dinsdag 23 augustus 2011

Tragiek uit de strandbiek

(A.k.a proberen te schetsen wanneer ik eigenlijk moet werken.)

Het lelijkste notitieboekje ooit. Ik besloot ook de afschuwelijke tegeltjes uit de bijkeuken te hergebruiken (zie voor meer tegeltjeswijsheid)

  Wat er in me omgaat als ik 6 dagen achter elkaar grotendeels in mijn eentje heb gewerkt (op twee knutselmiddagen na), een imaginaire advertentie waarin ik een synoniem voor 'speciaal' had moeten zoeken en de geniale vergelijking trek tussen een glimlach en een zonnestraal.

 Want uit principiële overwegingen scheer ik mijn benen niet. Ik hou het al 6 zomers vol (aangenomen dat een gemiddeld meisje zich rond haar 15e druk gaat maken om ongewenste lichaamsbeharing). En op de verveelde tekening op de pagina links staat in feite een soort klevend t-shirt met daarop een illusie van spieren en tepels (ik geef toe, weinig anatomisch correct), en sterren op de mouw, omdat ik altijd sterren of rondjes ga tekenen als ik niet weet wat ik moet tekenen, en daarna een mens.

Het was de bedoeling dat er iets kwam te staan als 'zorg dat je zowel de verlegen kinderen als de herrieschoppers de juiste aandacht geeft' maar nog voor ik goed en wel kon beginnen te fulmineren, trok er alweer een kind aan mijn mouw. Dit vond ik echter een onverwacht tedere waarheid, het tegenovergestelde van hoe ik mij voelde op dat moment. Want als ik 6 dagen achter elkaar heb gewerkt word ik een chagrijnig, neurotisch, tandenknarsend mens en sta ik demonstratief met mijn pen te klikken als dat verlegen kindje te lang doet over het invullen van de kaart, zodat ze prompt haar eigen woonplaats vergeet. Niet zo leuk. Want ik was (ben) zelf ook zo'n kindje, ik herinner me dat ik op mijn twaalfde een keer in een bibliotheek was en mijn leeftijd moest zeggen en totaal blanco werd vanbinnen. Een onluisterende ervaring. Het ergste was nog wel dat mijn moeder me niet eens hielp, maar met een ongelovige, provocatieve glimlach naast me stond te wachten. Ik kan me niet meer herinneren hoe dat afliep, maar waarschijnlijk herinnerde ik me op een bepaald moment wel weer hoe oud ik was want ik weet het nog na te vertellen.

Toen lag er een volwassen vrouw met een pop op haar buik te zonnebaden op het strand, maar blijkbaar realiseerde ze zelf ook dat dit een beetje vreemd was, dus verwijderde ze de pop voordat ik het duo goed en wel kon vastleggen.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen