donderdag 27 april 2017

De spirituele helicopterpolitie

Je bent ze vast wel eens tegengekomen. Het spirituele wereldje wemelt ervan. Onder het mom van 'hulp' kunnen ze zich boven je plaatsen, net als jij je kwetsbaar opstelt en je worstelingen deelt. Hun ego vermomt zich dan als wijs advies en spirituele lering. Maar het voelt niet helemaal lekker, alsof ze je aan het 'policen' zijn. Voor je het weet ben je jezelf aan het verantwoorden. De spirituele helicopterpolitie probeert je er ondertussen van te overtuigen om je gewoon maar aan hen over te geven, dat ze je niks zullen doen, en de helicopter zet zich aan de grond als je op je knieën in het stof zit, weer helemaal teneergeslagen door je worstelingen. Hoe kan dit gebeuren?


Laat ik een voorbeeld geven.
(NB: ik heb de dynamiek zo algemeen mogelijk gepakt, elke overeenkomst met de realiteit berust op toeval ;) )

Persoon A deelt iets over haar moeite met het omschrijven van haar gevoel. Ze stelt zich kwetsbaar op en vertelt over een situatie waarin dit haar niet lukte.
Persoon B vliegt in en gaat erboven zweven. Hij geeft haar advies over het uiten van je gevoel, vaak in een constructie als 'vroeger had ik daar ook wel moeite mee, maar ik heb inmiddels geleerd dat...' Hij plaatst zich daarbij in de rol van iemand die al verder is dan persoon A.
Persoon A wordt ongemerkt defensief: ze begint voorvallen te delen waarin ze wél haar gevoel kon uiten, en maakt daarmee indirect duidelijk dat ze soms ook wél kan toepassen wat persoon B haar adviseert.
Persoon B krabbelt terug en bevestigt hoe goed ze bezig is.
Persoon A krabbelt ook terug en geeft toe dat ze er wél moeite mee heeft.
Persoon B stelt haar gerust met een cliché als: zo hebben we allemaal wel ons ding.
Persoon A glimlacht dunnetjes maar vraagt zich vanbinnen af waarom ze zich ineens zo rot voelt.

Het lijkt een normale conversatie, maar tegen die tijd zit persoon A in een ondergeschikte positie, als een slachtoffer. Persoon B komt uit de verf als de wijze leermeester, die met compassie naar zijn worstelende medemens kijkt, en bevestigd heeft gekregen dat zijn oordeel over haar klopte. Hij voelt zich nu heel goed over zichzelf. Hij klopt zich nog eens extra op de borst door de spirituele boodschap te geven dat iedereen goed is zoals die is, waar die ook staat op haar pad. Maar persoon A voelt zich wederom een mislukking. Als het een beetje tegenzit, is er een afhankelijkheidsdynamiek geboren waarmee ze elkaar de volgende keer steeds weer tegemoet treden en waarin persoon B persoon A ongevraagd gaat coachen. (Jeej voor niet uitgenodigde projectorkanalen!) (Projectorkanalen vormen het grootste percentage kanalen van Human Design: dikke kans dus dat iemand er wel één heeft, ook al is die niet eens een Projector.) (Projectorkanalen moeten, net als Projectors, uitgenodigd worden voor ze hun inhoud succesvol kunnen delen.) (Anders is het gewoon bemoeizuchtig en irritant en ongewenst en niet goed getimed en ontstaat dynamieken met helicopterpolities.) 

Ik heb niet voor niets deze genderverdeling genomen: de man die zich boven de vrouw plaatst. Dat is namelijk hoe ik hem zelf het vaakst heb ervaren, en of dat door aangeleerde genderrollen komt of biologisch geworteld is, dat is een discussie voor feministen waar ik niet zo in geïnteresseerd ben, want de uitwerking is hetzelfde. Natuurlijk kan het zich ook omdraaien, of tussen twee mannen of twee vrouwen voorkomen (of wat voor gendervorm dan ook). Het punt is: persoon B voelt zich in wezen onzeker over precies datgene waar persoon A zich onzeker over voelt. En ook al heeft persoon B inmiddels stappen gezet, dat betekent niet dat persoon A ervoor open staat om deze levenslessen van iemand anders te ontvangen. Het is eigenlijk behoorlijk arrogant van persoon B om dat te denken. Ieder z'n eigen pad, immers. Zie je 'm? Dat is precies het soort gezegde waar persoon B zich achter verschuilt, terwijl hij in zijn energie eigenlijk de boel zit te veroordelen. Voor persoon A voelt het daardoor niet helemaal zuiver, maar ze kan de vinger er niet op leggen waarom precies, want persoon B zegt toch dat het niet erg is? Ze vinden hetzelfde thema moeilijk, en in wezen maakt het dan niet uit hoe ver je ermee bent, als je het maar omarmt. Dat is de beste boodschap die je de ander kunt geven. Het is nederig. En ineens verdwijnt dan ook de behoefte om de ander te gaan zitten 'helpen' door advies te geven vanuit een helicopterperspectief.

Deze dynamiek doet zich natuurlijk ook voor buiten het spirituele wereldje. Maar de helicopterdynamiek vliegt vooral graag in wanneer het ego zich kan vermommen als 'spiritualiteit'. Het is een speciale manier van spiritual bypassing, waarbij het ego via de achterdeur binnenkomt om z'n hachje te redden.

Ik ken die spirituele helicopter van binnenuit. Ik weet daardoor dat erin stappen altijd voortkomt uit een veroordeling in mezelf. Als ik de worsteling van een ander veroordeel, en een advies geef om te veranderen, veroordeel ik dit thema eigenlijk in mezelf en ga ik dus 'uit mezelf' (en erboven zweven). Als ik boven iemand ga zweven, doe ik het tegenovergestelde van acceptatie. Dat is het tegenovergestelde van heling. Heling is gebaseerd op acceptatie van wat is. Ook al zeggen mijn woorden dan het één, mijn werkelijke energie zegt het ander. Dat is de definitie van hypocrisie. Dat is waarom ik dit fenomeen helicopterpolitie noem: omdat ik dan ga controleren en oordelen, aangezien politie alleen op die manier z'n werk kan doen.

Ik doe er zelf alles aan om te voorkomen dat ik in die rol stap - ik heb er namelijk een hekel aan als het bij mij gebeurt. Het is mijn kernwaarde als Healer & Reader: om de ander altijd een 'hallo' te geven naar wat die op dat moment ervaart. En dus is het ook de kernwaarde in mijn leven. Mocht het toch eens voorkomen dat ik in de helicopter zit, weet dan dat dit in een situatie gebeurde waarin ik serieus en diepgaand ben getriggerd in een onzekerheid, want dat gaat niet zomaar, en het gebeurt meestal op de plekken waar ik het meest kwetsbaar ben: mijn persoonlijke relaties. Niet in de sessies die ik geef, want daarin heb ik mijn energie in zo'n mate verhoogd, en ben ik zo bewust, dat ik een vangnet word voor alle thema's die komen bovendrijven. Dat is het hele punt van een heling, om geraakt te worden door een thema wat ik via mijn eigen systeem kan transformeren voor de ander. Dat is hoe ik met liefde een niet-geliefd deel van iemand anders kan uitnodigen te helen.

Omdat ik van binnenuit weet hoe het werkt, kan ik er met meer begrip naar kijken. Als iemand zich in een helicopter boven mij stelt, is mijn beste 'verweer' om gewoon mijn kwetsbaarheid te blijven delen. Voor mezelf, en voor de ander. Tot die persoon naar beneden komt doordat die heeft gevoeld dat het oké is om naar beneden te komen, omdat ik me kwetsbaar blijf opstellen. Die persoon komt niet altijd naar beneden. En dan blijf ik met een nare nasmaak achter, want mijn ego voelt zich dan overweldigd door dat van de ander, die zich door mij neer te drukken even 'goed' heeft kunnen voelen. Maar ja. Dat hoort erbij. En dan is het een kwestie van assertiviteit en grenzen stellen om duidelijk te maken dat mijn kwetsbaarheid omhuld is door mijn eigen kracht, en niet de kracht van iemand anders nodig heeft om voort te blijven bestaan. Dit om afhankelijkheidsdynamieken te voorkomen en duidelijk te maken dat de ander mij niet hoeft te 'helpen'. Maar het is dan oppassen, want voor ik het weet ben ik in een conflict verzeild en toch weer delen van mezelf aan het wegdrukken.

Ik ken dus het perspectief van zowel persoon A als persoon B. Nogmaals: het stikt in het spirituele wereldje van de helicopters. Dat is precies de reden dat er zoveel allergie en oordeel is naar spiritualiteit: ze bedoelen daarmee van die spiritueel zwevende mensen die zeggen dat 'alles goed is zoals het is' terwijl ze ondertussen de boodschap geven dat 'datgene waar je mee worstelt' nog wat werk nodig heeft. Kneitersirritant!

Ik heb dit thema trouwens rijkelijk in mijn design zitten. Nu komt het Human Design-gedeelte, dus als je hersenen zich liever bezig houden met iets anders, is dit het moment om af te haken.

Het Human Design-gedeelte

Ik heb de poorten 26.6, 7.4 en 3.5. Ik ken dus de autoritaire, de aftredende én de slachtofferrol. Daarom kan ik deze blog ook uit meerdere perspectieven schrijven.

Ik prefereer de aftredende rol waarbij ik de ander de ruimte geef. Dat is poort 7.4: de aftredende leider die de beoordeling van de ander accepteert, die de gratie en wijsheid heeft om voor het grotere goed te kiezen. Maar die andere poorten blijven nou eenmaal in mijn design zitten, dus ik blijf hierin een student. Ze staan ook in de experimenterende 3e en (in mindere mate) 6e lijn.

De sleutelwoorden van poort 26.6 zijn: de autoriteitsfiguur met invloed vanuit een sterk ego. Het is een poort in het hart/ego-centrum, en deze autoriteit wordt ook echt gerechtvaardigd en geaccepteerd doordat je (ik dus) gelijk hebt en je (mijn) acties kloppen. Jeej, klinkt dat niet als een fijn ego? Het kan dus ook betekenen dat die autoritaire houding gebakken lucht is. Het hypocriete rolmodel, zeg maar - de schaduwkant van lijn 6. Het ego-centrum is niet gedefinieerd bij mij, dus op het moment dat ik me autoritair ga gedragen, kan dat een teken zijn dat ik niet meer bij mezelf ben. De open centra zitten namelijk vol met niet-zelf-gedrag. En in dit geval komt dat dus écht voort uit onzekerheid. Maar het kan ook zo zijn dat ik wél correct ben in het op me nemen van een autoriteitspositie en dat ik niet in de helicopter ben gaan zitten, maar nog steeds met beide benen op de grond sta. Dat is een subtiel verschil vanbinnen, omdat het een open centrum is, maar heel duidelijk te merken aan de reacties en weerstand uit mijn omgeving, alsof ik ineens een dissonant maak. Als iemand afwerend reageert op mijn opmerkingen, weet ik genoeg: dan ben ik weer opgestegen.

Dan is het tijd om weer met beide benen op de grond te gaan staan en mijn eigen onzekerheid te erkennen, zodat die van de ander ook weer ruimte krijgt. Dit soort innerlijke processen doe ik voortdurend wanneer ik bijvoorbeeld een ontmoetingsdag voor Jong Bewust leid. Ook al heb ik de feedback gekregen dat ik respectvol en genuanceerd overkom (jeej!), ik blijf hier heel alert op. Die houding is namelijk waardoor het succes van een ontmoetingsdag staat of valt.

Poort 3.5, waar ik het vaker over heb gehad, houdt in dat ik algauw iemand anders mijn werkelijkheid laat ordenen en als slachtoffer word gezien. Maar deze zit in een gedefinieerd centrum, dus het is tegelijkertijd mijn kracht. Hoe vaak ik al niet ben uitgedaagd om kwetsbaar te blijven, ook al komen de helicopters van alle kanten invliegen en word ik betutteld tot ik stof hap, de enige uitweg is gewoon mijn verwarring te omhelzen en goed gegrond in mezelf te blijven, wat voor indruk dat ook mag wekken. En precies datgene gaat voor een transformatie zorgen. Poort 3 is immers een waanzinnig transformerende (of eigenlijk: muterende, maar ik gebruik die twee altijd door elkaar omdat ik ook het half-bewust transformatiekanaal heb) poort, die heel wat kan veranderen. Komt hier de propaganda van mijn design: de verandering (of transformatie/mutatie) kan pas plaatsvinden als ik de situatie of ervaring zoals die is (bij mezelf of de ander) heb geaccepteerd. Dat is mijn persoonlijkheidszon: poort 60. Dat is het licht dat ik hier op aarde komt brengen. Acceptatie. Hallo en welkom naar alles wat is. Want het mág er echt allemaal zijn. Ook de spirituele helicopterpolitie, die mag er ook zijn.

Het transcenderende perspectief

En dan komt nu het transcenderende perspectief. In eerste instantie ben ik door de spirituele helicopterpolitie geïrriteerd, zodat ik er een scherpe blog over schrijf. Dat komt doordat ik me zelf ook als de spirituele helicopterpolitie kan gedragen en dit liever niet van mezelf wil zien. Als ik dat eenmaal geaccepteerd heb - via Human Design, mijn favoriete mentale vangnet - kan ik er met meer mildheid naar kijken. De sarcastische humor slaat om in toegeeflijke humor. En die transformeert uiteindelijk tot de realisatie dat ook dit zijn rol heeft in het geheel: het inzien van het patroon, de wortel vergeven, het in mezelf erkennen en er met mildheid naar kijken. Kort gezegd: acceptatie. Sarcasme is een korte weg naar acceptatie die ik graag gebruik, en ik vind sarcasme echt een lijn 3-ding, maar misschien is dat mijn ervaring. Uiteindelijk kom ik in een verzachting en kan ik mezelf vergeven. In plaats van dat ik mezelf nóg een wond toebreng door iets buiten mezelf als 'verkeerd' te beoordelen, zie ik dat het ook deel van mij is, en kan ik het omarmen. Een tool die mij daarbij helpt, is het visualiseren van mijn innerlijke kind, dat weet hoe ik lief tegen mezelf kan zijn.

Mocht de spirituele helicopterpolitie dus weer komen overvliegen, dan kan ik er nu met meer compassie naar kijken, omdat ik weet dat het voortkomt uit onzekerheid, hoezeer het tegendeel ook het geval lijkt. En dan kan ik die helicopter wellicht zelfs laten landen door per direct mijn eigen onzekerheid te erkennen. Dat hoeft niet verbaal, het kan gewoon energetisch. En dát is werkelijk spiritueel bezig zijn.

dinsdag 18 april 2017

Mijn perspectief als 3/5

In de quantumfysica is de daad van het observeren datgene wat de realiteit vormgeeft. Een deeltje dat vóór het meetmoment nog potentieel op verschillende plekken tegelijk kon zijn, krijgt zijn plek door het meten. Schrodingers kat is pas dood op het moment dat je de doos opent - of springlevend. Zolang 'ie in de doos zit, kan het nog alle kanten op, want dan heb je het nog niet gemeten - is het giftige deeltje uiteen gevallen of niet? Je weet het pas als je de doos opent. Je weet het pas als je het ziet. En dus wordt de realiteit gevormd door wat je waarneemt. Dat heb ik vast niet helemaal natuurkundig perfect uitgelegd, maar ik ben ook geen natuurkundige. Het gaat mij om de metafoor, want, zoals de Doctor zegt: 'alles rijmt'. (Doctor Who-referentie, iemand?) (Hij had het er dus over dat natuurkunde en poëzie in wezen hetzelfde zijn, want 'alles rijmt'.) (Daar is vast een overkoepelende term voor die handiger te hanteren is.)

Wat dit metaforisch gezien betekent, is dat wij onze realiteit vormgeven door ons perspectief. Datgene waar we aandacht aan geeft, wordt echt. Nu wil ik niet zeggen dat je daardoor je aandacht alleen nog maar moet geven aan positieve dingen, want dat is vaak een vorm van spiritual bypassing, één van mijn favoriete onderwerpen. Het betekent dat je het negatieve ontkent onder het mom van spiritualiteit. En dat terwijl je alleen kunt groeien door het negatieve volledig te omarmen. Ik heb de richtlijn dat ik heel goed moet oppassen op het moment dat ik naar het 'positieve denken' grijp. Het betekent in 99% van de gevallen dat ik iets aan het wegdrukken ben. Een leven dat het waard is te leven, is elk moment en elke emotie voluit geleefd. Elke staat van zijn die je in je binnenste aantreft, mag er namelijk helemaal zijn. Die is een valide en logisch gevolg van eerdere gebeurtenissen. Deze staat van zijn wordt dan met de snelheid van de quantumfysica (op het moment van waarneming) in je omgeving weerspiegeld. Daarom heeft het ook helemaal geen zin om je te richten op wat andere mensen doen. Het komt allemaal voort uit je eigen binnenste, uit je eigen perspectief. Daar ligt de wortel, en daar kun je de verandering maken.

Maar mocht dat je in het verkeerde keelgat schieten, dan is het juist tijd om je te richten op het feit dat je je richt op wat andere mensen doen. Dat is dan namelijk wat er is. Dat is het wonder van heling: de waarde van het absolute verdwijnt, en je hebt alleen nog maar focus nodig op dat wat je op dat moment een stap dichter bij je levensgeluk brengt, dwars door de duisternis heen.

Daarom vind ik het zelf ook niet zo interessant om een logische uiteenzetting te geven die alles generaliseert - of een zelfhulpboek te schrijven, wat dat betreft. Mijn perspectief komt voort uit mijn ervaring - alleen op die manier kan ik mijn authentieke waarheid delen. Dat komt omdat mijn enige keelpoort een abstracte poort is.

Maar met dit perspectief - en dan hoef ik het niet eens te delen, ik hoef het alleen maar te zijn - kan ik de wereld veranderen. Dat komt door de quantumfysica. Doordat ik iets op een bepaalde manier zie, is het zo. Ik verander de wereld door mijn perspectief te veranderen. En alles om me heen bewijst dit, want dat is immers een reflectie van mijn innerlijk.

Ik had voorgaande alinea in de we-vorm kunnen schrijven. Zo van: 'we veranderen de wereld door ons perspectief te veranderen, en alles om ons heen bewijst dit, want dat is een reflectie van ons innerlijk.' Maar ik kan alleen voor mezelf spreken. Dat is mijn kracht en dat is een potentiële valkuil, zoals alles twee kanten heeft. Het maakt dat ik bescheiden ben, maar het maakt ook dat ik egocentrisch ben. Twee van mijn Human Design-poorten 5 en 60, die elkaar schijnbaar tegenspreken maar elkaar in feite precies aanvullen!

Bruggetje: Human Design gaat ook uit van de quantumfysica. Aangezien ik niet zo'n natuurkundig wonder ben, kan ik niet uitleggen hoe precies. Ik kan alleen maar metaforen beschrijven. Dat is immers de werking van mijn enige keelpoort: poort 56, de poort van de storyteller, die alles plausibel kan maken door het in te kleden in het juiste narratief. Of het verkeerde, wat dat betreft, want ik heb hem in lijn 3 - en dan kan ik mensen juist van me afstoten. (Maar wel op een entertainende of stimulerende manier, meestal, zoals een horrorverhaal ook kan vervreemden en entertainen tegelijk.)

Maar goed, de belangrijkste zin uit deze blog was een terzijde. Laat ik die nog eens herhalen. 'We hoeven ons perspectief niet te delen om de wereld te veranderen, we hoeven het alleen maar te zijn.' Die gaat diep. Het impliceert ook dat je niet als een kip zonder kop actie hoeft te ondernemen in de wereld om je heen en allerlei weerstanden tegenkomt, maar vanuit de verandering van je perspectief vanzelf achter je actie aan loopt als een hond achter een interessant geurtje. Je zet de stap vanbinnen, door je perspectief te verschuiven. En vervolgens moet de realiteit zich daar wel naar spiegelen. Dat is dan de weg van de minste weerstand.

Die wou ik nog even generaliseren. Dat kon ik pas nadat ik mijn eigen ervaring al had beschreven en teruglas wat ik had geschreven - zodat ik dat wat ik onbewust al generaliseerde, kon benadrukken. Ik heb immers een 3/5-profiel. In eerste instantie ben ik gericht op mijn eigen proces, op mijn eigen vallen en opstaan, dat puur persoonlijk is lijn 3 die in het onderste trigram zit, maar onbewust zit daar altijd een drijfveer in om te generaliseren, om te uiten, zodat anderen er ook mee geholpen kunnen zijn lijn 5 die in het bovenste trigram zit.

Dat is mijn perspectief. Dat is wat ik te brengen heb in dit leven. Mijn rol is die van de 3/5: het experimenteren in mijn eigen proces, en dat vervolgens generaliseren. Het is een leuk profiel. Ik had er eerst ongelooflijke weerstand tegen. Ik was nog niet 'correct', in Human Design-termen, ik leefde vol weerstand en werd dus vooral slachtoffer van de schaduwkant van de 3/5. Het zwarte schaap zijn. De martelaar. Fouten maken en aan het kruis genageld worden, als een ketter. En het onvermijdelijke terugtrekken van de wereld om nóg meer projecties en fouten te voorkomen. Maar er zit ook veel humor in het 3/5-profiel. Ik vermoed dat dit noodzakelijk is voor een 3/5: een gezonde dosis zelfspot, om de zwaarte van het levenspad als 'zondebok' af te halen. Sarcasme is nog beter. Daarmee zet je wat niet werkt meteen om in een generalisatie. Maar misschien is dat mijn 56.3 die spreekt: deze poort is onderdeel van mijn profiel, en dus krijgt mijn profiel de vorm van stimulatie. Humor is stimulerend, het is entertainend - allemaal eigenschappen van poort 56. Humor verheft het maken van fouten tot een kunstvorm.

Ik merk vaak dat ik onbedoeld een hele groep aan het lachen krijg als ik mijn perspectief deel - opmerkingen die niet per se als humor bedoeld waren, hebben wel die uitwerking. Door hiermee te experimenteren, kan ik ontdekken wat hierin werkt, en wat niet. Ik loop vanzelf tegen dat soort levenservaringen aan. Ik ontdek zo van alles over mezelf: blijkbaar is humor een belangrijk element voor me. Het vraagt moed, om vanuit de teruggetrokken positie van de niet-correcte 3/5 weer in het speelveld te gaan staan en niet te weten wat er precies gaat gebeuren, alleen dat ik fouten kan maken. Het betekent dat ik voor sommige mensen vreselijk van mijn voetstuk kan vallen. Maar ook dat hoort erbij. Ik verbreek banden en maak weer nieuwe, die beter bij me passen. Lijn 3 is een muterende lijn: die past zich continu aan, mushy mushy, door klappen te incasseren en gewoon door te gaan, hoe pijnlijk het ook was. Er blijven geen blauwe plekken achter, daar ben ik te zacht voor - ik geef gewoon mee, en absorbeer de pijn volledig. Dat is wel weer anders voor een 6e lijn - die is minder mushy mushy en moet nog maar zien of hij al die klappen kan overleven.

Ik wil nog meer vanuit mijn eigen perspectief gaan delen, en daar veel Human Design bij gebruiken. Ik krijg namelijk veel blogverkeer via zoekmachines die verwezen worden met het zoekwoord 'Human Design blog'. Dus ook voor hen: verwacht hier veel humor, verwacht plausibel klinkende vervormingen van zaken als quantumfysica, en verwacht pijn, die omgezet werd in levenslessen en ervaring, zodat jij er als lezer een soort generalisatie uit kan halen. En daarnaast maak ik toch graag logische uiteenzettingen, want dat zit ook in mijn design. Zo heb je van alles wat. Wil je ook meer weten over je chart? Hiernaast kun je meer informatie vinden over de diensten die ik daarin aanbied!

maandag 17 april 2017

De grot en de volle maan


Ze stond op dezelfde plek als altijd. Ik wist niet precies wie ze was, alleen dat ik haar altijd hier kon vinden, in deze donkere grot, waar het water van de muren sijpelde en een aangenaam rood schijnsel de wanden kleurde. Ik dacht altijd dat ze Moeder Aarde was. Ze droeg een hoofdtooi met sieraden eraan en een gewaad met ingewikkelde symbolen aan de randen, als iets uit een exotische cultuur uit het verleden, rijk behangen met mysterie, een priesteres. Ze voelde zich thuis in de nissen en het veilige duister in de grot. Een uil vloog om haar hoofd.  



De ruimte lichtte op en ze nam me mee op een bezemsteel, het maanlicht in. Ze landde in een bos, waar de volle maan heldere schaduwen wierp en een afwachtende stilte heel goed leek te luisteren naar wat we deden. Ik zag haar rituelen doen in een kring van paddenstoelen. Op haar blote voeten liep ze over het mos, met haar hand voelde ze aan de schubben van de bomen, en toen draaide ze zich naar mij met een wetende blik, die ik pas begreep toen ik hem vanuit de spiegel naar me terug zag kijken. 


Ze was mijn diepste vrouwelijke essentie, de oerkracht van de aarde die mij heeft gevormd - haar te ontmoeten leidde eindelijk tot mijn integratie van het puur fysieke vrouwzijn. 

zaterdag 15 april 2017

Creëren zonder rode draad

Vrijdag 14 april

Ik heb vandaag het eerste trimester van mijn opleiding afgesloten, een natuurlijk moment voor reflectie... maar wanneer is het NIET een natuurlijk moment voor reflectie voor mij?! Nou, heel vaak, eigenlijk. Het lijkt misschien alsof ik een reflectief persoon ben door zoveel te schrijven, maar ik doe dat juist omdat ik van nature vrij onbewust ben van wat ik allemaal creëer in mijn leven, en zelfs door te schrijven krijg ik er nog niet helemaal zicht op. Je zou kunnen zeggen dat het me aan reflectie ontbreekt, als je hard gaat op mentale zekerheid. Maar ik weet dat het niet uitmaakt en dat heb ik vandaag ook weer ontdekt.

Ik ging in de les terug op mijn tijdlijn naar een moment op de kunstacademie. Ik ben daar toentertijd vastgelopen, en dit voelde als een falen, en volgens een kunstacademiedocent reflecteerde ik niet genoeg, maar nu kan ik zien dat het allemaal bij mijn pad hoorde. Ik deed namelijk al precies wat ik nu nog steeds doe, en wat ik mijn hele leven heb gedaan: mezelf uitdrukken. Ik was gewoon niet zo in balans en dus werd ik ziek. Ik heb mezelf inmiddels genezen. Nu ben ik wél in balans, en kan ik vrijuit creëren. En dat is... onverwacht. Niet dát ik kan creëren, maar wát ik kan creëren.

Ik ben deels vanuit intenties aan het werken, maar deels ook niet. Ik laat het óók allemaal gewoon naar me toe komen, en sta in de ontvangende modus. En aangezien ik dan niet bewust heb gekozen wat ik op mijn pad wilde brengen, is dat vaak een verrassing! Zo had de beslissing om me full-time op het schrijven te richten diepgaande consequenties voor mijn sociale leven. Het was een bewuste intentie, maar ik had niet overzien wat het allemaal met zich mee zou brengen. Ik had niet bewust nagedacht over hoe ik mijn leven dan wilde inrichten, vooral wat betrof mijn sociale kring. Met vallen en opstaan ben ik daar wel achter gekomen. Dat heeft me doen beseffen: dit is hoe mijn proces gaat. Het is een leerweg, en ik hoef me niet 100% bewust te zijn van wat er allemaal gebeurt. Ik hoef niet een consistent verhaal in mijn hoofd te hebben van wat het precies is wat ik doe, dat vooraf perfect gevisualiseerd voor me te zien - of zelfs achteraf.

Ik heb vaak in mijn leven de boodschap gekregen dat ik wél moest weten wat ik deed en dit consistent moest communiceren omdat ik anders mijn verantwoordelijkheid niet nam, kortgeleden zelfs nog. En dat ik achteraf in ieder geval moest leren evalueren en reflecteren. Het punt is: dat kan ik maar tot op zekere hoogte.

Ook al schrijf ik veel: dit is niet mijn ultieme waarheid. Mijn ultieme waarheid zit lager, in mijn lichaam, in mijn hart en onderste chakra's. Daar zit mijn unieke essentie. Die met woorden te definiëren is altijd nét niet sluitend, en een tijdje later zeg ik alweer precies het tegenovergestelde om hetzelfde proces uit te drukken. Dat komt omdat ik in mijn Human Design-chart de bovenste centra open heb, en de onderste gedefinieerd. Ik heb gewoon geen consistente mentale ordening!

Mijn diepste waarheid is niet wat ik met woorden uitdruk. En dat is een interessante, want ik heb wél de aardse missie om een boek te schrijven, en daarin druk ik wél mijn waarheid uit - door het geheel, door wat je achter de woorden kunt lezen, die als wegwijzers dienen naar een wereld, een ervaring, een energetische transformatie. Mijn plot draait om metamorfose: de functie van het keelcentrum, maar uiteindelijk is mijn ultieme waarheid om tegenover je te zitten en alleen maar te zijn. Zijn is voor mij een dynamisch proces, waarin emoties en gedachten langsstromen, waarin verandering en transformatie plaatsvinden, waarin ruimte ontstaat en dan weer een beperking, die weer verruimt, en zich dan weer focust, kortom, het is leven.

Wat ik vandaag onverwacht creëerde, was de manifestatie van mijn vrouwzijn. Ik was aan de beurt voor mijn waarheidspresentatie in de les en had daar gisteren op gemediteerd. Het bleek dat mijn waarheid in mijn 1e chakra te vinden was, in mijn vrouwelijke essentie. Ik zag haar als een soort priesteres of heks. Ze nam me mee op een bezemsteel naar een kring van paddenstoelen met de volle maan erboven en leek allerlei rituelen te gaan doen. Toen ik vroeg wat mijn waarheid was, ging ze heel fysiek zitten zijn. Ik maakte een linkje met een Leading die ik twee dagen geleden met een vriendin had gedaan, waarin ik de waarde van ontvangen helemaal integreerde: het liefde zijn. De ontvankelijkheid van de liefde is de essentie van vrouwelijke energie, leerde ze me in ruil. (Jeej voor poort 27, die ook in transit is vandaag in de tweede lijn) Ik vertelde vandaag aan de groep hoe mijn meditatie was verlopen, en sloot af met de woorden: maar het gaat niet om deze woorden, ik wil juist graag een energie neerzetten en dit voelbaar maken, de liefde zijn. Vervolgens ging ik die liefde helemaal belichamen, en nadat ik mezelf had ontvangen en mijn vrouwelijke essentie helemaal belichaamde, keek ik één voor één iedereen in de groep aan om ook hen te ontvangen. In die stilte begon van alles te stromen, te ontwikkelen, te verdiepen en te zijn. Dat was heel mooi en bijzonder. Het was liefde. Ik zou niet kunnen navertellen wat er allemaal gebeurde, en dat hoeft ook niet.

Maar naderhand gaf mijn docent er een reflectie op: dat ik zei dat ik naar mijn hartchakra was gegaan met die vrouwelijke zijnsenergie, maar dat ik ondertussen voor zijn gevoel ook een andere energie neerzette. Namelijk die van het puur biologische vrouwzijn in het eerste chakra. Die reflectie had ik zelf nog niet gemaakt - en blijkbaar hoefde dat ook niet, want kreeg ik die van de wereld om me heen (oh hee, wat een ontdekking op zich!). Het eerste chakra is geen seksuele energie (daar is het tweede voor) dus er was geen seksuele lading. Maar wel merkte ik dat het aankijken van iedereen ánders was dan wanneer ik normaal vanuit mijn hartchakra met iemand verbinding maak. Het was directer, en ik voelde de ander ook helemaal, van top tot teen, in de fysieke manifestatie. Mijn groep bestaat uit vrouwen, en ik moest wel even een drempel over om de docent ook aan te kijken, maar ik raapte mijn moed bij elkaar en deed het toch. Daarin kwam ik op onbekend terrein, en ik vroeg me af of ik niet over een grens was gegaan. Normaal maken we in de lessen contact met elkaar vanuit onze hogere chakra's, zodat we onze persoonlijke stukken bij ons kunnen houden en niet gaan 'meelijden' met elkaar in de onderste chakra's - heel handig, maar dit was iets anders.

En nu zit ik weer met de consequenties. Weer heb ik mijn gevoel gevolgd, mijn innerlijke leiding, door deze creatie zo neer te zetten, en weer heb ik niet een volledige reflectie op wat er precies gebeurde. Mijn lichaam weet dat het goed is, mijn hart weet dat het goed is... en mentaal ben ik er nog over aan het nadenken. Daarom publiceer ik deze blog ook niet meteen: ik neem de tijd voor mijn reflectie en post hem een dag later. Ik weet dat het er niet om gaat dat ik hier een soort mentale zekerheid in vind (dank je, Human Design), maar wél is het belangrijk om niet al te overmoedig dingen te beweren poort 4.6, tot mijn begrip van mijn creatie volledig voelt.

De transits die mijn chart activeerden, waren vandaag o.a. 8.1: de eerlijke communicatie van mijn creativiteit. En 34.2: om mijn perspectief niet te verliezen met de overwinning in zicht. Die sluiten allemaal perfect aan bij mijn eigen chart, samen met nog wat andere transits. Maar dat is te veelomvattend om hier te beschrijven.

Ik kan net zomin reflecteren op de rode draad in mijn creaties en mezelf, of mijn creativiteit sluitend definiëren met woorden. Ik ben gewoon, en elke keer komt daar weer een nieuwe creatie uit voort. Er zit wel een soort van continuïteit poort 32 in, en de mensen die dicht bij me staan, ondersteunen me om die te zien, maar uiteindelijk heeft het iets van een mutatie: een plotselinge evolutie, een totale verandering van energie.

En als ik mijn flow volg (5-15), dan zullen er altijd mensen om me heen zijn die mij daar genoeg reflectie op geven door de juiste projectie te maken poort 3.5. Dan zal mijn levensweg, ondanks de onverwachte wendingen erin, anderen stimuleren om ook hun eigen pad te volgen. En in het begin kan dat verwarrend zijn, en weet ik nog niet wat mijn half-bewuste creatie allemaal voor consequenties heeft, maar ook dat hoort erbij. Alle begin is moeilijk. Poort 3.

donderdag 13 april 2017

Een spanningsboog

Ik zat ergens mee, op schrijfgebied. Ik wilde in eerste instantie deze blog beginnen met de vraag hoe ik spanning in mijn verhaal kan oproepen, zonder meteen een gewelddadig conflict te moeten beschrijven. Maar soms zijn het niet de juiste antwoorden, maar de juiste vragen die ons de sleutel geven...

Wat ik dus net deed, was een spanningsboog creëren door een voorbode (foreshadowing). Want zo kan je dus ook spanning creëren. En dat was meteen al een andere manier dan een gewelddadig conflict, zodat de lezer nieuwsgierig wordt naar meer manieren om spanning te creëren! (Ja jij dus.)

Maar goed, laten we bij het begin beginnen: waarom is conflict in een verhaal een issue voor mij? Conflict als centraal plotelement is vrij gangbaar. Toen ik op mijn zestiende meedeed aan een schrijfwedstrijd, was één van de juryleden laaiend enthousiast over mijn organische sfeerverhaal, dat de reis van de hoofdpersoon beschreef, zonder noemenswaardige tegenbewegingen. Een ander jurylid zei dat er niet genoeg conflict in zat en dat het 'voortkabbelde'. Ze hadden beiden gelijk, maar ik moest vooral de boodschap van de laatste horen (vooral ook omdat dit jurylid toen nog uitgever was en ik mijn kansen op publicatie zo groot mogelijk wilde maken). Ik heb me de daaropvolgende jaren verzoend met het bestaan van conflict in de wereld. Elk schrijfprobleem is immers een psychologisch probleem (wie zei dat ook alweer?). Ik zag de waarde in van conflict. Ik paste het zelfs toe in mijn verhalen. Maar toch bleef het wringen.

En toen las ik dit citaat van Ursula le Guin, dat conflict als centraal plotelement van tafel veegt met een aantal welgekozen woorden: (conflate betekent 'vermengen') (geen dank)

Modernist manuals of writing often conflate story with conflict. This reductionism reflects a culture that inflates aggression and competition while cultivating ignorance of other behavioral options. No narrative of any complexity can be built on or reduced to a single element. Conflict is one kind of behavior. There are others, equally important in any human life, such as relating, finding, losing, bearing, discovering, parting, changing.
Change is the universal aspect of all these sources of story. Story is something moving, something happening, something or somebody changing.


Helder: omdat ik ben opgevoed in een cultuur die 'conflict' voor 'verhaal' aanziet - kijk maar naar al die actiefilms en blockbusters - vind ik het lastig om agressie te schrappen. Toch doe ik het. Ik schrijf geen vechtboek. Dat leidt tot scenes die vooral bestaan uit dialoog (misschien een beetje teveel, want ik laat me al snel meeslepen door goede banter), monologue intérieur (ook heel veel, want mijn boek is vooral een spirituele ontdekkingstocht), samenvatting en beschrijving, met hier en daar wat directe actie. Ik heb dan al snel het gevoel dat mijn verhaal niet spannend genoeg is. Wat is dus het probleem? Ook dit gaat weer een psychologische kant op, dus laat je niet afleiden door alle schrijftechnische termen die ik vast verkeerd gebruik, want zo goed ben ik daar eigenlijk niet in thuis.

Eerst even over spanning. Dat ontstaat vanuit contrast of polarisatie. Die twee polen hoeven niet noodzakelijkerwijs in conflict met elkaar te zijn. Ze kunnen, zoals Ursula le Guin zegt, ook een andere relatie tot elkaar hebben: één van ontdekking, verlies, hervinden of verandering.

Eigenlijk beschrijft ze het schrijven uit de 5e dimensie, als ik er even een spiritueel model bij pak. Een verhaal in de 3e dimensie bestaat uit conflict - het ego is bedreigd, en gaat de strijd aan met een ander ego. Het ziet de wereld als bedreigend en kan die alleen bedwingen door geweld of overlevingstrategieën. In de 4e dimensie worden al die dingen geïntegreerd en worden er lessen uit getrokken - mijn favoriete plek als schrijver, omdat ik daar alles aaneen kan weven in een verhaal.
Vanuit de 5e dimensie is er geen conflict meer nodig om tot expansie te komen. Er is dan nog steeds polarisatie, maar beide polen zijn eerder in een dans met elkaar verwikkeld dan in een gevecht.

Zelf ben ik altijd op zoek naar verhalen die deze dans beschrijven. Die personages niet zwart-wit maken zoals ons ego geneigd is om te doen, maar die de complexiteit van een mens neerzetten, die werelden binnen werelden scheppen, waar je doorheen kunt vallen tot je jezelf weer tegenkomt. En die dan bijdragen aan je expansie, door je nieuwe perspectieven te geven en je bewustzijn te verruimen. Een ode aan de verbeelding.

Terug naar het schrijftechnische gedeelte. Op microniveau zijn zelfs karaktertrekken spanningsverhogend. Als iemand bijvoorbeeld de neiging heeft om zonder anderen te informeren allerlei acties te ondernemen, is er altijd het gevaar dat hij mensen tegen zich in het harnas jaagt, hoe goed hij het ook bedoelt. Ook kan 'het ongeheelde' spanning oproepen. Als een personage beschadigd is en verder probeert te gaan, maar steeds wordt teruggeworpen in haar trauma, wil je als lezer dat ze heling vindt. Dat is spanning die voortkomt uit empathie, uit het observeren van iets dat scheef zit. Alsof je een schilderijtje recht wilt hangen - dat gevoel.

Samengevat houdt dit in dat een personagegedreven verhaal heel spannend kan zijn, doordat de personages als bron van spanning dienen door hun complexiteit, motivaties en karaktertrekken. Waar gaat het verhaal naartoe als je ze aan het roer laat? Hoe zou dat personage eruitzien als ze volkomen geheeld was? Wat zou er gebeuren als dat personage eerst wél anderen informeert alvorens tot actie over te gaan?

Een meer gangbaar plotgedreven verhaal (de blockbuster) stelt die vragen niet. Voor het gemak worden zaken als PTSD en het helen van wonden ook maar geschrapt - het is immers onhandig voor de plot om een personage met een beschadiging te laten rondlopen, terwijl die de schurken moet bevechten. Dat zou alleen maar het verhaal vertragen. Overigens houdt dit ook in dat er vaak wordt voorbijgegaan aan allerlei minderheden, die teveel bagage met zich zouden meedragen, zoals homoseksuelen, zwarte mensen en vrouwen. Maar goed, ik hoef volgens mij niet te vertellen hoezeer het systeem van de kapitalistische blanke cisgender heteroman onze wereld vervormt en individuele diversiteit onderdrukt, en waarom zaken als feminisme en dergelijke belangrijk zijn. Oeps, daar liet ik mijn innerlijke angry feminist even gaan, die schijn ik te hebben, weet je dat ook weer.

In een personagegedreven verhaal gaat het juist om individuele diversiteit. Heling van PTSD (want tjezus, wat is er veel trauma in de meeste verhalen) of fysieke wonden geven diepte, ontdekking en ontwikkeling aan het verhaal. Personages met een andere geaardheid of kleur verrijken de wereld in het verhaal, zodat die meer een afspiegeling wordt van onze wereld. Etcetera.

Uiteindelijk is mijn vraag dus niet: hoe kan ik spanning oproepen zonder conflict? Want die zit sowieso al in een verhaal dat polarisatie bezit. Spanning is een natuurlijk onderdeel van een verhaal, want elk verhaal ontstaat vanuit contrast. Je moet alleen weten wat voor verhaal je precies schrijft, zodat je het beter uit de verf kan laten komen. En als ik mijn verhaal tot één centraal voortdrijvend element moet herleiden is dat 'heling'. Ik geef dat voorbeeld niet voor niets in deze blog. Aan het begin van het verhaal is alles ongeheeld - en dat werkt toe naar een volledige integratie. Onderweg komt daar wat conflict bij kijken, maar ook ontdekking, verlies, verandering, karakterontwikkeling en relateren. Dus, als mijn vraag niet is hoe ik spanning zonder conflict kan creëren, wat is dan wel de juiste vraag?

*last denkpauze in*

Ben je klaar voor het aha-moment?

Dit gaat niet over conflict, dit gaat over actie! Ik moet mijn definitie van 'actie' herzien! Actie is een schrijfmodus, net als dialoog - wanneer zit in in de actie-schrijfmodus? Wat is actie? Wat gebeurt er tijdens actie? Tijd voor Wikipedia, voor een iets objectiever perspectief. Juist - actie geeft de lezer het gevoel in het verhaal te participeren. Actie gaat dus om ervaring. En zo ben ik bij mijn psychologische probleem aangekomen.

Om een goed verhaal te schrijven, moet ik elk onderdeel belichamen, gronden, voelen en ervaren. Alleen dan kan ik een verhaal weven dat werkelijk tot leven komt. Want als ik in mijn hoofd zit, zit ik niet in de ervaring. Ik kan dat belichamen wel, het grootste deel van de tijd, alleen niet in de actie. Hoe levendig mijn dialogen dan ook zijn, hoe emotioneel geladen ook mijn innerlijke monologen, hoe helder ook mijn samenvattingen, hoe zintuiglijk ook mijn beschrijvingen... het staat of valt met de actiescenes.

Wat gebeurt er in mijn actiescenes? Al mijn andere schrijfmodi (dialoog, samenvatting etc) worden al niet meer gedreven door conflict. Daar gaat het over al die andere fijne dingen, zoals relateren, ontwikkelen, verliezen, vinden etcetera. Maar in de actiemodus grijp ik er nog steeds naar, dat conflict, alsof het de enige manier is waarop fysieke actie gestalte kan krijgen. Leuke wereld leef ik dan in!

Eigenlijk is mijn vraag dus: hoe kan ik spanning creëren in mijn actiescenes, zonder (fysiek) conflict? Dáár kan ik mee verder!

Kijk, soms is het niet belangrijk om een antwoord te vinden, maar om de juiste vraag te vinden. Daar ging die foreshadowing over!

Maar goed, plottwist, om dan toch weer tot een antwoord te komen: ik zit in mijn actiescenes nog niet helemaal in mijn lichaam. Blijkbaar heb ik me op dat niveau nog steeds niet helemaal verzoend met het conflict in deze wereld (haha, ik schreef precies het tegenovergestelde in mijn vorige blog: dat is waarom je me niet moet geloven).

Een meditatie later, en mijn eerste chakra, het chakra van het fysieke leven, heeft zich weer een stukje ontwikkeld. Vanuit de rust zijn in de wereld, mijn taken doen en ze met alle zintuigen voelen, alsof elke handeling een zen-meditatie is, dat is de sleutel. In de eerste versie van mijn verhaal schiet dat zintuiglijke en fysieke er nog wel eens bij in. Dan grijp ik al snel naar de samenvattingsmodus om snel te beschrijven wat de personages doen, zodat ze weer een fijne dialoog of innerlijke monoloog kunnen hebben. Het fysieke beschrijven vraagt nogal wat energie. Je moet het allemaal tastbaar maken, de lezer een ervaring geven, en als je dat net als ik allemaal 'naspeelt' en op die manier je hele lichaam inzet, ben je in feite gewoon een energetische work-out aan het doen.

Maar nu ik dit weet, en meer in mijn lichaam ben gekomen (wat ik al was, maar in dit blogverhaal heb ik me daarin ontwikkeld - zónder conflict!) kan ik mezelf er bewust aan herinneren om iets meer tijd in te ruimen voor de actie, en ook gewoon fysieke handelingen te beschrijven, zonder dat ze meteen in conflict met de handeling van een ander moeten zijn om vermeldenswaardig te zijn.

Mijn les is dus om juist niet elke actiescene te laten zinderen van spanning en conflict. Dat is gewoon niet het verhaal dat ik schrijf. Het zou betekenen dat ik amper actiescenes zou overhouden. Laat ik dus actiescenes schrijven die gaan over relateren, verliezen, vinden, ontwikkelen, verdragen en veranderen - en deze lijst nog véél langer maken, want er zijn nog veel meer werkwoorden die een vorm van contrast beschrijven. En het fijne is: dit hoeft niet allemaal in de eerste versie. Ik kan nu gewoon het skelet van het verhaal opzetten, en later de actiescenes en beschrijvingen uitbouwen!

Ik hoop dat je hebt genoten van dit lichtelijk technische inkijkje in de abstracte wereld van mijn schrijfproces. Is weer eens wat anders dan de publieke expositie van mijn spirituele hersenspinsels, en voelt in ieder geval veel minder ongemakkelijk. Mocht je meer willen horen over mijn onvolledige begrip van literaire modi, laat het me vooral weten, misschien verleidt dat me nog wel om niets persoonlijks meer te delen! (Haha, wie hou ik voor de gek.)

*Om precies te zijn: "een betoverende reis door de achterkamers van de ziel" - dat was de titel. Ugh, cringe attack. Ik weet nog steeds niet precies wat ik daarmee bedoelde, en waar die 'achterkamers' dan precies zaten, en vrijwel elk jurylid was het erover eens dat de titel te lang was, maar goed, dat wilde ik toen gewoon niet zien, want ik was immers 'poëtisch'.

dinsdag 11 april 2017

Een slecht persoon zijn

Een blog in twee delen, op verschillende tijdstippen in de heling van dit thema: het gevoel een 'slecht' persoon te zijn, met de daaraan gekoppelde schuldgevoelens, dader-slachtofferdynamieken en de hiërarchie van iemand anders boven jou stellen/jezelf boven de ander stellen - hoe egomechanismen hier een rol in spelen en hoe ze te helen zijn. 

Deel 1: vrijdag 7 april

Deze blog heeft meer zelfliefde in zich dan de vorige (over de maand maart), want ik kan nu zeggen: ik ben een slecht persoon, en dat maakt me niet uit. Wat heerlijk bevrijdend! Ik raad het je heel erg aan. Vooral als je, net als ik, zo je best doet om een goed persoon te zijn. Het omarmen van de schaduw! Wat ik bedoel, is dat ik de druk heb losgelaten om altijd maar als leuk en aardig gezien te worden. Want dat word ik niet. En daar heb ik geen controle over. Dus kan ik net zo goed stoppen met mijn pogingen om dat te bereiken. Soms moet je gewoon even flink het deksel op je neus krijgen om dat in te zien.

Ik ben in opleiding tot Lightworker. Dat houdt niet in dat ik dwangmatig op weg ben naar de Verlichting - oeps, even in die valkuil getuind, een paar blogs geleden - maar dat houdt in dat ik mijn menszijn volledig aan het omarmen ben. Mét alle schaduwkanten. En de schaduwkant die de laatste tijd aan het licht komt is mijn 'daderschap'. Het gevoel dat ik een slecht persoon ben en mensen iets vreselijks aandoe, gewoon door mezelf te zijn. Wat ik dus uit alle macht ging wegdrukken. En wat ik nu dus heb omarmd. Dan bén ik maar een slecht persoon. En ineens doet het me minder, alle narigheid om me heen. Ik vat de boosheid van mensen om me heen niet meer zo persoonlijk op, reclames die inbreuk maken op mijn hulpklier raken me minder, ik maak me niet zoveel zorgen meer over de staat van de wereld. Want ik heb het niet gedaan. Ik ben niet de schuldige. En dus hoef ik het ook niet te fixen.

Ik geloof er niet in dat dit soort ladingen (van daderschap) uit vorige levens kunnen komen. Daar had ik het met een aantal andere spirituele jongeren over op Facebook, en ik merkte dat ik niet van mijn waarheid ging afwijken, hoe mooi hun antwoorden ook waren. Maar ik heb er wel nieuwe formuleringen en inzichten uit opgedaan, zodat ik mijn waarheid nu hapklaar kan vertellen. Ik geloof erin dat je na elk leven je levensboek doorneemt en alle ladingen verwerkt. Dan, vanuit de wens om te groeien, kan je weer opnieuw kiezen om bepaalde thema's aan te gaan, en te reïncarneren op aarde. Je hogere zelf heeft, samen met je gidsen, een blauwdruk gecreëerd waarin die thema's zich gaat uitleven. Deze blauwdruk wordt naar mijn mening volledig zichtbaar in je Human Design chart. In mijn geval is één van die thema's dus 'een slecht persoon zijn'. Of, in het onvertaalbare engelse begrip: 'Victimization' - wat zowel betekent dat je zélf een slachtoffer bent, als dat je de ánder tot slachtoffer maakt. Poort 3.5 in Human Design, waardoor ik gemakkelijk de ordening van de ander boven die van mezelf stel.

Ik heb ooit, in een ver verleden, iets gedaan met piramides en mensenoffers o.i.d. waar veel mensen bij betrokken waren. Ik kan er niet echt chocola van maken. Maar hier komt deze lading een 'slecht persoon' (of dader) te zijn niet vandaan. Het komt puur uit de egomechanismen van dit leven. Mijn 'daderschap' bestaat eruit dat ik bij een moeder geboren ben ook met poort 3 die het ook moeilijk vindt om haar behoeften aan te geven - en het persoonlijk opvatte als ik dat wel deed, en dat betitelde als 'slachtofferschap', terwijl het gewoon mijn gevoeligheid was. Daardoor voelde ik me de slechterik, als ik iets niet wilde. De 'dader'. Gewoon door mezelf te zijn. Die ben ik een paar jaar geleden al aangegaan met haar, we hebben nu een goede band. Maar er zat nog steeds pijn, een conditionering, een zelfbeeld van 'ik ben slecht als ik mijn eigen behoeften vervul'. Die werd even flink gespiegeld, de afgelopen maanden. Deze blogs gaan dan ook herhaaldelijk over hetzelfde onderwerp, steeds met nieuwe inzichten. Overigens ben ik nu met mijn moeder aan het uitwisselen over Enneagramtype 2, waar zij zich ook in herkent. Jeej voor ouders die aan bewustwording doen!

Ik heb de resterende conditioneringen geheeld, delen van mijzelf die nog vastzaten in emotionele stukken waarin ik mijn behoeften niet aan kon geven zonder mijn moeder te kwetsen. Dus natuurlijk ben ik niet echt een slecht persoon. Ik ben juist een persoon die al goed is en daar nog een schepje bovenop doet om extra goed te zijn. Een tip: doe niet je best. Doe nooit je best. Zodra je je best gaat doen, ga je er namelijk vanuit dat je niet goed genoeg bent.

Ik gaf in mijn laatste gastenles een Leading op iemands 3e chakra: het chakra van wilskracht, ik-bewustzijn, een gezond ego. (Het ego-centrum, in HD-termen.) Die heb ik mogen optimaliseren, waardoor ik ook mijn eigen 3e chakra optimaliseerde - dat is waarom elke sessie een cadeautje is aan mezelf.

En als ik één ding uit deze hele opleiding mag meenemen, is dat wel dat ik het allemaal doe voor mezelf. Zélfs als ik anderen help. Anderen helpen is eigenlijk ontzettend egocentrisch, want ze komen voor mij, om mij iets te spiegelen, iets aan te raken, het te activeren en voelbaar te maken in mijn veld door de resonantie, zodat ik het ook kan aanraken en transformeren. Op die manier kan ik mijn Human Design-blauwdruk en enneagramtype volledig uitleven: door alles terug te leiden naar mezelf.

Eigenwaarde ontwikkelen is een ander belangrijk thema van mij. En daar ben ik best ver mee. Ik was al behoorlijk vol van mezelf, sinds ik begin dit jaar besloot mijn schrijfdroom serieus te nemen, maar nu ben ik nóg voller van mezelf. Ik ben zó vol van mezelf en ik hou zóveel van mezelf, dat ik wil dat iedereen ook van mij houdt! Ik wil beroemd zijn en liefde krijgen. Ik schrijf mijn boek omdat ik het wil schrijven en mezelf beter te leren kennen, maar ik wil het publiceren omdat ik liefde wil ontvangen, niet omdat ik iets aan de wereld wil geven of de wereld wil veranderen of zoiets vergezochts. Er is namelijk niets mis met de wereld, ondanks alle bewijs van het tegendeel. En dat ik dat kan zien, komt doordat ik kan zien dat er niets mis is met mij. Ik heb het niet gedaan. Ik hoef het niet te fixen.

Ik ben niet Verlicht. Fuck yeah. En verder wil ik gewoon graag heel veel liefde ontvangen.

//

Deel 2: dinsdag 11 april

De vorige blog zat me nog niet helemaal lekker, dus ik heb hem weer tijdelijk verwijderd. Nu heb ik dit thema afgerond, dus kan ik verdergaan. Want het omarmen van een schaduwkant als 'een slecht persoon zijn' is natuurlijk slechts de eerste stap. Niemand is werkelijk slecht. En het ging er vervolgens om dat ik dat inzag, en het 'goed of slecht zijn' oversteeg. Dat is waarom je me niet teveel moet geloven: wat ik schrijf is slechts een momentopname, een absolute waarheid op dat moment, maar over de tijd heen komt daar meer wijsheid bij.

Nog even over die egomechanismen. Al van jongs af aan leren we om ‘goed’ te zijn. Dan krijgen we immers liefde, en voor onze kinderpsyche stond dat gelijk aan overleven. Als we iets deden dat afweek van dit ‘goede’, dan waren we slecht. De boodschappen die onze omgeving ons - bedoeld of onbedoeld - gaf, leidden ertoe dat wij een ego gingen ontwikkelen. (Dit wordt zichtbaar in ons enneagramtype - het is wat lastiger om het uit je HD-chart te halen, aangezien de invloeden in je omgeving ook een rol spelen.) Dat ego hangt aan elkaar van overlevingsmechanismen die gebaseerd zijn op dat ‘goed en slecht’ waar we in geconditioneerd zijn. Op het moment dat we iets ‘slechts’ dreigen te doen, gaat het ego aan, en treedt er een mechanisme in werking om ons te beletten dat te doen. Dat is namelijk cruciaal: anders krijgen we geen liefde en 'gaan we dood'. Wellicht dat dit overlevingsmechanisme objectief gezien een nóg slechter resultaat geeft dan wanneer we gewoon onze natuurlijke reactie hadden geaccepteerd, maar het ego heeft daar allang z’n ogen voor gesloten. Die wil alleen maar zien dat hij ‘goed’ is. En alles wat dit idee bedreigt, moet het ontgelden - dát is dan 'slecht'. Mechanismen van projectie en deflectie treden dan in werking en er ontstaat strijd. Ego tegen ego.

In het vorige stuk schreef ik dat ik had omarmd dat ik een 'slecht persoon' was. En nu ben ik zover dat ik er helemaal klaar mee ben om een schuld op me te nemen die niet van mij is. Ik ben er klaar mee om te gelóven dat ik een slecht persoon ben, als iemand anders mij bedoeld of onbedoeld deze boodschap geeft.

Ik ben er klaar mee om het perspectief van de ander boven het mijne te stellen.

Gisteren en vandaag heb ik heel veel energetisch werk gedaan op mijn 7e chakra - dat te maken heeft met autoriteit en de waarheid van een ander boven de mijne stellen, en dat me inplugt op de universele waarheid via mijn hogere zelf. Ik heb daar alle koorden losgemaakt die nog naar anderen uitreikten, om ‘goed’ te zijn in hun ogen.

Het was de kers op de roomtaart. Ik heb me de afgelopen jaren namelijk sterk gefocust op alle onderliggende chakra’s - 1 t/m 6 - en ik ontdekte nu dat ik geen weerstand meer heb tegen het aardse leven. Dat ik mezelf er niet meer aan hoef te herinneren om te gronden, zoals hooggevoelige jonge mensen in mijn ervaring vaak moeten leren. Want inmiddels was dat gronden, dat voelen, dat zijn met wat er was, een automatisme geworden.

Ik heb behoefte aan vrienden die datzelfde doen. Die net als ik hun leven invullen vanuit hun eigen zijn, die hun eigen egomechanismen doorzien, in zoverre, dat ze niet meer aan mij hoeven te vertellen hoe ik mijn leven moet inrichten. Ik heb behoefte aan mensen die mijn gelijke zijn.

En het is wederzijds. Ik hoef me niet meer boven een ander te stellen, want dat deed ik óók, want alles is natuurlijk een spiegel. Ik deed dit omdat dit de enige manier was waarop ik kon omgaan met de schuldgevoelens dat ik iemand iets had aangedaan, dat ik een 'slecht persoon' was door mijn behoeften aan te geven. Als ik me dan boven de ander stelde - en boven mezelf - kon ik het van een afstand bekijken en helen, dacht ik. Maar het is niet mijn verantwoordelijkheid als iemand wordt getriggerd door mijn zijn. Ik stel me nu niet meer boven de ander, en ik laat niet meer toe dat iemand anders zich boven mij stelt door te geloven in de oordelen van de ander, als een cadeautje dat ik gewoon weer teruggeef. En dát is pas bevrijdend. Niet 'goed' of 'slecht' te zijn, maar gewoon te zijn. En mijn energie voornamelijk nog te geven aan dingen en mensen die me gelukkig maken. Zonder iets te hoeven fixen. Gewoon omdat het stroomt, omdat het wérkt.

En overigens wil ik nog steeds beroemd zijn met het uitgeven van mijn boek. Niet omdat mij aan iets ontbreekt, maar omdat het nou eenmaal fijn is om liefde te krijgen. En ik héb tenslotte poort 56.3, die graag in de spotlights staat ;) 

Met deze blog maak ik mezelf behoorlijk kwetsbaar. Ik leef mijn leven met vallen en opstaan, en ik deel dit. Ik geef een inkijkje in mijn helingsproces, ik laat mijn schaduw zien, ik heb het over de band met mijn moeder, ik geef mijn zwakke plekken aan, ik zeg dat ik beroemd wil zijn en ik leg uit hoe mijn egomechanisme in elkaar zit. Ik geef mijn fouten toe, en ik merkte dat ik de waarheid niet bezat waardoor ik de eerste blog weer verwijderde - en zoals je hebt kunnen lezen, is de verleiding dan groot voor mij om de waarheid van een ander boven de mijne te stellen. Daar stel ik me nu ook weer voor open, als ik deze blog publiceer. Ik heb dan weliswaar mijn 7e chakra geheald, maar dat betekent niet dat deze koorden niet opnieuw kunnen gaan ontstaan. Thema's die je in je leven hebt, keren namelijk keer op keer terug in een andere vorm. Ik kan wel besluiten er klaar mee te zijn dat ik het perspectief van een ander boven mij stel, en een intentie is natuurlijk heel krachtig, maar het blijft in mijn blauwdruk zitten dat ik me hierin ontwikkel. Ik zal niet dezelfde fout nog een keer maken, maar ik kan wel weer nieuwe fouten maken, die voortborduren op ditzelfde thema.

En deze week - door de transits - groeide ik daar een stukje in. De Human Design-blauwdruk geeft aan welke thema's je komt ontwikkelen, en samen met je Enneagramtype kom je al behoorlijk ver in het doorzien van jouw ego en je ware zelf. Maar je bent pas klaar als je dood bent. En dat vind ik een heel fijne realisatie, want dat betekent dat ik tot die tijd nog flink kan doorgroeien! En dat ik dat eindeloze boek een keer uit kan gaan geven.

donderdag 6 april 2017

Maart

Aan het einde van elke maand, en aan het begin van de volgende, heb ik een reflectieperiode. Dat komt omdat ik dan ongesteld ben. Een natuurlijke periode om 'in ceremonie' te gaan, het oude los te laten en diepe inzichten op te doen vanuit de helende vrouwelijke kracht. Mijn maanritme valt zo lekker samen met het maandritme, en dus kan ik aan het einde van dit jaar zien hoe elke maand eruit zag. Handig, dat kanaal van ritme, dat maakt de boel lekker logisch. Om dit proces van reflectie zichtbaar te maken - vooral voor mezelf, maar misschien is het ook leuk voor anderen - schrijf ik een blog met foto's van de betreffende maand erin.

In maart scheen de zon weer met een grote spotlight, en na een periode van weerstand omarmde ik dat toch volledig, door een goede meditatie in de tuin waarin ik me weer afstemde op de natuur.
De intentie die ik mezelf voor maart had gesteld was: dat ik een goede balans vind tussen naar binnen keren en naar buiten treden, en mijn introverte schrijfritme integreer met de extraverte dingen. En holy crap, dat heb ik gedaan. Met veel pijn en moeite. Eindelijk kwam dat weer in balans. Een korte samenvatting:

Ik heb in maart veel geschreven aan mijn verhaal. Doordat ik zo gericht was op mijn eigen proces door in mijn introverte bubbel te zitten, kwam één van mijn vriendschappen op scherp te staan. De rest van mijn sociale kring gaf mij juist veel ruimte, steun en liefde, waarvoor mijn eeuwige dank, want ik kies niet zomaar voor egoïsme, ik kies voor zelfliefde, juist uit liefde voor de wereld en alles wat leeft - zelfliefde is mijn toegang tot onvoorwaardelijke liefde, tot naastenliefde. Maar die ene vriendschap... au.

Symbolische weergave van mijn aanvankelijke houding betreffende sociaal contact.
Ik heb in maart weer allerlei nieuwe mensen ontmoet en sta weer helemaal open voor sociaal contact, en nu vanuit een versterkte innerlijke positie. Niet dat ik voorheen alles van mezelf opofferde in mijn contacten, maar blijkbaar ging het niet zonder gevolgen om me écht te richten op het leven van mijn droom, en gaf dit geboorte aan het volkomen onvermogen om nog werkende compromissen te sluiten waarbij ik weer iets inleverde. Ik was letterlijk vol van mezelf, en had weinig ruimte voor anderen. Dat maakte grote impact op mijn eigen leven en op dat van de mensen om me heen. Dat maakte dat ik écht, écht niet meer kon afwijken van mijn pad, want dat had dan écht, écht desastreuze gevolgen. Ik revalueerde dus mijn verantwoordelijkheden, en ging na waar ik nog wel en niet aan kon voldoen.

Een nieuw kamerplantje waar ik de verantwoordelijkheid voor heb genomen.
Verantwoordelijkheid is alleen datgene waar ik een antwoord op heb. Daarom heet het ook verantwoordelijkheid. Daarbij is het 'antwoord' een innerlijke respons, een energie krijgen, een openen en gaan stromen en 'weten' wat er moet gebeuren. Als ik dat 'antwoord' niet heb, dan kan ik ook de verantwoordelijkheid niet dragen. Dat is geen slimme manier om me aan mijn verantwoordelijkheden te onttrekken, maar het betekent dat ik gewoon écht niet goed kan reageren. Dat ik, ook al zien andere mensen iets als mijn verantwoordelijkheid (jeej, het projectieveld van de 50.5), die toch niet kan oppakken. Ik wil het misschien wel, ik wil het met alle liefde fixen en mensen helpen enzo, maar alles wat ik dan doe brengt me dan alleen maar dieper in de penarie. Ik kan het niet fixen, als ik geen antwoord voel. Mijn acties zullen dan ontwrichten en chaos zaaien, mijn woorden zullen volledig inconsequent zijn en mijn eigenbelang krijgt de lading van puur egoïsme.

Met andere woorden: voor mij is 'verantwoordelijkheid' geen set morele, mentale overtuigingen van goed en kwaad en hoe het hoort. Het is puur een fysiek gevoel van 'ja, die kan ik wel nemen', en 'nee, daar kan ik niets mee, sorry, niet mijn verantwoordelijkheid'. Heel pragmatisch. Heel immoreel. Met álle mogelijkheid om er diepgaande conflicten door te krijgen.

Uh... hoe is deze foto relevant voor dit verhaal? Eerst jezelf voeden, dan de ander? Met bijvoorbeeld deze goddelijke paddestoelenrisotto met gekarameliseerde pompoen en ui, en een beetje rucola?
Hou ik dan helemaal niet van de ander, als die iets van me vraagt dat ik niet kan geven? Natuurlijk wel! Maar ik doe de ander alleen maar pijn als ik iets probeer te geven wat ik niet kan geven! Het is zo'n cliché, maar zo waar!

Dat was het proces waar ik in maart doorheen ging. Ik heb echt grote sprongen gemaakt in mijn heling. Ik merk dat de problemen die ik nog heb, zo scherp staan afgetekend als een havik tegen een lege lucht (Ursula Le Guin-referentie, iemand?) Ik heb het licht van de zon alle oude dingen laten wegbranden die voor mij het leven van mijn droom in de weg staan - gevoelens van schaamte (en schuld) over wie ik ben, vooral.

Door dit proces was ik een aantal maanden sterk in die schaamtegevoelens aan het vibreren: ze kwamen allemaal omhoog doordat ik zó enorm sterk voor mezelf koos. Aangezien ik mijn gevoel negeerde in een moment van emotionele overweldiging, heb ik met een klein steentje van een actie uit schuldgevoel een lawine in gang gezet die mij op een zeer ongewenste manier heeft laten zien waaróm ik even geen sociaal contact kon leggen, wat de wijsheid daarin was, en hoe destructief het voor mij en de ander was om dat tóch te doen. Niet alleen in die vriendschap, maar ook in een ontmoetingsdag begin maart die een fiasco werd. Alsof je met iemand gaat afspreken terwijl je een beerput aan het uitscheppen bent - ja, natuurlijk wordt de ander dan ook vies, en natuurlijk maak je de ander met je goedbedoelende vieze handen dan alleen nog maar viezer. Soms moet je in je helingsproces even alle deuren dichtdoen, ter bescherming van jezelf en de ander. Dát is pas verantwoordelijkheid nemen. En dat was mijn les van maart. Beter laat dan nooit. Neem het maar van mij aan: als je je gevoel niet volgt, zogenaamd uit liefde en opoffering voor iemand anders, zal dat alleen maar schade aanrichten. Dus alsjeblieft, maak deze fout niet, want hij doet pijn, en volg je gevoel, wees egocentrisch! Op de lange termijn zal je er de wijsheid van inzien, ook al lijkt het misschien liefdeloos en is het eng om mensen even van je te vervreemden. Maar je gevoel heeft het áltijd bij het juiste eind.

Inspiratie/obsessie deze maand:

Troye Sivan: omdat hij ook veel arrogantie in zijn chart heeft, en toch volledig zichzelf durft te zijn en in de spotlights staat en zijn dromen waarmaakt, en door zijn eerlijkheid en openheid veel fans heeft. Ik was volkomen geobsedeerd door zijn muziek en zijn persoonlijkheid, want dat schaamteloze moest ik diep opslurpen. (Hm, dat klonk vies.)
PLUS: kijk dat perfecte gezicht dan! *fangirl*