donderdag 22 juni 2017

"Vertrouw op je hoofd"

Dit was de boodschap die ik vandaag (16/6) doorkreeg in een Reading. De persoon tegenover me zat namelijk heerlijk te flowen in haar gevoel en leefde vanuit haar hart, en het stukje dat ze ontkende, was juist het verstand. Die mocht daarmee op één lijn komen, door erop te vertrouwen.

Aangezien een Reading altijd een spiegel is, gold dit ook voor mij, dus ik wil hem gaan onderzoeken in deze blog. Het verstand kan namelijk nogal terzijde geschoven worden in de spiritualiteit. In het begin is dat goed, want we moeten (oké, laat ik het liever zeggen: we mógen) (maar serieus, over sommige dingen mag je gewoon oordelen) (en ik vind dit dus een moeten) collectief stoppen met uit dat verstand te leven, en in plaats daarvan onze keuzes baseren op ons gevoel. En dus zijn alle boodschappen om dan te stoppen met geloven in wat je denkt op hun plek. Iemand die in dat stadium is en deze blog leest, zal hierdoor dus ontkracht worden en er alleen maar door terugvallen in hun denkvalkuilen, als ze het al van me aannemen.

Maar als je al wat langer bezig bent met bewustwording, zit er juist een addertje onder het gras, en als je mij al wat langer volgt, snap je wel dat ik die er graag uittrek. Weer een spirituele mythe gevonden! Misschien wel eentje voor gevorderden, zoals ik al uitlegde, maar toch, een belangrijke stap: het is juist wél goed om op je hoofd te vertrouwen. Daar zitten spirituele mythes omheen dat het denken op één of andere manier gestopt zou moeten worden en dat een leeg hoofd gelijkstaat aan het bereiken van het nirwana. Alsof dat kan. Zelfs mensen met een niet-gedefinieerd ajna of hoofdcentrum zullen te maken hebben met gedachten die langswaaien.

Hoe meer je vanuit je hart en gevoel gaat leven, hoe meer je verstand zijn natuurlijke rol kan gaan vervullen. Alsof je zwemt in de flow, maar je hoofd af en toe boven water uitkomt voor lucht. Weet je wel, net als dat ademgat van dolfijnen. Lucht staat in dit geval voor reflectie, nadenken, op verhaal komen. Wat heb je aan het leven zonder verstand? Dan kan je net zo goed meteen een lobotomie aanvragen. Volgens Human Design is het hele doel van ons bewustzijn om toeschouwer te zijn in de film van ons leven, en is precies dat bewustzijn het deel van ons dat verdergaat als we sterven, dat onze levenslessen verzamelt. Leve het denken!

Als je eenmaal in de spiritualiteit bent gestapt, zijn het tradities als het boeddhisme en verdraaiingen daarvan die ons afhouden van de kracht van het denken. Veel meditaties zijn erop gebaseerd om het lawaai van het denken wat zachter te draaien. Veel spirituele one-liners propageren dat je niet moet oordelen, niet negatief moet denken, uit je hoofd in je gevoel moet komen etcetera. Prima boodschappen, als je ze weet te plaatsen. Het begin van spirituele bewustwording. Dat verstand moet dan gewoon een tandje lager, anders kun je niet bij je gevoel komen. Maar als je daar eenmaal bent...

Je verstand is niet je vijand. Je verstand is juist ook een deel van jou dat het beste met je voor heeft. Zie een gedachte als het topje van de ijsberg van de emoties die eronder zitten. Als je een zogenaamde 'negatieve' gedachte hebt, betekent dit alleen maar dat je een emotie in jezelf ontkent. Die gedachte probeert je aandacht daarop te vestigen, door zich te herhalen en herhalen, tot je het begint te voelen. Als je al goed kunt voelen, kun je daar even doorheen vliegen en terug bij die gedachten uitkomen.

Als het zo makkelijk was om positief te denken, zou je het wel de hele tijd doen, toch? Natuurlijk, je werkelijkheid creëren en manifesteren kost creatieve kracht, en dat kan je hersens flink doen kraken, maar toch, het zou vanzelf gaan, want het is hoe onze levensvorm bedoeld is. Alleen doen we het niet vanzelf. We zitten met die negatieve gedachten. Die komen alleen maar voort uit oude trauma's, die nog doorvoeld willen worden. Het kost een tijd van hercallibreren om je verstand, gevoel en hart weer op elkaar af te lijnen, zodat ze samen gaan werken. Alleen dán pas heb je iets aan kreten als 'positief denken'.

Een gedachte is als een zonnestraal die je helemaal terug kunt volgen tot aan de bron: de zon, jouw essentie. Een gedachte is een voortvloeisel van jouw bron, en is dus per definitie net zo heilig en spiritueel als jouw hogere zelf. Elke gedachte. Als je gelooft in de spirituele waarheid dat je gedachten zou moeten uitroeien als onkruid - en meteen ook het 'oordelen' als het kind met het badwater weg gaat spoelen - dan ben je delen van jezelf aan het amputeren. Ik gebruik misschien heftige woorden, zoals lobotomie en amputatie, maar dat is wat het is, energetisch gezien, als je iets in jezelf ontkent: het is net alsof je een deel van jezelf probeert weg te hakken.

Niet alleen kunnen gedachten je dus terugleiden naar de kern van je emotionele trauma, zodat je dat kunt helen, en van daaruit naar je essentie, maar ook is het oordelen heel belangrijk. Daar heb ik al een blog over geschreven voor Jong Bewust. Samengevat: als je je onderscheidingsvermogen gaat wantrouwen, verminder je ook je vermogen om je grenzen te stellen en te gaan staan voor jouw waarheid. Daarmee ontkracht je jezelf, en dat is het tegenovergestelde van spiritueel bezig zijn. Spiritualiteit gaat er in essentie om dat je in je eigen autoriteit gaat staan.

Verder is het gevaar dat je je helderwetendheid kunt gaan ontkennen. Dat is wat ik heb gedaan. Helderwetendheid is één van de vier vormen van paranormaal (bovenzintuiglijk) waarnemen, verbonden aan het HD-hoofdcentrum/kruinchakra. De andere drie zijn helderziendheid, heldervoelendheid en helderhorendheid. Je kunt een natuurlijke voorkeur hebben voor één daarvan, maar je kunt ze ook allemaal tegelijk gebruiken. Ik dacht altijd dat ik ze allevier in gelijke mate gebruikte, maar ik denk (weet) nu dat vooral helderwetendheid bij mij actief is. Alleen is deze niet zo grijpbaar als de anderen. Misschien dat voor een normaal mens heldervoelendheid al zweverig en ongrijpbaar is, maar voor mij is dat toch behoorlijk fysiek. Je voelt iets, en dat is heftig, bam, klaar, dat is duidelijk. Met helderziendheid zie je een beeld of een hele film en met helderhorendheid hoor je woorden of hele teksten in je hoofd (of oren). Dat was er eerst nog niet, en dat komt dan ineens binnen. Maar helderwetendheid is een veel subtieler zintuig. Zodra ik iets weet, is het net alsof ik het altijd al geweten heb. Daardoor is het gemakkelijk om eraan te twijfelen. Want waar komt dat vandaan? En hoe kan ik dat ineens zo zeker weten? Er is niet eens het 'bewijs' dat de andere vormen van helderwaarnemen hebben: ik heb niets gevoeld of gezien of gehoord, ik 'weet' gewoon iets. Net zoals ik weet dat mijn rechterhand mijn rechterhand is. Dat ongrijpbare gevoel van: hé, maar dit is toch hoe het hoort?! Maar ga maar eens nadenken over rechts en links. Hoe meer je dat probeert te vatten, hoe meer het je ontglipt, zo abstract is het. Zo is het ook met mijn helderwetendheid. (Kijk dat volledig open hoofdcentrum van mij maar: dat betekent geen vast handvat hierop!)

Als je (ik dus) dan ook nog bent verleid om te geloven dat 'denken niet spiritueel' is, of iets in die trant, dan wordt het helderwetendheid wel heel moeilijk gemaakt. Want dat is dan immers ook niet spiritueel. Je moet niet denken dat je van alles weet. Dat is betweterigheid, intellect, nadenken, en dat mag niet. Je moet immers vertrouwen op je gevoel, want dat doen spirituele mensen. Plus, de meester weet het altijd beter. Oh wacht, daar komt ie vandaan! Uit dat stomme schoolsysteem! Een oude conditionering, vervormd tot iets wat spiritueel klinkt! Slim ego! Applaus!

De reden dat ik dit niet als blog op Jong Bewust publiceer, is omdat het een waarheid is waar alleen mensen die al stevig in hun innerlijke gevoelsautoriteit zijn verankerd, door bekrachtigd kunnen worden. Anders kan deze blog juist je ontkennende ego voeden met het idee dat je denkvalkuilen de place to be zijn. Als je net bent begonnen met bewustwording, is het verstandig om even uit dat verstand te gaan. Uiteindelijk kom je er wel weer bij terug, zoals ik nu heb gedaan, en krijgt het de juiste plek. Niet als autoriteit, maar als getuigenbewustzijn en tool om mee te bidden en creëren. De verstandsautoriteit is nogal een taai onkruid om uit te wieden, want we hebben duizenden jaren ons verstand als autoriteit gehad, en zijn nog maar relatief kortgeleden geëvolueerd naar een soort met een gevoelsautoriteit. Ongeveer rond de tijd dat Sense & Sensibility werd geschreven, zeg maar. We zijn nog ukken wat dat gevoel betreft. De meeste mensen in de westerse wereld hebben hun hele gevoel voor het gemak maar onder het tapijt geschoven. Want gevoel is eng, daar heb je geen controle over. Het verstand dacht nog steeds de touwtjes in handen te hebben in onze cultuur, maar dat is een schijncontrole, die je een leven vol weerstand oplevert. Vandaar dat het zo belangrijk is om uit je hoofd en in je gevoel en je hart te komen. Die zijn over het algemeen ondergesneeuwd. Ik benadruk het nog maar even, voor de duidelijkheid. Ik wil je ook uitnodigen om eerlijk te voelen waar jij staat. Ben je gegrond en zit je in je hart en in je gevoel? Of is je verstand een toevluchtsoord om uit je lichaam en je gevoel te vluchten?

Mocht de toon van deze blog je irriteren, dan zit je verstand waarschijnlijk nu niet op één lijn met je hart en gevoel, en/of stel je de autoriteit van een ander (mij dus) boven je. Dat is een lading die in ons kruinchakra kan zitten, waarin er letterlijk iemand boven je kan staan als je hebt geleerd om je eigen waarheid te ontkennen. En door dat brieke schoolsysteem van ons (of erger nog, religie) kennen we die allemaal wel.

Even wat opbiechten. Het is eigenlijk iets waar ik bang voor ben, dat ik autoritair overkom, of betweterig, en het kwetst me als mensen me daarvan beschuldigen. Ik had mijn verstand namelijk in de schaduw gesteld, en daarmee ook mijn helderweten. Ik veroordeelde het zelf al, en daardoor werd het een pijnpunt waar anderen me in konden raken. Vandaag heb ik dat weer geïntegreerd in mijn bewustzijn. Ik deel mijn helderwetendheid vanaf nu dus onbevreesd. Ik kreeg als sleutel om hier humor bij te gebruiken. Ik vertrouw erop dat de inzichten en inspiratie die ik heb, belangrijk zijn. Als ik het gevoel heb dat ik iets moet delen, dan zit iemand erop te wachten. Dat voelt heel krachtig en rustig. Ik vertrouw weer op mijn helderweten.


Resoneer je hiermee? Voel je schaamte rondom je intelligentie of je intuïtie? Wil je je vertrouwen in jouw helderweten ook terugkrijgen, zodat je het onbevreesd kan delen? Dan komt hier de call to action! Ik weet niet of ik dit marketinggedoe ooit in de vingers krijg, voelt zo lekker ongemakkelijk, maar goed, dat is iets voor een andere blog... Je kunt een sessie met mij boeken (zie hier voor tarieven) via roos@jongbewust.nl om te kijken wat voor blokkades er zitten op jouw heldere weten, zodat je een stap kunt maken om je bewustzijn te gronden en integreren met je gevoel. Jouw bewustzijn is namelijk magisch en in staat om hele werelden te scheppen! Je kunt er zowaar paranormale synesthesie van krijgen als je dit allemaal gaat integreren. Ik wil je graag helpen de laagjes af te pellen die belemmeren om je unieke bewustzijn te gronden en optimaal te gebruiken. Je intelligentie mag er zijn. Er zitten mensen op jouw inspiratie te wachten. Alleen jij hebt namelijk jouw perspectief te bieden! Tijd om weer op je hoofd te vertrouwen.

zaterdag 17 juni 2017

De oorzaak van eczeem

Ik geef mezelf de vrijheid om deze blog niet te publiceren. Sinds de start van deze maand heb ik namelijk weer eczeem gekregen, een beetje maar, nadat dit maandenlang genezen was. En daarbij komen emoties als schaamte naar boven, en de drang om mezelf te verstoppen. Hierover schrijven is dus wel het laatste dat mijn ego wil doen.

Mijn huid is genetisch gezien mijn zwakke plek, zoals we allemaal onze zwakke plek hebben. Als ik in balans ben, heb ik er geen last van. Maar dit is waar het fysiek merkbaar wordt als ik met iets zit. Ik heb het geërfd van mijn oma en het begon zich al op jonge leeftijd te manifesteren (na de vaccinaties). Het punt van fysieke kwalen is dat de oorzaak ervan onbewust is - anders had het zich niet fysiek hoeven te manifesteren.

Met de kennis en ervaring die ik de afgelopen tien jaar over dit ziektebeeld heb opgedaan, heb ik meerdere aanknopingspunten. Emotioneel gezien gaat dit over het onderdrukken van mijn woede (het zit ook bij mijn lever), wat te maken heeft met het stellen van grenzen. Toen ik begin 2017 een duidelijke grens stelde (waardoor ik mijn beste vrienden van me vervreemdde), genas mijn eczeem. Mooie ruil en heel erg liefdevol naar mezelf, zegt mijn hart. Lekker egoïstisch en gericht op zelfbehoud en ik ben een afschuwelijk persoon en zou me diep schuldig moeten voelen, zegt mijn innerlijke criticus. Maandenlang is het weggeweest. Ik was authentiek en liet mijn innerlijke gevoel zichtbaar worden in mijn realiteit. Huid gaat namelijk ook over zichtbaarheid en de stromende wisselwerking tussen binnen en buiten.

Mentaal weet ik dus hoe het ziektebeeld in elkaar zit. Maar waar zit die woede nu dan? Er is iets nieuws geblokkeerd, waardoor het ziektebeeld weer is teruggekomen. Welke grens mag ik gaan stellen? Wat zit er in mij dat zichtbaar wil zijn in de realiteit, waar ik me voor schaam en wat ik wegdruk?

Ik weet het nog niet, en ik ben er een beetje bang voor. Ik draai er omheen. En dus zit ik al twee dagen weg te zinken in een depressie. Ik eet veel en kijk tv-series. Ik isoleer mezelf. Ik heb wanhopige gedachten. Ik voel me schuldig om die gedachten. Mijn innerlijke criticus slaat me om de oren met spirituele kreten als 'denk positief' en 'wees dankbaar voor wat je wél hebt' en 'belast hier niemand mee, want je moet je eigen verantwoordelijkheid nemen' en 'je bent nu je noodlot over je af aan het roepen met deze lage vibraties en precies aan het manifesteren waar je bang voor bent' en 'laat dit aan niemand zien, je moet een positief imago uitstralen, want spirituele mensen zijn positief'. Zo irritant hoe je ego spirituele waarheden gaat verdraaien. Dat is de schaduwkant van de spirituele mens: alle waarheden kunnen slim verdraaid worden door het ego en zijn dan moeilijker te detecteren of door te prikken. Ik droom over bezetenheid, demonen en over Voldemort. Ik ben overduidelijk een duister deel in mezelf aan het ontkennen, en het zit achter me aan en weet precies hoe het op mijn zwakke plekken moet inspelen. Het is éng. Tot nu toe heb ik ervoor gekozen om het niet aan te gaan. Of nou ja, gekozen: ik had er de ruimte niet voor.

Nu ik mijn emoties zo opschrijf en het zichtbaar maak (wat therapie op zich is bij eczeem), komt er een kiertje licht en inzicht naar binnen vallen. Ik realiseer me dat ik hierbij om hulp kan vragen. Dus dat doe ik, in eerste instantie naar mijn gidsen, god en het universum. Die zullen me de juiste ingevingen geven om dit te ontrafelen.

Ik voel een heel duidelijke respons bij het publiceren van deze blog. Ik weet dat ik me er vreselijk nerveus door ga voelen. Want mijn ego schreeuwt nu dat ik mijn zwakheden niet mag laten zien en probeert mijn pijn te beschermen. De positieve intentie daarvan doorzien helpt me om mijn bange egootje bij de hand te nemen, en het emotionele kindje dat nu tevoorschijn komt te troosten. Stap 1. Wie weet deel ik de volgende stappen ook nog wel.

dinsdag 13 juni 2017

Het eiland in- en uitademen

Ik had het idee om een social media-detox te doen tijdens mijn vakantie, maar dat is jammerlijk mislukt. Experiment geslaagd. Nu weet ik namelijk hoe belangrijk het voor me is om mijn gedachten te gronden via taal, door te internaliseren wat mij overkomt en daar vervolgens mijn lessen uit te trekken. Dat doe ik in mijn privédagboek, dat doe ik in mijn verhaal, dat doe ik online, dat doe ik door te praten met wie het maar horen wil en ook soms met wie het niet horen wil. Kortom: ik ben nogal van de expressie. Zo houd ik mezelf in balans. Dat wist ik al wel, met die aarde in 56.3 etcetera, maar toch dacht ik nog zonder te kunnen. Alsof radiostilte een nobele, geascendeerde staat is die ik zou moeten bereiken. Pff. Zodra ik ga streven naar ascentie ga ik de verkeerde kant op. Want meestal ben ik dan iets in mezelf aan het ontkennen. (Goeie spirituele tip.)


Laat ik het dus voluit over mijn vakantie gaan hebben! Ik ben op Oerol (#festivaleiland) op Terschelling. Ik schrijf hier gewoon door, maar aangezien ik met mijn derde boek ben begonnen (dat boek van mij blijkt niet alleen een tweeling, maar zelfs een drieling te zijn) heb ik vooral nieuwe inspiratie en wat afstand nodig. Zeg maar de lucht die de slagroom opklopt. Een outline schrijven is niet een kwestie van in de flow zoveel mogelijk woorden neerhameren, maar diep ideeën inademen en dan een paar bruikbare plotpunten uitademen - met flink wat afleiding tussendoor. Ideaal dus om dat tijdens een vakantie te doen. Geweldige timing dat dit tijdens mijn vakantie gebeurt. Ik kan mindless tussen de duinen door sjezen, één worden met het eiland, meegenomen door de schitterende natuur en de bekorende cultuur, en door mijn geconsenseerde schrijfwereld-identiteit recht in de onmetelijke blauwe hemel vallen die mijn essentie is, een fantastisch decor voor de babbelende stemmen in mijn hoofd, die grijpen en oordelen. Genieten van die stemmen, ze gebruiken en ze dan geen aandacht meer schenken uit genot om de wereld en de duingeuren en dan weer in ze verdrinken, maar merken dat ze steeds stiller worden, weggevaagd door het eilandgevoel. Af en toe neem ik een hapje cultuur, op een festivalterrein waar ik me in no time weer van kan terugtrekken, zodat ik me in het huisje kan verschansen dat we gehuurd hebben om op verhaal te komen. Eén dag duurt zo dagenlang, waarbij mijn korte-termijngeheugen plaatsmaakt voor een voortdurend besef van het nu.

Nou, als dat niet klinkt als inspiratie, weet ik het ook niet meer! Ik heb zelfs mijn intentie voor juni gemanifesteerd en een nieuwe Reading-opdracht gekregen. Ik begon al te twijfelen of ik dat écht wilde (of nou ja, ik 'begon' niet zozeer als dat ik er naar terugkeerde, zucht, het blijft een dingetje, misschien toch maar weer eens hulp bij vragen, of niet), maar ziehier, het kiest z'n eigen timing en vorm, tussen de twijfels door laverend om mij te bereiken.

Bovenstaand stukje schreef ik gisteren. Vandaag paste de voorstelling die ik bezocht perfect bij mijn wegvallende gedachten, geïnspireerd door het werk van de dichter Rutger Kopland.
"Zo dwalen gedachten, dwalen ze zich herhalend als beken door bergwei, altijd een beetje anders,
altijd een beetje hetzelfde, allemaal naar iets verlangend, een ergens, elders een herinnering zoekend daar naartoe."



Mijn gedachten werden even gedragen, en het was troostrijk om te beseffen dat ik niet de enige ben met gedachten die echoën en zoeken en zich altijd herhalen en dan toch weer anders zijn, om dit uitgebeeld te zien met zoveel zorg en kunde in de handen van een performer die de opeenstapelende gedachten fladderend uitbeeldde, in de veilige beslotenheid van mijn koptelefoon samen met het publiek, op een stoeltje in de duinen, kijkend naar twee mensen die door het landschap dansten en voordroegen en teksten uitbeeldden in een intuïtieve choreografie terwijl ze naar de lege lucht keken om niet-bestaande vogels te volgen en woorden op de duinrand schreven. Geluiden van vluchten ganzen zoals ik thuis altijd hoor en beschreven wat ik daar altijd bij voel, zo dun in de lucht, in een diepte die een soort medelijden is. In plaats van dat ik mijn eigen gedachtegang had tijdens de voorstelling, die zich op een afstandje van de ervaring zelf bevond, verving de voorstelling mijn gedachtegang. Voor dat kon omslaan in heimwee, werd het alweer troostend afgebouwd, door een moment van stilte en een laatste gedicht dat een lege plek benoemde, als een jas om ons heen, waar we in neer konden vallen...

Misschien leer ik zelfs nog wel om standaard een notitieboekje op zak te hebben om mijn ideeën in op te schrijven, in plaats van ze dwangmatig in mijn hoofd te moeten herhalen tijdens wandelingen. Morgen is de laatste dag van mijn vakantie, dus ik heb nog even de tijd om notitieboekjesdiscipline te leren én om mijn globella te bruinen (dat plekje tussen je ogen waar je zonnebril rust).

Grappig, ik was helemaal niet op zoek naar inspiratie, want dat had ik al. Maar ik ontvang deze overvloed volledig! Blijkbaar is vakantie nemen van je droom, gewoon het doorwerken aan je droom zonder al die zorgen daaromheen. En dat is precies wat ik wou bereiken met die social media-detox.

woensdag 7 juni 2017

Het lot van de moordenaar - Robin Hobb

*waarschuwing: spoilers in overvloed - dit is niet echt een recensie, maar eerder een persoonlijke uiteenzetting van de emoties en besluiten die ik had in reactie op dit boek*

Holy crap. Ik dacht begin vorige week: ik ben benieuwd wat ik allemaal aan leuke dingen ga inplannen rondom het schrijven deze week, zoals sociaal contact en dergelijke. Ik wist dat op vrijdag het nieuwste boek van Robin Hobb zou uitkomen. Iets fluisterde me in dat het er dinsdag al zou zijn, en nadat ik de warrige informatie hierover op internet had gecheckt, besloot ik maar gewoon op de fiets te stappen om te kijken of het boek in de boekwinkel lag. Het boek was er. Ik beschermde het als een baby op de terugweg. Onderweg vloog er een bij op mijn buik (Bij is één van de hoofdpersonen). Gesterkt door deze flow begon ik warm en tevreden te lezen. Koud en emotioneel getraumatiseerd legde ik het weer weg, in de kleine uurtjes van de nacht op donderdag en vrijdag. Daar ging mijn week: volledig geabsorbeerd door het lezen en beleven van dit boek.

Ik ben er nog steeds niet over uit of ik het een goed boek vond of niet. (Edit: ik ben er over uit: ik vond het geen goed boek.) Feit is dat het behoorlijk wat met me heeft gedaan. Ik kon mijn verplichtingen niet eens nakomen - maar goed, als het op sociale verplichtingen aankomt heb ik in deze levensfase sowieso geen grote talenten - en kwam terecht in een waar rouwproces. Ik heb nog nooit nachtrust verloren over de dood van een echt persoon, hoeveel ik ook van hen hield, maar door dit boek heb ik die nacht geen oog dicht kunnen doen.

Ik ben al tien jaar een trouwe Robin Hobb-fan. Zij is degene die mijn droom om schrijfster te worden heeft gevoed en gevormd, samen met Tolkien en J.K. Rowling. Doordat ik Het Lot van de Nar voor de tweede keer uitlas op achttienjarige leeftijd, en niet wist wat ik met al mijn inspiratie aanmoest, begon ik aan het verhaal dat ik jaren later weer heb opgepakt, en waar ik nu weer zo hard mee bezig ben. Het is een directe respons op de wereld van Robin Hobb en als je het ooit leest, zul je zien hoe, want ik heb het niet direct verborgen. Zo is de ene hoofdpersoon een nar (want dat vind ik zo'n leuke rol) en is identiteit één van de thema's van het verhaal. Zelfs de magie is gelijkend - shite, dat blijkt nu, nu die tot de oorsprong terug is gevolgd naar dat zilver. Vreemd genoeg zijn er meer overeenkomsten (zoals tussen Bij en mijn eigen hoofdpersoon), terwijl ik die toentertijd nog niet kon weten, en die ik al in mijn eigen verhaal had verwerkt vóór Hobb het vervolg van de serie had uitgebracht - Big Magic... Ik heb wel meer van zulke synchroniciteiten rondom mijn schrijfproces meegemaakt, ook toen ik out of the blue het boek van een bevriende schrijver mocht proeflezen dat eveneens een soortgelijke hoofdpersoon had.

Hoe dan ook, de boeken van Robin Hobb betekenden veel voor me. Niet alleen in mijn proces als schrijfster, maar ook als veilige haven in mijn tienertijd, toen ik niet bepaald lekker in mijn vel zat. Nu was het andersom: ik zat wél lekker in mijn vel, en het boek was verre van een veilige haven. Sterker nog, het begaf zich naar een heel onveilige haven. Haha, leuk grapje. Spoiler.

Ik heb gelukkig een aantal supportsystemen op internet gevonden (a.k.a. facebookgroepen en fora) waar ik ontdekte dat ik niet de enige was die het zo'n heftig boek vond, en zeker niet de enige die zich teleurgesteld voelde. Tweedehands PTSD, zoals Doreen Virtue zegt: trauma door getuige te zijn van het trauma dat een ander overkomt. Je lichaam maakt geen verschil tussen de tranen om iets dat je niet echt overkomt, en de tranen om iets dat je wel echt overkomt. En over 'echt' valt ook te twisten, en daarbij haal ik graag dat citaat van J.K. Rowling aan, geparafraseerd naar het Nederlands: 'natuurlijk speelde het zich af in je hoofd, maar maakt dat het minder echt?'

Ik was rauw en een emotioneel wrak, kan ik wel zeggen, zonder te overdrijven. De hele dag kwamen er half-verwerkte scenes bovendrijven, waar ik niet meer de emotionele capaciteit voor had. Ik liep rond met slaapgebrek en ging door alle fases van rouw heen: eerst verdriet, toen ontkenning, onderhandeling, boosheid, en uiteindelijk acceptatie. Ik heb behoorlijk veel online gerant. Uiteindelijk besloot ik dat ik het boek, de personages en de keuzes van de schrijfster wilde begrijpen, en dat ik in ieder geval vrede wou hebben met de manier waarop Hobb haar serie over de Ouderlingen heeft afgerond. Ik hoefde het niet leuk te vinden, als ik me er maar mee kon verbinden. En dat heb ik gedaan, in een lange tekst (eerst even lid van de facebookgroep worden als je 'm wilt lezen) waarin ik probeerde het vanuit een ander perspectief te zien. Tot mijn verrassing werd mijn 'dissertation' (geen idee wat dat is, maar zo werd het door iemand genoemd) geliket door de britse editor van Robin Hobb, die al 20 jaar met haar samenwerkt. In mijn hoopvolle brein valideerde dit natuurlijk keihard mijn eigen proces als schrijfster en kreeg ik allemaal triomferende visoenen over publicatie, om deze fortuinlijke gebeurtenis volledig uit te melken, Wet van Aantrekking-gewijs.

Het was echter bijzonder hoezeer mijn schrijfproces tijdens en na het lezen van dit boek onverstoord bleef. Ik werd niet van mijn sokken geblazen door de superioriteit van Robin Hobb's kunde, zoals dat me vroeger wel gebeurde. Ik maakte eerder een aantal beloftes aan mezelf - nooit ga ik zoveel geweld gebruiken om mijn ongenoegen over de staat van de wereld uit te drukken, seks vind ik wél belangrijk als culminatie van liefde, donker realisme is prima als het maar tot heling leidt - waarmee ik me juist afzette tegen Hobb. Ik neem aan dat dit een belangrijke mijlpaal is: je afzetten tegen je idool en beseffen dat je alleen kunt staan.

De dingen waar ik het meest onzeker over ben in mijn boek - mijn openlijke beschrijving van seksualiteit en spiritualiteit (ik heb het zelfs over overgave aan het goddelijke) - zijn juist de dingen waar ik het meeste over te zeggen heb. Doordat mijn idool niet direct een verheven of seksuele climax in het einde van haar verhaal had verweven (daar valt over te twisten, maar omdat het vanuit Bij's perspectief werd beschreven voelde ik er in ieder geval niet veel van), besefte ik hoezeer ik dit wél wil. Ik wil heling bereiken met mijn boek, niet nog meer schade aanrichten in de wereld. Ik wil hoop geven, geen angst. Daarmee veroordeel ik niet dat andere schrijvers (zoals horrorschrijvers) juist wel angst willen opwekken. Moeten ze doen, dat is hun motivatie. Stukje Human Design, er zijn 6 motivaties bla bla bla. Maar de mijne is hoop, en ik zal daar altijd op terugvallen. Door een boek te lezen dat mij zo testte in het omarmen van tegengestelde waarden aan de mijne, besefte ik: hé, ik kan nu ook loslaten. Dit is juist de reden dat ik het wél moet doen! Ik zie wat er naar mijn mening ontbreekt in de wereld, en in plaats van dat ik de onderwerpen die mij aan het hart liggen als gênant beschouw en wegdruk om op alle andere schrijvers te lijken, omarm ik ze, want een boek te lezen in een wereld en met personages waar ik zo om geef zónder die onderwerpen, is voor mij tóch onvolledig en onbevredigend. Zo. Die zit. Dit is wat ik moest leren.

Het was niet helemaal de les die ik had verwacht. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat Robin Hobb me naar grote hoogten zou tillen en me zou achterlaten met verheven wijsheden en een fantastische feel-good. Dat ik dat niet heb gekregen, inspireert me net zozeer als toen ik het wel kreeg, tien jaar geleden, en misschien nog wel meer. Nu weet ik hoe ik het niet wil doen. En daardoor ben ik gesterkt in mijn koers van hoe ik het wél wil doen.

Ik besloot voor het slapengaan nog een kaartje te trekken, en vroeg mijn hoofdgids om een boodschap over mijn verhaal. Ik kreeg de kaart van de anima/animus en het verenigen van het mannelijke en vrouwelijke. Hoe toepasselijk! Het kernthema van mijn verhaal. Laat ik dus zonder me te verontschuldigen schrijven over mannelijke en vrouwelijke energie, gender, reïncarnatie, spiritualiteit, heling en seks, en juist die dingen uitdiepen die het meest kwetsbaar voelen, want daar zit mijn kracht. Als ik dát kan doen, zonder andere standpunten te veroordelen, kan ik de ruimte openhouden die een goede schrijver openhoudt, om daarbinnen zowel met compassie alle vormen van menselijkheid te beschrijven, als een richting te geven aan waar ik vind dat de wereld naartoe moet. Wat ik heb absoluut een boodschap met mijn boek. Meerdere. Ik ben van plan al mijn pijn, tot op het laatste greintje, te sublimeren via mijn schrijfwerk. Het is de manier waarop ik mijn wijsheid en mijn licht met de wereld kan delen.

Ik geloof niet dat ik ooit eerder zo hard emotioneel heb moeten werken om ergens inspiratie uit te halen, man oh man, maar het is me gelukt. Er is zeker wat te zeggen voor het makkelijk maken voor de lezer! Pff, geef mij maar een veilige haven, die niet zozeer moreel uitdaagt als wel spiritueel, en die transformerend is en wél een happy end heeft. De tijden veranderen, en vanuit mijn perspectief verandert de rol van schrijvers mee: je kunt niets meer verbergen, al je wonden worden zichtbaar, en dat geldt ook in alles dat je creëert. Gedachten creëren sneller de werkelijkheid. De matrix die ik vorm in mijn verhaal, vormt mijn realiteit, en is een spiegel van mijn eigen psyche. In eerste instantie is mijn verhaal de katalysator van mijn eigen transformatie. Het is dus extra belangrijk om volledig in mijn creatiekracht te gaan staan, en dat is misschien hard werken, maar nooit vanuit weerstand, want het is mijn passie, en ik creëer vanuit de flow. Leve mijn schrijfproces!

donderdag 1 juni 2017

Banden verbreken//geometrie

Als ik iets in mijn leven niet begrijp, wil ik het begrijpen. Ook al weet ik diep van binnen dat ik iets niet hoef te begrijpen om verder te gaan, mijn verstand laat niet zo makkelijk los. Ik heb allerlei in elkaar grijpende modellen in mijn hoofd waar ik iets dat me pijn heeft gedaan in probeer te passen. Ik weet niet of ik nou een enneagramtype 2 of 5 ben, maar ik denk hierdoor toch dat laatste - tenzij ik vaak in de stresslijn zit van de 2 naar de 5. Maar goed, ik heb een soort loophole gevonden uit die verstandelijke neiging om te gaan met pijn: ik vraag mijn gidsen wat er aan de hand is. Zo kom ik direct weer uit bij mijn emoties en de diepere betekenis, die vaak heel anders is dan mijn hoofd heeft kunnen bedenken.

Ik vroeg hoe het toch kan dat vriendschappen en banden met mensen van wie je nog steeds houdt, ineens eindigen. Mijn vraag was kort en bondig, maar ik zal eerst alle modellen en achtergrondinformatie geven die ik er zelf al over bij elkaar had geraapt, want die waren ook allemaal onderdeel van mijn vraag.

Volgens Ra Uru Hu (de grondlegger van Human Design) maak je onbewust een 'stam'-afspraak zodra je een band aangaat. Zo van: 'jij hoort bij mij als je dit en dit doet en dan steun ik jou' - en andersom. Liefde is onvoorwaardelijk, maar een persoonlijke band is dus altijd voorwaardelijk. Als je een band aangaat met een nieuw persoon, kun je vaak denken: 'nu ga ik me niet meer zo-en-zo gedragen, en dat wil ik ook niet bij de ander'. Als de ander daaraan voldoet, en onbewust of bewust laat blijken dat die dezelfde kernwaarde heeft, is er een mooie, stabiele vriendschap geboren. Dit kan allemaal onbewust gaan, maar je kunt je er ook bewust van zijn en uitroepen: wat is dit toch een fijn persoon, die is tenminste niet zus-of-zo! Een diep gevoel van morele rechtvaardigheid hoort bij het stamcircuit. Zo ervaar ik het zelf tenminste - zie mijn design --->

Als de ongeschreven regels waar de vriendschap op is gebaseerd (die een tijdlang prima hebben gewerkt) worden verbroken door één van beide partijen, is wat er dan volgt een veroordeling over en weer van de moraliteit van de ander. Ook al had je niet eens door wat de stamafspraak wás. Zo kan een relatie bijvoorbeeld niet meer bestaan zodra er één van beide vreemdgaat, ook al is er openlijk over gepraat en is het met wederzijds goedkeuren, als het vanaf het begin niet al in die relatie is vastgelegd dat dit kon. Als je de relatie bent ingegaan met de ongeschreven stamafspraak dat je nooit vreemd zult gaan, kun je daarover praten tot je een ons weegt, maar zodra één van beiden het doet, is de relatie voorbij. En daar zit je dan met al je begrip en toestemming en onvoorwaardelijke liefde. Die was niet toereikend om de relatie te redden. De voorwaarden van het stamgevoel zitten dieper dan een goed gesprek kan bereiken. Mensen zonder stamkanalen kunnen hier misschien moeilijk mee omgaan, trouwens, maar over die ervaring weet ik niet zoveel, want ik heb wél een stamkanaal, dus ik voel dit tot diep in mijn botten.

Toch was het begrip hiervan nog niet voldoende om te accepteren dat vriendschappen ineens voorbij kunnen zijn, dus ik vroeg het mijn gidsen. Ik kreeg direct een beeld door van een enorm groot tandwiel, als een mandala, en hoorde het woord 'geometrie'. Dat kende ik in de context van Human Design: mensen zitten op je geometrie, op de weg door het leven die je aflegt. Een beetje een abstracte zin, die ik eerder nog niet had begrepen. Maar nu zag ik een enorm mechaniek voor me, van allemaal in elkaar grijpende tandraderen. Die raderen waren alle mensen. Heerlijk, die eenheid! En ik was er één van. Ik zag, dat als je matcht met iemand, de tandraderen in elkaar passen en een tijdje samen met elkaar draaien. Maar als je verandert, innerlijk, dan verandert je geometrie. De complexiteit van je mandala verandert en de tandjes, alsof het biologische receptoren op een cel zijn, kunnen bepaalde dingen niet meer met zich verbinden. Daardoor past iemand anders ineens niet meer. Dat kan er een tijdje insluipen, tot het opeens losspringt en je kunt praten tot je een ons weegt, maar omdat je dan niet meer samen draait, kun je elkaar niet meer écht begrijpen. De woorden en zelfs de intenties van de ander worden letterlijk verdraaid.

Dat is pijnlijk, omdat je op een ander niveau nog steeds liefde voelt. Je hebt elkaar persoonlijk gekwetst doordat die stamafspraak ineens niet meer werkt. Maar het is in feite onpersoonlijk. De samenstelling van je mandala verandert niet om een ander te pesten, maar omdat je toe bent aan een innerlijke verandering. En die heeft een effect op alles om je heen.

Het vervelende is, dat je het niet goed kunt afronden zodra die wielen zijn losgesprongen van elkaar. Je zult immers niet worden begrepen door de ander als je niet meer samen draait. Wat voorheen nog allemaal zo vanzelfsprekend was, is ineens veranderd in een kloof zo groot als een taalverschil.

Hiermee kan ik het accepteren en loslaten. Bedankt, gidsen. Ik voelde de behoefte om het te delen, dus dat zal vast wel ergens aankomen. Ik ben benieuwd als het je raakt. Misschien dat ik er over een paar maanden een nog dieper begrip van krijg. Misschien dat ik dan kan zien wat de innerlijke verandering precies was die mijn mandala heeft veranderd, en daarmee mijn sociale leven, en waar die verandering toe heeft geleid en wat ik dan wél heb aangetrokken. Er is ruimte voor iets nieuws ontstaan, maar ik weet nog niet precies wat. En ik denk dat ik dat pas weet wanneer ik iemand heb ontmoet waarbij ik meteen een match voel en kan uitroepen: 'wat een fijn persoon, die is tenminste niet zus-of-zo!'

Ik wil nog even toevoegen: er is niets mis met het voorwaardelijke van een stamafspraak. Dat zit diep in ons DNA, of je nou een stamkanaal hebt gedefinieerd of niet. Het garandeert dat we elkaar blijven steunen, ook al is het moeilijk, en het maakt mensen tot een familie. Zelfs als je geen stamkanalen hebt, kun je dit appreciëren - door er wijs over te worden. In mijn ervaring zijn mensen zonder stamkanalen juist het meest aan de stamafspraak gehecht, en het meest van streek als die wordt verbroken, met alle onbegrip en morele veroordeling vandien. Maar hoe meer je daar mee gaat dealen, en hoe meer je je eigen geometrie volgt, hoe wijzer je hierover wordt. En uiteindelijk zul je stamafspraken en voorwaardelijke liefde beter begrijpen dan iemand mét een stamkanaal zoals ik, want bij mij is het vooral iets onbewusts en instinctiefs. Mijn lichaam zal altijd een voorkeur hebben voor een gefixeerde moraliteit, maar iemand die dat open heeft, kan zien dat het ook anders kan en mag - iets waar ik erg benieuwd naar ben!

maandag 29 mei 2017

Mei

Mei begon met twee weken vakantie, waarin ik niets had gepland. Ik had weinig energie en was melancholiek, zoals ze in Human Design-jargon zeggen. In mijn eigen woorden: ik was een lethargische blob. Gelukkig kan ik daar steeds beter mee omgaan. Ook al voel ik me in die perioden leeg en niet echt gemotiveerd, toch heb ik geleerd dat juist dit de bron is van mijn creativiteit. Dit resulteerde erin dat ik weer begon te tekenen. Als ik nu terugdenk aan die dagen, voelen ze heel geborgen. Met een muziekje op eindeloos tekenen in mijn cocon, zonder enige afleiding. Mijn hand-oog-coördinatie was nog een beetje roestig, en mijn fijne motoriek was ook niet meer wat die geweest is, maar dat is gewoon een kwestie van oefenen. Deze tekeningen varieerden van illustraties voor blogs van Jong Bewust tot illustraties bij mijn eigen manuscript. Ik kan ze niet allemaal in deze blog delen, maar ik maakte ook foto's (die ik wel kan delen) en schreef veel. Af en toe verzette ik me tegen het melancholieke gevoel, als ik ergens in getriggerd werd of me zorgen ging maken, en dan kwam ik terecht in de zwaarte. Gelukkig was het allemaal van voorbijgaande aard.



Mijn energie ging - naast het creatief bezig zijn - in de meivakantie uit naar het volledig verslinden van mijn Human Design-studiemateriaal en het lezen van het Tibetaanse boek van leven en dood. Dit resulteerde erin dat ik in een nogal zelf-geabsorbeerde spirituele trip zat. Samengevat was mijn spirituele thema 'overgave'. Het sterven van mijn ego, of niet-zelf. Doordat de wekelijkse conditionering van mijn opleiding wegviel, richtte ik me volledig op mijn interne spirituele weg.

Daardoor ging ik nadenken over mijn spirituele werk. Ik redeneerde zo: ik weet hoe je de wereld kunt transformeren, namelijk door je eigen stukken te helen en alles in te ademen in je hart en weer los te laten. Ergo, daarvoor hoef ik niet naar buiten, de wereld in, of mensen te zien. Ik kan gewoon op mijn slaapkamer zitten ademen. Wel zo praktisch. En bovendien is dat (de 'grot') mijn ideale omgeving volgens Human Design, de plek waarin mijn leven zich hóórt af te spelen. Logisch dat ik daar automatisch in terechtkom, als ik mijn flow volg en me overgeef aan het leven. Alleen ben ik niet ontworpen voor al te grote isolatie, en begon mijn gebrek aan sociale reikwijdte (lees: knagende eenzaamheid) weer op te spelen. Dat is volgens mij echt mijn thema voor 2017: sociaal contact in balans brengen met mijn creatieve bubbel.


Door een co-creatiedag halverwege mei waar ik een respons op voelde, kreeg ik daar weer ruimte in. Die leverde me niet één cadeautje op, maar een heel pakket aan cadeautjes. Hij werd dan ook georganiseerd door iemand met het kanaal van mutatie, en voor mij levert dat in combinatie met mijn eigen mutatiekanaal altijd een dubbel intense mutatie op. Zo werd ik weer bekrachtigd in mijn eigen weg als schrijfster en snapte ik de betekenis van mijn periode van isolatie. Want diep in mijn hart wil ik het allerliefste schrijfster worden, en dus spiegelde de realiteit mij dit door me daar alle ruimte voor te geven en de rest van mijn bezigheden te schrappen, waaronder een aantal vriendschappen en zakelijk succes. Als een wens geen realiteit wordt, kan dit komen door 1) belemmeringen in jezelf en 2) doordat het niet écht je hartewens is. En als je niet bewust je hartewens gaat creëren, gaat het universum alles afbreken (op een vaak onprettige manier) dat er niet mee resoneert. Vooral in deze tijd van versnelling kun je het eigenlijk niet meer maken om niet je hart te volgen. Als je je hartewens wél bewust creëert, kun je alle pijnlijke weerstanden minimaliseren. Dat doe je door je strategie en autoriteit volgens Human Design te volgen - al is het niet voor iedereen nodig om die te kennen, want sommige mensen zijn van nature beter op hun innerlijke autoriteit afgestemd en herkennen beter wat ze richting hun gewenste realiteit brengt. Maar het kan verwarrend zijn voor ons verstand om ons gevoel te volgen, omdat het ons vaak in een andere richting brengt dan we verwachten. Daar kan Human Design een heldere uitkomst in bieden. Ons hart heeft een eigen plan, en vaak is wat je dénkt dat je wilt helemaal niet belangrijk voor je levenspad op dat moment. Voor mijn levenspad is het nu niet belangrijk om een eigen inkomen te hebben, bijvoorbeeld.


Ook voelde ik door de co-creatiedag weer zoveel inspiratie in het synchroniseren met gelijkgestemden, dat ik besloot om zelf ook meer sociaal contact te gaan creëren. Ik loste weer een stukje pijn op waardoor ik me zo had geïsoleerd. Die zat ergens in mijn 1e chakra. In het kort kwam het erop neer dat ik nog heel erg mijn hartewens aan het leven was vanuit gebrek. Doordat ik de oude overtuiging had dat ik anders geen motivatie zou hebben om iets te doen, ervoer ik gebrek in mijn sociale contact, waardoor het universum mijn vriendengroep ook ging afbreken, waardoor ik weliswaar wel veel ging schrijven, maar vanuit pijn - omdat ik niets anders had - en niet vanuit moeiteloosheid. Alsof ik een konijn voortdreef door een wortel aan een stokje, in plaats van erop te vertrouwen dat het konijn zelf wel op zoek zou gaan naar wortels. De transformatie hiervan leverde me verrassende nieuwe ervaringen op.


Direct na de co-creatiedag creëerde ik allerlei mogelijkheden om dat liefdesgevoel met gelijkgestemden nóg meer te vermeerderen. Zodat ik kan schrijven én vol in het leven kan staan. Wat een opluchting! Dit viel samen met mijn omslagpunt in mijn mobiele communicatie: eindelijk nam ik de smartphone in gebruik die al tijden klaarligt. Ik voelde me er enigszins opgelaten onder (en haalde mezelf naar beneden met grapjes als 'ik voel me net een oma die de moderne technologie aan het ontdekken is' omdat ik wist dat mensen het misschien raar vonden) maar het was overduidelijk dat ik eerder niet met een smartphone resoneerde omdat het een sterkere verbinding met de wereld om mij heen betekende. En door mijn introverte aard plús mijn oude eenzaamheid (vanuit de overtuiging in mijn 1e chakra dat ik alleen vanuit gebrek kon creëren) resoneerde ik gewoon niet met smartphones. Dan kon die nog zo dichtbij in een mandje liggen, voor mijn systeem voelde het verwisselen van mijn simkaart als het beklimmen van de Mount Everest. Alles is energie. Je trekt aan wat je bent. En je trekt niet aan wat je niet bent.


Meteen de volgende dag kwam er een festival op mijn pad (Living Village Festival) waarvoor ik een oproepje plaatste. Ik wilde er naartoe met meerdere mensen en was dit enigszins zenuwachtig aan het creëren. Ik ging daarmee uit mijn comfortzone, schreef daar een (nog niet gepubliceerde) blog over in de serie 'spirituele mythes' op Jong Bewust, en beloofde mezelf dat ik op mijn hooggevoeligheid en mijn grenzen zou gaan letten. Dat lukte prima, en het resulteerde in een fijne, zonovergoten dag met precies de gelijkgestemden die ik nodig had.


Het is mogelijk om alles te creëren wat je wenst, mits je het echt in je hart wenst, en mits je je gevoel volgt in het zetten van de stappen. Zodra er weerstand komt, ben je óf je gevoel/hart niet meer echt aan het volgen, óf is het nodig om iets te helen in jezelf dat je weg van A naar B belemmert. Die nuanceringen zijn zo ongelooflijk belangrijk in het werken met de Wet van Aantrekking! Anders zijn kreten als 'positief denken' een recept voor mislukking.

Er kwamen nog meer cadeautjes voort uit deze mutatie halverwege mei, maar het is voor mij niet handig om die online te zetten, en bovendien wordt deze blog al aardig lang. Terugkijkend op de maand mei (ik werd ongesteld, en dat is het moment dat ik vrij neem en ga zitten reflecteren) kan ik duidelijk zien hoe mijn energie werkt. Eerst een periode van melancholie, en hoe meer ik daarop mee kan surfen, hoe gelukkiger en creatiever ik blijf. Ook al heb ik dan geen zin om naar buiten te treden, het is belangrijk om dan álles te doen waar ik zin in heb (zoals tekenen en studeren) en werk te genereren, want zo blijf ik productief, en het is even belangrijk om echt 'ja' te zeggen wanneer er een kans komt waar ik een 'ja' op voel. Daar komt namelijk halverwege de maand de plotselinge omslag (mutatie) uit voort die mij de energie gaat geven om in korte tijd veel stappen te zetten. En dan kan ik wél weer naar buiten treden met alles dat ik heb geproduceerd. Ook op die golf moet ik meesurfen, wil ik zo snel mogelijk van A (mijn hartewens) naar B (de manifestatie van mijn hartewens) komen. In dit geval was mijn hartewens meer contact met gelijkgestemden. Maar ook als het niet gaat om sociaal contact, heb ik in dat proces van manifestatie andere mensen nodig: in mijn eentje kan ik namelijk niets manifesteren. Ik kan wél de energetische voorwaarden creëren voor de manifestatie, zodat ik de daadwerkelijke manifestatie aantrek. Maar er is een groot verschil tussen creëren (vrouwelijke energie, Generatorenergie) en manifesteren (mannelijke energie, Manifestorenergie).

Ik ben niet op deze aarde om een manifestor te zijn. Ik ben op deze aarde voor die perioden van leegte en melancholie. Daarin schuilt mijn werkelijke kracht. Daarin voel ik me geborgen in, en gelukkig, en vervuld. Als ik dán ga creëren, in mijn slaapkamer met de gordijnen dicht en een zielig muziekje op en antisociaal ten opzichte van de wereld om me heen, dan pas draag ik werkelijk iets van belang bij aan de wereld. Daarin hoort mijn leven zich af te spelen en alleen daarin kan ik mijn unieke essentie tot uitdrukking brengen. Ik peper het mezelf nog even extra in, want het is soms moeilijk om daar echt in te duiken. Ik voel me vaak een sukkel als ik alleen maar op mijn slaapkamer wil zitten. Het is maar goed dat ik weet wat mijn ideale omgeving is volgens Human Design. Die melancholie slaat namelijk om in zwaarte en depressie zodra ik me zorgen ga maken of ik niet 'iets zou moeten doen' in plaats van in mijn cocon te gaan - een sterke conditionering uit mijn jeugd waar ik net een vinger achter heb gekregen. Deze blog is bedoeld als reminder voor mezelf, zodat ik aan mezelf kan bewijzen (als ik dan toch iets moet bewijzen) (hilarisch Human Design-grapje over mijn open ego-centrum) dat het volgen van mijn flow echt werkt, waar die me ook naartoe brengt. Hoe meer ik dit zie, hoe meer ik dit doe en hoe groter de kwaliteit van mijn creaties wordt.

Ik heb mijn intentie voor mei vervuld en me overgeven aan het leven. Mijn intentie voor juni is zichtbaarheid: dat ik mijn sociale comfortzone oprek, nieuwe mensen ontmoet en synchroniserende ervaringen opdoe. Ik creëer mogelijkheden om mijn talenten neer te zetten en ik word ervoor betaald en met dat geld doe ik nog meer mooie ervaringen op, net zo gemakkelijk als in- en uitademen. Ik ben benieuwd waar mijn flow me naartoe brengt!

Inspiratie

Meer KickthePJ. En aan het begin van de maand, in mijn lethargische periode: de Youtuber Crabstickz, berucht om zijn video's waarin hij aankondigt te gaan stoppen met Youtube, die een interessant design heeft waarin het thema van afhaken en weer terugkomen duidelijk naar voren komt, onder andere uit een aantal nasty vijfde-lijn-poorten en het kanaal van mutatie. Heel bekrachtigend, zulke mensen, als ik een lethargische blob ben.


We hebben nu Netflix, want ook dat resoneerde met mijn intentie om meer in verbinding te staan met de wereld om me heen. Daarop heb ik in korte tijd de volgende series gezien:
  • Sense8, het tweede seizoen. Zeldzaam geestverruimend. Heeft alles in zich wat je hartje begeert: emotie, spiritualiteit, actie, geweld (niet dat ik daar nou zo van hou, maar heeft het wel), seks, interessante personages, slimme plottwists, spanning, goede opbouw... etc. Een subliem stuk kunst van de Wachowski's. 
  • Riverdale, een esthetisch gezien verbijsterende maar emotioneel gezien trashy serie die vooral mijn gevoel voor schoonheid voedde. 
  • 13 Reasons Why, een afschuwelijk realistische emotionele achtbaan-serie over zelfmoord, die voor mij diende als research voor mijn verhaal, en door de samenval met de 20-34-transit van 'druk bezig zijn' waar mijn 10-57 van smulde, ervoor zorgde dat ik voor het eerst sinds tijden een nacht heb doorgehaald met bingewatchen. 

vrijdag 26 mei 2017

Polyfonie

 - blog van twee weken geleden toen het kanaal van structuur me allerlei mooie inzichten gaf - 

Ik ben het tweede seizoen van Sense8 aan het kijken. Deze tv-serie van de Wachovski's is één van de weinige bronnen van entertainment waar ik echt tot in mijn kern door beroerd word, tot kippenvel en tranen en extase aan toe. Afgezien van het feit dat deze serie een mogelijk inkijkje geeft in de opkomst van de Raves (volgens Human Design de aankomende mutatie van onze soort) die in groepjes van vijf telepathisch met elkaar kunnen communiceren, is het een intelligente reflectie van onze huidige maatschappij. Sense8 is een narratief bestaande uit acht verschillende verhaallijnen over de hele wereld en de cultuur waarin ze zijn ingebed. Op sleutelmomenten worden deze samengeweven in een harmonie. Acht mensen delen elkaars bewustzijn en zijn bij elkaar 'aanwezig' op het moment dat er iemand in gevaar is, of wanneer er een overlap is tussen ervaringen. Zoals in muziek een harmonie bestaat uit verschillende tonen die één harmonisch geheel vormen, zo bestaat een 'cluster' uit een groep van acht telepathische mensen die elkaar perfect aanvullen door hun talenten te delen, en het verhaal vormt een gelaagd, virtuoos samenspel tussen die acht.

Dat is iets anders dan een polyfonie, de titel van deze blog. In de derde aflevering wordt dit woord genoemd, en ik ging er meteen naar googlen, terwijl ik de scenes opnieuw afspeelde. Met andere woorden: mijn bewustzijn werd even een polyfonie. Bijna een kakofonie, want ik kan niet zo goed mentaal multitasken.

Ik zette dus de tv-serie op stop, staarde in de verte, voelde hoe belangrijk dit voor me was, en begon een blog te schrijven terwijl ik een paper las waaruit ik meer informatie vergaarde. Er werd genoemd hoe wij in onze huidige maatschappij een fragmentarisch bewustzijn hebben: hoe we terwijl we met iemand praten ook met onze telefoon bezig zijn, muziek luisteren, een spelletje spelen, etcetera. Nu heb ik geen smartphone, maar ik begrijp wat er bedoeld wordt. Vaak komt er de kritiek dat we daardoor niet met onze aandacht helemaal bij de ander zijn. Maar in ons huidige bewustzijn wordt deze polyfonie niet per se een kakofonie. Zelfs als je een Youtubevideo bekijkt en ondertussen naar onderen scrollt en de comments leest, doe je dit. In je geest breidt het spoor van je aandacht zich uit van één spoor (de video) naar twee, drie, vier: net zoveel verschillende perspectieven als de comments die je leest, die zich in juxtapositie opstellen met de boodschap van de video, terwijl je eigen standpunt er ook nog doorheen walst. Mentaal multitasken. En we weten allemaal dat Youtubecomments niet een harmonie vormen met de video erboven - eerder een kakofonie. Of, nog correcter: een polyfonie, waarin zowel harmonie als dissonantie bestaat. Sommige standpunten resoneren met elkaar, andere niet. Er is geen oplossing, geen overkoepelend bewustzijn dat het allemaal begrijpt en naast elkaar kan laten bestaan in een logische ordening, want het spreekt elkaar tegen en heeft soms niets met elkaar van doen. Als je in de trein zit en een gesprek afluistert terwijl je met je muziek in je oren een boek zit te lezen, valt hetzelfde voor. Soms zijn er synchroniciteiten, waarin het weefsel van de wereld zich plotseling ordent, en alles hetzelfde lijkt te zijn, en dan koppelen de verschillende sporen zich weer los en moet je zelf weer zoeken naar betekenis. Als ik met iemand praat, en ik word getriggerd, dan ben ik soms tegelijkertijd een helende visualisatie aan het doen als dat ik het gesprek voortzet, en ondertussen fluisteren mijn gidsen mij ook nog dingen in het oor. Hoe meer ik vanuit mijn Ware Zelf leef, hoe meer alles in harmonie komt als een aaneengesloten reeks synchroniciteiten, en hoe minder dissonantie er is, maar het zal altijd een polyfonie blijven. Het leven is gewoon niet in zijn geheel te bevatten met mijn huidige bewustzijn. Ik kan hooguit zoveel mogelijk perspectieven in het mijne opnemen.

Als schrijver moet je complex denken: elke schurk heeft immers zijn eigen perspectief, waarin hij de held van het verhaal is. Dat spoor moet je naast elkaar kunnen laten bestaan met dat van de protagonist, de ware held van het verhaal. Als je een dialoog schrijft, moet je het gedachtespoor van degene aan de andere kant van de lijn, net zozeer volgen als dat van de ik-persoon. Ze hebben dezelfde conversatie, maar in de geest van de één roept een uitspraak een emotionele herinnering op, terwijl de ander bezig is met plannen maken. Of de één is onzeker en verliefd, terwijl de ander het gesprek gebruikt om een voorval dat eerder is gebeurd te verwerken. Of de één lucht haar hart, terwijl de ander ruzie begint te maken. Vooral in ruzies is het noodzakelijk om een overkoepelend perspectief te blijven volhouden. En de meeste schrijvers schrijven om dit overkoepelende perspectief (hun ideologie) aan de lezers over te brengen. Uiteindelijk komen namelijk alle stemmen, alle perspectieven samen in één grote harmonie. Dat is niet hoe het leven is. Het leven is een polyfonie waarin onze geest z'n best doet om samenhang te vinden. Tenminste, mijn geest. Mijn open ajna/hoofd-geest. Mijn geest die niet zozeer een bijzondere Verlichtingservaring heeft meegemaakt.

In de paper (die ik een paar alinea's eerder linkte) werden verhalen genoemd die polyfonisch zijn, door bijvoorbeeld drie kolommen met verschillende perspectieven naast elkaar op de pagina te zetten. Er ging een wereld voor me open. Mijn open mind vindt dit geweldig en beangstigend tegelijk. Het heeft al zo weinig controle, en dan ook nog volledige mentale ruimte met een helix-achtig bewustzijn in iets wat ik lees in boekvorm? Waanzinnig!

Bedankt, transit-kanaal van Structuur. Dit wordt nog een leuke week. Het begon al toen mijn vader langskwam. Daar kwam de helix even bij elkaar, op het punt waar de strengen elkaar raakten en er harmonie was, en toen gebeurde er een paar uur niets behalve polyfonie, en nu is er weer harmonie, een 'weten'. Ah. Natuurlijk. Dat zijn het niet-weten en het weten, de puls van het kanaal van Structuur. Machtig interessant. Leuk dat mijn brein nu op precies dezelfde manier werkt als dat van mijn vader (of nou ja, niet qua lijnen, kleuren en basen en dergelijke, maar kanaalsgewijs): zowel logisch als abstract als individueel. Wat een mentale trip! En dan te bedenken dat hij dit voortdurend heeft, en de rest helemaal open!

Ik was vergeten hoeveel ik van kennis houd. En dit is waarom dit het kanaal van de genie of de freak heet. Wat is het moeilijk om dit goed uit te leggen! Mijn hoofd is serieus aan het 'buzzen' van inspiratie. En dan ga ik nu weer verder kijken naar Sense8.

Dag later: ik heb het tweede seizoen uit... oh mijn god, wat een belevenis. Echt een aanrader: geestverruimend, spannend en emotioneel tegelijk. Te zien op netflix.