maandag 4 april 2011

The King's Speech 3

Er zijn veel verschillende vormen van meditatie. Dat zijn dan dus 'meditatieoefeningen'. Maar het komt allemaal neer op bewust zijn. Je kan het lopend doen, zittend of liggen of tijdens de bezigheden van alledag.

Zenboeddhisten zitten met hun gat op een kussen in lotushouding en maken een moedra van hun handen, die op hun knieen liggen, of leggen ze in hun schoot. De juiste houding is voor hun erg belangrijk. Zazen, heet dit. Gewoon-te-zitten, of alleen-maar-zitten. Dan komen ze in samadhi, diepe ontspanning. Ze ademen maar een paar keer per minuut.
Ook heb je de bodycheck. Dit is een term uit de mindfulness, een populaire westerse variant op meditatie. Dan lig je en ga je elk deeltje van je lichaam af, zonder het te bewegen, van top tot teen. Dat ligt de concentratie dus op een soort opdracht. Je kunt ook je gedachten volgen en loslaten, of ze zelfs tellen.
De meest gangbare meditatievorm is je te richten op je ademhaling. Bijvoorbeeld op het puntje van je neus, waar de lucht langs stroomt.

Toen ik net begon maakte ik er een rommeltje van. Ik paste de kennis toe die ik her en der, in de loop der jaren, had opgeduikeld uit boeken. Ik lag het liefst, maar als ik me fit genoeg voelde zat ik in kleermakerszit, omdat dat meer zoden aan de dijk legde, naar mij idee. Dan weer eens dit en dan weer dat. Bodycheck, ademhaling, onderdrukte emoties voelen, me richten op de pijn in mijn rug van het zitten, mijn gedachten tellen, proberen geen gedachten te hebben, beseffen dat dat ook een gedachte is, me concentreren op mijn lichaam. Gelukkig stopte ik voordat het een automatisme werd, een kringetje. Dit diffuse kennismaken met meditatie, mijn gedachten, mijn lichaam en emoties en dat ongrijpbare dat altijd nét om de hoek lijkt te liggen, was nodig. Maar daarna moest ik me focussen op één ding. Ik merkte toen dat de dingen die ik in de eerste meditatieweek had ontmoet geleidelijk terugkwamen.

Tja, die meditatieweek. Ik had bewust een week vrij genomen om te mediteren. Het kon zo niet langer: mijn eczeem liep de spuigaten uit. Ik moest het tij keren. Mediteren is erg moeilijk als je er net aan begint, ontdekte ik (al deed ik wel al jaren bijna dagelijks, haast automatisch, een soort bodycheck). Elke meditatie was moeilijker dan de vorige. Maar wat ik af en toe ook doorhad: tijdens elke meditatie deed ik de ervaring op die ik nodig had om de volgende aan te kunnen. Met skieen kan je niet vol angst achteroverleunen en tegen wil en dank naar beneden glijden: dat kost ontzettend veel energie (en spierpijn!). Je moet je gewicht naar voren brengen, erin leunen en op elke bocht en sneeuwbult anticiperen op het moment dat die zich voordoet. Er is maar één tempo: het juiste. Je kunt het niet vertragen om op adem te komen, je kunt het niet afraffelen om het snel voorbij te laten zijn. Je moet er volop in gaan, met al je angsten. Je slaat een keer over de kop. En pas daarna begin je er controle over te krijgen, je leert dingen. Meditatie is niet zweverig, integendeel. Er wordt wel veel zweverig over geluld, omdat een meditatie zo complex in elkaar steekt en relaties aangaat met andere meditaties dat er eigenlijk geen zinnig woord over te zeggen valt, net zoals over het leven. Er gebeuren allerlei dingen terwijl je daar zit 'niks te doen'. In de volgende blog zal ik uitleggen wat dan bijvoorbeeld. En dan zal ik beginnen te vertellen waarom met elke meditatie mijn eczeem minder wordt.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen