingen, we kauwen en herkauwen de thema's die het leven ons toespeelt, als een draaiend wiel dat keer op keer hetzelfde tegenkomt.

Thema: uitbreidend snorrenbos
Zondagavond met een vaag gevoel van heimwee...

De herfstvakantie is gewoonweg voorbijgevlogen. Het was zo fijn! Het was zo mooi! Ik ben blij en tevree en heel moe. Vooral van de laatste twee dagen. Vrijdag ging ik spontaan een dagje naar Bremen met mijn vader. Niet zomaar: ik moest nog een aantal museumpunten van vorig jaar inhalen, en ik zat al met de handen in het haar, want ik was dinsdag naar een druilerig en ongeïnspireerd Rotterdam geweest, echt ontzettend stom - zoals je in mijn vorige blog kunt lezen - en ik moest er twee dagen van bijkomen en het leverde niet eens zoveel punten op. Maar Bremen was zonovergoten en vriendelijk: wat een mooie stad, zo rustig en ruim. Ik kreeg kippenvel. Dat heb ik niet vaak. De kunstenaar waarbij dit gebeurde was Michael Wutz, een beetje duister, maar zulke mooie etsen en tekeningen en zelfs een animatie. En nu heb ik al mijn museumpunten binnen! Dat is erg fijn, want ik heb een irritante achterstand van vorig jaar die me de stress op de tanden jaagt, al heb ik de druk er wel een beetje vanaf gehaald met mijn besluit niet naar Bergen te gaan.

Meteen de dag erna had ik 's avonds het huiskamerconcert van Anne-Fleur, en dat was ook heel mooi. Ook de andere artiesten, JaneLynn en Kristian Salisbury. Het was eigenlijk niet een concert van Anne-Fleur, maar van Tree Like Fun, haar duo met Tineke Hussaerts. Hun optreden was een beetje cabaretachtig, wat ik erg leuk vond want daar hou ik wel van. En nu ben ik moe en tevreden en ik ben in zo'n bui dat ik niet zo goed blogs kan schrijven en alleen maar enthousiast kan stuiteren, kijk maar: het was echt een gezellige huiskamer en sympathieke mensen en het was leuk om Anne-Fleur eens te ontmoeten na jáááren van internetcontact.

Kortom, ik heb heule mooie kunst gezien, heule mooie muziek gehoord, en wat het allemaal draaglijk maakt: ik ben zelf ook bezig geweest. Mijn snorrenfilmpje is eindelijk af!

Ik heb ook wat nieuwtjes, waar jullie natuurlijk allemaal op zitten te wachten! Mijn moeder had het over een nieuwe methode om een betere darmflora te krijgen: dan krijg je poep van iemand anders geïnjecteerd. Nogal ranzig als je het mij vraagt. Dat ga ik dus niet doen. Wat ik wel ga doen is een soort spirituele therapie, waar ik woensdag voor de eerste keer naartoe ga. (Ja, dat klinkt toch een heel stuk minder erg na een verhaal over poepinjecties.) Ik ga woensdag ook hospiteren bij een heus studentenhuis, voor het eerst in mijn leven. En ik heb woensdag mijn eerste theaterles (die vorige was een gratis introductieworkshop). En ik wil mijn woensdag altijd vrij houden AAAAAH. Ik ben me er deze week dus bewust van geworden dat ik best wel een enorme stresskip ben. Maar ja, wat doe je eraan?

Ik heb een soortement duo gevormd met Anna, dat wil zeggen, we gaan samen een filmpje maken. In het bos. Ik ben bezig mijn beeldende werk weer een beetje op de rails aan het krijgen, en dat komt door de inspiratie van voorgaande dingen.

Thema: thema's
Maandagavond, zo blij als een kind
Kamers
Ik heb voor anderhalve maand een kamer! Het is de kamer van mijn voormalige huisgenoot Tijmen, die dan op reis gaat. Hij woont op de zolder met keuken waar ik altijd wel een beetje jaloers op was. In mijn oude kamer zit nu een nieuw meisje. Ik heb haar net ontmoet en ze lijkt me leuk en heeft in ieder geval die vieze schimmelkamer veel mooier ingericht dan ik. Ik type dit op derde kamer in het huis (volgen we het nog?) van mijn vriendin Hilde, en ik ben zo blij als een kind. Ik vind het zo fijn om hier weer te zijn. De schimmel is weg, mijn troep is weg, en ik mag straks vanaf volgende week in de zolderkamer!

Dinsdagavond, verward
Bergen
Ik ben toegelaten aan de kunstacademie van Bergen! Ze vonden me goed genoeg! En ik had juist besloten niet te gaan in verband met mijn gezondheid. Ik was zo blij toen ik het las dat ik moest huilen. Wat moet ik nu? Ik wil het! Maar het kan niet! Ik heb niet eens alle punten gehaald om überhaupt naar Bergen te mogen. Ik weet niet wat ik moet voelen. Waarschijnlijk moet ik gewoon nuchter zijn en denken: het gaat niet. Maar.

Thema
Tot zover de hysterische nieuwtjes. Het thema van deze week is 'thema's', wat betekent dat ik het overal over kan hebben. (Ik dacht het niet.) Oh, jij weer, zeker. (De u-week is dan wel voorbij, maar dat betekent niet dat je van me af bent - hé, je noemt me niet meer U!) Dat was op aanraden van iemand die vond dat ik teveel respect voor mijn superego had, en terecht.

Internetvrienden
Zoals jullie weten 'heb ik xoelapepel' met drie mensen: Anne-Fleur, Sjors en Ezra. In de xoelapepelweek heb ik gezegd dat we groepstherapie volgen zonder elkaar te zien: de definitie van xoelapepel. Dit klinkt misschien een beetje raar. In de praktijk betekent het gewoon dat we geregeld in diepte op elkaars blog reageren. Maarre, ik heb hier dus een theorie over. Die heet 'the spaces between', naar een cabaretshow van mijn favoriete band van het moment, The Jane Austen Argument. In een interview zeiden ze dat hun liedjes gingen over de ruimtes tussen mensen: emotionele ruimtes, fysieke ruimtes, ruimtes in tijd. Daarop baseerden ze hun show. Ze onderzoeken de ruimtes tussen elkaar en in henzelf, in een poging er zin in te ontdekken. Ik hou daar wel van, als bands 1) hun persoonlijke verhalen vertellen en 2) cabaret gebruiken in hun shows.

Als je sociale interactie met iemand hebt is er sprake van een ruimte tussen jou en de ander. Als je baggage uit het verleden hebt, stel, een eenkantige liefde die de vriendschap heeft gecompliceerd, hangt dit als een waas in die ruimte tussen jullie in. Met andere mensen is de ruimte helder, of afwezig, of volstrekt ondoordringbaar, of er hangt een zwarte wolk, etc etc, gebruik je fantasie, we kennen het allemaal!

Met de drie mensen op mijn blog is deze ruimte leeg. We hebben elkaar nog nooit in het echt gesproken. We hebben nog nooit gechat. Alles wat we doen is reacties plaatsen waar we net zo lang over kunnen doen als we willen, dus het spontane van sociale interactie is niet aanwezig. Het is eerder alsof we samen een boek schrijven dat zich op vier plekken tegelijk bevindt. De reacties van de ander zijn goedgeschreven, weloverwogen, doordacht. Ze helpen ons verder. Alsof we groepstherapie volgen zonder elkaar te ontmoeten. Om dit effect te verkrijgen moeten de ruimtes niet gevuld zijn.

Maar, en nu komt de plotwending: we zijn begonnen elkaar te ontmoeten! De ruimtes beginnen gevuld te raken. En dit is interessant. We ontmoeten elkaar nadat we elkaar hebben leren kennen. Helaas werkt het niet zo dat de ruimtes leeg kunnen blijven. (Gelukkig maar!) Wat er in de ruimtes verschijnt zijn onze eigen (sociale) beperkingen. We zien ons eigen gestuntel ineens helder. Oké, spreek voor jezelf, Roos.

Afsluitend: de reden dat ik Tree Like Fun zo leuk vond was, behalve de muziek natuurlijk, dat cabaretachtige. En de cirkel is weer rond!

Thema: thema's
Donderdagmiddag, gelukkig en doelbewust
Uitbreidend snorrenbos
Woensdag ben ik niet naar de hospiteeravond gegaan, aangezien ik nu een kamer heb. Wel ging ik naar de spirituele therapie waar ik het over had. Het was errug leuk, moet ik zeggen. Ik was amper binnen en ik zat al te huilen. Nou ja, ik stond in ieder geval open voor doorbraken, dus. En het was heel goed voor me. Het heeft me geholpen bij het maken van keuzes en ik voel me energieker nu en heb minder eczeem, het geneest.

Ik heb zojuist een boom geknuffeld en een bloemetje een kusje gegeven. Dat is wat je doet als je spiritueel bent. Vanuit de grond van je hart.

Bergen
Ik heb besloten naar Bergen te gaan en te stoppen met het dieet. Zo. Die zit. Dat wil zeggen: ik moet nu Bergen beklimmen om het ook voor elkaar te krijgen (ja, op die woordgrap zat ik al een tijdje te broeden alstublieft dankuwel) en heeeel veel regelen en mijn beste beentje voorzetten en mij er sterk voor maken. Maar ik kan het. Ik ga het doen. Ik doe het. Dat is dan een affirmatie. Dat heb ik geleerd.

Genezing
Weet je nog, dat ik een heule tijd geleden een week had gemediteerd en dat toen na elke meditatie mijn eczeem genezen was? Ik heb dat later tweeledig geïnterpreteerd als volgt: 1) het parasympathische zenuwstelsel gaat dan aan de gang met de bouwstoffen uit je voedsel om je te genezen en 2) je heft de blokkades in je energiemeridianen op. Het is natuurlijk allebei waar, maar ik was een beetje teveel bezig met nummer 1, dat wil zeggen, de fysieke, wetenschappelijke, reguliere benadering van gezondheid. Met dat medische dieet, dus. Dat doe ik al zeven maanden en het helpt geen flikker, excusez le mot. Ik ging het doen na die meditatieweek omdat ik ervoor wou zorgen dat de bouwstoffen uit mijn voedsel de juiste waren: ik wou leren welk voedsel het beste voor mij is. Dat is een goed streven. Moet je wel de juiste genezer vinden natuurlijk. En ik trof het dat ik niet de juiste genezer vond. Zeven maanden. Ja, ik ben een doorzetter. Ik kan goed tegen mijn gevoel ingaan als ik denk dat een ander het beter weet. Dat heet discipline. Niks aan de hand. Maar nu heb ik dus besloten dat het anders moet. Het is tijd voor nummer 2.

Wiel
Ach, het is een weg. Een proces. Een draaiend wiel. Je weet alles al maar niet tegelijkertijd, want het denken is talig en lineair. Alleen als je mediteert weet je meer, meer dan je ooit mee kunt nemen naar je bewustzijn.

Woensdag, internetvrienden, medisch dieet, Bergen, thema's
Ik moet strepen in alle leuke dingen die ik doe op het moment. Ik ga de toneellessen niet doen, die zou ik gisteren dus ook gehad moeten hebben, maar nee. Ik ben een stresskip en wat doe je eraan, vroeg ik. Nou, dat is: niet een stresskip zijn en een beetje strepen in alle dingen die je doet. Dit was makkelijk weg te strepen. Nu moet ik ménsen weg gaan strepen. Dat klinkt een beetje eng, maar ik bedoel gewoon dat ik een paar afspraken moet afzeggen en vriendschappen op een laag pitje moet zetten. Dat is kut. Ik hoop dat ze het begrijpen. Maar ik kan gewoon niet meer dan ik kan. Ik kon ondanks het wegstrepen van twee van de drie dingen gisteren niet ook nog een wetenswaardige woensdag-blog schrijven. Dat is niet erg. Dan is het maar een keertje domme donderdag. En nu ga ik bergen beklimmen, adieu.

3 opmerkingen:

  1. Tof dat je toch naar Bergen gaat! Ondanks dat je er het één en ander voor moet laten. Het belangrijkst is dat de knoop is doorgehakt. En gefeliciteerd natuurlijk dat je bent toegelaten :)

    Over poep van een ander in je darmen heb ik wel eens wat op tv gezien. Daar zeiden ze dat het wel echt schijnt te helpen. Dus misschien is het ooit nog een optie? :P 't Klinkt wel heel ranzig, maar ja, eigenlijk is het ook zoiets waar we niet zo overdreven over moeten doen. Oké, 't ís vies, maar mensen verschonen toch ook de luiers van hun kinderen? En rapen toch ook de poep van hun hond op? (Of zouden dat iig moeten doen :P) Poep van een ander in je lichaam gaat natuurlijk nog wel een stapje verder, maar ach, als je er beter van wordt, waarom niet? POEP POEP POEP :D (Bij De Graafschap speelt een voetballer die Poepon heet. Ik moet altijd lachen als ik het hoor. (Voetbal is wel leuk.))

    Hopelijk krijg je geen problemen door te stoppen met je dieet. Maar ik wens je wel veel plezier met het eten van alle dingen die je niet meer mocht eten. Dat moet echt heerlijk zijn.

    Leuk om alle positieve dingen te lezen :) Ik kan ze wel allemaal apart gaan noemen, maar dat is ook weer zo inefficiënt :P

    Dat over die ruimtes is interessant. Soms vind ik het wel jammer dat er zoveel verschillende media zijn om met zoveel verschillende mensen te communiceren. Daardoor gaat alles een beetje door elkaar heen lopen en is het niet altijd duidelijk wie wat weet, maar dat heeft anderzijds ook weer z'n charmes. Toch heeft zo'n lege ruimte ook wel wat.

    Ik ben blij dat er iig nog een domme donderdag is!

    (ankill :P)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dank je!

    Oh, en dánk je voor nog meer poepweetjes! Altijd goed!

    Ja, ik ga het wel een beetje faseren hoor, niet ineens alles weer :P Gaat ook in overleg met mijn dokter natuurlijk.

    Ja, en het zijn er een beetje teveel om dat te doen ;)

    Ja idd, het heeft ook voordelen en die moet je gewoon benutten! Zoals de lege ruimte. De lege ruimte. Dat klinkt goed.

    Ja, dat maakt wel wat goed he ;)

    Ja, deze zin begin ik ook met ja.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Jaah, Bergen! *blij voor jou*

    BeantwoordenVerwijderen