donderdag 8 september 2011

And I don't believe you're meant for me anymore

than the shore belongs to the sea

En het thema van de dag is 'jaloezie'. Of 'eenheid'. Heus, universum, kan het een tikkie minder?

Oh, zo'n mooi citaat uit 'De belevenissen van een muurbloem' (een boek dat ik lees) (ik heb het gekocht op titel) (geen commentaar) (oké, wat maakt het ook uit: omdat ik zo'n lekkere nerd ben):
Ik weet alleen maar dat een andere jongen dit al eens heeft ervaren. Deze ene keer als het buiten vredig is, en je kunt van alles zien bewegen, en dat wil je eigenlijk niet, en iedereen ligt te slapen. En alle boeken die je hebt gelezen zijn al door andere mensen gelezen. En alle liedjes die je leuk vind zijn al door andere mensen gehoord. En dat meisje dat jij mooi vindt, vinden andere mensen ook mooi. En je weet dat als je naar deze feiten gekeken zou hebben als je gelukkig was, je je fantastisch zou hebben gevoeld omdat je 'eenheid' aan het beschrijven bent.

Verder gaat alles goed.* Hé, dat is een zin uit Harten Sara. Maar in tegenstelling tot in het boek is het niet sarcastisch bedoeld. Overigens is dit een boek dat jullie allemaal moeten gaan lezen want het is geniaal en experimenteel en het kruipt onder je huid en er komt een harlekijn in voor!

Zomaar twee boekentips! Steek die in je pocket! Of koop er één! HAHA!

Oké, nu ik toch bezig ben, het is tijd voor een idee dat ik al een tijdje had, voordat ik inga op alles wat er de afgelopen vier jaar, ik bedoel, vier dagen is gebeurd, want dat is gewoonweg zó crazyveel dat het potverdikke wel vier jaar lijkt, wohoo! Nou oké, dat valt ook wel weer mee. Nee maar echt. De nirwanapunten waren niet op één hand te tellen.**

Ik heb nog een paar foto's liggen (digitaal gezien dan) van de dag dat 'op de fiets met Yvon en Roos', cq 'kunstdorp met Yvon en Roos' plaatsvond. En dat was heel leuk dus daar moet ik echt over gaan bloggen alleen kost het nogal veel werk, en ik heb het de laatste twintig jaar echt retedruk.

Hm, ik denk toch dat 'het idee dat ik al een tijdje had' nog even moet wachten, want ik wil nog effe een paar dingen kwijt. Het is fantastisch om weer op school te zijn, de lessen zijn leuk, de klas is leuk, de docenten zijn leuk. Wanneer zal ik het ooit leren? Waarschijnlijk zal ik tot aan mijn dood doodsangsten uitstaan voor dingen die gewoon geweldig zijn, en keer op keer rigoureuze gedachten hebben in de trant van 'misschien is het het beste als ik gewoon maar stop met mijn studie' terwijl het in feite het beste is om gewoon maar door te gaan met mijn studie. Maar dat kun je niet weten he, daar zit 'm de crux. Kan de crux ergens zitten? Ik ben wel erg syntactisch-reflectief (dit is een - waarschijnlijk belachelijke - woordcombinatie die ik zelf heb uitgevonden - hé, doe ik het weer!) vandaag. En ik weet dat dat heel irritant is om te lezen.

Goed, gaat dit nog ergens heeeeen. Maar misschien moet ik ook gewoon maar mijn klep dicht houden. Want ik was dus effe vergeten dat er zoveel LIEFDE is op die kunstacademie van mij dat ik een soort -

oh, ik denk dat er een regenboog is buiten! Even kijken!

shit nee, er was geen regenboog. aaah. :(

-soort van uhm weekdier word, en dan krijg ik interleukines wat goed is voor mijn huid, joepie, en dat je sommige dingen maar het beste niet met het Internet kan delen, en dan heb ik het niet over interleukines. (Oh, wat ben ik toch weer heerlijk te volgen vandaag.)

Goed, een paar dingen, volgens een stijl die randomness heet, ik kan het toch niet tegenhouden:
Internetcommunity's zijn een geweldige toevoeging aan het leven, maar desondanks een taboe en er wordt lacherig over gedaan, en dat is stom. En ik ga vloggen en ik ga de personages uit mijn al-2-jaar-sudderende-verhaal gebruiken als stripfiguren, Narrin en Kester, eindelijk, ik hou zoveel van ze en ze zijn al zo lang bij me. Dat klonk klef he, ja dat klonk klef, zo word ik dus als ik weer op de kunstacademie zit. Pah-zie.

Ik denk dat dit een goed moment is voor een konijnenfoto.
Bonuskonijn met een stukje bonusvakantiehuis, bof jij even!

Oké, het gaat nog even door. 'Het idee dat ik al een tijdje had' betreft de lieve mensen in de sidebar. Dat zijn de mensen die ik volg (ja, de mensen die mij volgen zijn ook lief hoor, maar die staan sowieso op beide plekken) cq. mijn beste (kunstzinnig-actieve) (ja ik heb ook andere!) vrienden en ik wou graag hun blogs en hun werk beschrijven. Dat klinkt saai, maar wacht maar, ze zijn allemaal de moeite waard! Maar dat komt dus in een volgende blog. Alles komt in een volgende blog. Alles hangt samen. Interleukines zijn gewoon zo leuk. (Ha, ha, snap je 'm?) (Oh wat ben ik ook een lolbroek)

Ik heb Amanda Palmer gezien gisteravond. Neil Gaiman was er. (Weet je nog?) Neil Gaiman zong dat ene liedje. Ik zeg dit gewoon zonder uitdrukking want het was onwerkelijk. De jongen uit de support act (The Jane Austen Argument) zong zo extreem mooi dat ik niet de ballen had om er goed naar te luisteren. En hij leek op mijn dokter, een 'ligterdikopdatdienietheteroisman' (dit was een injoke waartoe je de blog van Ezrasaurus (zie sidebar) moet lezen om 'm te begrijpen.) En dat is dus een held, die dokter zag ik gisteróchtend, het is zo gek dat dat op dezelfde dag heeft plaatsgevonden *weekdiermoment* en de dag daarvoor -

Wat zei ik ook alweer over dat je sommige dingen het beste niet met het Internet kan delen? Eigenlijk wil ik ALLES delen, maar ik ben niet de enige persoon in mijn leven, er is sprake van verstrengelde belangen, en, nouja, goed, ik wil dus gewoon bloggen en dat een blog ook serieus wordt genomen op de kunstacademie, en dat houdt in dat ik er rekening mee moet houden dat men het dan dus ook kan lezen, maar zoals iemand laatst tegen me zei 'ik vind de spanning wel leuk'.

En er waren ook doventolken. Tijdens Amanda Fucking Palmer (ja, dat is in feite de naam van de show dus ik kan 'tijdens' zeggen). Gaaf. Ze stonden aan de zijkanten van het podium en dansten hun gebaren, ik betrapte mezelf erop dat ik steeds naar ze keek in plaats van naar de zingende mensen, zo cool om te zien. En Neil Gaiman zette gewoon echt dramatisch verkeerd in en toen schreeuwde Amanda Palmer 'I LOVE YOU' en dat was het beste moment van het concert, en na dat nummer hadden ze een tongzoen.

Verder heb ik het motto van mijn blog veranderd. Er stond eerst: v00r en d00r humeurige huismuizen, pedante pechv0gels en ander 0ngelukkig 0ngedierte, een 0l0ze 0de aan de landerigheid van zich uitsmerende dagen tussen plicht en pl0t, draf en dr0merij, st0f en staren, 0nbanaal en 0nbenul: EEN BL0G


En dat ging over het feit dat het 'niet zo goed met me ging' (oh heerlijk die eufemismes) vlak voor en tijdens deze vakantie. Maar mijn dokter bevestigde dat depressieve verschijnselen (ga eens googlen op 'candida' als je er last van hebt) na een tijdje op dieet te zijn geweest inderdaad verdwijnen. Dit heb ik zelf ook gemerkt. Nu zijn ze dus weg (en binnenkort mijn eczeem ook hopelijk, er is in ieder geval een bom interleukines ontploft) en de vakantie is ook voorbij dus het was tijd voor een nieuw motto. Dit heeft als thema 'alfabet'. Ik moet toegeven dat ik moeite had om een goed x-woord te vinden, maar deze is perfect. Het bestaat echt. Google dat ook maar. Google alles uit deze blog maar, dan kunnen we erover praten. Xoelapepel. Ik schiet nog steeds in een hysterische lachstuip als ik het type. Ik bedoel, xoelapepel?

Urlg, ik heb keelpijn. Dat is een nadeel van elke dag met de trein reizen. Al die ranzige zieke stinkende verkouden mensen die dan nét naast je gaan zitten, brr. Oh shit, en nu ben ik juist vergeten vandaag mijn extra vitaminepil te nemen. Lekkur handig.

*Ik ben gewoon geïnteresseerd in depressie, zoals je zo onderhand wel zult weten, zelf ben ik nu verre van depressief, zoals je misschien wel kunt afleiden uit het stuitergehalte van deze blog. Dit in tegenstelling tot mijn soms wellicht wat hysterische W+J-momenten, maar die horen gewoon bij het levon.
**Nirwanapunten horen bij een puntensysteem dat losjes gebaseerd is op het boeddhisme (al zou Boeddha zich waarschijnlijk omdraaien in zijn graf, of wetend glimlachen - ik hoop dat laatste) dat ik zelf heb uitgevonden. Men krijgt een nirwanapunt als men een gevoel van eenheid ervaart.

3 opmerkingen:

  1. huppa!

    deze blog is goed voor mijn humeur.
    (sorry ik ben nooit handig geweest met kwantiteit)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik moet lachen om deze blog, maar op een positieve manier. Vooral om "ranzige zieke stinkende verkouden mensen" :P Fijn dat het leuk(er dan verwacht) is op school :) Ik vind de Z in combinatie met het uitroepteken mooier staan dan de O. Blijven de 0-en wel? Spaar je ook nog ergens voor met die nirwanapunten?

    Ik ben benieuwd naar je volgende post(s) met je idee van een tijdje :)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat heerlijk dat mijn blog zo'n humeurboost is :P

    De 0-en blijven af en toe denk ik hier en daar nog over, maar ik ben nu gewend te typen met het ontbrekende 'dekje' voor de o dus ik denk er niet zo vaak meer aan :P

    Ik heb dat deel van het nirwanapuntensysteem nog niet uitgewerkt :P

    Anders schrijf ik even achter elke zin :P

    Ja, dat zal wel, want jij komt er ook in voor ;)

    Afsluitend heb ik nog een kreet voor Ezra: kwaliteit boven kwantiteit!

    BeantwoordenVerwijderen