zaterdag 6 augustus 2011

Trock on

Ik kreeg vandaag heel oude Duitse doktersromannetjes van iemand in de strandbieb, en ook een paar Nederlandse bouquetreeksachtige tijdschriften, nou, dan weet je het wel, wat betekent dat? Ja, dat wordt láchennn! Natuurlijk zal ik er foto's van maken en hier posten.

En ik wil ook foto's maken van mijn favoriete kleren en hier posten, en die kleine fotodogmaserie die ik maakte op mijn tragisch korte vakantie op Terschelling op de avond dat ik besloot alleen nog maar konijnen te fotograferen. Maar de vakantie was zo tragisch kort dat ik er maar vier heb gefotografeerd. En allemaal van heel ver weg, van die kleine bruine. Met andere woorden: volstrekt oninteressant. Dus die waarschijnlijk niet.

Ik heb gisteren op een slackline gestaan, en dinsdag heb ik een varken geaaid en een pasgeboren poesje vastgehouden. Ik bedoel: het zijn niet de Eerste Keren van een groots en meeslepend leven, maar er is tenminste téken van leven.

De Sneekweek gaat bijna weer beginnen, Sneek is de stad waar ik woon en de Sneekweek is zeg maar de week waarin Sneek op zijn sneekst is, en dat is niet echt mijn feestje, nooit geweest ook, want ik heb hier geen vrienden en bovendien is het niet echt mijn feestje. Maargoed, nu is dus de vlootschouw, dat betekent dat er boten langsvaren op de Botniakade die later in de Sneekweek iets belangrijks gaan doen, en ik weet niet waar dat is, maar zo te horen ging het gepaard met vuurwerk, want ik hoorde dwars door mijn Doctor Who-aflevering heen wat bescheiden afgemeten geknal. Met diezelfde irrationele, omnipotente, plotselinge en verlammende paniek die voornamelijk voorbehouden is aan het nagaan of ik wel heb uitgecheckt met mijn OV-chipkaart (dit doe ik zelfs onder de douche, al rijd ik daar niet met de bus naartoe HAHAHA) was ik meteen in alarmstaat: lekkage! Maar dat heb ik in Groningen, en al behoorlijk lang ook trouwens. Huisbazenellende. Niet terugbellen als ik daarover gebeld heb. En het repareren maar dat het dan nog steeds lekt. Je kent het wel. Dat geluid van druppend water 's nachts is via mijn oordoppen onder mijn huid gekropen. Maargoed, ik dacht dus dat dat vuurwerk lekkage was, en deze clou is veel te lang opgerekt, man, ik kan ook geen verhaal vertellen. Want haha, ik heb Doctor Who dus zo hard staan dat ik dacht dat vuurwerk druppend water was! Ja! Zo hard heb ik het dus staan! Want ik hou van Doctor Who! JA! HAHA! Goed, eigenlijk wou ik gewoon Doctor Who vermelden. En mijn koptelefoon. Want ik heb een koptelefoon van mijn uitzendbureau gekregen - wacht, dit had ik al verteld. Die koptelefoon is het toppunt van coolheid in mijn leven. Als ik van mijn werk van het strand af loop naar de bus met mijn ha-stelletje-sukkels-jullie-liggen-nog-op-het-strand-maar-ik-mag-lekker-naar-huis-loopje, heb ik altijd mijn koptelefoon om om aan te geven dat ik van werk-identiteit naar vrije tijd-identiteit ben overgeschakeld. En dan luister ik in de bus naar mijn Trockalbum, dat kan precies in 45 minuten. Maar dat weet niemand. En af en toe grijp ik dan verbeten naar mijn OV-chipkaart om niet te vergeten dat ik moet uitchecken.

En waar ik werk zijn ook van die konijnen, die je dan ziet vanuit de bus. En dan denk ik weer even aan mijn konijnenfotodogmaprojectje en dat dat het laatste kunstzinnige was wat ik heb gedaan en hoe jammerlijk dat mislukte. En dan wentel ik mij in de Trockheid en burgerlijkheid van mijn bestaan en weet je wat? Dat ontspant zó heerlijk, als een kleine zachtgele dood in de vorm van een taartje dat ik morgen ga maken in de 0ven... (fade-out)

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen