dinsdag 12 juli 2011

Serieuze shit

Ik presenteer u: een onderschat probleem.
Deze week gaan we het hebben over de depressieverschijnselen van niet-depressieve-patienten. Dat wil zeggen: de gemiddelde mens. Dat wil zeggen: Jan Modaal. Dat wil zeggen: jij en ik.
Stel, je bent gestopt met een studie, je bent ontslagen, werkloos of [vul hier een andere sociaal ongemakkelijke periode in je leven in]. Erger nog, je doet een studie die je in principe wel leuk vindt of je hebt een baan die volgens alle maatstaven voldoet, maar feit is: je vindt er gewoon geen zak aan. Je Werkt Liever Niet. Maar je durft het niet te zeggen, uit angst een pedante pechvogel genoemd te worden.

De pedante pechvogel is een raar soort koekoeksjong. Hij zit niet op zijn plek en heeft daardoor veel medelijden met zichzelf, maar het is een goeie plek dus de andere vogels zeggen allemaal dat hij zich niet moet aan stellen, met andere woorden, dat hij pedant is. Hij heeft een luxeprobleem, vinden de v0gels.

De pedante pechvogel besluit de knoop door te hakken, in plaats van hem open te prutsen met een snavel en klauwen die niet helemaal geschikt zijn voor dat doel. Hij pakt zijn hakbijltje uit zijn kluisje bij boom 67 en snijdt met één soepele beweging de onontwarbare knoop door die zijn leven is geworden. Dit betekent dat er een hoop losse eindjes zullen overblijven, maar dan is hij tenminste niet meer gebonden aan plekken waar hij niet wil zijn.

Nu wordt hij een humeurige huismus. De humeurige huismus is een pedante pechvogel die zijn nederlaag heeft geaccepteerd en in een daad van passieve agressie van het toneel is verdwenen. De humeurige huismus is een pedante pechvogel die thuis zit, duimendraaiend. Daar wordt élke vogel humeurig van.

Nu zullen de dagen zich uitsmeren in geen enkele richting in het bijzonder. De huismus staart eens wat, droomt eens wat als hij geluk heeft, maar kan toch niet helemaal ontsnappen aan de plichten en verantwoordelijkheden van het leven. Soms lijkt er een plot in zijn leven ontdekt te kunnen worden. Het begin van een nieuwe rode draad. Maar zover is het nog niet.

Eerst moet hij zich flink onbenullig voelen. Eerst moet alles flink banaal lijken, en 0everl00s. Want dat zijn de ondoorgrondelijke wegen van het universum.

Dit is een onderschat probleem. En er is niks tegen te doen. Zal de huismus zijn veren opschudden en een grote blije papegaai worden met behulp van de kracht van het positief denken en meer van die onbereikbare nonsens? Of maakt hij eens een baltsdansje in de woonkamer en stopt hij daarna zijn eigen veren in zijn vogelgat bij gebrek aan andere input? Wat?

Alleen de tijd zal het leren. En dat is stinkende vogelpoep.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten