dinsdag 5 oktober 2010

De vleugel

Er was iemand midden in het bos piano aan het spelen.
Ik hoorde het toen ik nog op het pad fietste, heel zacht, in de verte. Ik vroeg me af of ik de enige was die het hoorde, of alle andere fietsers er pratend voorbij fietsten. Maar ik was alleen, dus ik stapte af en liep op het geluid toe. Al snel kon ik het pad niet meer zien. De takjes krakten onder mijn voeten. Het zonlicht werd gefilterd door de naaldbomen.
Toen ik zo dichtbij was gekomen dat ik vreesde dat de pianospeler mij hoorde, maakte ik een omtrekkende beweging. Ik kwam boven een duin uit en zag in de verte donker wasgoed hangen tussen de bomen. Met vlinders in mijn buik liep ik nog een stukje opzij, en toen zag ik eindelijk de vleugel, zwart en glimmend. Ik maakte een paar foto's. Vervolgens sloop ik van boom tot boom dichterbij, tot ik het meisje achter de vleugel goed kon zien.
Ze was heel normaal. Ze droeg een spijkerbroek en een zwart-wit t-shirt en had kort bruin haar. Saai. Alleen het zwart met witte t-shirt sprak tot mijn verwachting. Dat leek tenslotte een beetje op het nette pak dat ik verbeeld had. Alleen was de pianospeler geen knappe jongen maar een meisje.
Na een tijdje oefenen haalde ze haar mobiel tevoorschijn en begon te sms'en. Ik wachtte tot ze klaar was.
Toen ze weer begon te spelen was het niet met dezelfde intensiteit als daarnet. Ik haalde geluidsapparatuur uit mijn tas en begon haar op te nemen. Om me heen floten de vogeltjes en ruisten de bomen, en de muziek bewoog zich vloeibaar tussen de voegen van die geluiden, tussen de voegen van de wind. Zo hoorde muziek te klinken.
Verbeeldde ik het me of was het mooier vanaf het pad?
Ik zorgde ervoor niet alleen vast te leggen, maar ook te genieten van het moment.
Na een tijdje besloot ik dat het genoeg was geweest. Ik vond het pad zonder moeite terug en fietste verder.

Had ik juist gehandeld?

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen