dinsdag 5 juli 2011

Vakantiebaantje

Over twee weken ga ik weer werken in de strandbieb. Dit is een wit, tentachtig gebouwtje op het strand van het IJsselmeer waar je gratis boeken kunt lenen voor een dag. Ik hou van dit baantje. Ik ben de strandbiebjuffrouw, wat inhoudt dat ik de kleine bengels van de badgasten in het gareel moet houden, slechts beschikkend over de kleurplaatmonopolie en de spekjespot.

Soms tref je kinderen die om één of andere reden bijzonder zijn. Zoals Julian met de blonde krullen, die iedereen om zijn grijpgrage vingertjes windt. Of de superslimme broertjes hoe-heten-ze-ook-alweer met hun ijselijk knappe gezichtjes, en dat Duitse meisje dat van Grüselbucher en Krimi's hield en naar mij refereerde als 'die Inhaberin' in het gastenboek. Of dat autistische jongetje dat even naar het zand op de grond staarde en toen op een strandstoeltje ging zitten krijsen met zijn handen op zijn oren. Ook kende ik twee jongens met ADHD. Voor hen had ik aanvankelijk veel bew0ndering. Beide bezaten ze namelijk de vaardigheid in de actie te reflecteren op typisch gedrag, zoals al armbandjesknopend rondjes lopen om de tafel en de strandbieb veranderen in een soort eindeloze talkshow. Later sloeg de bewondering om in ergernis, maar toen was ik er tenminste op voorbereid.

Verder was daar nog het jonge liefdeskoppel Rosalie en Michel, respectievelijk 6 en 7 jaar oud, waarvan de laatste met 'andere hersens', een kindereufemisme voor het Syndroom van Down. Rosalie pleitte op moederlijke toon: 'laat dat maar even staan' toen Michel het grote vier-op-een-rij-raam naar buiten begon te slepen en zocht een boek met plaatjes voor hem uit omdat hij vanwege zijn andere hersens nog niet zo goed kon lezen.

Volstrekt hieraan tegengesteld was de duitse toeriste die op een dag binnenkwam met haar hond aan de lijn. Na een uitgebreide voorlichting in mijn beste Duits over de abonnementsprijzen sloeg ze met een uitdrukking van misprijzen op haar gezicht zelfs de gratis daglening af, haar goed recht natuurlijk, maar ze begaf zich desalniettemin naar de duitse boekenkasten en ging daar zo lang zo dicht op staan dat er zomaar een paar dikke pockets naar keuze in haar lange regenjas zouden kunnen verdwijnen. Toen ze naar buiten liep zag ik dat de  hond een gezwel van tien centimeter doorsnee onder zijn buik had bengelen, wat op zich gewoon smerig is.

Ik ben benieuwd of ze weer terugkomen op hun vaste stekje op de Makkumse camping voor vaders jaarlijkse windsurfvakantie. Ik ben benieuwd of het allemaal net zo vrolijk en lief is als vorig jaar. Ik ben benieuwd of ik weer 55 kinderen tegelijk moet leren armbandjesknopen, en of er lege zonnige dagen zullen komen waarin ik met mijn tenen in het zand een boek kan zitten lezen - de ultieme strandbiebjufwerkzaamheid.


Een strandbiebfoto uit 2009 waarop ik kinderen de edele kunst van het armbandjesknopen onderwijs met een tevreden attitude en sjans met de duitse boekenkast.

2 opmerkingen:

  1. Hoi volger! (Heel raar om dat te zeggen, voor iemand die dacht volgerloos te blijven.) Het klinkt als een geweldig vakantiebaantje! Hoewel je geduld ongetwijfeld af en toe op de proef wordt gesteld, kan ik me amper een beter vakantiebaantje voorstellen (of ik moet er zelf één verzinnen). Bibliotheken zijn sowieso tof, maar een strandbibliotheek is echt briljant. Veel plezier met "werken".

    PS Je schrijft leuk :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Hoi Zack! Ik kwam op je blog via Anne-Fleurs website, ik was op zoek naar leuke onbekende Nederlandse blogs en wist niet goed hoe ik dat moest aanpakken en zij heeft altijd wel een goede smaak, of de mensen die haar volgen hebben een goede smaak. En de rest is geschiedenis... ;)
    Haha, het is zeker een goed vakantiebaantje! Gaat wel lukken. En bedankt!

    BeantwoordenVerwijderen