vrijdag 8 juli 2011

Vrienden

Ik sprak net met mijn vriendin Anna aan de telefoon.

Eerlijk gezegd heb ik al een aantal weken mijn vrienden ontweken, vanuit een onweerstaanbare tegenzin verzeild te raken in sociale situaties. Natuurlijk was ik door mijn dieet/ziekte de laatste weken niet meer op school, behalve voor het meest noodzakelijke, en dan vermeed ik het liefst al die sociale clusters die buiten stonden te roken en andere groepsactiviteiten synthetiseerden. Had ik gewoon geen zin in. Laat mij maar weer even die nerd zijn die ik vroeger was. Want elke keer dat ik wél als een klein druppeltje olie aan de rand van z0'n kring ging staan, werd ik naar binnen opgezogen en ontsnapten de dingen uit mijn c0ntr0le en breidde een olievlek van verwarring zich uit over mijn leven, en dan was het heel moeilijk om mezelf daar weer van de scheiden. En dan was ik weer moe en ziek.

Anna heeft er een handje van gewoon maar te bellen en daarmee dwars door dat pantser heen te breken, want dan móet ik wel opnemen, al mijn gelegenheidsautisme ten spijt. En zoals eigenlijk altijd had ik een verrassend g0ed gesprek met haar. Aan het eind van het gesprek nodigde ze zichzelf uit in Sneek.
Niemand van mijn vrienden heeft dat ooit gedaan. Of dat uit beleefheid is of desinteresse - waarschijnlijk allebei en waarschijnlijk kwamen ze er gewoon niet op en waarschijnlijk omdat ik ze niet uitnodigde, omdat ik ze daar niet een uur voor in de trein wilde laten zitten - maar feit is dat ik het plotseling zo geniaal vond dat ik me afvroeg waarom het niet vaker was gebeurd.

Soms is een waardevol sociaal leven niet dat je dag-in-dag-uit onderdeel bent van de rokende mensen, maar is het wekenlang contactgestoord zijn en dan ineens één goed telefoontje van de persoon die je op dat moment nodig hebt.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen