zondag 10 april 2011

The King's Speech 7/cross-over

Ik had het vreselijk gevonden als aan het einde van de film The King's Speech koning George IV op een wonderbaarlijke hollywoodmanier genezen zou zijn van zijn gestotter. De aanleg zit hem in de genen, namelijk. Het zit ons allemaal in de genen. In het boek 'De avonden' van Gerard Reve staat: 'Toch maken die dingen het leven rijk,' zei Jaap. 'De zieken en de mismaakten.'
Anders zouden we allemaal hetzelfde zijn, nietwaar?
Eczeem zit in mijn genen. Het enige wat ik kan doen in mijn leven is mijn zwakke longenergie keer op keer versterken. Dat is een levenslang proces. En een geschenk.
'Sadness is a blessing', zingt Lykke Li (ja, in mijn semi-wetenschappelijke artikelen haal ik kunstenaars aan, geen wetenschappers, om stem te geven aan mijn overtuiging dat die twee verschillende disciplines vormen zijn van hetzelfde verlangen grip te krijgen op de werkelijkheid).

I ranted, I pleaded, I beg him not to go
For sorrow: the only lover I've ever known
Sadness is a blessing
Sadness is a pearl
Sadness is my boyfriend
Oh sadness I'm your girl

Lekker provocatief, fantastisch. Gecultiveerd verdriet is natuurlijk een prachtige bron voor kunst. Heel troostrijk. De kunst waar ik het voor doe is troostrijk. Kunst maken en bekijken is therapeutisch, ja. Vind ik.
Als je een energieblokkade hebt, heb je gebrek aan een belangrijke emotie, en dus aan een deel van jezelf. Dan ben je niet compleet, kun je niet alles uit jezelf halen. Met als gevolg dat je eenzaam en depressief bent en je vervulling gaat projecteren op iemand anders.

These scars of mine makes wounded rhymes tonight

En dan maak ik, net als Lykke Li blijkbaar, 's nachts liefdesgedichten. En op die manier houd ik vast aan dat gecultiveerde verdriet, smeek ik het niet te verdwijnen.

I dream of times when you were mine so I
can keep it like a haunting
heart beating, close to mine

Ik wou dat ik hier een werk had dat op school ligt, dan kon ik er een foto van maken en het hier op mijn blog plaatsen, want het illustreert dit verhaal mooi. Helaas, dat duurt nog wel een tijdje, maar ik zal het hier tezijnertijd plaatsen, en terugverwijzen naar dit punt in mijn blog.
Hier volgt dan het gedeelte van deze blogpost dat een cross-over is.
koortsdromen
de genetische code, in families dezelfde defecten
dezelfde blokkades
dezelfde koortsdromen
hetzelfde ontworpen
dezelfde vorm en kleur
als breiwollen of onderhuidse littekens
slagvelden
druk en afstoting
te voelen in ziekte
als je erop teruggeworpen wordt
en je geen kant op kunt dan binnenwaarts
in je eigen lichaam tref je ravage aan
de koortsdromen hebben dezelfde intensiteit als
verliefde dagdromen
en worden evenzo nutteloos bevonden
alsjeblieft, doe dat niet
ze zijn van jou
ze maken jou compleet
niet hij, niet zij
maar de eer dat hij of zij
in jouw liefde mag figureren
als katalysator.

2 opmerkingen: