donderdag 30 september 2010

vrijdag 24 september 2010

dinsdag 14 september 2010

Io


Een tijdje geleden zag ik de film Io Sone l'Amore (ik ben de liefde) met Tilda Swinton.

De droom


zondag 12 september 2010

Ge├źnsceneerde droom

Het landschap was tegelijkertijd een gezicht. Mijn waarneming was niet consistent: er was een constant verschuiven tussen het aankijken van dat gezicht en het lopen op of zweven boven het landschap. Omdat het instandhouden van die gelijktijdigheid erg lastig was, was noch het gezicht, noch het landschap erg uitgesproken. Daarenboven wisselde het gezicht ook nog eens van mannelijk naar vrouwelijk. Mijn geest experimenteerde met dit gegeven: ik wandelde met de man-vrouw in het landschap en ik wandelde in het landschap met in de lucht een enorme holografische afdruk van het gezicht. Daar ging het verder. Uit het gezicht kwam een lange zwarte slurf geschoven, die rond en rond ging in de lucht. Achteraf denk ik dat dit een verbeelding was van het zweepslagmotief, een term die ik overdag had gehoord in de les.
Met de introductie van de zwarte slurf veranderde de kleurstelling van het landschap. De lucht werd rood en dreigend, vooral bij de horizon, en de groene, madurodamachtige bekleding van de grond verdween en maakte plaats voor stenen, net zoals in de achtertuindroom.

Disclaimer: deze droom is fictief. Overeenkomsten met de werkelijkheid berusten op toeval.

vrijdag 3 september 2010

Flora

Ik droomde de achtertuindroom. Die heeft als thema dat de dingen aan de achterkant van het huis waar ik ben opgegroeid niet meer zijn wat ze moeten zijn. Ze worden als het ware vervangen door een filmset die meteen begint zodra je de tuindeur uitstapt, of, in veel gevallen, door mijn slaapkamerraam kruipt. Deze keer was er een groot glooiend grijs strand. Het was doorspekt met brokken steen. De vriend van mijn moeder stond met een gasmasker op in een stofdicht pak het zand op te zuigen. Het zag er heel eenzaam uit.
Achter het strand was het water en met de hele wereld zwommen we daarin. Er zat een knik in het water: daardoor stroomden we naar beneden. Daarachter waren gelukkig grote blauwe zandbanken, waar we veilig op landden.
Ik was binnen in een huis vol dozen, of misschien was het huis van dozen gemaakt, en daarin was ook de kat. Ze was nog kleiner en jonger dan op de foto's.
Willem, mijn broertje, riep me vanaf buiten (misschien moest ik ook een gasmasker opdoen en het zand beginnen op te zuigen), en ik riep de kat, voor wie ik op dat moment een naam bedacht. 
Ze sprong vanuit haar doos dankbaar in mijn armen.

donderdag 2 september 2010