zaterdag 20 augustus 2011

Een blog over roem

Aangezien mijn favoriete sokken in de was zijn en ik zoveel moet strandbieben dat het vervolg in de serie 'Creatief met Yvon en Roos' vooralsnog is blijven haken aan een onbeantwoord mailtje van Yvon waarin ze tot mijn duivelse genoegen verklaarde 'overal voor in te zijn', (daar gaat ze spijt van krijgen!) hier een blog over Doctor Who mijn helden en heldinnen.

Voor ik begin, ik heb alle namen een kleurtje gegeven, een soort bonussynesthesie, om het waarschijnlijker te maken dat je kortetermijngeheugen de opdracht aankan. (Als je echt synesthesie hebt maak ik de zaak daarentegen misschien juist ingewikkelder). Verder is dit een erg lange blog. Ik denk, ik waarschuw je even.
Ik volg sinds kort een groep populaire Youtubevloggers als Charlieissocoollike, Alex Day, the Vlogbrothers en Elmify. De overeenkomst: het zijn allen nerds. De Vlogbrothers, Hank en John Green, hebben zelfs een online community opgericht genaamd 'Nerdfighters', met als doel het nerdschap tot een punt van trots te verheffen. Dit is werkelijk een walhalla voor de sociaal ongemakkelijken onder ons. Ik moet eerlijk bekennen dat de zelfspot die ik sinds het begin van de vakantie beoefen rechtstreeks afgeleid is van de selfreferential humour van deze grappenmakers. Een heel verschil met wat ik daarvoor deed: een emotionele achtbaan door de achterkamers van de zeer poetische ziel die ik blootlegde en die, uh, gekweld was, plus een beetje meditatief gewauwel over mijn spirituele weg en natuurlijk mijn variatie op de Vivarubriek 'ik heb een enge ziekte en dit is mijn verhaal'. Maar vooral was mijn blog een verslaglegging van een oh zo serieus genomen kunstenaarsschap.

Charlieissocoollike en co (die overigens zo populair zijn dat ze betaald worden door Youtube) hebben mij teruggebracht bij een tikkeltje puberaal hobbyisme. (voor wat dat waard is) Voorheen had ik geen idee dat Youtube veel meer was dan de handigste plek om online muziek te luisteren. De schrijver Neil Gaiman, een held van mij sinds ik op mijn dertiende met welhaast fatalistische nadrukkelijkheid Coraline (ja, dat heeft hij geschreven) door hem liet signeren - hij was Mijn Eerste Beroemdheid - had op zijn blog een link geplaatst naar een interview met hemzelf. De interviewer was een mij onbekende, nerdachtige maar verder bijzonder aantrekkelijke twintigjarige met knalrood geverfd haar. Het onderwerp betrof de mij onbekende, nerdachtige en niet bijzonder aantrekkelijke tv-serie Doctor Who. Tijdens het bekijken van dit interview snapte ik er de ballen van, maar ik werd wel genoopt die Charlie es effe op te zoeken. En zo ontdekte ik het fenomeen.

Charlie McDonnell en Neil Gaiman
Op de achtergrond ziet men de Tardis, het ruimteschip van de Doctor

Charlie had de gewoonte te pas en te onpas te refereren naar diezelfde tv-serie (hm... klinkt bekend) en maakte zelfs muziek, Trock geheten, over die tv-serie, samen met huisgenoot en medevlogger Alex Day. Overigens heeft Neil Gaiman een aflevering van Doctor Who geschreven, volg je het nog? Ik dacht, dat helpt het te verduidelijken maar misschien ook niet. Goed, van het een kwam het ander en ik besloot dat Doctor Who maar eens uit te proberen. De rest is geschiedenis.

Ik schrok ervan op die aangename manier waarop je kunt schrikken toen in een Charlieissocoollike-aflevering ineens John Green opdook. John Green was immers die ene schrijver die in de bibliotheek van mijn vader een lezing had gegeven. Leuk toeval. Ik wist niet dat hij zo cool was. Ja, mijn vader is ook bibliothecaris, en ja, zo ben ik strandbiebjuf geworden. Dus zoals dat gaat ben ik zijn boeken gaan lezen en die waren eerlijk gezegd bijzonder goed. Eentje, Het Grote Misschien, gaat over een jongen die op zoek is naar zijn grote misschien, en als je wilt weten wat een groot misschien is moet je het boek maar lezen, maar eigenlijk kan ik het ook wel vertellen, het is dat je leven geweldig gaat worden, zo'n periode dat alles ongelooflijk levendig en echt en prozaisch lijkt, en dat het continu vervuld lijkt van alle mogelijkheden. Maar je kunt beter het boek gaan lezen.

En dit alles heeft ervoor gezorgd dat toen ik in het gastenboek van de strandbieb een onzinberichtje van bimbo-in-w0rding [naam uit veiligheidsoverwegingen gecensureerd] aantrof met de aanhef 'hoi biebnerds', ik een warm gevoel van trots voelde. Dit was overigens op de dag (en ja, dit verhaal gaat ergens heen) dat er een schrijfster in ónze bieb was. Maren Stoffels, heet ze, en ze schrijft Francine Oomen-achtige tienerboeken over problemen en acceptatie. Ik zag uit naar dit bezoek met grote anticipatie, want door al deze mensen was ik flink aan het mijmeren geslagen over beroemdheid. Of, preciezer gezegd, hoe beroemde mensen omgaan met hun ego. Dat is iets dat me enorm interesseert. Hoe reageer je als een grote groep mensen je adoreert? Als wildvreemden jou erg goed kennen door wat je maakt en doet? Als je herkend kan worden op straat? Ga je daardoor altijd anders de straat op? De beroemdheden die het goed doen, die op een stoicijnse manier omgaan met zowel populariteit als impopulariteit ('beroemd is het nieuwe populair', een citaat uit een boek van John Green), lijken kristalheldere persoonlijkheden te worden, inspirerend in hun oprechtheid. En dat, dames en heren, zijn mijn helden en heldinnen.
Bonuskonijn van de dag

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen