woensdag 31 maart 2010

Periferie

Ontmantel, ontvloei
de stroom zal weer keren
Het besef en het zicht
dat blind maakt de liefde
Ik herinner mij blij
de mooie momenten
En als jij dan uitstrekt
geen gruzelementen

Ik ben gearriveerd
aan de achterkant van mijn verlangen
In de periferie van dit ontbreken
schuilt een nieuw begin

zaterdag 27 maart 2010

Droom, 18-08-2009

Ik was een man, hoewel ik soms een zekere afstand tot die identiteit bezat, alsof hij de ik-persoon was uit een boek dat ik las. Dan kon ik alleen toekijken.
Ik was een man en ik naderde het ziekbed van een andere man, die ik 'de Egyptenaar' zal noemen. Het was duidelijk dat hij aan een zeldzame, maar ernstige ziekte leed. Hoewel hij zowel mijn Venetiaanse als mijn witte masker droeg, ving ik glimpen op van zijn gezicht (het tweede masker hield hij er ook meer voor) en ik zag het volgende: een leerachtige, zwarte huid die strak om zijn kale schedel spande, twee gaten op de plek van zijn oren, nog één bij zijn neus en een liploze mond, waardoor het leek alsof hij continu grijnsde. Maar het ergste waren zijn ogen. Die waren groen en blauw en zwart en fonkelend, en ze waren prachtig. 
Ze keken me recht aan.
Hij lag onder een laken, maar haalde reutelend - echt hoorbaar - adem, dus ik nam aan dat de rest van zijn huid er hetzelfde uitzag (later zag ik echter dat alleen zijn hoofd aangetast was).
Er lag een kunsthand op het laken, en ik/de man deinsde vol afschuw terug toen die omhoogkwam, maar toen hij me aanraakte bleek hij van het fluweligste hout te zijn.
Ik bezag de Egyptenaar met een mengeling van die intense afkeer die men voelt bij een verminkte en, vreemd genoeg, een aarzelende devotie. Zijn energie was zo mooi dat ik bijna meteen verliefd op hem werd.
De Egyptenaar droeg de naam Jeroen Bosch. Ik/de man begreep dat al die absurde, nachtmerrie-achtige taferelen die hij schilderde voortkwamen uit frustratie over zijn uiterlijk.
(censuur)

Ze heeft me tuk

"Don't wear your inside out to keep you warm"
-Ane Brun

dinsdag 23 maart 2010

vrijdag 19 maart 2010

Uit Abel's Island van William Steig

"Living was more than remembering, imagining."

"The talk of spring filled Abel with unbearable longing. How deeply one felt when alone!"

"A group of geese passed overhead, honking. He waved a greeting. They passed on. At times he felt he had no need of others."

"How beautiful everything looked after the prolonged darkness. (...) How vividly actual and therefore marvelous!"

(am)bivalent



Schilderles




donderdag 18 maart 2010

'Cause the world keeps dancing with the papermen


Big jumps - Emiliana Torrini

I walked all morning to lift my heart,
'Cause the world keeps dancing with the paperman
I love you, never talk in dreams,
But now it's here, your happiness is real

Oh, make some big jumps, big jumps,
You're afraid to break some bones
Come on, make some big jumps, big jumps,
Life is yours alone
You hold your head up, your head up high, like you think I do

Sometimes I feel so confused,
I'm under the illusion that I have to choose
I love you, always know the way,
The way back home always is the same

Oh, make some big jumps, big jumps,
You're afraid to break some bones
Come on, make some big jumps, big jumps,
Life is yours alone
You hold your head up, your head up high, like you think I do

Tick-tock, this clockwork will stop,
You're the key for winding up my heart.
Brick-brack, if you don't wind me up,
The sky will lie upon me like a passed-out drunk
Without you I would never rise again
Without you I would never rise

Hey there sunshine lift my heart,
I know life is long but it goes so fast
I love you, never feeling old,
You never bought the rubbish that they sold

Oh make some big jumps, big jumps,
You're afraid to break some bones
Come on make some big jumps, big jumps,
Life is yours alone
You hold your head up, your head up high, like you think I do

Oh make some big jumps, big jumps,
You're afraid to break some bones
Come on make some big jumps, big jumps,
Life is yours alone
You hold your head up, your head up high, like you think I do

Ecolinetulpen

zaterdag 13 maart 2010

Dagen



Twee zinnen die ik maar niet uit mijn hoofd krijg

"...de rede, dat klatergoud voor slimme mensen."
Het leven van Pi - Yann Martel

"We zijn allen hulpeloos ten aanzien van de dingen die de liefde van ons vraagt."
Vloed - Susan Smit

dinsdag 9 maart 2010

Nee

nabijheid maakt lelijk
pijnlijk maakt schuw
we nemen waar
vanuit onze hoeken en
ogen klinken
vast
en
zeker
weten?
nooit en/of de overgave
rakelings geselt gewichtloos
loodzwaar de woorden die niets zeggen
we nemen
waar?

woensdag 3 maart 2010

Werk in aanmaak

In dit papier zaten mijn tulpen verpakt, het stukje karton komt van de doos van mijn ladekast.
Materiaal: ecoline, wit krijt en houtskool.

Narcissen