woensdag 13 april 2011

Cross-over 2

Voortschrijdend inzicht: ik heb niet van nature een zwakke longenergie, maar een fixatie op die emotie. Ik begreep het onderscheid tussen blokkade en fixatie niet helemaal, vrees ik. Een blokkade heb ik in mijn léverenergie. Genoeg daarover.

Ik heb inmiddels gepraat met Roland Schimmel, en hij zei precies wat ik dacht over die twee paden. Hij zei ook dat ik meditatie nodig had om me in deze wereld staande te houden. Pff. Nou ja, het is dus wel waar, waar gaan anders al deze blogs over. Grappig was dat hij een (Engelse) tekst voorlas die eindigde met het woord 'catalyst'. Dat ging dan over het feit dat een kunstwerk een katalysator is van je persoonlijke ontwikkeling als mens.

Ik had een installatie gemaakt op een noodtrap in mijn academie, waar nooit iemand komt en waar niet veel mensen van weten. Je moest eerst een trap op, en bovenaan de trap was de deur waardoor je weer naar buiten kon. Die kwam uit op een lokaal, waar vaak les was. Maar op die trap was je alleen. Daar was het stil. Bovenaan de trap was ruimte om te zitten, en te kijken, naar het ademende schilderij. Je ging als vanzelf mee-ademen en als je gewend was aan de desorientatie van de plek werd je langzaam rustig. Je kon met je hand voor de lichtstraal van de beamer langs, dan zag je alleen het schilderij, het moment, en niet het verloop van de tijd, het in- en uitademen, het geboren worden en sterven van een moment. Na een tijdje kwam er een kat het beeld binnen, en nam zijn plek in, maar eigenlijk was hij er al, in het moment.

Ik zat daar een tijdje met Roland Schimmel en vertelde mijn filosofie over het schilderij als moment en de projectie als tijd, en hoe je dat laatste verliest als je er zelf voor gaat staan om het moment van dichterbij te bekijken. Hij zei dat dat niet het belangrijkste van het werk was, maar dat het boeiende vooral in de rustgevende werking ervan zat. Dit kwetste mij: ik vond het banaal. Ik had immers een aantal uren daarvoren keihard zitten schilderen en alles was samengekomen en ik had me ontwikkeld en die filosofie was de vrucht van mijn werk. Ik liet deze emotie sterven en zag zijn gelijk in.

Daarna heb ik de installatie uit de noodtrap gehaald en in de centrale hal gezet, waar iedereen die er langs loopt er een vluchtige blik op werpt, misschien wat langer blijft kijken, denkt 'leuk' en dan de hoek om slaat. Het meditatieve is daarmee verloren gegaan. De magie van het ademende schilderij zal zich nu staande moeten houden in de echte wereld. Ik heb het losgelaten. Zo wordt het een glimp van een idee. Een afgeleide, iets wat zover is herleid dat het niet meer te herkennen is in zijn oorspronkelijke vorm, en er een verhaal ontstaat. In dat verhaal is het dan veilig.

1 opmerking:

  1. Ik kijk meestal eens in de zoveel tijd op je blog, en dan scroll ik weer terug tot wanneer ik het nog wel gezien had.
    Zo ook een week terug, en ik ben toen begonnen met het lezen, vanaf het begin, en vandaag het laatste stukje.
    Erg mooi om 'mee te lezen' (als in mee te maken/kijken hoe je zoiets doormaakt). En interessant ook, stof om over na te denken, dingen die pijnlijk herkenbaar zijn.
    Ik ben benieuwd naar hoe je 'nieuwe' werk er uit ziet! Succes nog :)
    Fleur

    BeantwoordenVerwijderen