donderdag 27 oktober 2011

Domme donderdag

Het is vandaag domme donderdag omdat het gisteren niet wetenswaardige woensdag was! Jaja, mensen, dat is wat er dan gebeurt!

Mijn docente zei dat mensen die niet geïnteresseerd zijn in mijn blog niet verder lezen dan de eerste twee zinnen, dus dit is een goed moment om alle lieve mensen te bedanken die mijn blog wél lezen! Dank je. Dat betekent veel voor me. Echt. Liefde.

Nu, waarom duurde het zo lang? Er waren een aantal dingen aan de hand, die ik zal bespreken aan de hand van een thema. Ik zal proberen in deze blog zo dom mogelijk te zijn. Want dat doen we op domme donderdag. Dat wil zeggen: zo weinig mogelijk na te denken en zoveel mogelijk direct mijn emoties te uiten. In de alinea hierboven was dat liefde (is dat een emotie?) Maar natuurlijk is schrijven, taal, per definitie denken. Dus eigenlijk kan ik veel beter een beeldend werk maken. Maar eerst moet ik dit doen. Dit zijn de blogs die ik niet heb gepost. Mijn excuses voor de herhaling. Maar zo gaan die dingen, we kauwen en herkauwen de thema's die het leven ons toespeelt, als een draaiend wiel dat keer op keer hetzelfde tegenkomt.

Thema: uitbreidend snorrenbos
Zondagavond met een vaag gevoel van heimwee...

De herfstvakantie is gewoonweg voorbijgevlogen. Het was zo fijn! Het was zo mooi! Ik ben blij en tevree en heel moe. Vooral van de laatste twee dagen. Vrijdag ging ik spontaan een dagje naar Bremen met mijn vader. Niet zomaar: ik moest nog een aantal museumpunten van vorig jaar inhalen, en ik zat al met de handen in het haar, want ik was dinsdag naar een druilerig en ongeïnspireerd Rotterdam geweest, echt ontzettend stom - zoals je in mijn vorige blog kunt lezen - en ik moest er twee dagen van bijkomen en het leverde niet eens zoveel punten op. Maar Bremen was zonovergoten en vriendelijk: wat een mooie stad, zo rustig en ruim. Ik kreeg kippenvel. Dat heb ik niet vaak. De kunstenaar waarbij dit gebeurde was Michael Wutz, een beetje duister, maar zulke mooie etsen en tekeningen en zelfs een animatie. En nu heb ik al mijn museumpunten binnen! Dat is erg fijn, want ik heb een irritante achterstand van vorig jaar die me de stress op de tanden jaagt, al heb ik de druk er wel een beetje vanaf gehaald met mijn besluit niet naar Bergen te gaan.

Meteen de dag erna had ik 's avonds het huiskamerconcert van Anne-Fleur, en dat was ook heel mooi. Ook de andere artiesten, JaneLynn en Kristian Salisbury. Het was eigenlijk niet een concert van Anne-Fleur, maar van Tree Like Fun, haar duo met Tineke Hussaerts. Hun optreden was een beetje cabaretachtig, wat ik erg leuk vond want daar hou ik wel van. En nu ben ik moe en tevreden en ik ben in zo'n bui dat ik niet zo goed blogs kan schrijven en alleen maar enthousiast kan stuiteren, kijk maar: het was echt een gezellige huiskamer en sympathieke mensen en het was leuk om Anne-Fleur eens te ontmoeten na jáááren van internetcontact.

Kortom, ik heb heule mooie kunst gezien, heule mooie muziek gehoord, en wat het allemaal draaglijk maakt: ik ben zelf ook bezig geweest. Mijn snorrenfilmpje is eindelijk af!

Ik heb ook wat nieuwtjes, waar jullie natuurlijk allemaal op zitten te wachten! Mijn moeder had het over een nieuwe methode om een betere darmflora te krijgen: dan krijg je poep van iemand anders geïnjecteerd. Nogal ranzig als je het mij vraagt. Dat ga ik dus niet doen. Wat ik wel ga doen is een soort spirituele therapie, waar ik woensdag voor de eerste keer naartoe ga. (Ja, dat klinkt toch een heel stuk minder erg na een verhaal over poepinjecties.) Ik ga woensdag ook hospiteren bij een heus studentenhuis, voor het eerst in mijn leven. En ik heb woensdag mijn eerste theaterles (die vorige was een gratis introductieworkshop). En ik wil mijn woensdag altijd vrij houden AAAAAH. Ik ben me er deze week dus bewust van geworden dat ik best wel een enorme stresskip ben. Maar ja, wat doe je eraan?

Ik heb een soortement duo gevormd met Anna, dat wil zeggen, we gaan samen een filmpje maken. In het bos. Ik ben bezig mijn beeldende werk weer een beetje op de rails aan het krijgen, en dat komt door de inspiratie van voorgaande dingen.

Thema: thema's
Maandagavond, zo blij als een kind
Kamers
Ik heb voor anderhalve maand een kamer! Het is de kamer van mijn voormalige huisgenoot Tijmen, die dan op reis gaat. Hij woont op de zolder met keuken waar ik altijd wel een beetje jaloers op was. In mijn oude kamer zit nu een nieuw meisje. Ik heb haar net ontmoet en ze lijkt me leuk en heeft in ieder geval die vieze schimmelkamer veel mooier ingericht dan ik. Ik type dit op derde kamer in het huis (volgen we het nog?) van mijn vriendin Hilde, en ik ben zo blij als een kind. Ik vind het zo fijn om hier weer te zijn. De schimmel is weg, mijn troep is weg, en ik mag straks vanaf volgende week in de zolderkamer!

Dinsdagavond, verward
Bergen
Ik ben toegelaten aan de kunstacademie van Bergen! Ze vonden me goed genoeg! En ik had juist besloten niet te gaan in verband met mijn gezondheid. Ik was zo blij toen ik het las dat ik moest huilen. Wat moet ik nu? Ik wil het! Maar het kan niet! Ik heb niet eens alle punten gehaald om überhaupt naar Bergen te mogen. Ik weet niet wat ik moet voelen. Waarschijnlijk moet ik gewoon nuchter zijn en denken: het gaat niet. Maar.

Thema
Tot zover de hysterische nieuwtjes. Het thema van deze week is 'thema's', wat betekent dat ik het overal over kan hebben. (Ik dacht het niet.) Oh, jij weer, zeker. (De u-week is dan wel voorbij, maar dat betekent niet dat je van me af bent - hé, je noemt me niet meer U!) Dat was op aanraden van iemand die vond dat ik teveel respect voor mijn superego had, en terecht.

Internetvrienden
Zoals jullie weten 'heb ik xoelapepel' met drie mensen: Anne-Fleur, Sjors en Ezra. In de xoelapepelweek heb ik gezegd dat we groepstherapie volgen zonder elkaar te zien: de definitie van xoelapepel. Dit klinkt misschien een beetje raar. In de praktijk betekent het gewoon dat we geregeld in diepte op elkaars blog reageren. Maarre, ik heb hier dus een theorie over. Die heet 'the spaces between', naar een cabaretshow van mijn favoriete band van het moment, The Jane Austen Argument. In een interview zeiden ze dat hun liedjes gingen over de ruimtes tussen mensen: emotionele ruimtes, fysieke ruimtes, ruimtes in tijd. Daarop baseerden ze hun show. Ze onderzoeken de ruimtes tussen elkaar en in henzelf, in een poging er zin in te ontdekken. Ik hou daar wel van, als bands 1) hun persoonlijke verhalen vertellen en 2) cabaret gebruiken in hun shows.

Als je sociale interactie met iemand hebt is er sprake van een ruimte tussen jou en de ander. Als je baggage uit het verleden hebt, stel, een eenkantige liefde die de vriendschap heeft gecompliceerd, hangt dit als een waas in die ruimte tussen jullie in. Met andere mensen is de ruimte helder, of afwezig, of volstrekt ondoordringbaar, of er hangt een zwarte wolk, etc etc, gebruik je fantasie, we kennen het allemaal!

Met de drie mensen op mijn blog is deze ruimte leeg. We hebben elkaar nog nooit in het echt gesproken. We hebben nog nooit gechat. Alles wat we doen is reacties plaatsen waar we net zo lang over kunnen doen als we willen, dus het spontane van sociale interactie is niet aanwezig. Het is eerder alsof we samen een boek schrijven dat zich op vier plekken tegelijk bevindt. De reacties van de ander zijn goedgeschreven, weloverwogen, doordacht. Ze helpen ons verder. Alsof we groepstherapie volgen zonder elkaar te ontmoeten. Om dit effect te verkrijgen moeten de ruimtes niet gevuld zijn.

Maar, en nu komt de plotwending: we zijn begonnen elkaar te ontmoeten! De ruimtes beginnen gevuld te raken. En dit is interessant. We ontmoeten elkaar nadat we elkaar hebben leren kennen. Helaas werkt het niet zo dat de ruimtes leeg kunnen blijven. (Gelukkig maar!) Wat er in de ruimtes verschijnt zijn onze eigen (sociale) beperkingen. We zien ons eigen gestuntel ineens helder. Oké, spreek voor jezelf, Roos.

Afsluitend: de reden dat ik Tree Like Fun zo leuk vond was, behalve de muziek natuurlijk, dat cabaretachtige. En de cirkel is weer rond!

Thema: thema's
Donderdagmiddag, gelukkig en doelbewust
Uitbreidend snorrenbos
Woensdag ben ik niet naar de hospiteeravond gegaan, aangezien ik nu een kamer heb. Wel ging ik naar de spirituele therapie waar ik het over had. Het was errug leuk, moet ik zeggen. Ik was amper binnen en ik zat al te huilen. Nou ja, ik stond in ieder geval open voor doorbraken, dus. En het was heel goed voor me. Het heeft me geholpen bij het maken van keuzes en ik voel me energieker nu en heb minder eczeem, het geneest.

Ik heb zojuist een boom geknuffeld en een bloemetje een kusje gegeven. Dat is wat je doet als je spiritueel bent. Vanuit de grond van je hart.

Bergen
Ik heb besloten naar Bergen te gaan en te stoppen met het dieet. Zo. Die zit. Dat wil zeggen: ik moet nu Bergen beklimmen om het ook voor elkaar te krijgen (ja, op die woordgrap zat ik al een tijdje te broeden alstublieft dankuwel) en heeeel veel regelen en mijn beste beentje voorzetten en mij er sterk voor maken. Maar ik kan het. Ik ga het doen. Ik doe het. Dat is dan een affirmatie. Dat heb ik geleerd.

Genezing
Weet je nog, dat ik een heule tijd geleden een week had gemediteerd en dat toen na elke meditatie mijn eczeem genezen was? Ik heb dat later tweeledig geïnterpreteerd als volgt: 1) het parasympathische zenuwstelsel gaat dan aan de gang met de bouwstoffen uit je voedsel om je te genezen en 2) je heft de blokkades in je energiemeridianen op. Het is natuurlijk allebei waar, maar ik was een beetje teveel bezig met nummer 1, dat wil zeggen, de fysieke, wetenschappelijke, reguliere benadering van gezondheid. Met dat medische dieet, dus. Dat doe ik al zeven maanden en het helpt geen flikker, excusez le mot. Ik ging het doen na die meditatieweek omdat ik ervoor wou zorgen dat de bouwstoffen uit mijn voedsel de juiste waren: ik wou leren welk voedsel het beste voor mij is. Dat is een goed streven. Moet je wel de juiste genezer vinden natuurlijk. En ik trof het dat ik niet de juiste genezer vond. Zeven maanden. Ja, ik ben een doorzetter. Ik kan goed tegen mijn gevoel ingaan als ik denk dat een ander het beter weet. Dat heet discipline. Niks aan de hand. Maar nu heb ik dus besloten dat het anders moet. Het is tijd voor nummer 2.

Wiel
Ach, het is een weg. Een proces. Een draaiend wiel. Je weet alles al maar niet tegelijkertijd, want het denken is talig en lineair. Alleen als je mediteert weet je meer, meer dan je ooit mee kunt nemen naar je bewustzijn.

Woensdag, internetvrienden, medisch dieet, Bergen, thema's
Ik moet strepen in alle leuke dingen die ik doe op het moment. Ik ga de toneellessen niet doen, die zou ik gisteren dus ook gehad moeten hebben, maar nee. Ik ben een stresskip en wat doe je eraan, vroeg ik. Nou, dat is: niet een stresskip zijn en een beetje strepen in alle dingen die je doet. Dit was makkelijk weg te strepen. Nu moet ik ménsen weg gaan strepen. Dat klinkt een beetje eng, maar ik bedoel gewoon dat ik een paar afspraken moet afzeggen en vriendschappen op een laag pitje moet zetten. Dat is kut. Ik hoop dat ze het begrijpen. Maar ik kan gewoon niet meer dan ik kan. Ik kon ondanks het wegstrepen van twee van de drie dingen gisteren niet ook nog een wetenswaardige woensdag-blog schrijven. Dat is niet erg. Dan is het maar een keertje domme donderdag. En nu ga ik bergen beklimmen, adieu.

zondag 23 oktober 2011

woensdag 19 oktober 2011

Uitbreidend: een denkbeeldige dialoog tussen het typetype (de denkbeeldige ik) en U (de denkbeeldige lezer)

Ik heb geen zin.
(Kom op, zeg. Zo begin je geen blogs.)
Ik begin mijn blogs zoals ik wil.
(Ik geef het op.)
Wat, nu al? Wat moet ik dan?
(Dat weet je best.)
Maar ik ben moe vandaag.
(Ja, en? Je hebt een commitment gemaakt: elke woensdag godverdomme een blog met wetenswaardigheden erin en dat zul je doen ook.)
Als je nog één keer het woord 'commitment' zegt ga ik kotsen.
(Wat zielig voor je.)
Sinds wanneer ben je zo onaardig? Je hoort me te steunen!
(Ik geef je precies wat je nodig hebt.)
Hoe weet je dat zo goed?
(Omdat ik nooit twijfel, in tegenstelling tot jou)
...
(Nou, wat wou je zeggen? Twijfelde je soms?)
Huh?
(Oh, begin nou niet! Je weet best waar ik het over heb! Voordat je zei dat je moe was...?)
Oja. Nou, goed, mijn idee was dus om de boeken in te duiken. Een beetje research naar de archetypen van Jung. En dan jou te linken aan een archetype en mij ook. Ego, superego, dat soort dingen.
(Dat is Freud.)
Oh. Maar die hadden toch iets met elkaar te maken?
(Ja. Dat weet je wel.)
Oké, oké, ik zeg het al! Jung was oorspronkelijk een leerling van Freud.
(En?)
Toen, eh, kregen ze ruzie en maakte Jung zich los van Freud?
(Vraagteken!)
Op sommige dagen lijkt Google gewoon zo ver weg.
(Dat klinkt heel prozaïsch maar het is gewoon een manier om je luiheid te verhullen.)
Maar ik ben MOE.
(Waar ben je zo moe van dan? Misschien moet je dat eens gaan vertellen?)
Je bent irritant. Zo kan je alles wel ombuigen naar je voordeel! Stom superego.
(Ik wacht.)
Oké.
(Zeg niet zo vaak oké. En áls je het zegt - dit is al enige tijd een frustratie van me - moet je consequent zijn in je spelling. Dus niet de ene keer 'oké' en de volgende keer 'OK'.)
OK.
(Goeie.)
Dank je.

Oké, waar ik moe van ben is mijn excursie naar Rotterdam gisteren. Ik was o.a. in het Booijmans van Beuningen, dat is een museum. De curator had er weer iets moois van gebakken. Volgens mij is die knakkerbakker in z'n vrije tijd liever bezig met z'n galvaniseerset dan met de schone kunsten. Hoezo? (Ja.) Als ik je eerste vraag weggelaten heb hoef je daar niet 'ja' op te zeggen. Dan ben je volstrekt overbodig. Ha. Nu ben je stil, hè? Wie is er nou een superego? (Je haalt de vaart eruit.)

Hier kun je lezen wat ik schreef over een vorige tentoonstelling. Die ging over schoonheid in de wetenschap. Deze nieuwe tentoontselling gaat over hoe kunst kan bijdragen aan een beter milieu en duurzaamheid. Echt, knakker -> galvaniseerset. Het deed me een beetje denken aan de projectweken op de middelbare school, vermoeiende hybrides van de ANW-sectie* én de alfavakken. Dat je eerst onderzoek moest doen naar de wetenschappelijke achtergrond en vervolgens een eindwerkstuk moest bouwen in de vorm van een kunstwerk. Zo'n tentoontstelling was het. Alleen bouwden we op de middelbare school geen complete auto's met brandstoftanks maar krakkemikkige maquettes van gekleurd karton en powerpointpresentaties met teveel informatie erop die je dan ook nog letterlijk voorlas. Maar het had hetzelfde sfeertje. Volstrekt oelewapperig dus. En daar zit je dan twee keer drie uur voor in de trein. Had ik beter mijn tijd kunnen besteden aan het doen van research naar de archetypes van Jung. (Dat wou ik maar even zeggen.)

En wat was nou het meningsverschil tussen Jung en Freud? Als je bent zoals ik zal je dit wel een paar keer hebben gelezen en vervolgens vergeten zijn, zoals met zoveel middelbare school-kennis (bijvoorbeeld of tussen 'school' en 'kennis' wel een verbindingsstreepje moet). Alle projectweekachtige opleukingen ten spijt.

Het meningsverschil had in feite te maken met die archetypes. Dat wil zeggen, het betrof het onderbewuste, en in dat onderbewuste, vond Freud, zetelden alleen onderdrukte seksuele verlangens, in tegenstelling tot in Jung's theorie, die inhield dat de mens door meer gedreven werd. Namelijk... tadadadaam... het 'collectieve onderbewuste', een groep universele archetypes.

Wat je in de projectweken leert is hoe je empirisch onderzoek in een leuke vorm kan gieten. Ik geloof dat ik toch iets heb opgestoken.
(Applaus! En nu mag je weer The Secret Diary of a Call Girl gaan kijken.)
Argh, stil nou! Tjezus, dat klinkt alsof ik porno ga zien. En ik dacht dat jij mijn morele en kritische controleapparaat was!
...
Oh, ik snap het al. Je wilt dat ik het ga hebben over het id, het derde onderdeel van Freuds model, voor de volledigheid. Kort gezegd: het id, dat zijn de lusten, het ego, dat is het georganiseerde deel en het superego, dat is de controle.

Over en id.

*Algemene Natuurwetenschappen.

maandag 17 oktober 2011

U!

Ik ga deze week de dialoog aan met U, de denkbeeldige lezer van mijn blog. U bent slechts een stijlmiddel, maar toch, het lijkt soms wel alsof U ware karaktertrekjes begint te ontwikkelen! Onze relatie kan inmiddels vriendschappelijk, zo niet intiem genoemd worden. U kent elke gedachte in mijn hoofd, U heeft mij in tijden van woordnood bijgestaan, U heeft me geholpen bij onwil onwelvoeglijke bijvoeglijkheden gevoeglijk bij te voegen en ook heeft U me behoed voor het doen van al te persoonlijke ontboezemingen. Hiervoor verdient U een pluim. Als ik U niet had gehad was ik hlpeloos!

U bent mijn klankbord. Normaal bent U onzichtbaar voor andere ogen, zoals het hoort. U werkt achter de schermen. Maar deze week zal U me met behulp van parenthesen (dingen tussen haakjes), tekst en uitleg bijstaan in de normale gang van zaken van mijn zich uitbreidende blog. (Over uitbreiden gesproken, wat gebeurt er dan met het thema? Dat is toch immers 'uitbreidend'?) Zie, daar was U al! Immer vragend om opheldering! Mij altijd aansporend het onderste uit de kan te halen! Maar om de vraag beantwoorden: weest U niet bang. Ook daarvoor zal er ruimte zijn. U zegt het maar! Trouwens, mocht U (de denkbeeldige lezer van deze blog dus) wel eens zat worden van alle parenthesen, dan kunt U daar zonder schade overheen lezen. Meestal, zoals in de vorige zin, zijn ze bedoeld als verduidelijking of leuke terzijde (leuk bedoeld dan) of een beetje zelfrelativering (al dan niet noodzakelijk) of juist een serieus tegenwicht voor een teveel aan zelfspot (ik zeg dit alleen maar om het allemaal te illustreren) of - nouja, U begrijpt mijn punt.

Er wordt echter niet alleen stilistisch gemindfuckt deze week. Natuurlijk zal ik ook schrijven over mijn leven, want dat heeft de gewoonte zich elke dag maar weer uit te breiden, zoals levens plegen te doen, dus dat zit wel...


Ha! Die zag je niet aankomen, hè!

Alvast een voorproefje: het is deze week herfstvakantie. Ik heb een aantal dingen gepland, zoals een dagje museumbezoek met mijn ex-huisgenootje (ik kan ook gewoon vriendin zeggen, dat klinkt wat vriendelijker, maar U kent me, ik maak de dingen graag ingewikkeld - hé, praat ik nu tegen mezelf?), een huiskamerconcert van Anne-Fleur, U inmiddels welbekend (inderdaad!) en natuurlijk de broodnodige bezoekjes aan mijn school, die in de vakantie gewoon open is. Ook heb ik het schrijven weer opgepakt. En dan bedoel ik niet de woordscheetjes die ik laat op deze blog, maar echte, stinkende hopen verhaalpoep (een anale metafoor is nooit weg, maar deze is gewoon niet zo goed, weet je.) (Dank U voor de feedback.) (Nu doe je het weer! De parenthesen zijn deze week van mij!) Neemt U mij niet kwalijk. (Dank je.) Uh, verhalen dus, met personages, een plot, spanning, drama en tragiek en zelfs ruimte voor een traantje van vreugde, hiep hiep hoera! Daar ben ik echt blij om, want aan de 'laatst gewijzigd'-data in mijn verhalenmap kon ik zien dat ik al minstens een jaar niet heb geschreven. Ik heb het gisteren weer opgepakt. Dat was fijn. Wat was ik toen nog jong. Wat maakte ik veel fouten. Wat moet ik nu nog jong zijn. Wat moet ik nu nog veel fouten maken. Dan kan ik ze maar het beste zo snel mogelijk maken! (Kijk, dat is een gezonde levenshouding!) Dank U.

Met dit motto in mijn achterhoofd brand ik van ongeduld om te beginnen met het uitwerken van een aantal nieuwe ideeën. (Wat? Zeg je nu dat je graag fouten wil maken?) Ik zie het meer als uitdagingen. (Oh, wat wijs van je.) Dank U. Zoals dat voor nog een filmschilderij. Dit is iets waar ik vorig jaar mee begonnen ben. Het houdt in dat ik een filmpje projecteer op een geschilderd beeld waar het precies overheen valt. Het verschil is natuurlijk dat het schilderij stilstaat en de projectie beweegt. Maar de twee vallen ook samen. (Een voorbeeld, al kunt je het nauwelijks zien vanwege de slechte kwaliteit). Daartoe moet ik eerst nog een gedicht afmaken. Dat declameer ik dan. Je ziet een projectie van mijn gezicht op mijn geschilderde gezicht. Beide gezichten spreken niet. Daarnaast beginnen er nog veel meer ideeën voor nieuwe beeldende werken op te borrelen. Of zelfs oude, waarvan later een voorbeeld.

Maar al die ideeën zijn leuk en aardig: eigenlijk moet ik deze week bezig met mijn achterstallige huiswerk, wat ik natuurlijk ook ga doen, weest U niet bang (ja, dat zeg je alleen omdat je weet dat er docenten meelezen.) (Goede motivatie, toch?) (Hé, wat hadden we afgesproken over de parenthesen?) (Sorry, ik vind het soms moeilijk om de controle uit handen te geven.) (Nog een keer?) (Ik zei: 'sorry, ik vind-) (Uh-uh.) Oja. Sorry, ik vind het soms moeilijk de controle uit handen te geven. (Heel goed.)

Als je dat plaatje leuk vindt, overigens, zou ik eens googlen op 'moustache championships'.


Ik hou van humor.

Oké, oké, ik weet het, nu moet ik deze blog afsluiten met een afbeelding van mij met een snor. Helpt het als ik zeg dat ik - (Aan het werk.) Oké, OKÉ.

Een halve dag later...


Heb ik daar mijn best voor gedaan of heb ik daar mijn best voor gedaan? Ik heb zelfs mijn stippenjurkje aangetrokken en oogsnorren opgedaan (daarmee bedoel ik dus mascara, niet die onfortuinlijke extra snor die over mijn wenkbrauwen hangt). En vergeet vooral de glitterlippenstift niet.

Dat met die snorren was een idee dat ik al jaren heb. Ik heb het nooit uitgevoerd omdat ik het te oppervlakkig vond. Maar binnen de context van deze blog zit het wel snor. (Die kan je echt niet nog een keer gebruiken.) Ik vind dat juist grappig. (Denk je dat andere mensen dat ook grappig vinden?) Nu wel. (We zijn een team!) 

Schijn bedriegt, trouwens, ik had veel meer lol met deze foto's dan mijn gezichtsuitdrukking hier suggereert. Wat, zei ik foto's?! Dat was geen fout, anders had U wel ingegrepen! (Geloof me: soms zie ik ze aankomen, die fouten, pardon, uitdagingen.) Goed zo, U leert. (Van uitdagingen leer je, toch?) Don't push your luck. Ik zei foto's omdat ik er een heleboel heb gemaakt. Binnenkort kunt U hier een stopmotionfilmpje vinden. En u ook. Want U moet niet de plaats innemen van u, de echte lezer van mijn blog. Maar als ik het over u heb zal ik u gewoon bij naam noemen, want u bent immers niet denkbeeldig. Tijd voor echte interactie!

(Dat is een afschuwelijke zin, daar kun je niet mee afsluiten, daarmee jaag je alle reageerders weg.)
Niet zo onzeker!
(Hé, ik hoor jou onzeker te noemen!)
Waarom? Wilt U soms graag de touwtjes in handen hebben? Wat zei U ook alweer over controle?
(Hmpfkdlsnpf.)
Nog een keer?
(Oké, misschien moeten we later deze week nog eens praten.)
Dat lijkt me een goed idee. Wat vind U van wetenswaardige woensdag?
(Maar dan hoor je feitenkennis te verzamelen over het thema!)
Ja, maar ik had het thema lichtelijk aangepast, weet U nog? Het gaat nu over U.
(Nou, in dat geval sta ik het toe. Ik neem aan dat een gesprek met mij een goede manier is om feitenkennis te verzamelen.)
Doe nou niet alsof U niet ijdel bent! U bent alleen maar bezig met hoe we overkomen anderen!
(Daar heb je gelijk in. Maar dat is mijn taak. Zonder mij zou je een autist zijn.)
Zonder U had ik geen last van remmingen.
(Met alcohol heb je geen last van remmingen)
Au. Dat prikt.
(Alcohol prikt.)
Weet U wel dat ik al vijf maanden geen druppel heb aangeraakt?
(Natuurlijk. Ik weet alles van je medische dieet.)
Ja weet ik, maar zo had ik er gewoon nog niet over nagedacht.
(Dit gaat te lang door.)
Ik ben blij dat U het zegt.
(Daar ben ik voor.)

En mijn eczeem valt niet eens zo op.
(Dat is zelfmedelijden.)
Oh, dank U! Tjezus, ik wou alleen maar inzicht geven in de onzekerheden die ik heb over mijn uiterlijk.
(Dat doe je maar een andere keer. Deze blog wordt veel te lang. Je hebt weliswaar een label voor blogs zonder duidelijk aanwijsbaar moraal, maar dat maakt niet alles goed.)
Maar ik heb een label over onzekerheid.
(Je kunt ook gewoon nieuwe labels maken, weet je.)

Ik wist niet dat ik zó goed tegen mezelf kon praten. Dit belooft nog wat voor wetenswaardige woensdag!

vrijdag 14 oktober 2011

Voornamelijk over geen speld tussen te krijgen

'Mama, als je jezelf in één woord moest omschrijven, welk woord zou dat dan zijn, binnen v-'
'Ongeduldig.'

Voornamelijk over bergen, maar niet over dalen, dus dat is al wat

Ik zat te denken hè, als de komst van de pianostemmer het meest spraakmakende is wat er op een dag gebeurt, ben je een beetje fout bezig. Ik bedoel, dat is leuk voor iemand van tachtig. Dat geeft wat praat. Het breekt de dag even. Dan kun je het over de kleinkinderen hebben, wier foto's op de smetteloos gepoetste piano staan te blinken, speciaal daar neergezet voor de pianostemmer, naar wiens komst al een paar weken wordt uitgezien, en voor hij überhaupt de kans heeft ze op te merken al handenwringend te kirren 'kijk, dat zijn de kleinkinderen, dat is Josje, Tom, Sophie, die is inmiddels 5 jaar, leuk kind. Eigenlijk hoor je als oma geen favoriet te hebben maar stiekem is zij wel mijn oogappeltje, hoor.' En dat soort dingen. Erg leuk. Maar ik ben dus nog geen tachtig. Ik ben eenentwintig. Ik hoor de tijd van mijn leven te hebben. Te beesten in de kroeg en dat soort dingen.

Ha, beesten in de kroeg. Dat doe ik niet, vanwege mijn gezondheid. Wat ik ook niet doe is op uitwisseling gaan naar Bergen, Noorwegen.* Dat is verstándiger, weet je. Ik ben hier dingen aan het opbouwen en zou me daarop moeten focussen ALS IK WEET WAT GOED VOOR ME IS. Zo ben ik dinsdag naar een introductieworkshop gegaan van de toneellessen die ik wil nemen, heb ik nog steeds geen bezoek gebracht aan Stitch 'n Bitch (het breiclubje van het meisje dat ik in de trein ontmoette), ben ik op zoek naar een kamer in Groningen en natuurlijk heb ik deze blog, in het Nederlands, weet je. Het zijn allemaal in meer of mindere mate startpunten. Als ik in januari wegga wordt alles wat ik nog maar net heb opgebouwd weer afgebroken, en wat heeft dat voor zin? Ik zag er eerlijk gezegd ook als een berg tegenop.

Maar het doet me pijn. Het was wel een beetje een droom van me. Een vriendin van mij studeert nu in Stockholm en naast het feit dat we elkaar vaker spreken dan toen ze nog hier woonde, kreeg ik door haar verhalen en foto's enorm veel zin om ook in Scandinavië te gaan wonen. Ach, er zijn later vast wel andere manieren waarop ik zo'n ervaring kan opdoen.

Nu ik dat heb besloten worstel ik weer met mijn genezingsproces. Ik probeer uit alle macht mijn best te doen, maar het is nooit perfect. Het gaat niet weg. Ik moet geduld oefenen en doorzetten en tóch alles doen wat ik zou doen als ik gezond was geweest. Dat is niet makkelijk. Ach, gezeur. Er zijn ergere dingen. Dat placht mijn oma altijd te zeggen. Zij had eczeem en astma en longemfyseem, waarvan dat laatste duidelijk het ergste. Man, die mentaliteit, daar wil ik ook naartoe!

Maar goed, wat heeft de pianostemmer hiermee te maken? Dat zit zo: als ik dus thuiszit, lekker te bruisen in het bruisende Sneek, met mijn moeder die sokken voor me koopt en mijn broertje die ervan verdacht wordt een heus liefdesleven te ontwikkelen maar desondanks graag 's avonds nog even bij mij in bed kruipt (hij leest dit toch niet) en dat soort huiselijke taferelen, incluis de pianostemmer, dan zie ik hier door mijn kwakkelende gezondheid een beetje meer van dan me lief is. Terwijl ik het liefst op school ben, bij al mijn vriendjes en vriendinnetjes, want eerlijk gezegd heb ik het gevoel dat ik ook dáárvan op dieet ben. Ik ga dus liever op zoek naar een kamer, en dan zonder dat ik daar in januari alweer uit moet. Als ik in Groningen woon hoef ik niet zo vroeg op te staan voor de trein, en als er 's avonds iets leuks is kan ik blijven slapen zonder bij iemand te hoeven slapen, wat een hoop rust zal geven.

Gisteren had ik voor het eerst sinds tijden zin om te zingen en gitaar te spelen. Dat heb ik over het algemeen alleen als er iets heel belangrijks gebeurt, zoals de scheiding van mijn ouders en dat soort bescheiden mijlpalen. Nou ja, het besluit niet naar Bergen te gaan voelde natuurlijk wel als iets belangrijks. Overigens is mijn zelfgemaakte 'muziek' heilig, met andere woorden, zo slecht dat het niet geschikt is voor andermans oren. Ik vind het gewoon leuk om elk liedje in A-mineur te schrijven. Dat is mijn favoriete akkoord. Ik had wel vijf liedjes, allemaal in A-mineur, met af en toe een gewaagd uitstapje naar D-mineur, en dan was A-mineur ook niet ver weg, maar helaas zijn vier daarvan in de wormgaten van de tijd verloren geraakt. En ze rijmden zo mooi! Dus nu kan ik nog maar één liedje, en een cover van Vashti Bunyan waar mijn stem gewoon echt niet geschikt voor is. Ik heb bewondering voor muzikanten. Ligt het aan mij, of moeten die welhaast een zenachtige, transcedente, zelfontstijgende capaciteit tot concentratie hebben om tegelijk te zingen en te spelen? Of misschien ben ik gewoon niet getalenteerd genoeg, dat kan ook. Het is net alsof ik pas toegang tot muziek heb als ik er echt heel veel emoties naar buiten willen.

Over creativiteit gesproken (dit woord viel tijdens de les, toen gniffelden er mensen, dat was vreemd), ik heb dus die toneelworkshop gedaan, en dat was geweldig. Mijn docent Willy Brandt, een markant mannetje met een Duits accent die het had over de energie van het spel van de ander die je actief moet opvangen en terug moet spelen, alsof je een bal overgooit, hij heeft me nu al veel geleerd. Zoals dat van die energie dus. Er waren, naast Anna en mij, maar twee anderen, en één van die twee had net als ik nog les gehad in het Centrum voor de Kunsten in Sneek, of all places. Willy had het over 'onderstromen' toen dit aan het licht kwam. Fantastisch. Altijd al zo'n docent willen hebben. Energie, onderstromen: hij weet waar hij het over heeft!

Ik heb een nieuw schimmelkuurtje van mijn dokter gekregen. Op de gebruiksaanwijzing stond '2x pompen en dan in je mond spuiten'. Dit vond ik wel lollig natuurlijk, dus ik meteen proberen. Twee keer pompen, de derde keer spoot er wat uit, récht in mijn geopende mond, en toen nog maar een keer want mijn moeder vond dat het betekende dat ik dus twee keer in mijn mond moest spuiten, en ik was het eigenlijk niet met haar eens, want dat krijg je als je eenentwintig bent en bij je ouders woont, maar ik deed het toch maar, want wat een heerlijkheid, echt, dat spul smaakte zó lekker! Als een soort hoestdrank. Nu heb ik natuurlijk ook al maanden geen suiker gehad dus als iets ook maar een beetje zoet is, is het net alsof er een bom ontploft in mijn mond. Op de gebruiksaanwijzing stond 'op=op'. Natuurlijk zie je mij dan meteen al als een gek pompen en spuiten, maar helaas, er stond ook dat ik het maar driemaal daags mag gebruiken, dus dat feest gaat niet door. Maar ik weet één ding zeker: ik ga nog veel lol beleven aan dat schimmelkuurtje.

En ik kan er vast wel nog een alinea aan vastbreien, maar ik moet eerst maar eens naar Stitch 'n Bitch om te léren breien! (Oké, hier heb ik een label voor).

*Ik zet het er voor de zekerheid maar even bij, uit angst dat U denkt dat ik het heb over Bergen-op-Zoom - echt gebeurd.

woensdag 12 oktober 2011

Wetenswaardige woensdag

Het is tijd voorrrr...

Die mag ik toch wel hergebruiken? Aaah, voor één keertje?

Voornamelijk is een woord dat je in het woordenboek kan opzoeken (dit kan je eigenlijk met elk woord) (dan kan je het gewoon intikken op Google en dan vliegen de online woordenboeken je om de oren!) (al is bij voornamelijk de eerste hit op Google een website over voornamen - ik kan een goede woordgrap wel waarderen) (een slechte ook, overigens) (voornamelijk als ze te maken hebben met poep en pies) (voornamelijk met poep) (een topdrie: 3. Uranus, 2. Zit u ook omhoog? Anaalzalf! en nummer 1. Kaktalogus) (die laatste was in een artikel in de Quest over ontlasting) (wist je dat er zeven types ontlasting worden onderscheiden?) (onderschijten?) (wat? het is vandaag wetenswaardige woensdag! het is de bedoeling dat ik U wetenswaardigheden vertel!)* (sorry?) (oja) (maar ik heb het woord 'voornamelijk' gebruikt?)** (maar het zijn mijn regels! ik mag bepalen wat ik schrijf!) (ja, dat betekent ook dat ik mag besluiten een blog voornamelijk in parenthesen te schrijven)*** (dat zijn haakjes en ook wat tussen haakjes staat) (zie? alweer een wetenswaardigheid! én nog een keer het woord 'voornamelijk'!)**** (ja, maar dan is het niet leuk meer)***** (ja, je hebt gelijk)

*Oké, die laatste conversatie met de denkbeeldige bloglezer in mijn hoofd, U dus (met hoofdletter) moet ik even toelichten. U zei dat mijn wetenswaardigheden wel over het thema moeten gaan, en toen zei ik dat ik het themawoord had gebruikt,
**en toen zei U dat dat niet volgens de regels was, en toen zei ik dat het mijn regels zijn, en toen, om U maar even voor te zijn, voegde ik daar snel aan toe dat dat dus ook betekent dat ik mag besluiten een blog voornamelijk in parenthesen te schrijven, en toen vroeg U
***'Wat zijn parenthesen?'
****en toen legde ik dat uit en toen zei U 'maar dan gaat het hele idee van parenthesen verloren, dan kan je net zo goed een blog in normale zinnen schrijven, met hoofdletters en punten enzo', en toen zei ik 'ja, maar dan is het niet leuk meer'
*****en toen zei U 'je moet dit wel even uitleggen want ik weet weliswaar wat er tussen de regels staat maar wellicht is niet elke lezer zo denkbeeldig' en toen gaf ik U gelijk, en toen schreef ik deze asteriskensequentie om te weerleggen dat ik de hele blog net zo goed in normale zinnen had kunnen stellen (overigens schreef ik deze blog voornamelijk om mijn vader te ergeren, die mij te verstaan gaf dat ik 'niet zoveel terzijdes moet gebruiken' - dit terzijde).

maandag 10 oktober 2011

Voornamelijk over de pianostemmer

Ik was vanmorgen vroeg uit de veren met het plan er een productieve dag van te maken en een goed mens te zijn. Ik at vier crackers met bietjes, goot er een kop thee in en trok mijn nieuwe kleren aan.
Het eerste wat ik deed was huiswerk. Dat kwam erop neer dat ik vijf portretten uit de kunstgeschiedenis uitzocht en een zelfportret tekende voor de spiegel, voorwerk voor een schilderopdracht. Saai, vervelend huiswerk.

Ik concentreerde me de knetter en slaagde er redelijk in, al zette ik uit pure rancune mijn linkerwal een beetje teveel aan, maakte ik de vergissing de enge starende ogen en samengeknepen lippen van mijn felle concentratie vast te leggen in plaats van mijn gezichtsuitdrukking aan te passen, wat ik een beetje stupide vond omdat ik mijn hoofd daarentegen wél duidelijk in een pose had gebogen. Maar ik deed mijn best.

Nadat ik hiermee klaar was, besloot ik mijn tanden te poetsen. Op dat moment ging de bel. En dit is het moment waarop dit verhaal spannend wordt. Oké, niet. Maar de deurbel ging en ik stond met mijn tandenborstel in mijn mond op de trap. Nu ben ik niet zo'n welopgevoed, waardig mens dat ik die tandenborstel dan uit mijn mond trek, alle tandpasta inslik, mijn mond afveeg en mij naar beneden spoed om de aanbeller te woord te staan. Nee, wat doe ik? Ik trek gewoon die deur open met mijn tandenborstel in mijn mond. Ja, doei, ik ben lekker aan het tandenpoetsen, gatverdamme man, dat ga ik niet allemaal inslikken! Helaas was de aanbeller wel een welopgevoed, waardig mens, dus die wou uit beleefdheid al bijna weglopen om een andere keer terug te komen. Dus ik moest ook nog het woord doen. 'Sowwy, *glup* dwe pwianoswtemmer, twoch? *glup* Kwom bwinnen.'

Toen moest ik tot mijn niet geringe irritatie mijn tandpastasessie voortijdig afbreken om toch de indruk te wekken een welopgevoed mens te zijn, dus ik spoedde mij naar de keuken, zette de kraan wijd open en spuugde de boel uit. 'Dat is beter,' zei de pianostemmer wellevend en zette zijn keurige leren aktetas netjes tegen een stoelpoot. Toen viel zijn oog op de volgestouwde tafel. Opengeslagen kunstboeken, overal papieren, een spiegel tegen een andere stapel kunstboeken, en natuurlijk mijn tekening.
'Ben je aan het studeren?' vroeg hij geïnteresseerd.
'Ja, ik studeer aan de kunstacademie,' zei ik welbespraakt.
'Knap hoor,' zei de pianostemmer, onder de indruk. Nou, dat vond ik een beetje overdreven, maar we waren allemaal welopgevoede mensen, dus ik bedankte hem bescheiden voor het compliment.

Ik hielp de pianostemmer de piano te ontruimen en gaf hem een stofdoek. Daarna vroeg ik of hij een kopje koffie wilde, omdat ik zo'n welopgevoed mens ben. Dat wou de beste man wel, gráág zelfs. Met het kopje koffie in mijn handen liep ik even later naar de tafel, en kondigde aan het daar neer te zetten, terwijl de grijzende man alvast een paar toetsen aansloeg. Hij onderbrak zijn bezigheden om mij vriendelijk te bedanken.

Toen kwam ik op het lumineuze idee er een cakeje naast te zetten en weg te gaan voor een wandeling. Ik bedacht me dat de pianostemmer het cakeje waarschijnlijk dankbaar af zou slaan als ik het hem zou vragen, maar hij was al bezig met stemmen, dus ik zette het er voor de zekerheid toch maar neer. Want ik hou van cakejes. En ik mag geen cakejes eten. Dus ik vind het fijn om andere mensen cakejes te geven. Dan heb ik namelijk toch nog indirect genoegen van het eten van een cakeje. Uit de voorgaande gebeurtenissen had ik gededuceerd dat het cakeje weg zou zijn als ik terugkwam. Dit bleek inderdaad het geval te zijn. De pianostemmer was immers een welopgevoed mens. Dit was hij aan mij verplicht, na al onze gezamenlijke beleefdheden. Het cakeje niet opeten zou een belediging zijn voor mijn gastvrijheid. Ik stel me zo voor dat de pianostemmer zich omdraaide om een slok koffie te nemen, het cakeje zag, even baalde en razendsnel afwoog of hij het wel of niet moest opeten, een slok nam, weer een paar toetsen aansloeg, zich opnieuw omdraaide, inwendig eens diep zuchtte en toen het cakeje hap voor hap wegwerkte, onderwijl licht kokhalzend, met een flinke slok koffie na.

Als ik werkelijk welopgevoed was geweest had ik het cakeje er nooit neergezet.

Wat is nu de moraal van dit verhaal?


Juist. Érgens in het maakproces van dat plaatje ging het fout. Tijd om die linkerwal naar bed te brengen.

zondag 9 oktober 2011

Wegens III

Ik heb besloten acteerlessen te nemen. Dinsdag ga ik met een vriendin naar een introductieworkshop. Ik ben benieuwd. Vroeger zat ik ook op toneelles. Dat heb ik jaren gedaan, ook al was het eigenlijk niks voor mij en bakte ik er niet veel van. Ik kreeg altijd kleine rolletjes. In Minoes was dat Fluf de kat (wie?) (precies) (waarbij vermeld dient te worden dat de andere katten heel strakke, zwarte kattenpakjes aanhadden, en Fluf een grijze hobbezak) (overigens moest ik ook een keer een vrolijke heks spelen, en daarna een vrolijke herbergiersvrouw - waar de toneeljuf het idee vandaan haalde dat ik geschikt was voor het spelen van gulle dikkertjes weet ik niet, want ik was gul noch dik) De zoon van de toneeljuf zat bij mij in de groep. Hij kreeg altijd de hoofdrol en mocht dan romantische scenes met de knapste meisjes spelen. Typisch.

Ik herinner me dat we in de kring moesten staan en Italiaanse woorden moesten schreeuwen, zoals pizza en macaroni. Ik herinner me dat ik het altijd het leukste vond om in de coulissen te staan kijken naar de andere spelers terwijl het publiek me niet kon zien. En ik herinner me die keer dat ik met de toneeljuf mee naar zolder mocht waar alle rekwisieten en kostuums werden opgeslagen. Dat was magisch. De rest heb ik uit mijn geheugen gefilterd, maar goed ook, want natuurlijk was mijn verlegenheid verlammend en slaagde ik er in van die hele toneelles een persoonlijke hel te maken - je kent me wel. Maar afijn, ik ga het niet doen omdat ik er goed in ben.

Op welke manier past deze blog in de w-week? Dat is natuurlijk wegens de laatste zin.

zaterdag 8 oktober 2011

Wegens II

Een blog met een oorzakelijk verband in elke zin wegens het woord wegens, zou het me gaan lukken?
Wegens mijn buikgriepje heb ik niet zoveel geblogd deze week, waarvoor mijn excuses. Dit kwam echter ook wegens het feit dat ik een beetje aan het worstelen was met thema's als egoïsme, altruïsme, zelfspot en ziekte, en dat werd een beetje duister en lelijk, dus ik besloot dit niet met jullie te delen, wat een goed en een slecht besluit is. Goed wegens mijn private zielsrust en dergelijke, slecht wegens het gebrek aan transparantie.

Wegens een boek dat ik las (De laatste zomer van de Krijgers des Doods van Francisco X. Stork) ben ik een stuk verder gekomen met deze thema's. Wegens een van de personages, D.Q., heb ik bijna het hele boek door gesnotterd. De plot was dat een jongen met kanker leerde vechten voor zijn leven, wegens een manifest dat hij had geschreven over liefde voor en acceptatie van het leven en dus ook van de dood (het manifest van de Krijgers des Doods), wegens de stoerheid van zijn beste vriend Pancho die al zijn familieleden was verloren (vanuit wiens perspectief het verhaal werd verteld) en die hem beschermde tegen zijn moeder die hem een chemobehandeling liet doen die hij intuïtief helemaal niet wou, en uiteindelijk wegens de genezing van zijn geest. Er was ook een meisje in het spel waar D.Q. al zijn hoop op gevestigd had, en toen zij en Pancho verliefd op elkaar werden verslechterde D.Q.'s gezondheid enorm, wat natuurlijk ook al gebeurde door die chemo, tot hij wegens een sjamaan inzichten kreeg die het manifest dat hij had geschreven (eigenlijk voor dat meisje, zodat ze zou zien hoe briljant en dapper hij wel niet was) ineens zin gaven waardoor hij echt een Krijger des Doods werd die zelfs liefde kon opbrengen voor zijn twee verliefde vrienden. Pancho kon hem na twee weken chemo uit de klauwen van zijn moeder halen wegens zijn stoerheid. Daar eindigde het boek, in een bepaald opzicht een open einde, omdat je er niet achter kwam of hij na alle verwarring nou bleef leven of niet, maar dit was niet erg wegens het feit dat het verhaal dat verteld moest worden verteld was. Wegens de titel denk ik niet dat hij bleef leven. Wegens het einde geloof ik wel dat hij bleef leven. Wegens zijn verworven mentaliteit maakt het eigenlijk niet meer uit.

Tjezus, wat een werk om je (wegens de lange, ingewikkelde zinnen) door die bovenstaande alinea heen te worstelen, of niet? Heel knap dat je dat hebt gedaan (gesteld dat je niet wegens luiheid naar het begin van deze alinea bent geskipt).

Maar wegens wat hielp me dit nou vooruit met die thema's? Dat was wegens het feit dat ik veel herkende. Ik raad het boek aan iedereen aan die 'iets heeft' met ziekte en verhalen over de weg naar genezing, maar ook aan iedereen die wil weten wat voor emoties er bij driehoeksverhoudingen komen kijken en hoe je je wegens wilskracht door zulke dingen heen kunt slaan.

Wat me eerst nogal frustreerde was die leap of faith van D.Q. aan het einde, wegens het feit dat ik niet begreep wat er nou in zijn hoofd omging en ik zijn wijsheid ook wilde (zoals ik al zei werd het verhaal verteld vanuit het perspectief van zijn vriend). Maar ik begrijp het nu, juist wegens het feit dat het niet werd uitgelegd.

Nu heb ik het thema 'ziekte' behandeld, wegens dit boek, maar hoe passen egoïsme, altruïsme en zelfspot hierin? Voor mij zijn ze allemaal gelinkt, wegens mijn associaties en logica, maar dit kan voor jou niet het geval zijn.

Laat ik het thema zelfspot wegens een ander voorbeeld bespreken. In het Volkskrant Magazine, een blad dat ik graag lees vanwege voornamelijk (ooh, alarm, wat gebeurt er nu?! 'vanwege'? 'voornamelijk?' dat zijn niet de woorden van de week!) de column van Sylvia Witteman, wegens (oef) haar ongeëvenaarde talent voor hilarische hyperbolen, stonden twee interviews waarin humor en zelfspot werden genoemd. Humor is een manier om om te gaan met vervelende dingen, maar dat kan ook doorslaan in ongezonde zelfspot, wegens het jezelf tot in het oneindige belachelijk maken. In de blog die ik niet heb gepost over deze vier thema's wegens het feit dat ik hem te privé vond stond hier een goed voorbeeld van. Dat kan ik hier nu niet geven wegens geen wegens in elke zin (dit is een verkorte manier om wegens te gebruiken, de Belgen doen dit - handig, want dan hoef je niet elke keer het feit te zeggen: het is net wegenswaardige, pardon, wetenswaardige woensdag!).

En wat betreft egoïsme en altruïsme, denk daar maar eens over na, wegens mij en mijn blog.

Dan nog een bonusvraag: hoeveel keer heb ik wegens gezegd? Voor de eerste die het zegt schrijf ik een gedicht wegens het feit dat hij gewonnen heeft.

En nu ben ik weg...ens!

woensdag 5 oktober 2011

Wetenswaardige woensdag

'Wegens ziekte moest ik vandaag het bed houden.'
(Een voorbeeldje uit de werkelijkheid. Buikgriep. Vannacht twee keer gekotst. Vogelpoep.) (Niet dat ik vogelpoep gekotst heb, dat zou wel heel smerig worden. Het was zo al smerig genoeg, alsjeblieft dankjewel.)

In deze zin kun je wegens vervangen door door, om reden van, ter oorzake van en ja, ook door vanwege, maar dat is minder voor de hand liggend. Er is een verschil tussen wegens en vanwege. Ze kunnen vaak allebei gebruikt worden, maar bijvoorbeeld in de zin 'ik prees mezelf wegens mijn moed tijdens het kotsen' kun je wegens niet vervangen door vanwege. Wegens betekent hier namelijk om.

Andersom geldt er ook wel het één en ander, maar boeie. Als je het niet erg vindt ga ik nu lekker slapen, want vanwege/wegens mijn buikgriep ben ik zo slap als een vogeltje.

dinsdag 4 oktober 2011

Wegens

Wegens wat? En belangrijker nog: wat is het taalkundige verschil tussen 'wegens' en 'vanwege'? Had ik ervan moeten maken: 'uitbreidend vanwege werkelijk xoelapepel yin/yang zijn'?* In dat geval was het nu de 'werkelijk'-week geweest, wat werkelijk een stuk makkelijker was geweest, want de werkelijkheid is een thema dat mij werkelijk (oké, nu is het wel duidelijk) interesseert. Om niet te zeggen: dat mij vervult met een diepe passie en een goed onderdrukte angst.

Vanwege (wegens?) het herhaaldelijk (oké, twee keer) noemen van The Matrix in mijn omgeving voel ik mij aangespoord deze film opnieuw te gaan kijken, want, zoals ik al zei, de werkelijkheid is een thema dat mij vervult met een diep ontzag en een nauw verholen opwinding. Voor degenen die The Matrix niet kennen: het idee is dat de werkelijkheid (daar is ie weer) een technologisch opgetrokken scherm van misleiding is, een projectie in onze geest, en dat ons lichaam in feite kaal en ingeplugd in een lekker badje als batterijen in een ruimteschip of iets dergelijks ligt te dromen. Nu geloof ik niet dat wij in werkelijkheid kaal zijn en al die dingen, maar over dat dromen heb ik wel het een en ander te zeggen. Namelijk: wij fictionaliseren ons leven, we verdromen de werkelijkheid, we maken mental maps van de wereld.

Vanwege (wegens?) (oké, ik weet best dat het 'vanwege' moet zijn) het feit dat een docent dit tegen me zei besefte ik echter dat de keuze dit tot kunst te maken een individuele is.

Wegens de verhalen die ik inmiddels heb verzameld is me duidelijk geworden dat ik hier niet per se beeld bij nodig heb. Laat ik een voorbeeld geven.

Ik vertelde in de les het verhaal van een gedicht dat ik hier een tijdje geleden gepost heb:

in mijn hart een glazen knikker
geknapt, de splinters doorgedrongen
in het weerloze vlees,
een rode hand omklemt het hart van het woud
doorkliefd, maar rustend
onder bladeren als longen
en de rode koepel draait en draait
om te verbranden
het geraas in de stilte
in mijn hand een glazen knikker
weerloos


Ik legde uit dat ik a) verwoorde emoties en b) dingen die ik zag, achter elkaar geplakt had zodat er een samenhangend geheel ontstond dat dan weer bepaalde emoties en beelden oproept (wat in feite gewoon een definitie is van een gedicht). Zoals de rode hand die het hart van het woud omklemt: dat was mijn hand in de weerschijn van de rode paraplu waar ik onder zat op het bankje in het park, kijkend naar een hartvormige uitsparing onder de longachtige bladeren van een boom. Naast het park is een autoweg. Het geraas van de auto's (een auditieve prikkel) leek door de handeling van het draaien van de paraplu boven mijn hoofd (een visuele prikkel) vermengd te worden met of verloren te gaan in de stilte. Een goed woord daarvoor kon ik maar niet vinden, tot ik stuitte op 'verbranden', wat het geheel wel een fijn dramatisch cachet gaf dat paste bij de emoties en beelden die het gedicht oproept, en ook aan leek te sluiten bij de symboliek.

De volgende keer dat ik wandelde in dat park ging ik natuurlijk weer naar dat bankje, dat in mijn hoofd inmiddels 'mijn bankje' was geworden. De menselijke geest maakt tenslotte graag patronen. En op het grasveld tussen het bankje en de hartvormige uitsparing stonden nu kaarsen. Ik bedoel, de menselijke geest maakt graag patronen, maar in dit soort gevallen ben ik er toch ook van overtuigd dat iets anders het ook leuk vindt om patronen te maken, zoals het weefsel van de wereld zelf.

Goed, in de les bazelde ik vervolgens nog wat door over dat ik hier iets 'mee wilde doen', de voor- en nadelen van het maken van een foto van deze kaarsen (ze waren nogal lelijk), en mijn idee om ook foto's te maken van de knikker in mijn handpalm zodat je kon zien dat hij 'weerloos' de kleuren aannam van zijn omgeving, en dat het daar misschien een beetje rebus-achtig van werd.

Maar juist vanwege dit verhaal (waarom is het nu ineens 'vanwege'?) (ik doe dit op gevoel, hoe graag ik het ook wil Googlen, dat mag woensdag pas) (overigens had ik vannacht een apocalyptische, Matrix-achtige droom over Google waarin** - oké, to the point) denk ik dat het me in feite niet zozeer gaat om gedichten of beelden, maar om het proces van het maken ervan, de mechanieken die een rol spelen in de ontstaangeschiedenis. Het verhaal van het gedicht is voor mij meer waard, en volgens mij ook beter, dan het gedicht zelf.

Maar stel dat dit in feite niet zo is? Dat deze neiging tot het schrijven van Droste-effectblogs (blogs waarin ik schrijf over de blog) slechts van tijdelijke aard is tot ik klaar ben om straks weer 'echte kunst' te maken? Dit vervult mij met diepe angst en ontzaggelijke levenslust - wat is echt? Wat is werkelijkheid?

*Op wetenswaardige woensdag zal ik dit voor je uitzoeken.
**Hierin was de operator van het enorme ruimteschip, een breinachtige, dienstbare levensvorm die wel wat weghad van een Dalek, in feite*** slechts een omhulsel voor een chip van Google: Google in de verre toekomst. Dit bleek toen de tegenpartij (in science-fiction heb je die immers, zo ook in mijn droom) Google corrumpeerde terwijl ik boodschappen aan het doen was, en Google controleerde eigenlijk alles, van Wasacrackers tot in feite elk hoekje van het universum. Daarna was er nog iets met achtervolgingen in een rotstuin, maar dat sloeg eigenlijk nergens op, want Google wist immers alles, dus kon zo mijn coördinaten in de rotstuin doorgeven aan de tegenpartij.
***Voor degenen die geïnteresseerd zijn in reflecteren in de actie: nu heb ik stiekem toch het thema 'werkelijk' genomen, vermomd door een causaliteit-formule gerepresenteerd door de woorden 'vanwege' en 'wegens'. Daarnaast is het je misschien opgevallen dat ik vaak 'in feite' zeg. Dit valt weer te herleiden tot het feit (ha) dat ik gisteren een liedje van OneTrickPony (Anne-Fleur uit mijn vorige blog) luisterde over Wikipedia, waarbij vooral de een-na-laatste zin (all you could give me were cold hard facts) relevant is. Maar ook relevant aan deze blog, is het feit dat ik graag Wikipedia gebruik en natuurlijk die hele droom over Google die ik vast ook niet had gehad als ik gisteren dat liedje niet had geluisterd. Ik bedoel, Wikipedia, Google, Google, Wikipedia? Internet? Websites? En dat dan samen met de urgentie weer The Matrix te gaan kijken? Dank je. Werkelijkheid gefictionaliseerd!