maandag 11 juli 2011

Het verhaal van de ochtendurine

De eerste keer dat ik 0chtendurine mee moest nemen naar de dokter was ik het vergeten. Ik kreeg een preek en een strookje mee om de volgende dag zelf te testen met mijn dokter aan de telefoon. Een kwartier voordat ze belde moest ik zo nodig dat ik plaste en aangezien ik niet wist of het strookje er meteen in moest of dat het niet uitmaakte, heb ik het er meteen maar ingelegd. Wat dus niet de bedoeling was, en tegen de tijd dat mijn dokter belde waren alle reacties al afgelopen en kreeg ik weer een preek.

Tijdens mijn tweede bezoek aan de dokter moest ik weer ochtendurine meenemen. Maar uiteraard zou ik dat gaan vergeten, dus had ik het uit de avond van tevoren op mijn hand geschreven. Overigens vergat ik het toch, maar je staat er versteld van dat je er een tweede keer toch nog iets kan uitpersen, en dat bracht ik mee in een groen tupperware bakje. Dat groene tupperware bakje liet een remspoor achter op de toonbank. Mijn moeder veegde het haastig weg met een zakdoekje, maar niet voordat ze op luide toon had gesist dat het daar nat was, en daarna stelde mijn moeder - ik niet, want ik had geen zin in nog een preek en had over de biologische aspecten nagedacht en reeds de conclusie getrokken dat het geen probleem was - voor de zekerheid deze de dokter, de andere dokter, de stagaire en alle mensen in de wachtkamer nog even van mijn eerste-tweede-plasverhaal op de hoogte. De stagiare keek mij met een oogverblindende glimlach aan, niet gehinderd door enige gêne. Het was inderdaad geen probleem.

En toen kon eindelijk mijn ochtendurine worden onderzocht. Tegen die tijd kwamen alle resultaten gewoon overeen met de rest van mijn inmiddels vastgesteld ziektebeeld. En de rest van de dag heb ik rondgelopen met het woord 'ochtendurine' op mijn hand.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen