woensdag 31 augustus 2011

Mijn favoriete sokken

Heen van been,
op naar kop
met andere woorden
van teen tot top!


Geschiedenis: Ik heb deze sokken al een paar jaar. Ik heb er toendertijd twee paar van gekocht. Of wellicht gekregen, toen het nog de tijd was waarin mijn moeder mijn sokken kocht. Hoe dan ook, een goede aankoop. Ditzelfde dacht de vriendin van mijn vader: ook zij heeft een paar van deze gestreepte toppers. In de was raken ze wel eens zoek. Tenminste, dat denkt zij. Ik weet beter.

Argumenten voor: Ze zijn gestreept en gedempt van kleur, blauwgrijs met bruinpaars, kleuren die perfect bij andere gedempte kleuren staan, boven de rand van een effenkleurige schoen uit en zelfs over een effen maillot. Dit zijn sokken die gezien mogen worden. Op het eerste gezicht vallen ze niet op, maar ze completeren een outfit door te zorgen voor nét even dat goedgeplaatste detail.

Argumenten tegen: Ze zijn nogal afgeragd. Er zijn aan de hiel een paar fikse gaten gevallen, in beide paren. Gelukkig heb ik, als de was meezit, nog een reservepaar dat er uitziet als nieuw. Niet zeggen hoor.

Irrelevante danwel cruciale kanttekeningen: Geen. Wat kun je in godsnaam nog meer over sokken zeggen?

Volgende item: mijn favoriete maillot danwel legging.

vrijdag 26 augustus 2011

Dye met Roos

een gekapstokte trui
is die even lui
Omdat het tie en dye-effect toch niet zo mooi uitpakte als gehoopt, een vervolg!

kan iemand mijn ogen bedekken?
wat een lelijke vlekken!
De vlekken waren te vaal waardoor ze eruit zagen als, tja, vlekken. 

Dylon, voor het verven van uw nylon!
Dus opnieuw verven! (Overigens verft dylon juist geen nylon)
Ik heb nu voor paars gekozen omdat ik denk dat dat mooi gaat mengen, met andere woorden, mijn schildersoog komt me ook van pas bij verven! Dit was een kunstacademie-injoke die waarschijnlijk zelfs voor kunstacademici niet grappig is. Tenzij ze les hebben gehad van Cor Groenenberg over de definitie van 'schilderen' en 'verven'.

een twee drie vier
wat gebeurt hier?
 Ik heb met pijlen verschillende al dan niet cruciale stroomrichtingen aangegeven, ter verduidelijking.

1) Dit is de legging die ik binnenkort ga tie & dye-en.
2) Omdat het de eerste keer nogal nattevingerwerk (letterlijk HAHA) was om water van 40 graden celsius te verkrijgen gebruikte ik nu de thermometer van de douche.
3) Het witte in het water is een halve pot keukenzout.

vijf zes zeven acht
als ik het niet dacht!
 Anders stel je effe die sluitertijd in, tjeez, en dat diafragma, sjongejonge. En zorg je ervoor dat de emmers op de foto mooi in het midden staan, wat een ge-emmer, tjeez, sjongejonge. (Zoals je ziet verkleurt de trui meteen. Spannennnnd! Verder verkleuren doet ie eigenlijk niet meer, maar hij wordt nog wel een stuk lichter bij het uitspoelen en daarna droogt ie ook nog een beetje lichter op.)

wij hebben hier in huis een paar regels
nummer 1 is niet knoeien op de tegels

negen tien
niks meer van te zien!
Mijn vader liep langs, hij zei: 'pas je wel op dat je niet knoeit, straks komen er vlekken op de tegels.'
'Ja,' zei ik, 'of op de mooie witte kast.'

wat zie ik nu voor raars?
van binnen is ie paars!
Na een uurtje roeren, uitspoelen maar! (Dat ik deze trui daarna ging handwassen en ongeveer dertig-keer-twintig keer die wasemmer heen en weer moest schudden met mijn tricepsen en bicepsen is niet te zien op de foto's. Ook kun je niet zien dat ie anderhalve dag moest drogen. De wonderen van de techniek.) (Overigens is ie van binnen paars omdat ie van binnen wit was en met tie en dye-en kwam de verf niet binnenin)

aan de mouw een kleine franje
in de kleur oranje
Een dag later: het resultaat. De kleur bevalt me wel. Een stuk beter dan dat feloranje. De stiksels zijn nog steeds feloranje, en dat bevalt me ook wel. Wat denken jullie?
(Ook ben ik duidelijk vooruitgegaan in het maken van modellenfoto's. Ik heb nu namelijk een witte muur in plaats van een rommelige slaapkamerachtergrond, godzijdank is die zonnebril ook nergens meer te bekennen en ja, ik durf zelfs voorzichting een pose aan te nemen! Aan de gezichtsuitdrukking wordt gewerkt.)

donderdag 25 augustus 2011

O!

Alvast een paar kleine voorproefjes:

Kunstdorp met Yvon en Roos

(Overigens zijn dit niet Yvon en Roos. Wel hadden deze dames allebei een rood hoofddeksel en was ik zo sloom ze laf van achteren te fotograferen. Voor nog meer ruggelings fotografie van de bejaarden in het kunstdorp en foto's van de échte Yvon & Roos: binnenk0rt op deze blog!)

(Tie and) dye met (Yvon en) Roos II

Dit is gewoon effe(n) verven, zonder tie dus, en zonder Yvon

woensdag 24 augustus 2011

Daadwerkelijk

Voortaan als er een W+J-moment aanwezig is zal ik dit éérst tussen W+J-tags zetten en dán verwijderen, zodat niemand er iets van hoeft te weten. En ik ga ook zeker niet meer citeren uit mijn dagboek.

Het kwaad is al geschied, maar toch, lieve mensen die mijn infameuze blog over roem en de ontbijtblog hebben gelezen, ik bied hierbij mijn gegêneerde excuses aan voor al dat geblaat en heb bij deze de rotte plekken verwijderd. Vanaf nu zal ik mij focussen op leuker zaken. Want meestal stel ik mij voor dat niemand deze blogs leest behalve de mensen die reageren, en als er niemand reageert stel ik mij voor dat niemand het gelezen heeft, maar dat is natuurlijk niet waar, want een groot deel van mijn familie, kennissen- en vriendenkring leest dit, en toen stelde ik me voor dat iedereen die ik ken en heb gekend deze blogs kan lezen en toen leek het mij ineens héél verstandig héél snel een aantal aanpassingen te maken.

Dus dit is het laatste wat je erover zult horen. (Waarover?) (Heel goed.)

TWEE konijnenfoto's om het goed te maken (en ja, dat brengt het totale aantal konijnenfoto's van vandaag op 3! Wat een geluk!)


(Dat is daadwerkelijk een konijn)

Ontbijt

De O van...

Ontbijt!

Vóór consumptie is het noodzakelijk de frambozen plat te drukken met een ferme wijsvinger. Dit is een bezigheid die vervult met een gevoel van pure zingeving, ook al komt er gewoon een wasacracker bovenop dus dan worden de frambozen sowieso geplet. Ook kun je op mijn hand het volgende lezen: W+J. Dit heb ik gisteravond toen ik in bed plannen lag te maken op mijn hand geschreven. Ik weet niet meer wat het betekent. Ik weet alleen nog dat de plus eigenlijk een t is. En dat het heel belangrijk was. Vogelpoep.

Ik zat te bedenken dat niemand echt iets wil weten over de depressie van een ander (vrij naar een citaat uit John Green & David Levithans boek 'Will Grayson, will grayson), en dat de mensen die het daarmee eens zijn eigenlijk een waarschuwing moeten krijgen als ik weer begin te zeuren, door middel van een codenaam. Die is W+J (waarschijnlijk te jengelen, of waarschijnlijk + jengelen. De lettergrootte geeft aan hoe groot de waarschijnlijkheid is). NB: dit was níét de oorspronkelijke betekenis van W+J toen ik het op mijn hand schreef. (V0gelpoep.) Om aan te geven waar ik begin zie je W+J, waar ik eindig /W+J.
Dit zijn tevens de initialen van de voornamen van mijn broertje, Willem Joost. W.J. Stokkel. Hij wordt over een maand 18 en daar ben ik erg opgewonden over, en toen er gesproken werd over een rijbewijs was ik oprecht verbijsterd. Hij wordt groot! Dit weerhoudt ons er niet van onzinskypegesprekken te houden (onze ouders zijn gescheiden dus hij zit vaak bij de ene als ik bij de andere zit) en laat op de avond boeken uit mijn slaapkamerraam te laten zakken aan een maillot omdat alle deuren al op slot zitten en hij nog wil lezen voor hij gaat slapen en ik niet naar beneden wil lopen in mijn pyjama.

Bonuskonijn

dinsdag 23 augustus 2011

Tragiek uit de strandbiek

(A.k.a proberen te schetsen wanneer ik eigenlijk moet werken.)

Het lelijkste notitieboekje ooit. Ik besloot ook de afschuwelijke tegeltjes uit de bijkeuken te hergebruiken (zie voor meer tegeltjeswijsheid)

  Wat er in me omgaat als ik 6 dagen achter elkaar grotendeels in mijn eentje heb gewerkt (op twee knutselmiddagen na), een imaginaire advertentie waarin ik een synoniem voor 'speciaal' had moeten zoeken en de geniale vergelijking trek tussen een glimlach en een zonnestraal.

 Want uit principiële overwegingen scheer ik mijn benen niet. Ik hou het al 6 zomers vol (aangenomen dat een gemiddeld meisje zich rond haar 15e druk gaat maken om ongewenste lichaamsbeharing). En op de verveelde tekening op de pagina links staat in feite een soort klevend t-shirt met daarop een illusie van spieren en tepels (ik geef toe, weinig anatomisch correct), en sterren op de mouw, omdat ik altijd sterren of rondjes ga tekenen als ik niet weet wat ik moet tekenen, en daarna een mens.

Het was de bedoeling dat er iets kwam te staan als 'zorg dat je zowel de verlegen kinderen als de herrieschoppers de juiste aandacht geeft' maar nog voor ik goed en wel kon beginnen te fulmineren, trok er alweer een kind aan mijn mouw. Dit vond ik echter een onverwacht tedere waarheid, het tegenovergestelde van hoe ik mij voelde op dat moment. Want als ik 6 dagen achter elkaar heb gewerkt word ik een chagrijnig, neurotisch, tandenknarsend mens en sta ik demonstratief met mijn pen te klikken als dat verlegen kindje te lang doet over het invullen van de kaart, zodat ze prompt haar eigen woonplaats vergeet. Niet zo leuk. Want ik was (ben) zelf ook zo'n kindje, ik herinner me dat ik op mijn twaalfde een keer in een bibliotheek was en mijn leeftijd moest zeggen en totaal blanco werd vanbinnen. Een onluisterende ervaring. Het ergste was nog wel dat mijn moeder me niet eens hielp, maar met een ongelovige, provocatieve glimlach naast me stond te wachten. Ik kan me niet meer herinneren hoe dat afliep, maar waarschijnlijk herinnerde ik me op een bepaald moment wel weer hoe oud ik was want ik weet het nog na te vertellen.

Toen lag er een volwassen vrouw met een pop op haar buik te zonnebaden op het strand, maar blijkbaar realiseerde ze zelf ook dat dit een beetje vreemd was, dus verwijderde ze de pop voordat ik het duo goed en wel kon vastleggen.

zaterdag 20 augustus 2011

Piratenvlag

Soms moeten we knutselen in de strandbieb. Dan lezen we een verhaal voor, Berber en ik, bijvoorbeeld over piraten, en daarna leggen we het naar vochtig plastic geurende knutselzeil op de tafel en geven een rondje geïmproviseerd knoeien ten beste. Het is nogal behelpen, hoe goed we het ook voorbereiden, want eerlijk gezegd bereiden we het nooit goed voor. Dan moeten we met een paar stiften, wat karton en een halve rol plakzeil een muismat maken, en is de rol plakzeil al na zes keer op en plakken we in plaats daarvan schuine banen plakband over de tekening die prompt uitvlekt wegens een onbekende chemische reactie met de stiften. 'Maar zo lijkt het nét een schilderij!' snellen wij toe met die voor de kritische kinderziel zo irritante denkbeeldige pleister der eeuwig onnozel optimisme.

Ik kan beter in de verleden tijd praten want Berber is weg. Naar Lowlands. En daarna naar Enrahah. En ik moet de laatste twee weken dat de strandbieb open is alleen draaien, eerst 8 dagen achter elkaar, twee dagen weekend, dan nog eens 7 dagen. Het wordt een beetje saai, maar toch: ik ben nog niet helemaal fit dus dat is best zwaar voor me. En ja, het aanvankelijk-verkeerd-lezen-van-de-vorige-zin is ook niet geheel misplaatst, want het werken wordt eveneens een beetje saai. Dat was het altijd al, om eerlijk te zijn. Het is dodelijk vermoeiend. Tenzij we een knutselmiddag op het programma hebben staan, op woensdag en zondag. Berber en ik (beide kunstacademisten) knutselden vrolijk mee, en vooral ik legde daarin een wellicht enigszins gênant fanatisme aan den dag. Berber legde in feite geen enkel gênant fanatisme aan den dag. Het gênante fanatisme in de tent bevond zich geheel aan mijn zijde, om het maar eens gek te zeggen. Meestal kon mijn resultaat als lichtend voorbeeld dienen voor de blije zesjarigen, maar slechts één keer faalde ik, en wist de lelijkste piratenvlag in de geschiedenis van piratenvlaggen te creëren. Sterker nog, met recht het lelijkste wat ik ooit heb geschilderd.


Duitse moeder: 'It looks a bit like an alien'
Au.
(oh maar Doctor Who is ook met aliens) 'Danke!'
Oké, goed, toen het gebeurde was het grappiger.

NB: Ik heb mijn vorige blog herschreven, en nu is hij wat beter te volgen. Mijn excuses voor de verwarring. Het is voornamelijk voor mijn eigen gemoedsrust, want ik kan me eerlijk gezegd niet voorstellen dat ook maar iemand die lap tekst opnieuw zou willen doorlezen. Maar toch. Fake it till you make it! Om het waarschijnlijker te maken dat je alsnog gaat teruglezen, de herschreven gedeeltes zijn onderstreept.

Een blog over roem

Aangezien mijn favoriete sokken in de was zijn en ik zoveel moet strandbieben dat het vervolg in de serie 'Creatief met Yvon en Roos' vooralsnog is blijven haken aan een onbeantwoord mailtje van Yvon waarin ze tot mijn duivelse genoegen verklaarde 'overal voor in te zijn', (daar gaat ze spijt van krijgen!) hier een blog over Doctor Who mijn helden en heldinnen.

Voor ik begin, ik heb alle namen een kleurtje gegeven, een soort bonussynesthesie, om het waarschijnlijker te maken dat je kortetermijngeheugen de opdracht aankan. (Als je echt synesthesie hebt maak ik de zaak daarentegen misschien juist ingewikkelder). Verder is dit een erg lange blog. Ik denk, ik waarschuw je even.
Ik volg sinds kort een groep populaire Youtubevloggers als Charlieissocoollike, Alex Day, the Vlogbrothers en Elmify. De overeenkomst: het zijn allen nerds. De Vlogbrothers, Hank en John Green, hebben zelfs een online community opgericht genaamd 'Nerdfighters', met als doel het nerdschap tot een punt van trots te verheffen. Dit is werkelijk een walhalla voor de sociaal ongemakkelijken onder ons. Ik moet eerlijk bekennen dat de zelfspot die ik sinds het begin van de vakantie beoefen rechtstreeks afgeleid is van de selfreferential humour van deze grappenmakers. Een heel verschil met wat ik daarvoor deed: een emotionele achtbaan door de achterkamers van de zeer poetische ziel die ik blootlegde en die, uh, gekweld was, plus een beetje meditatief gewauwel over mijn spirituele weg en natuurlijk mijn variatie op de Vivarubriek 'ik heb een enge ziekte en dit is mijn verhaal'. Maar vooral was mijn blog een verslaglegging van een oh zo serieus genomen kunstenaarsschap.

Charlieissocoollike en co (die overigens zo populair zijn dat ze betaald worden door Youtube) hebben mij teruggebracht bij een tikkeltje puberaal hobbyisme. (voor wat dat waard is) Voorheen had ik geen idee dat Youtube veel meer was dan de handigste plek om online muziek te luisteren. De schrijver Neil Gaiman, een held van mij sinds ik op mijn dertiende met welhaast fatalistische nadrukkelijkheid Coraline (ja, dat heeft hij geschreven) door hem liet signeren - hij was Mijn Eerste Beroemdheid - had op zijn blog een link geplaatst naar een interview met hemzelf. De interviewer was een mij onbekende, nerdachtige maar verder bijzonder aantrekkelijke twintigjarige met knalrood geverfd haar. Het onderwerp betrof de mij onbekende, nerdachtige en niet bijzonder aantrekkelijke tv-serie Doctor Who. Tijdens het bekijken van dit interview snapte ik er de ballen van, maar ik werd wel genoopt die Charlie es effe op te zoeken. En zo ontdekte ik het fenomeen.

Charlie McDonnell en Neil Gaiman
Op de achtergrond ziet men de Tardis, het ruimteschip van de Doctor

Charlie had de gewoonte te pas en te onpas te refereren naar diezelfde tv-serie (hm... klinkt bekend) en maakte zelfs muziek, Trock geheten, over die tv-serie, samen met huisgenoot en medevlogger Alex Day. Overigens heeft Neil Gaiman een aflevering van Doctor Who geschreven, volg je het nog? Ik dacht, dat helpt het te verduidelijken maar misschien ook niet. Goed, van het een kwam het ander en ik besloot dat Doctor Who maar eens uit te proberen. De rest is geschiedenis.

Ik schrok ervan op die aangename manier waarop je kunt schrikken toen in een Charlieissocoollike-aflevering ineens John Green opdook. John Green was immers die ene schrijver die in de bibliotheek van mijn vader een lezing had gegeven. Leuk toeval. Ik wist niet dat hij zo cool was. Ja, mijn vader is ook bibliothecaris, en ja, zo ben ik strandbiebjuf geworden. Dus zoals dat gaat ben ik zijn boeken gaan lezen en die waren eerlijk gezegd bijzonder goed. Eentje, Het Grote Misschien, gaat over een jongen die op zoek is naar zijn grote misschien, en als je wilt weten wat een groot misschien is moet je het boek maar lezen, maar eigenlijk kan ik het ook wel vertellen, het is dat je leven geweldig gaat worden, zo'n periode dat alles ongelooflijk levendig en echt en prozaisch lijkt, en dat het continu vervuld lijkt van alle mogelijkheden. Maar je kunt beter het boek gaan lezen.

En dit alles heeft ervoor gezorgd dat toen ik in het gastenboek van de strandbieb een onzinberichtje van bimbo-in-w0rding [naam uit veiligheidsoverwegingen gecensureerd] aantrof met de aanhef 'hoi biebnerds', ik een warm gevoel van trots voelde. Dit was overigens op de dag (en ja, dit verhaal gaat ergens heen) dat er een schrijfster in ónze bieb was. Maren Stoffels, heet ze, en ze schrijft Francine Oomen-achtige tienerboeken over problemen en acceptatie. Ik zag uit naar dit bezoek met grote anticipatie, want door al deze mensen was ik flink aan het mijmeren geslagen over beroemdheid. Of, preciezer gezegd, hoe beroemde mensen omgaan met hun ego. Dat is iets dat me enorm interesseert. Hoe reageer je als een grote groep mensen je adoreert? Als wildvreemden jou erg goed kennen door wat je maakt en doet? Als je herkend kan worden op straat? Ga je daardoor altijd anders de straat op? De beroemdheden die het goed doen, die op een stoicijnse manier omgaan met zowel populariteit als impopulariteit ('beroemd is het nieuwe populair', een citaat uit een boek van John Green), lijken kristalheldere persoonlijkheden te worden, inspirerend in hun oprechtheid. En dat, dames en heren, zijn mijn helden en heldinnen.
Bonuskonijn van de dag

donderdag 18 augustus 2011

Prepperig

Dit is de eerste blog in een serie over mijn favoriete kledingsstukken, speciaal geselecteerd voor O! (en U), lichaamloos op de foto, opgevoerd in een beproefde formule en voor de volledigheid gelardeerd met een rijmpje:

Heen van been, op naar kop
Met andere woorden, van teen tot top!

Allereerst, een foto van mijn favoriete schoenen.

Allstars maat 36 met tafelkleedruitje

Geschiedenis: Deze schoenen heb ik al lang, sinds het begin van het allstarstijdperk. Oké, dat begon waarschijnlijk eerder. Maar toen ze weer in kwamen. Toen iedereen van de klas ze wou hebben. En had. Derde klas middelbare school? Zoiets. Ik vond ze in een outlet (slaap je al) in Sneek (zzzzzz...) en er is niet echt een clou in dit verhaal. Oh, en ik draag ze bijna nooit, wat misschien vreemd is aangezien het mijn favoriete schoenen zijn, maar het zijn écht mijn favoriete schoenen, met stip, daar is geen twijfel over mogelijk. Alle andere schoenen komen en gaan, maar deze allstars blijven.

Argumenten voor: Ze zijn perfect voor die thrown-on comfy casual look waarmee je indruk wil maken op je vrienden (wat?) en ik heb in die vijf jaar dat ik ze heb nog nooit iemand anders ze zien dragen. 

Argumenten tegen: Eigenlijk zijn allstars de enige schoenen die gemaakt zijn voor mensen met grote voeten, en lange benen zijn ook geen overbodige luxe (zie hier) Kleine voeten en korte benen zijn eigenlijk een succesrecept voor een pr0pperige uitstraling. Om duistere redenen is dit echter volstrekt irrelevant. Verder heb ik de vage notie dat ze een beetje preppy zijn, met dat tafelkleedruitje, maar in onze vijfjarige geschiedenis samen schijn ik nochthans niet de juiste afstand te hebben bereikt om dit goed te kunnen beoordelen. Liefde maakt blind.

Irrelevante danwel cruciale kanttekeningen: Het zijn echte allstars, overigens, wat natuurlijk niet te zien is op de foto omdat ik er bij het maken van de foto niet aan dacht dat soort prozaische volledigheid te waarborgen, omdat ik mij alleen zorgen maakte 1) dat het eruit moest zien alsof ze nonchalant waren neergegooid zoals ik ze zo altijd aantref, wat schier eindeloze herschikking behoefde en desalniettemin niet is gelukt en 2) over de ondergrond waarop de allstars gefotografeerd dienden te worden. Dit was niet per se de beste ondergrond die ik vond, wel de laatste. En de slechtste, denk ik. Dus daarin ben ik ook niet geslaagd. Ziehier, mijn schoenen.

Volgende item: mijn favoriete sokken.

dinsdag 16 augustus 2011

Tie and dye met Yvon en Roos!

Yvon en Roos

De verf die ik gebruikt heb (check de woordgrap)

 De trui, 100% katoen


  Benodigdheden: steentjes en synthetisch touw. Synthetisch omdat de verf anders door de draden heen kan dringen (als je niet weet of het synthetisch is kun je het verbranden, dat gaat heel snel, het stinkt en er komt een hard gestold zwart puntje op, in tegenstelling tot bij katoen, dat brokkelt af.) Maar dit is slechs een theorie.

Steentjes erinbinden geeft mooie cirkels, een DIY-tip van Fleur (eigenlijk het internet)


 Dan een klompje maken van de trui

 Uiteinde vastbinden (en niet denken dat deze foto's niet parallel aan elkaar lopen, dat is gezichtsbedrog want dat komt door de lijntjes van de stoel)

 Een paar stevige elastieken eromheen binden is goed, dat stond ook ergens op internet. Ik had er maar twee, anders had ik alles wel met elastiek gedaan

Klare klomp

 Vervolgens deze stap doen (ik deed dit natuurlijk vóór het inbinden van de trui, waardoor het water afkoelde). Het papje met heet water moet + een paar scheppen zout in de emmer met 6 liter water van 40 graden celsius, wat het dus niet meer was tegen de tijd dat ik klaar was met inbinden...

 Emmer met het verfmengsel

 Klomp toevoegen

 Beetje roeren (niet vergeten je mouwen op te stropen)

 Roeren hoeft niet meer, zet die ene lelijke vaas die je nooit gebruikt als tegenwicht op de bovendrijvende klomp trui

 Haal de klomp eruit en vrees dat er niets gebeurd is

Desalniettemin!

Verwijder de steentjes, elastieken en het touw

Oordeel.

Als je dit zelf wilt doen kun je de precieze gebruiksaanwijzing op de verpakking vinden. De trui is nu nog aan het drogen. Binnenkort ga ik van teen tot top over mijn favoriete kleding bloggen, en natuurlijk is dit mijn favoriete trui, dus dan komen er detailfoto's.

Binnenkort ook 'kiemplantjes met Yvon en Roos', 'op de fiets met Yvon en Roos' en 'hoe maak ik een decoratieve ghettoblaster met Yvon en Roos'.

maandag 15 augustus 2011

Trui

Nu zou het perfecte moment zijn om te zeggen: oké, ik zal jullie niet langer lastigvallen met mijn Doctor Who-0bsessie, dus hierbij een blog over iets heel anders, namelijk mijn oranje trui.
Maar helaas, in het verhaal van de oranje trui speelt Doctor Who een sleutelrol, omdat Doctor Who nou eenmaal een sleutelrol speelt in mijn léven (oh, wat moet dit geharrewar irritant zijn voor iemand die volstrekt neutraal tegenover Doctor Who staat) (misschien had deze hypothetische persoon er wel volstrekt geen aanstoot aan genomen als ik één Doctor Who-referentie* had gemaakt in deze blog en had ik deze inleiding het beste maar volkomen weg kunnen laten) (en misschien krijgen hypothetische personen juist híérdoor wel een hekel aan Doctor Who) (en... goed. Trui.)


Amy Pond in de afleveringen Time of the Angels/Flesh and Stone uit seizoen 5 van Doctor Who

Zo, dat was de referentie. Behoorlijk pijnloos, toch? Om niet te zeggen, eigenlijk wel prettig. Want leuk meisje, mooi rood haar, mooie rode slobbertrui, een paar van die goeie ouwe allstars, foto is op de set genomen blijkbaar want er steekt rechts een microfoon het beeld in, en wat een lange benen, ja leuk. (ik probeer mij nu ook enigszins en waarschijnlijk hopeloos te verplaatsen in het mannelijke deel van mijn bloglezers)

Verder wou ik nog even zeggen: zie je die rode trui? Die kledingstijl met iets wijds en slobberigs op een kort rokje en een panty/maillot en een paar sneakers eronder is wel mijn ding. (Paulien Cornelisse-referentie) (zie?! Er bestaan voor mij heus nog wel dingen buiten Doctor Who waaraan ik kan refere- oké, sorry)
Nadat ik deze twee afleveringen gezien had en nadat er nog een paar afleveringen overheen waren gegaan waarin ik besefte dat Doctor Who zich voorzichtig op modeterrein aan het begeven was met een toegankelijke, eerstejaarsmodeacademieachtige stijl, besloot ik met terugwerkende kracht dat ik die rode trui toch wel erg graag Wilde Hebben. Dus ik googlen. Zoals dat gaat zijn er dan blogs waarop een meisje met teveel tijd uitzoekt waar je per aflevering Amy Ponds outfit-of-iets-wat-erop-lijkt bij elkaar kunt scharrelen via webshops. Bleek dat de Rode Trui slechts 32 euro was en te koop bij American Apparel. Eerst dacht ik: dan ga ik gewoon even in Amsterdam kijken of ie daar toevallig is en andere kleuren bekijken, want als Amy Pond een r0de trui draagt wil ik natuurlijk hetzelfde model in een andere kleur omdat ik 0rigineel ben, immers, maar dat vond ik toch wat te omslachtig, dus besloot ik hem toch maar via de webshop te bestellen. Beige, wit, gebroken wit, rood, mauve (bleeklila) en blauw-oranje gestreept waren de enige kleuren die ze nog op voorraad hadden. En fluorescent orange. Het kleurbalkje gaf echter een gedempte, geeloranje kleur aan die me wel aansprak, dus ik besloot het 'fluorescent' te negeren en voor het 'orange' te gaan.
Het pakketje arriveerde.
Oordeel zelf:

De zonnebril dient om een aantal dingen te camoufleren: a) dat ik geen fatsoenlijke foto's kan nemen, b) dat ik niet fatsoenlijk model kan staan voor een fatsoenlijke foto en c) mijn behoorlijk fatsoenlijke wallen

Dus gaf ik het maar op en ging ik vreselijk not done via de spiegel fotograferen, en dit was het moment van de fotoshoot waarop ik besloot dat het raadzaam was om dingen met mijn armen te doen waaruit blijkt dat het een vleermuismouw is, of, zoals mijn vader placht te zeggen, 'je lijkt wel een vliegende eekhoorn', want dat is tenslotte waarom ik die trui in de eerste plaats zo leuk vond.

Goed, om nog even een open deur in te trappen, die trui is dus Best Wel Oranje. Wat te doen? Ik zat zelf te denken aan batikken, maar ik zie dat al helemaal mislukken, dus ik denk toch maar gewoon verven. Maar in welke kleur?

Om het af te sluiten, nog even een foto van een zwevend konijn, omdat die ook nog op mijn camera stond.



PS: ik had gezegd dat ik een fotoserie zou maken van mijn favoriete kleren, maar dat lijkt me toch wat saai, dus ik heb het slechts gehouden bij deze trui, omdat me dat een geschikt blogonderwerp leek. En waarschijnlijk besluit ik alsnog een fotoserie te maken van mijn favoriete kleren, net zoals ik had besloten de konijnenfoto's niet te gebruiken, en zie hierboven, dus hierbij alvast het voorschot op mijn verontschuldiging, want een goede kunstenaar, zo weten we allemaal, verontschuldigt zich keer op keer voor zichzelf omdat hij zo verdomde onzeker is, en zijn onzekerheid is de kern van zijn professionele opstelling tegenover de wereld waaruit hij wil ontsnappen omdat hij, zoals het een goede kunstenaar betaamt, níét geëngageerd is en een volslagen nerdy escapist die houdt van, bijvoorbeeld, Doctor Who.

*oké, wie houd ik voor de gek, alsof het ging om één kleine referentie, nee, deze hele blog is kun je wel zeggen doordrenkt van Doctor Who. En dat betekent dat ik geslaagd ben in mijn opzet het niet over mijn baas te hebben. Hoera.

maandag 8 augustus 2011

Sarcasme

Er zijn mensen die niet zo houden van sarcasme. Zodra iemand een sarcastische opmerking maakt steekt er een koud windje op dat alleen zij kunnen voelen, dan rillen ze inwendig, reageren niet op je opmerking maar kijken je slechts teleurgesteld aan. Of, meestal, dan kijken ze je helemaal niet meer aan.

Ik hou wel van sarcasme. Het is iets negatiefs, het is een schild, het is een zelfdestructieve gewoonte zoals nagelbijten of snacken. Maar het is ook humor, en humor is goed. Het kan iets kapotmaken en het kan iets openbreken, afhankelijk van waar je staat.

Stom hoe je je aanpast aan iemand waar je van houdt. Ik kende iemand die niet van sarcasme houdt, en die persoon was belangrijk voor me, en omdat liefde je stomme dingen laat doen schrapte ik sarcasme een hele tijd uit mijn persoonlijkheid.

Ik ben introvert, naief en lief, en dus ik kan wel een schild gebruiken, gewoon als tegenwicht. Een soort psychologisch experiment dus. Maar alleen hier, en in mijn hoofd. Op mijn werk moet ik de vrolijke volkse meid spelen, op mijn opleiding moet ik eerlijk, bijzonder en ambitieus zijn. Sarcasme zit je dan alleen maar in de weg.

Mijn vriendschappen voelen breekbaar aan, alsof ze nog maar aan een dun draadje hangen, dus daar is al helemaal geen ruimte voor zwartgalligheid. Zo hebben mijn vriendschappen eigenlijk mijn hele leven gevoeld. Ik ben nooit gepest, en had altijd wel een paar vriendinnen, maar onderdeel van een sociale kring waarin ik mezelf kon laten zien ben ik hooguit twee keer geweest, en dat duurde niet lang. Maar lang genoeg om te ervaren dat ik niet alleen ben. Dat het mogelijk is. Dat magie bestaat.

Ik ben op dit moment niet populair, ik zit niet echt in een sociale kring. Mijn ziekteperiode gooide flink wat roet in het eten wat dat betreft, maar ik begin me steeds beter te voelen, af en toe bijna weer normaal, en ik denk dat ik nu zo ongeveer wel heb geleerd hoe het zit met jezelf zijn enzo, dus ik heb niets te verliezen met deze blogs. Ik beleef misschien geen avonturen en denk geregeld 'ik heb ook geen leven', het is banaal en onbenullig, maar dat is waar deze blog over gaat (zie hierboven). En nu zou ik eigenlijk een sarcastische grap moeten maken voor de geloofwaardigheid, maar ik denk dat ik het maar bij eerlijkheid houd vandaag.

zondag 7 augustus 2011

Housewarming party

Ik had een gesprekje op de housewarming party dat ging zo:
'ja haha, mijn vader leidt iedereen rond in zijn huis' (lacherig gebaar naar mijn vader)
(fronsen, hoofdschudden) 'waarom maak je dat gebaar?'
'ik weet niet, ik vind het gewoon grappig dat hij iedereen één voor één meeneemt naar boven om alles te laten zien'
'maar dat is toch gewoon wat je doet op een housewarming party?'
'oja?'
'ja'
'o, dat wist ik niet'

zaterdag 6 augustus 2011

Trock on

Ik kreeg vandaag heel oude Duitse doktersromannetjes van iemand in de strandbieb, en ook een paar Nederlandse bouquetreeksachtige tijdschriften, nou, dan weet je het wel, wat betekent dat? Ja, dat wordt láchennn! Natuurlijk zal ik er foto's van maken en hier posten.

En ik wil ook foto's maken van mijn favoriete kleren en hier posten, en die kleine fotodogmaserie die ik maakte op mijn tragisch korte vakantie op Terschelling op de avond dat ik besloot alleen nog maar konijnen te fotograferen. Maar de vakantie was zo tragisch kort dat ik er maar vier heb gefotografeerd. En allemaal van heel ver weg, van die kleine bruine. Met andere woorden: volstrekt oninteressant. Dus die waarschijnlijk niet.

Ik heb gisteren op een slackline gestaan, en dinsdag heb ik een varken geaaid en een pasgeboren poesje vastgehouden. Ik bedoel: het zijn niet de Eerste Keren van een groots en meeslepend leven, maar er is tenminste téken van leven.

De Sneekweek gaat bijna weer beginnen, Sneek is de stad waar ik woon en de Sneekweek is zeg maar de week waarin Sneek op zijn sneekst is, en dat is niet echt mijn feestje, nooit geweest ook, want ik heb hier geen vrienden en bovendien is het niet echt mijn feestje. Maargoed, nu is dus de vlootschouw, dat betekent dat er boten langsvaren op de Botniakade die later in de Sneekweek iets belangrijks gaan doen, en ik weet niet waar dat is, maar zo te horen ging het gepaard met vuurwerk, want ik hoorde dwars door mijn Doctor Who-aflevering heen wat bescheiden afgemeten geknal. Met diezelfde irrationele, omnipotente, plotselinge en verlammende paniek die voornamelijk voorbehouden is aan het nagaan of ik wel heb uitgecheckt met mijn OV-chipkaart (dit doe ik zelfs onder de douche, al rijd ik daar niet met de bus naartoe HAHAHA) was ik meteen in alarmstaat: lekkage! Maar dat heb ik in Groningen, en al behoorlijk lang ook trouwens. Huisbazenellende. Niet terugbellen als ik daarover gebeld heb. En het repareren maar dat het dan nog steeds lekt. Je kent het wel. Dat geluid van druppend water 's nachts is via mijn oordoppen onder mijn huid gekropen. Maargoed, ik dacht dus dat dat vuurwerk lekkage was, en deze clou is veel te lang opgerekt, man, ik kan ook geen verhaal vertellen. Want haha, ik heb Doctor Who dus zo hard staan dat ik dacht dat vuurwerk druppend water was! Ja! Zo hard heb ik het dus staan! Want ik hou van Doctor Who! JA! HAHA! Goed, eigenlijk wou ik gewoon Doctor Who vermelden. En mijn koptelefoon. Want ik heb een koptelefoon van mijn uitzendbureau gekregen - wacht, dit had ik al verteld. Die koptelefoon is het toppunt van coolheid in mijn leven. Als ik van mijn werk van het strand af loop naar de bus met mijn ha-stelletje-sukkels-jullie-liggen-nog-op-het-strand-maar-ik-mag-lekker-naar-huis-loopje, heb ik altijd mijn koptelefoon om om aan te geven dat ik van werk-identiteit naar vrije tijd-identiteit ben overgeschakeld. En dan luister ik in de bus naar mijn Trockalbum, dat kan precies in 45 minuten. Maar dat weet niemand. En af en toe grijp ik dan verbeten naar mijn OV-chipkaart om niet te vergeten dat ik moet uitchecken.

En waar ik werk zijn ook van die konijnen, die je dan ziet vanuit de bus. En dan denk ik weer even aan mijn konijnenfotodogmaprojectje en dat dat het laatste kunstzinnige was wat ik heb gedaan en hoe jammerlijk dat mislukte. En dan wentel ik mij in de Trockheid en burgerlijkheid van mijn bestaan en weet je wat? Dat ontspant zó heerlijk, als een kleine zachtgele dood in de vorm van een taartje dat ik morgen ga maken in de 0ven... (fade-out)

maandag 1 augustus 2011

Nachtmerries

De afgelopen twee weken heb ik weer bij de strandbieb gewerkt. Mijn leven bestond uit de aangename twee-eenheid overdag werken, 's avonds Doctor Who kijken. Het waren twee kanjers van weken.
Aanvankelijk zat ik er wat over in dat ik nog niet fit genoeg zou zijn, vanwege mijn 'ziekte' (hoera voor voortschrijdende relativeringszin, ik zet het nu zelfs tussen aanhalingstekens!) maar dat lukte me prima. Het was goed om mezelf in beweging te krijgen. Nou ja, beweging... ik zat het grootste deel van de tijd in mijn zitzak te lezen, want er kwam eerst geen kip. Van mijn uitzendbureau had ik een kinky koptelefoon gekregen met grote gekleurde cirkels, en daarop luisterde ik dan naar Trock, dat is een afkorting voor Time Lord Rock, muziek over Doctor Who. Voor de volledigheid: de Doctor is dus een Time L0rd (geekfeit nummer 3).

The travelling man will save the day
The travelling man will keep you save

Soms zat ik met tranen in mijn ogen naar het meer te staren. Ach, de Doctor. Als ik mijn enthousiasme echt niet meer kon inhouden deed ik een paar danspasjes achter de krantentafel. En dan loerde ik weer uit het raam in de hoop een glimp op te vangen van de knappe surfleraar met afgepelde wetsuit die op gezette tijden voorbij kwam draven. Niet veel te doen dus, al werd het langzaam maar zeker drukker. Maar ook de drukke dagen konden mij niet beletten er 's avonds twee of drie Doctor Who- afleveringen doorheen te jassen. Doctor Who is best wel eng. Er komen veel gekke aliens in voor, en die zijn behoorlijk smerig. Om te lachen, natuurlijk, maar stiekem ook een beetje griezelig.

Het bleek allemaal een beetje teveel voor mijn systeem. Natuurlijk had de lichte versoepeling van mijn dieet er ook wat mee te maken: dan kun je emotioneel labiel worden en nachtmerries krijgen, en dat gebeurde dus. Meestal droom ik dat ik stik en word ik wakker met mijn klauwen uitgestrekt naar het raam en ergens achter de walm van slaap een priemende pijn in een ongemeen hard gestoten ledemaat, en dan blijkt in het schelle ochtendlicht dat ik een lamp of kast heb omgeknikkerd met onwaarschijnlijke kracht, en zit er een eigroot blauw plek op mijn knie. Maar nu had ik een nachtmerrie van een volstrekt ander kaliber: ik droomde van de duivel zelf (die maakt zijn ijzersterke opwachting in een gevangenis in het inwendige van een planeet in een baan rond een angstaanjagend zwart gat in een tweeluik in seizoen 3, geekfeit nummer 4), dat wil zeggen, een volstrekt zwart gevoel dat mij volkomen vulde, een angst of wanhoop als vallen, en geen ontsnapping. Ah, zeg nou zelf, dat is toch eng! Nooit eerder zoiets gehad!

Het klinkt allemaal een beetje eenzaam, nietwaar, alleen thuis en een baantje en een paar imaginaire science-fictionvrienden. Overdag genoeg sociale interactie om er niet meer over in te zitten. Maar eerlijk gezegd was ik gelukkig (die goede oude vriend! Ik had gedacht dat ik er langer over zou doen). Nu zijn mijn moeder en haar vriend terug van vakantie en moet ik weer rekening houden met andere mensen, maar ik heb het in me, dus dat is goed. Dus nu ben ik nog gelukkiger. Ik ontmoet veel nieuwe mensen, en ook oude bekenden van vorige jaren in de strandbieb, en ik maak fouten en ben een bibliothecaris en doe iets goeds en vr0lijks en verspreid verhalen. Verhalen zijn belangrijk.

Voor een impressie van het strandbiebleven (begint op ongeveer de 9e minuut):
http://www1.omropfryslan.nl/Player.aspx?t=v&fn=1800_HJOED27JUL11.wmv