vrijdag 23 september 2011

Tweedeling: blog en het echte leven

Er is veel gebeurd deze week. Ik heb mijn blog op school gepresenteerd, ik heb mijn kamer opgezegd en twintig minuten later een nieuwe aangeboden gekregen (leve facebook), en ik heb een aantal mensen uit mijn (nieuwe) klas beter leren kennen. Dat laatste klinkt wat vaag. Ter verduidelijking: we kwamen op dat punt dat we rauwe informatie uitwisselden. Dat je vraagt 'heb je broers en zussen?' En dat de ander dan zegt: 'ja, die-en-die' en dat je dan zegt, 'oké, hoe oud is/zijn die-en-die?' en dat die ander dan zegt 'z0-en-zoveel jaar' en dat het gesprek dan omgekeerd wordt en dan weet je hoeveel broers en zussen die ander heeft en hoe oud ze zijn, en daarna ben je uitgeluld.

Ik realiseerde me deze week dat in Sneek bij mijn ouders wonen betekent dat ik dan in Sneek zal wonen, bij mijn ouders. Ik bedoel, in Sneek, bij mijn ouders.

En hoe leuk ik mijn dagelijke wandeling in het Zwettebos ook vind,
en alle plekken die ik kende als kind,
en hoe goed ik ook wegwijs kan zijn
in de plaatselijke Albert Heijn,
en hoe fijn het ook is
wat ik nu al mis
om op een stille, vertrouwde plek
uit te rusten als ik weer gek
of moe,
ben,
mèn,
ik kan er niet mee toe.

En bovendien heb ik dan elke ochtend treinstress, en aan het eind van elke dag ook, en dan moet ik rekening houden met het eten, wat een logistieke nachtmerrie is als je op medisch dieet bent, en dat is gewoon allemaal een irritante afleiding als je gewoon metzealle alle breekbare dingen in het lokaal aan het molle bent met een molleybal, omdat er niemand is die zegt dat je maar buiten moet gaan spelen. (Niet dat dat veiliger is: na een tijdje rolde de bal de straat op en kwam, aanvankelijk in slowmotion, maar dan plotseling met een keiharde knal, onder het wiel van een bus terecht) (ja, ik wou even moeilijk doen met die zin)

Dit wordt een lange blog, en ik moet ook nog die tweedeling erin gaan brengen. Ik weet nog niet hoe ik dat ga doen. Doelbewust, waarschijnlijk (-enigszins).

Wat betreft de presentatie van mijn blog: ik had maandag al een voorproefje gedaan, maar donderdag was de echte presentatie, met een beamer om de tekst op de muur te beamen en met voorlezen. Deze blog had ik daar speciaal voor geschreven, zondag al, met het idee dat ik die dinsdag zou presenteren, maar toen viel de les uit, dus kon ik lekker twee dagen extra stressen en het tot-in-de-puntjes-voorbereiden uitstellen, wat ik uiteindelijk, hoe voorspelbaar, niet gedaan heb. Zo had ik geen camera om het allemaal te filmen. Verder had ik de blog niet uit mijn hoofd geleerd. Om eerlijk te zijn: het was een slecht uitgevoerde performance. Ik kan best iets presenteren, met heldere stem en oogcontact met het publiek - op een of andere manier heb ik dat gewoon geleerd op school - maar ik kon dat hier niet linken aan het presenteren van mijn blog. Je kunt zo onhandig zijn als je je begeeft op onbekend terrein: alle lessen die je geleerd hebt verdwijnen dan als sneeuw voor de zon. Gek is dat heur.

Wat er eigenlijk gebeurde was dat ik werd geconfronteerd met mijn naakte onzekerheid. Zo'n 'dat je je nergens kunt verstoppen'-confrontatie. Mijn docent zei: 'zie jij je blog als je platform?' En ik zei 'ja. Ja, dat durf ik wel te zeggen, denk ik.' En toen zei Lotte 'dan moet je niet 'denk ik' zeggen!' en daartegen had ik geen verweer. Heel goed. Dan is je ego net een konijn in de koplampen. En dan draait het wiel verder.

Ik ben eerlijk gezegd blij met mijn besluit het niet te filmen, want ik denk niet dat ik het aankan mijn stamelende gestuntel terug te zien. Ik geloof liever dat ik ben zoals ik nu ben, dit type, terwijl ik dit type, dit type-type dus. Dat is constructiever. Ik weet best wat ik verkeerd deed. Meuh.

Maar het was (natuurlijk) goed dat ik het gedaan heb, en behalve een vaag gevoel van schaamte heb ik er vooral veel geldingsdrang aan overgehouden. Ik ben echt te moe nu, oordeel niet te snel, ik schrijf morgen verder en ga nu nog een beetje luisteren naar Laurena (lullation13 op youtube). Morgen krijg je de tweedeling-pointe, in het tweede(ling) deel van deze blog (HA) (soms, he, sóms).

2 opmerkingen:

  1. Zelfstandig wonen en in een stad is bijna altijd beter. 't Heeft natuurlijk ook nadelen (zoals alles), maar ik kan goed begrijpen dat je blij bent dat je zo snel iets nieuws hebt gevonden. Wat wel echt héél snel is trouwens.

    Molleybal klinkt vrij briljant. Molle ook :D

    Ik las be-amer, ipv beamer :P Wat vond men van (de inhoud van) je presentatie?

    Ik ben wel benieuwd naar die tweedeling.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja, ja, precies. Allebei.

    Ja molleybal is dus als volleyballen maar dat je dan ook molt. enzo. maar dat was wel duidelijk. maar ik vind het zo heerlijk om een slechte woordgrap uit te leggen. gewoon zo heerlijk.

    Haha, be-amer, dat is leuk.
    Ja, dat ga ik nog vertellen, dat komt in de volgende blog. als mijn hersenen wat minder gaar zijn ;)

    BeantwoordenVerwijderen