maandag 1 augustus 2011

Nachtmerries

De afgelopen twee weken heb ik weer bij de strandbieb gewerkt. Mijn leven bestond uit de aangename twee-eenheid overdag werken, 's avonds Doctor Who kijken. Het waren twee kanjers van weken.
Aanvankelijk zat ik er wat over in dat ik nog niet fit genoeg zou zijn, vanwege mijn 'ziekte' (hoera voor voortschrijdende relativeringszin, ik zet het nu zelfs tussen aanhalingstekens!) maar dat lukte me prima. Het was goed om mezelf in beweging te krijgen. Nou ja, beweging... ik zat het grootste deel van de tijd in mijn zitzak te lezen, want er kwam eerst geen kip. Van mijn uitzendbureau had ik een kinky koptelefoon gekregen met grote gekleurde cirkels, en daarop luisterde ik dan naar Trock, dat is een afkorting voor Time Lord Rock, muziek over Doctor Who. Voor de volledigheid: de Doctor is dus een Time L0rd (geekfeit nummer 3).

The travelling man will save the day
The travelling man will keep you save

Soms zat ik met tranen in mijn ogen naar het meer te staren. Ach, de Doctor. Als ik mijn enthousiasme echt niet meer kon inhouden deed ik een paar danspasjes achter de krantentafel. En dan loerde ik weer uit het raam in de hoop een glimp op te vangen van de knappe surfleraar met afgepelde wetsuit die op gezette tijden voorbij kwam draven. Niet veel te doen dus, al werd het langzaam maar zeker drukker. Maar ook de drukke dagen konden mij niet beletten er 's avonds twee of drie Doctor Who- afleveringen doorheen te jassen. Doctor Who is best wel eng. Er komen veel gekke aliens in voor, en die zijn behoorlijk smerig. Om te lachen, natuurlijk, maar stiekem ook een beetje griezelig.

Het bleek allemaal een beetje teveel voor mijn systeem. Natuurlijk had de lichte versoepeling van mijn dieet er ook wat mee te maken: dan kun je emotioneel labiel worden en nachtmerries krijgen, en dat gebeurde dus. Meestal droom ik dat ik stik en word ik wakker met mijn klauwen uitgestrekt naar het raam en ergens achter de walm van slaap een priemende pijn in een ongemeen hard gestoten ledemaat, en dan blijkt in het schelle ochtendlicht dat ik een lamp of kast heb omgeknikkerd met onwaarschijnlijke kracht, en zit er een eigroot blauw plek op mijn knie. Maar nu had ik een nachtmerrie van een volstrekt ander kaliber: ik droomde van de duivel zelf (die maakt zijn ijzersterke opwachting in een gevangenis in het inwendige van een planeet in een baan rond een angstaanjagend zwart gat in een tweeluik in seizoen 3, geekfeit nummer 4), dat wil zeggen, een volstrekt zwart gevoel dat mij volkomen vulde, een angst of wanhoop als vallen, en geen ontsnapping. Ah, zeg nou zelf, dat is toch eng! Nooit eerder zoiets gehad!

Het klinkt allemaal een beetje eenzaam, nietwaar, alleen thuis en een baantje en een paar imaginaire science-fictionvrienden. Overdag genoeg sociale interactie om er niet meer over in te zitten. Maar eerlijk gezegd was ik gelukkig (die goede oude vriend! Ik had gedacht dat ik er langer over zou doen). Nu zijn mijn moeder en haar vriend terug van vakantie en moet ik weer rekening houden met andere mensen, maar ik heb het in me, dus dat is goed. Dus nu ben ik nog gelukkiger. Ik ontmoet veel nieuwe mensen, en ook oude bekenden van vorige jaren in de strandbieb, en ik maak fouten en ben een bibliothecaris en doe iets goeds en vr0lijks en verspreid verhalen. Verhalen zijn belangrijk.

Voor een impressie van het strandbiebleven (begint op ongeveer de 9e minuut):
http://www1.omropfryslan.nl/Player.aspx?t=v&fn=1800_HJOED27JUL11.wmv

2 opmerkingen:

  1. Ik heb niet zoveel met Doctor Who, maar ik ken er misschien ook niet genoeg van om er een mening over te vormen. Time Lord Rock klinkt echter wel grappig; misschien eens wat van luisteren.

    De engste nachtmerries zijn volgens mij die waar het om intense onbehagelijke gevoelens gaat en niet om visuele aspecten als monsters. Dus ja, zoiets is zeker eng. Maar stikdromen lijken me ook erg naar, zeker als ze blijkbaar zoveel effect hebben op je bewegingen terwijl je slaapt.

    De strandbibliotheek ziet er tof uit! :) Om het taaltje moest ik wel lachen :P

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik moet je wel waarschuwen, de muziek is niet van briljante kwaliteit, maar ik volg de youtube vloggers die in de band zitten én vind Doctor Who leuk dus het is niet helemaal zo dat ik de band leuk vind om de muziek...

    Ja, misschien heb ik wel slaapapneu, dat je even niet ademhaalt in je slaap, en krijg ik dan zo'n droom. Maar ik denk dat je gelijk hebt, die gevoelens zijn dan zo intens en geconcentreerd, veel meer dan overdag lijkt het.

    Haha, ik ben blij dat het Fries op je lachspieren werkt, ik spreek het zelf dus niet maar verstond gelukkig die verslaggever wel of deed alsof ;)

    BeantwoordenVerwijderen