zaterdag 9 juli 2011

Verhuizing

Robert Stokkel, bibliothecaris (53), is aan het verhuizen. Samen met zijn vriendin Jozien (53) en hun in en uit wandelende grote kinderen Wieke, Sophie, Willem en Roos gaat hij zijn betrekking nemen in een netjes kelder-z0lderhuis. Want na vijf jaar driehoog in de asoflat van Sneek was het eindelijk tijd voor een wat lager perspectief. 

Dit betekent dat zijn vooralsnog imaginaire magnum epos 'Verhalen uit de flat' onafgerond zal blijven. Nog voordat ze hun plaats hebben ingenomen in de wereldliteratuur zullen we afscheid moeten nemen van de gabberbuurman, Sjaan (een verbastering van John) en Baby van beneden, het keffertje van de stevige buurvrouw en v00ral ook André Hazes, van alle kanten. De massale Oranjeverering rond voetbaltijd resulterend in van 8-hoog over de reling geworpen oranje vlaggetjes die elk stukje groen aan het oog onttrokken en waarvan de zielige resten een paar jaar na dato nog steeds in de bomen hingen te wapperen zal transformeren tot het meer welbeschaafde feestniveau van de gezelligste straat van Nederland uit 2007.

In het nieuwe huis leerden wij dat Niels 's avonds op 13 september 1 meter 84 lang was. (Alsof het moment van de dag iets uitmaakt). Een andere erfenis was de vierpotige badkuip op zolder, met aangesloten kranen en waterafvoer. Nu zijn de muren geverfd in klaproos, edelsteen, silhouette en verrassing, kleuren uit de folder. De verrassinggrappen waren niet van de lucht. 'Dat staat verrassend mooi!'
Dat was eigenlijk de enige grap.

In de woonkamer staan klapstoelen, een campingtafel met volkorenbollen en een gigantische luchtdichte tupperware suikerpot, onmisbare verhuizingsgear.

Random verhuizingsfeiten: het spul om behanglijm mee op te lossen ruikt naar de vismarkt aan het einde van de dag, een grap van mijn vader, en het feit dat er een dooie merel voor de deur lag (da's pas een pechv0gel) interpreteerde mijn vader als een teken van de maffia, al is dat, voor de volledigheid, met kraaien. De kelder heb ik nog niet onderzocht, because I was totally freaked out toen ik nietsvermoedend een kastdeur opentrok en een peilloze duistere afgrond zich voor mijn voeten opende. Hoogtevrees heb ik niet, maar 0nverwachte 0nderaardse ruimten vind ik 0ntzettend 0nguur.
Om dat te bewijzen, een foto van de trap-trapconstructie die ik heb beklommen om behang te krabben, naast het verven van de zolderdeur in de kleur verrassing één van mijn verhuizingswapenfeiten.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen