dinsdag 29 maart 2011

The King's Speech

Ik heb lang getwijfeld of ik mijn blog zou gebruiken voor persoonlijke verhalen. Tot nu toe heb ik dat niet gedaan, en stond alles wat ik hier heb geplaatst en geschreven in dienst van een kunstwerk. Deze blog was heel zakelijk en representatief. Maar de laatste tijd loopt mijn persoonlijke ontwikkeling vooruit op de ontwikkeling die ik maak in mijn werk, en ik heb ook de behoefte daarover te praten. Ik schijn het moeilijk kwijt te kunnen aan de mensen om me heen, omdat het zo complex is. Daarom heb ik besloten erover te schrijven, zodat ik rustig de tijd heb en iedereen het kan lezen. Om iets te openen. Mijn blog wordt nu dus zo'n blog waar niet alleen werk op staat maar ook geouwehoer over mijn leven. Stop met lezen als je daar een aversie tegen hebt. Zo ken ik wel mensen. Daarnaast: dit wordt een lang verhaal, dus ik zal het in gedeeltes vertellen.

Gisteren zag ik de film The King's Speech, over de weg van Koning George IV van Engeland van stotterende, tweede troonopvolger met minderwaardigheidscomplex naar stotterende koning met zelfvertrouwen. Hij loopt al in zijn jeugd de beste spraaktherapeuten van Engeland af, maar het mag niet baten. Dan ontmoet hij de niet-gediplomeerde Lionel Logue, die er een nogal onorthodoxe methode op na houdt. Deze benadert het probleem van George IV namelijk niet als een puur lichamelijk, mechanisch defect, maar graaft dieper. Er wordt van alles bovengehaald: jeugdherinneringen en confrontaties met broer en vader en een heleboel onderdrukte emoties. Met geweld werd de jonge Bertie door zijn vader gedwongen niet te stotteren, wat natuurlijk een averechts effect had. Ook kreeg hij andere correcties, zoals beugels voor X-benen en werd zijn natuurlijke linkshandigheid omgevormd tot rechtshandigheid.
Maar het lichaam laat zich niet zomaar onderdrukken. Het protesteert. Het werkt niet mee.
En als het echt niet langer kan, als Bertie gedwongen de troon moet bestijgen, kan dat niet langer genegeerd worden. Hij moet zijn frustraties onder ogen zien, en dat doet ongelooflijk veel pijn. Gelukkig is daar Lionel, zijn vriend, die hem de weg aanwijst die hij onherroepelijk een keer moest begaan. Dit is de weg van het onder ogen zien van zijn eigen angst, het vinden van zijn kracht en het krijgen van vertrouwen in zijn vermogen het stotteren te overwinnen. Uiteindelijk doet koning George IV het helemaal zelf, zoals het een koning betaamt. Aan het eind van de film, bij het voorlezen van de oorlogsverklaring aan Duitsland op de radio, stottert hij nog steeds, maar minder. Hij heeft zich sterk gemaakt voor de strijd.

Ik heb een lange periode, een yin-periode, een winter, min of meer in een dip gezeten, had veel eczeem en stress en depressieve verschijnselen. Ik klim daar nu weer uit, met de zon als mijn gouden kompas en meditatie als hulpmiddel en elke stap is moeilijker dan de vorige maar met elke stap leer ik een beetje meer. Mijn eczeem fluctueert nu rond een kleiner gebied en is niet weg maar wel verminderd.
Hoe ik dat dan doe en wat 'meditatie' precies inhoudt, daar zal mijn volgende blogbericht over gaan.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen