donderdag 28 april 2011

Laatste speech

Deze blog is van gisteren, maar toen liet ik na hem te posten:
---
Ik werd vanochtend wakker en mijn eczeem was genezen. Dit is waar ik al eeuwen op wacht. De verleiding is groot een egoistisch genoegen te scheppen in deze zo goed als tijdelijke verworvenheid. Ook deze blog is slechts een afleiding van het geluk dat aanwezig is nu mijn energie vrij kan stromen. Er is een grote moed en integriteit voor nodig gelukkig te zijn. Waarlijk gelukkige mensen kom je zelden tegen. Ik heb het geluk er één in mijn leven te hebben. Ze durft me eindelijk een schop onder de kont te geven. Ik wou dat ik haar kon laten merken dat ik dit zie, begrijp, accepteer en liefheb. Maar ook daar is moed voor nodig.

Ik droomde dat de ruimte in mijn kamer opgerekt was, er was meer ruimte rond de kasten en op de vloer. Ik droomde dat alle negatieve gedachten van alle mensen de ruimte in geschoten werden en daar de ozonlaag vormden. Gisteren kreeg ik van mijn huisgenoot twee alchemistisch aandoende boekjes te leen: 'De geneeskracht van het zonlicht', en 'Zelfgenezing van nerveusiteit'. Nou is nerveusiteit niet iets waar ik aan lijd, maar als je daar je vinger op legt lees je alleen zelfgenezing, zo leerde mijn huisgenoot mij. Ik las in het eerste boekje een wonderschone zin: '...dan wordt de ziel de arts van het eigen lichaam', en nog één: 'Want van de lijdende kan men niet altijd een vast geloof verwachten.'

Tot slot nog een koan, want ik vrees dat ik in mijn vorige blog niet genoeg voorbeeld heb gegeven. Ik weet de namen van de mensen uit de koan niet meer.
De meester vertelde de leerling altijd met zijn volle aandacht te zijn bij de dingen die hij deed. Als hij mediteerde, als hij ademhaalde, als hij liep, als hij zat. Op die manier kon hij er één mee worden. De leerling deed zijn best zich te concentreren. Op een ochtend liep hij de ontbijtruimte binnen en zag daar zijn meester de krant zitten lezen en een kop koffie drinken. 'Maar nu doet u twee dingen tegelijk!' riep hij uit. 'Dat is niet waar,' zei de meester. 'Ik drink koffie en lees de krant'.
---
En dan weer terug naar vandaag: mijn huid was vanmorgen nog beter. Mijn kwaal is niet genezen, want ik heb nog steeds jeuk en jeuk is het hoofdsymptoom van eczeem. Dat betekent dat alles nog lang niet op de juiste plek zit. Dat ik zoveel 'nog' zeg is natuurlijk ook weer een symptoom van mijn dwaling, en dat ik wil typen dat ik dit doorgrond is weer een symptoom van mijn ego, als ik daaraan vasthoud zullen er weer nieuwe blokkades ontstaan die zich zullen uiten in eczeem, etc. Dit is de vicieuze cirkel van een ziekte. En de paradox van genezing is dat je die cirkel doorbreekt door hem volledig te volgen. Ergens in die redenering zit een hiaat.

Tot slot. Ik heb deze blogs, beginnend met The Kings Speech, geschreven omdat mijn persoonlijke ontwikkeling vooruit liep op mijn ontwikkeling in mijn werk. Ze lopen inmiddels weer gelijk. Het nut van deze blogs is daarmee afgelopen. Vanaf nu (afgezien van nog wat nageboortes) zul je hier vinden wat een kunstenaar betaamt: kunst.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen