vrijdag 17 november 2017

Communicatie & het open keelcentrum

Ik trok vanmorgen op mijn opleiding een engelenkaartje 'communicatie'. En wat héb ik me gecommuniceerd. Met mijn open keelcentrum (zoek op in verband met Human Design - sorry, dit is geen blog voor theoretische uiteenzettingen, maar voor ervaringen) is communicatie voor mij een enorme soep van woorden waar ik geen grip op heb. Wanneer zeg ik teveel, wanneer zeg ik te weinig? Hoeveel van mijn intelligentie wil zich uitdrukken, hoeveel van mijn gevoel? Is mijn timing juist, of wordt het zo'n onhandige opmerking die verloren gaat in mijn eigen gemompel (laat maar) en de overstemming van anderen? Je kunt twee kanten op met het open keelcentrum: of je hebt het patroon aangeleerd dat je gaat overcompenseren en heel veel zegt en algeheel irritant bent doordat het allemaal totaal niet afgestemd is, of je klapt helemaal dicht en wordt stil. Dat laatste was mijn tactiek. Nu ik mezelf steeds meer neerzet (die zin komt me echt mijn neus uit) communiceer ik ook meer. En het is een enorm gestuntel waarin ik soms niet uit mijn woorden kom, en er andere keren ineens iets uit flap met een perfecte komische timing waar een hele groep om moet lachen, waar ik dan weer niet mee om kan gaan. Dat is dan wel weer schattig, en dan moet ik blozen en staar ik naar een specifieke plek op de grond. Sorry als dat teveel informatie was. Was dat teveel informatie? Te persoonlijk? Onnodig om te delen? Moet ik dat inhouden of juist alle remmen los gooien? Kijk, dat bedoel ik dus. Het punt is, er moet energie achter zitten, wil ik iets uiten. En het is altijd een groot wonderbaarlijk afwachtingsfeest waar die energie vandaan gaat komen, en heel goed voelen of ik mezelf maar wat in mijn hoofd haal of dat het zuiver is. Anders haken mensen af, want woorden zonder energie erachter zijn als lege vliegenomhulseltjes: ze zien er wel oké uit, maar kunnen uit zichzelf niet vliegen. Is dat een ding? Vervellen vliegen? Volgens mij niet. Maar je krijgt het idee. Het is dan eigenlijk gewoon gebakken lucht. En hoe belangrijk is het voor mij als er resonantie optreedt? Tot nu toe ben ik zelf gewoon altijd afgehaakt als er geen resonantie was. Mag ik ook stuntelen en niet gehoord worden, maar toch uitdrukken? Mag ik ook in de oppositie gaan? Opmerkingen maken die neervallen als dode vogeltjes en ongemakkelijke stiltes veroorzaken met wat ik zeg? En daar dan juist weer grappige opmerkingen over maken? Helemaal losgaan en dan nóg meer uitdrukken, dwars door het ongemak heen en met een omtrekkende beweging terug naar huis? Archaïsche woorden gebruiken waarvan ik weet dat niemand ze kent, en ze toch zeggen? Natuurlijk mag ik dat, daar gaat het niet om. In hoeverre is communicatie voor mij iets wat ik voor mezelf doe, en in hoeverre iets wat ik voor de ander doe? Wat is communicatie eigenlijk? En wat is zelf-expressie? Waar ligt het verschil, en wanneer kan je het één doen en wanneer het ander? Zoveel vragen en het verwijdt zich alleen maar verder.

Ik heb vanmorgen tijdens de les zoveel gezegd, mezelf zo geprofileerd, en nog is het niet genoeg: het verlangen om mezelf uit te drukken is wakker geworden als een brullende, hongerig leeuw. Wat zit hieronder? Dingen in mij willen aandacht. Ik wil verbinding ervaren, al-een zijn. Daar kom ik pas als ik die 'dingen' aandacht heb gegeven. Welke 'dingen' zijn dat dus? Ik kan gewoon stil blijven en alles gaan zitten voelen en alles gaan zitten zijn. Ik weet dat dit de way to go is voor een Generator, vooral eentje met een open keelcentrum. Maar ik geloof niet dat ik dit nu moet doen. Voelen is niet het antwoord. Ik geloof dat ik best wel eens alle remmen los mag gooien op een plek die helemaal van mij is, en dit allemaal hardop mag onderzoeken in mijn eigen ruimte, zodat eventuele enorme uitwijdingen gewoon opgevangen worden en mensen kunnen afhaken wanneer ze het niet willen lezen - niemand die tegen me zegt dat ze nu moe zijn van het luisteren, of dat ik te snel praat, in mijn hoofd zit, of op wat voor manier dan ook mijn issue dat ik mensen belast spiegelen (oh hee, jou ken ik, welkom terug!). Ik kan niet buiten adem raken van een hoge ademhaling als ik schrijf. Dit is mijn sluipweggetje.

Op het moment dat ik met een vriend of vriendin praat (ja ja, ik heb er nog een paar over!) is mijn keelcentrum alweer afgestemd op die persoon. En dan praat ik met diens stem. Mijn uitdaging is om daarin ook met mijn stem te blijven praten, maar zoals ik al zei, dat is een nogal ongrijpbaar ding, die stem van mij. Hier op mijn blog hoor je hem, dit is 100% mijn stem. Enigszins sarcastisch, nerdy en zweverig, met een shitload aan moeilijke woorden erin, naïef maar tegelijk wijs en trefzeker en ook wel poëtisch en bij vlagen ontroerend. Vooral zit er veel humor in. Ik weet precies hoe mijn stem voelt en klinkt, en tegelijkertijd bestaat hij niet. Er zit niets in. Het is slechts een omhulsel, een geleider, waar energie doorheen kan komen. Het is op zichzelf geen vorm. Zoals mensen met een open G geen identiteit hebben, heb ik geen stem. En toch ook weer wel. Alleen is die altijd aan verandering onderhevig, aan omstandigheden, aan getijden, en ben ik de stilte. In de kern van mijn keelchakra zit stilte. En dat kan frustrerend zijn.

Frustratie is het teken dat ik een onbewust (geconditioneerd) patroon aan het uitleven ben, als Generator. Nogmaals, wat wil er aandacht in mij? Ik ga nu over op automatisch schrijven, dus als je al op het randje van afhaken zat in deze stream of consciousness, nu ga ik pas echt los! Dit is wat mijn keelchakra wil zeggen, los van de oordelen en veroordelingen die ik daarover heb:

"Ik wil me uitdrukken, ik wil dat mensen mij zien in mijn bijzonderheid, ik wil dat mijn beelden en tekeningen en metaforen worden gezien, ik wil dat mijn verhaal gelezen wordt, ik wil dat mijn verhaal tot leven komt in de hoofden van andere mensen, ik wil een ripple effect maken, ik wil de ontroering voelen van de schoonheid die ik heb gecreëerd die nu weer bij me terugkomt in dankbaarheid, ontvangen door de harten van zoveel mensen. Ik verlang ernaar dat mijn innerlijke schoonheid eindelijk helemaal ontvouwen is in een grote, complexe vorm, in een filigraan van woorden, van nauwelijks aangeraakte witte blanco vellen papier waar met slechts één trefzekere penseelstreek een volledig herkenbare vibratie op geschetst is, ik wil de voelsprietjes van slakken aanraken en helemaal gezien en gehoord worden, in mijn totaliteit, ik wil dat de energie achter mijn woorden zichtbaar wordt, dat waarvan ik al zo lang zwanger ben. Ik wil spelen met oeroude wijsheid. Ik wil in een vingerknip overgaan van peilloze verstilde diepte tot een vonkende uitbarsting van levensvreugde, en mijn essentie uitdrukken. Ik wil niet alleen mezelf zijn, ik wil ook mezelf creëren."

Wauw. Nou, dat was best mooi. Daar zat tenminste energie in. Een pijnlijk, knellend verlangen, dat zit erin, een hartekreet, een eindeloze sprong in een betraande gouden ruimte.

Vandaag in de meditatie in de les gingen we weer vanuit onze cocon van het afgelopen trimester (dat over overgave ging) terug in de wereld staan. En ik voelde direct die knelling in mijn keel, op het moment dat ik contact maakte met de wereld. Ik wil mezelf uitdrukken! En ik kan dat alleen als ik mag spelen van mezelf, als ik gek mag doen, meegenomen aan de hand van mijn innerlijk kind. Dat heb ik tot nu toe lekker veilig ontkend. Maar je zou me eens moeten horen met mijn vriend (die ook een open keelcentrum heeft, godzijdank). Het repertoire aan gekke stemmetjes, eigenbedachte woorden, in-jokes en sowieso totaal waanzinnige melige acties is eindeloos. We zeiden laatst tegen elkaar dat het jammer is dat we met deze vaardigheid (in feite: kinderen nadoen) niet zoveel kunnen, en dan terwijl we dagelijks zoveel uren oefenen! Ik zie mezelf dat nog niet per se doen in mijn dagelijks leven. Zijn we aan het inhalen? Hebben we vroeger, als kinderen, zoveel niet kunnen zeggen, zijn we zo vaak niet gehoord, dat het er nu allemaal met terugwerkende kracht uit komt? Of is dit gewoon onze essentie?

Dit is een blog vol vragen en weinig antwoorden. De vragen zijn namelijk mijn antwoorden: ze scheppen die ruimte waar ik zo naar snak, ze benoemen zijpaden die ik in kan slaan, waardoor het gehele plaatje duidelijk wordt. Er komt namelijk geen oplossing voor. Ik heb nou eenmaal een open keelcentrum en zal dat hebben tot ik doodga. Hooguit kan ik mezelf ontwikkelen en hierin wijze lessen leren in een spiraal die steeds terugkomt in dezelfde thema's. Dat is een proces dat continu doorgaat. En uiteindelijk kan ik (zoals mijn keelchakra zojuist verwoorde in dat verlangen) die opeengestapelde windingen van wijsheid teruggeven aan de wereld.

Op dit moment houd ik het verlangen tot expressie losjes vast in mijn hart, in mijn keel, en laat ik de tranen opkomen die er eindelijk beweging in brengen, die het hele roestige mechaniek weer smeren, die alles schoonmaken. Er is geen probleem. Alles is goed. Ik ben. En om dit te zijn, moest ik het eerst volledig uitdrukken in woorden op deze blog. En ik ga 'm publiceren zonder er verder nog over na te denken, want dat mag ook wel eens. Vertrouwen op mijn expressie en als het misging of er geen reacties komen (of, god beware me, als mensen me er daadwerkelijk complimenten over geven), kan ik daar dan wel weer van leren. Dan ga ik nu verder met mijn creative frenzy, die ik gisteren ook al had, waarin mijn fineliner als een gek over het papier kraste en de muziek mijn melancholische stemming droeg. Energie in beelden uitdrukken als aanvulling op deze woorden. Tijd voor expressie, expansie en ruimte in mijn hart en keel!

zaterdag 4 november 2017

Wanneer is het je ego en wanneer je intuïtie?

Heb je jezelf deze vraag wel eens gesteld? Gefeliciteerd! Op het pad van bewustwording kom je hem hoe dan ook tegen. En hij is cruciaal. Misschien wel de belangrijkste vraag uit het hele proces. Er is niet een direct antwoord op te vinden. Dat is juist de crux. Het antwoord vinden doe je steeds opnieuw, door je bewust te worden van je onbewuste patronen, door licht te schijnen op je schaduwkanten. Die vormen namelijk je ego. Dat stemmetje dat je aanspoort om dingen te doen die je eigenlijk belemmeren, waardoor je jezelf steeds weer saboteert. Zodra je vast komt te zitten in negatieve emoties, ben je de kant van je ego op aan het lopen, in plaats van de kant van je hogere zelf. Ik had wel even een triggerwarning op al die woorden kunnen zetten: ego, negatief, schaduw, zelf-sabotage... Een jaar geleden zou ik gillend weg zijn gerend van deze inleiding. Die zou me alleen maar dieper in mijn gevoel van mislukking hebben gebracht.

Maar wees gerust, je hogere zelf is als een tomtom die altijd de weg weet. (Die zin moet ik echt gaan patenteren ;)) En dan een goede tomtom, die direct de juiste route weet te berekenen op het moment dat je koppig links gaat waar rechts eigenlijk veel korter was. Net als een tomtom oordeelt je hogere zelf niet, maar begint direct, als een satelliet boven je hoofd, de nieuwe kortste route naar je verlangde bestemming te callibreren, je stap voor stap langs je stappen gidsend. Fijn toch? Je hoeft er alleen maar naar te luisteren, naar die stem die stukken mooier is dan die van die belgische mevrouw - tenzij je zelf natuurlijk een belgische mevrouw bent, dan klinkt je hogere zelf waarschijnlijk ook zo. En hoe doe je dat, luisteren naar je tomtom, terwijl je ook nog een duiveltje op je schouder hebt die zo z'n eigen propaganda fluistert?

Laat ik mijn hogere zelf even aan het woord laten. Ik channel graag mijn hogere zelf als ik even vastloop. Dat wil ik overigens niet aanraden als je vastzit in je emoties. Dan mogen die juist de aandacht krijgen en zal het verbinden met je hogere zelf ook niet echt lukken, in die zin, dat je hogere zelf je waarschijnlijk de weg terug naar beneden zal wijzen, naar je hart, je gevoel, je lijf. Maar als je in staat bent om alles in het hier en nu te voelen en integreren, om je emoties gezelschap te houden, ben je klaar om je hogere zelf te channelen, op elk moment dat je behoefte hebt aan helderheid en een hoger perspectief. Ik doe dit channelen via automatisch schrijven, zodat ik me tijdens het krijgen van de antwoorden niet direct hoeft te focussen op het begrijpen ervan, maar het later rustig kan teruglezen. Dat komt er ook steeds een andere betekenis uit naar voren, dat is het leuke. Dus, hier komt het, mijn essentie aan het woord:

We zijn ons vaak niet bewust van onze angsten, zorgen en zich kruisende verlangens, omdat we ons niet kunnen voorstellen dat ze echt zoveel impact zouden kunnen hebben. We hebben ze weggedrukt als hinderlijke vliegen die ons afleiden van ons doel. Maar in feite zullen ze ons juist de weg wijzen. En die weg gaat eerst naar je gevoel. De hinderlijke vliegen zijn dan boodschappers van een diepere waarheid. Je kunt jezelf hercallibreren en afstemmen op dat waar je naar verlangt via je gevoel. Je gevoel is een tool die je inzet om te weten te komen of je op het juiste pad zit of niet. Voelt iets goed? Dan ga je precies zo door als je wilt. Voelt iets niet helemaal lekker? Dan mag je een stapje terug doen en je opnieuw focussen op je hart en afdalen in je gevoelsautoriteit. Je gevoelens zijn soms als vastlopende platenspelers op de achtergrond, we horen het geruis niet eens meer. En temidden van dat geruis proberen we dan in te tunen op dat wat we willen, op iets hogers dat ons de weg zal wijzen als een zon in de mist. Maar het licht lijkt van alle kanten te komen en wordt diffuus. Je kunt de mist oplossen door terug naar je gevoel te gaan. Door je hart te sluiten voor de wereld van buitenaf, even maar, zodat je zeker weet dat wat je voelt van jezelf is. Je kunt je ogen sluiten voor de wereld van buitenaf en je zorgen even overlaten aan iets dat meer weet dan jijzelf, leg het maar in de handen van god, de bron, de kosmos, je engelen, hoe je het ook wilt noemen. 

Wanneer is het je ego? Ha, als je jezelf nu nog steeds die vraag stelt, is dat juist je ego. Die denkt dat alle gidsing van je hogere zelf niet kan kloppen. Want het is zo liefdevol, zo lichtend, zo treffend en zo'n opluchting... het maakt alles zó gemakkelijk... dat het bijna te mooi lijkt om waar te zijn. "Is het wel echt je intuitie? Zou het niet eigenlijk zus of zus horen te gaan?" Dat is je ego. Die vindt dingen soms te mooi om waar te zijn. We kunnen je helpen, wij, als hogere zelf, om in te zien dat jij alles verdient dat je diep in je hart ook wilt. Je ego schuift soms een wolkje voor de zon, om je te beschermen tegen teleurstelling. Maar die teleurstelling is een illusie. Die komt voort uit het verleden en dat mag je helen, integreren als een waterdruppel die steeds grotere kringen maakt en zo zorgt voor expansie en bewustwording. Dat gevoel mag de ruimte krijgen en mag trillingen gaan uitzenden in de wereld, om tot oplossing te komen, in wisselwerking met spiegels om je heen, om je ervan bewust te maken. Dan krijg je dezelfde trilling bij je terug, en die zorgt ervoor dat je de toon van de platenspeler wel kunt horen, een heldere zuivere toon, die klinkt als precies dat gevoel. Gevoelens zijn niet vals, geen dissonant, alleen als je ze beschouwt als minder dan jijzelf zul je ze niet kunnen horen, en dan lijkt de omgeving dissonant, niet bij je passend. Omdat je dan je omgeving niet kunt zien als deel van jouzelf, als spiegel voor jouw eigen trillingen. 

Zie je levenspad tot nu toe als een knikker die niet recht op z'n doel afgaat, niet loodrecht naar beneden valt op de grond, maar eerst via een kikkerbaan naar links en naar rechts gaat, steeds door een poortje, een luikje, een stapje verder, een stukje dieper. Zo komt je hogere zelf ook steeds meer in je leven. Steeds meer op aarde, steeds meer gegrond. Die knikker heeft geen haast. De paden die hij gaat, zijn juist de bedoeling geweest. Je hogere zelf heeft niet voor niets gekozen om in jouw vorm geincarneerd te worden, met alle dingetjes die daarbij horen, maar heeft bewust gekozen voor een vorm die ons doel zal dienen. 

Je mag in dit alles op je hart gaat vertrouwen. Je hart is de grote bemiddelaar tussen al deze lagen. Ik heb het gehad over gevoel, over ego, over emoties, of je lichaam en over het hogere zelf... je hart is als de grote toegangspoort die als een lift op en neer gaat tussen die dimensies. En soms zegt je hart - en nu komt het - iets dat helemaal niet liefdevol lijkt. En dan is het juist je ego dat zegt: "we moeten aardig gaan doen! We moeten nu ja zeggen en iemand aandacht geven en ons licht laten schijnen in de duisternis want anders worden we niet gezien!" En dat is een zielsverlangen, dat vervormd is geraakt in je onbewuste, om jezelf te beschermen tegen nog meer pijn vanuit een punt in het verleden. Hoe kunnen we ons afstemmen op ons hogere zelf? Door eerst ons hart te leren volgen. En hoe leren we ons hart te volgen? Door eerst naar ons gevoel te luisteren. Dat zijn de steentjes die je opbouwt, stapje voor stapje, om naar boven te kunnen reiken, naar de sterren, en jezelf te zien als god, jezelf te zien als één met de wereld, te voelen dat er geen afscheiding bestaat. Dat god alles is, en jij een deeltje van het geheel. En jij bent in staat om jezelf waar te nemen als afzonderlijk deeltje. Dat kan god niet. God heeft alleen maar het perspectief van alles. Er is niets dat god niet is. En daarom ben je hier. Om een deel te zien van alles. Op jouw eigen unieke manier. En jouw eigen unieke weg te gaan in het leven. Er is geen foute weg. Er is geen verkeerde richting, links of rechts. De planeet is rond. Je komt altijd uit waar je moet zijn, al ga je lijnrecht de verkeerde kant op. Het kan niet anders dan dat je je bestemming bereikt. En hoe sneller je wilt gaan, hoe sneller je zult gaan, want dan zullen zich de problemen opstapelen in je omgeving om je lichtweg in rap tempo te laten ontvouwen. Het lijkt dan even alsof het duisterder wordt, maar je bent in je eigen ziel aan het afdalen, en alles aan het integreren. Dit is het heilige werk. Weet dat je gedragen wordt door onzichtbare handen, al kun je het zelf niet zien en wordt het niet gezien door je omgeving. Dat lijkt zo. Je hart heeft het beste met je voor. Pijn is onderdeel van het geheel. Een signaal om aan te geven waar het leven huist. Want alleen in het leven huist pijn. En daar mag je aandacht naartoe gaan. Als een kiezelsteen in water zal die pijn zich uitbreiden in de wereld en de roep laten horen van de heling, zeggen 'hier ben ik, dit is mijn plekje op de aarde, dit is mijn rol in het geheel, voel mij, hoor mij, zie mij!' En hoe harder de pijn roept, hoe meer mensen gehoor zullen geven. 

Dit is het perspectief van mijn hogere zelf op pijn. Dit is een perspectief. Niet het jouwe. Maar misschien raak je erdoor geïnspireerd. Op menselijk niveau heeft pijn een andere betekenis. Daarom is het ook zo belangrijk om naar je emoties te luisteren en ze te behandelen zoals je een kind zou behandelen. Om ze gezelschap te houden zoals je wilt dat een vriend of geliefde jou gezelschap houdt. Als je in het donker zit, en als alle lichtwerkers ter wereld je alleen maar verder je schaduw in werpen, dan ben je héél dichtbij. Dan is het slechts een kwestie van tijd tot je voelt dat je er helemaal mag zijn, en dat alles wat er in het hier en nu opkomt, er ook gewoon mag zijn. Als een ontdekkingstocht door het leven. Dan hoef je niet meer om je plaats te vechten, omdat je uniek bent, en dus ook niet door iemand anders in de weg gezeten kan worden, omdat niemand anders jouw perspectief en levensmissies heeft. Soms heeft iemand een overlappende levensmissie, maar altijd een ander perspectief. En dan zul je merken dat je elkaar kunt aanvullen. En dat je van elkaar kunt leren. Dat je één bent met de ander maar die eenheid op aarde nu als polariteit kunt ervaren, omdat je ziel daarvoor gekozen heeft. Dan wordt je leven magisch en tegelijk heel normaal. Precies het soort normaal waar je altijd naar hebt verlangd. Je zult niet meer nooit op terrasjes gaan zitten, maar je zult op terrasjes gaan zitten en precies datgene bestellen waar je zin in hebt, zonder schuldgevoel, met een volle portemonnee, en lekker in het zonnetje. Als terrasjes je ding zijn, tenminste. Mijn ding zijn ze niet echt. Ik zit liever thuis Netflix te kijken. Daar heeft mijn ego het moeilijk mee, want stilzitten en 'niets doen', dat is nu het pijnstukje dat ik aan het integreren ben.

En ondertussen werk ik lekker door aan mijn Energietekeningen, één van mijn levensmissies (energie zichtbaar maken). Wil je ook contact met je hogere zelf? Ik stem me bij het maken van een tekening niet alleen af op mijn eigen hogere zelf, maar ook op het hogere zelf van de ontvanger van de tekening, en ik vraag om een beeld. De metaforen die ik doorkrijg, de beeldtaal, de woorden in de duiding, passen daardoor precies bij de ontvanger. Op een manier die ik zelf niet helemaal kan overzien, want ik geef het alleen maar door. Zo kan ik met mijn Energietekeningen een reminder geven, een geruststelling dat jouw waarneming inderdaad klopte, dat jouw gevoel klopte, door letterlijk een beeld te laten zien dat je eraan herinnert. Het is een manier, en zo zijn er nog veel meer manieren om tot bewustwording te komen... maar ik vind dit persoonlijk een hele leuke, want je kunt ook nog eens iets moois aan de muur hangen! Hier is mijn website, als je interesse hebt.

vrijdag 3 november 2017

Oktober

Ik wil met deze maandelijkse blogs het bewustzijn van ons maandritme vergroten. Ik deel ze op in vier periodes, gelijk aan de seizoenen van mijn menstruatiecyclus. Winter = PMS & menstruatie, lente = eerste week erna, zomer = rondom ovulatie, herfst = na ovulatie tot aan PMS. Grofweg vier weken. Mijn cyclus begint halverwege de maand, dus aan het begin van de maand zit ik in de tweede helft van mijn cyclus.


Oktober week 1: herfst - oogsten en loslaten

Dit was een week van enorme groei. Ik durfde eindelijk iets aan te gaan in mijn opleiding. Iets dat in de lenteweek van mijn cyclus was gezegd (over het Readen/tekenen dat ik als comfortzone gebruik, zie de blog van september), wat me erg had geraakt, sprak ik nu uit bij diezelfde docent. Daarmee zette ik de belangrijke stap om mijn angst en behoefte aan bevestiging te laten zien... dingen waarvoor ik me schaamde. Ik ontdekte (of eigenlijk: accepteerde) dat ik een Enneagramtype 6 ben. Dit hing hiermee nauw samen: dit type heeft niet zoveel zelfvertrouwen en durft ook andere mensen niet zo snel te vertrouwen. Ineens kwam er heel veel zelfinzicht los. Door te erkennen wat mijn angst is en die te laten zien aan andere mensen, met bibbers in mijn stem en trillende benen, hoefde ik niet meer te doen alsof ik altijd sterk en succesvol ben. Ik mocht me gewoon klein en hulpeloos voelen. En daarmee kon ik ook mijn kwetsbare licht delen, mijn gevoeligheid, zonder me stoer voor te doen. Ik schreef een blog over Kristalkinderen die in korte tijd verbluffend veel views kreeg, in plaats van veilige sarcastische blogs over allerlei mentale systemen (vleugel naar de 5). Heel wat losgelaten dus, en daardoor: heel wat te oogsten!


Week 2: winter - inkeer en wijsheid

Ik had nogal last van PMS deze maand. Dit zorgde voor flink wat nare emoties waar ik helemaal in dook, mezelf volledig toestemming gevend om mezelf een totale mislukking te vinden. Ik zorgde er ondertussen voor dat ik het warm genoeg had, gezond at, een wandelingetje maakte en het gezellig maakte met muziek, kaarsjes en een boek, in plaats van mijn lichaam ontkennen. Ik voelde me daardoor niet direct beter, maar nu had ik tenminste het gevoel dat ik gekoesterd werd terwijl ik door de emoties heen ging. Ik dacht er zelfs nog aan om dit hele proces in en uit te ademen met mijn hart.

Vorige maand ging ik ondanks mijn menstruatie toch naar mijn les, waar ik achteraf spijt van kreeg. In de eerste twee menstruatiedagen vraagt mijn systeem namelijk pertinent om inkeer. Deze keer bleef ik dus bewust thuis. Dat leverde een enorme steigering op van het deel van mij dat altijd gehoorzaam de regeltjes volgt. In plaats van voluit te kunnen genieten van mijn zelfzorg, voelde ik me langzaam maar zeker verkrampen in zelfkritiek. Ik bracht dit weer in beweging door er voortdurend 'hallo' tegen te zeggen en in mijn hart te brengen en weer los te laten. In real time zag ik dat het niet voldoen aan de regeltjes ervoor zorgde dat ik bevestiging zocht van anderen. Deze zelfbevestiging heb ik inmiddels gevonden. In plaats van naar aandacht te gaan hengelen, bleef ik bij mijn emoties en transformeerde ik de verkramping door glitters in en uit te ademen in mijn hart. Die ademde ik eerst in mijn hart en toen in mijn buik. En wonder boven wonder zakten de krampen direct weg.

Er waren meer ups en downs, waarin de ups vooral welkome pauzes waren na het transformeren van weer een stuk wanhoop en angst. Lees: slecht slapen, een lichaam vol stress, spinnenangst die heel uitgesproken werd etc. Door mijn bewustwording leek ik echt enorm angstig en gestresst te zijn, terwijl die angst er in feite altijd al was, op de achtergrond. Met elk tripje in de duisternis van de winterweek accepteerde ik er weer een stuk van. Nadat ik in de lenteweek van deze menstruatiecyclus mijn gronding had opgeschoond van het karma van mijn voorouders, was er eindelijk beweging gekomen in mijn basisangst, zodat ik die nu eindelijk kon transformeren.

In de les die ik had gemist werd de intentie gesteld om ál onze ontkenningen weg te nemen. (Vertaald naar spiritueel taalgebruik: alle schaduwstukken.) Dit is een vraag die buiten ons inzicht en controle gaat. Wat ik die dag leerde door niet naar mijn les te gaan, was inzicht in een ontkenning door bewustzijn tijdens het opkomen ervan. Voor mezelf heb ik de intentie gesteld om al mijn ontkenningen weg te nemen en hiervan merkte ik de verstrekkende gevolgen. Ik kon letterlijk niets meer ontkennen. Confronterende spiegels en leraren wezen me nu in snel tempo op mijn lessen. Ik wil namelijk gewoon zijn met alles wat geleefd wil worden.


Week 3: lente - nieuwe creaties

Ik begon weer met mijn work-outs, waar ik mee was gestopt eind augustus. Daardoor voelde ik me een stuk sterker en kon ik ook beter creëren. Ik gaf mijn schrijfritme weer een extra kick en hield mezelf gedisciplineerd. Ik verzette veel werk. Dat probeerde ik af te wisselen met momenten van pure rust en ontspanning. Best moeilijk voor mij. Toen ik me ontspande, was mijn angst namelijk dat ik inert werd en nooit meer iets zou doen, de rest van mijn leven. (Enneagramtype 6 met integratie naar de 9). Ook kwamen mijn andere angsten naar boven, zodat mijn vrije dagen niet per se heel leuk waren, maar eerder grote helingsprocessen. Het doorleven en loslaten van mijn voorheen ontkende angsten ging dus gewoon door, ook al was het de lenteweek. Gelukkig sliep ik weer door, zakte de spinnenangst af en werd ik fysiek weer fitter. Ik had bij het transformeren van mijn angsten om hulp gevraagd via mijn gidsen. Die kwam in een synchronistische uitwisseling over een energietekening die ik een tijdje geleden had gemaakt. De boodschap die ik toen had doorgegeven over het omarmen van angsten, drong nu ook weer dieper tot mij door. Dat gaf me weer vertrouwen in mijn innerlijke leiding en de draagkracht van het universum. Ook vroeg ik me af wat ik nu verder wil met mijn blog, nu ik het eindelijk niet meer doe om bevestiging te krijgen. Tijd om mezelf de vraag te stellen hoe ik mijn lichtwerk nu bewust wil brengen! Ik vond een nieuwe manier van schrijven op mijn blog, niet meer vanuit de hengel naar bevestiging, maar puur om te delen en helpen met mijn eigen ervaringen en inzichten, gecentreerd rond onderwerpen die mijn passie zijn. Ik leerde dat je als Lichtwerker een schaduw werpt, waardoor andere mensen zich in hun schaduw kunnen terugtrekken.


Week 4: zomer - activiteit en creativiteit

Ondanks dit inzicht, daagde ik mezelf toch uit om helemaal in mijn licht te gaan staan. Eerst met bibberende beentjes, toen door veel rust te nemen en energie uit de aarde op te nemen en stevig staand. Mijn 1e chakra had een groeispurt doorgemaakt! Ik verdiepte onze gezamenlijke basis met mijn vriend, genoot van ons huiselijke leven samen en bezocht mijn ouders, wat een paar triggers opleverde. Terug naar de basis. Er was een lezing over aardstralen waar ik heel veel research voor mijn boeken deed. Ze kwamen eigenlijk in boek 1 al voor, maar nu pas, tijdens het schrijven boek 3 deed ik er research naar - dat is waarom ik het allemaal in één adem schrijf: het is één geheel. Ik had een heleboel bijzondere gesprekken en uitwisselingen. Ik kreeg nieuwe opdrachten voor Energietekeningen, waar ik direct aan begon. De zon scheen. Ik was gezond en fit en genoot met volle teugen van het leven, extravert en ondernemend, zoals het hoort in deze week van mijn menstruatie. Ik zag in dat er voor iedereen plek is, en als ik volledig in mijn licht ga staan kunnen mensen in hun schaduw worden geworpen, maar dat gebeurt sowieso al in het leven, en dat hoort er allemaal bij. Ik bevrijdde mezelf op derde chakra-niveau, onder andere door daar een zware karmaband door te laten snijden. Allemaal inspiratie voor mijn creatieve ondernemingen, veel geschreven en gepraat met mensen. Toch had ik geen zin meer in work-outs. Mijn uitdaging deze week was om juist ook in de rust te zinken, en door mijn angst voor totale stilstand heen in de diepe rust van het nietsdoen. Zo rondde ik oktober af: met de intentie om deze inertie totaal te integreren.

  Inspiratie (veel inspiratie deze maand!)

The Expanse: zeldzaam goed uitgewerkte science fiction tv-serie in een universum dat bloedecht aanvoelde.
The Great British Bake Off: huiselijkheid integreren en de stress van anderen observeren.
Harry Potterfilms: veilige haven in het omarmen van al mijn angsten.
Teen Wolf: tv-serie die nogal campy en Amerikaans begon, maar in seizoen drie echt een kickass verhaallijn had met Stiles, die mij puzzelstukjes gaf voor mijn eigen verhaal. Synchroniciteiten waardoor ik voor het eerst hoog lucide droomde, door naar mijn handen te kijken en zes vingers te zien, en daarna te vliegen - meer kon ik even niet bedenken, dus daarna ging mijn droom weer gewoon verder ;).
Pierce Brown - Morgenster (boek): de relatie tussen Darrow en Sevro gaf me een belangrijk inzicht in leiderschap en jaloezie en Darrows weg uit de angst (via Phobos, haha, het griekse woord voor angst) inspireerde me om ook moedig te zijn.
John Green - Schildpadden tot in het oneindige (boek): oké, zo is het dus om echt een angststoornis te hebben. Dit verloste mijn in één klap van de issue die ik nog had met mijn eigen angsten, zo halverwege de maand. Door de donkere tunnel weer naar buiten (zo ging het ook in het boek). Prachtig hoe hij onze identiteit uitkleedt en jammer dat hij nog niet tot volledig heling is gekomen (=nog steeds met die riool-overstromende rivier zit vol met ratten en bacteriën als invasieve gedachten die zijn ondiepe levensflow bedreigen, tot in het oneindige met de schildpadden langs de kant, heerlijk die diepgaande metaforische lagen - is daar een literaire term voor, vast wel, oké, ik moet niet de hoofdpersoon met de schrijver verwarren, ik zou beter moeten weten als schrijfster...) en als validering van mentale stoornissen alleen wijst naar de reguliere zorg... dat triggerde mij weer dat mijn Lichtwerk en Healing zo ontzettend belangrijk is in deze wereld!

zaterdag 28 oktober 2017

Hoe angst transformeert tot intuitie

Ik zit midden in het proces van het omarmen van mijn angsten. Aangezien ik theoretisch weet hoe angst werkt, waar het uit voortkomt en wat de functie ervan is, gaat dat best makkelijk. De crux zat 'm in de bewustwording ván die angst. Eerder vond ik angst altijd een abstract en moeilijk iets. Ik hoorde wel kreten in de spirituele wereld dat angst iets van het ego is, en dat je juist moet doen waar je bang voor bent omdat daar je expansie ligt, wat mij verder van mijn gevoel afbracht, zoals spirituele kreten soms doen. Ik heb al eerder blogs geschreven over de stupiditeit van het negeren van je angsten en vol in uitdagingen te gaan waar je (nog) niet tegen opgewassen bent. Ik heb genuanceerd wat het hele idee van een comfortzone is: die is niet nodig zonder behoefte aan troost. Daar zomaar uit stappen zonder enig beleid, is daarom niet zo lief voor jezelf. Vinden dat je je angst aan moet gaan, terwijl je eigenlijk geen benul hebt van de betekenis ervan, is ook niet zo lief, vooral niet als je in een spiraal terechtkomt waarin je jezelf op je kop geeft omdat je zo lafhartig bent.

Ik heb lang mijn angsten ontkend. Ze waren op de achtergrond aanwezig als een soort ruis. Ik herkende de signalen van angst in mijn lichaam niet volledig. Ik wist wel dat hoge ademhaling, adrenaline, trillen en een kloppend hart tekenen waren van angst. En ik adem over het algemeen diep in mijn buik en had die andere dingen alleen soms, waarbij ik mezelf meteen tot rust probeerde te brengen. (Ontkenning.) Maar er zijn nog veel meer fysieke manifestaties van (langdurige) angst, zoals slaapproblemen, haaruitval, nachtangst (iets anders dan nachtmerries, aangezien je er niet uit wakker wordt en er dus geen bewustzijn op zit), een suizend geluid in je oren, pijnscheuten in je hoofd, een zeurend pijngevoel in je lichaam of stijfheid, het vaak koud hebben en veel plassen. Google maar eens op 'anxiety symptoms'. Waarbij ik wil zeggen dat anxiety disorder of angststoornis een medisch gediagnostiseerde stoornis is, waar ik niet gekwalificeerd voor ben om over te spreken, en waar ik ook geen diagnose voor heb gekregen. Maar ik schrijf dit vanuit de wetenschap dat we allemaal wel angstgevoelens kennen. Als het over langere tijd en aanhoudend je levenskwaliteit beperkt, kan het trouwens handig zijn om hierbij hulp te zoeken van een professional. 

Niet alleen vind ik dit soort fysieke symptomen heel interessante research voor mijn verhaal - een hoofdpersoon die ineens een suizend gevoel in zijn oren krijgt en wil wegrennen maar verstijfd is, zegt tenslotte meer dan 'angst schoot door me heen' - ook zijn ze interessant voor mij persoonlijk. Ja, in die volgorde, want ik leef voor het schrijven. Begint het patroon al duidelijk te worden? Ik ga uit mijn lichaam en in mijn hoofd... Te lezen over dit soort fysieke symptomen verbindt me dus weer met mijn gevoel, mijn lichaam. Toen eenmaal mijn blinde vlek op mijn angst weg was, kon ik veel beter herkennen wanneer mijn lichaam angstsignalen afgaf. Oh wacht, dat suizende geluid betekent dat ik me ongemakkelijk begin te voelen. Dat ik de hele dag al stijf ben, betekent dat ik in de overlevingsstand sta. Dat ik 's nachts veel moet plassen, betekent dat ik me onbewust ergens veel zorgen over maak. Etcetera. Een overlevingsstand is een overlevingsstand. Dan ga je niet lekker ontspannen op je gevoel zitten letten, maar sta je in de automatische modus. Logisch als je je dan niet bewust bent van je onderliggende angst. Vandaar dat ik ook zoveel voorbeelden noem. Juist die bewustwording van de angst maakt dat je uit die overlevingsstand kunt gaan. 

Door twee dingen kon ik eindelijk mijn lang meegedragen angsten gaan helen. De eerste stap was het loslaten van familie-programmeringen (DNA herprogrammeren) waardoor ik niet stevig op mijn benen stond - de overgeërfde neiging tot angst, dus. Mijn Chinese dokter noemde mij een niertype. Ik ben letterlijk angstig aangelegd. Geen wonder dat daar geen bewustwording of ruimte in zat. De tweede stap was het herkennen van mijn Enneagramtype: nummer 6. Enneagram is een persoonlijkheidstyperend systeem, waaruit je belangrijk inzicht kunt halen over je overlevingsmechanismen. Dit specifieke enneagramtype wordt beheerst door angst en de zoektocht naar zekerheid. Ik zal er verder niet zo diep op ingaan, omdat dat niet in deze blog past. Voor mijn verhaal is het genoeg om te weten dat het helen van die angst cruciaal is voor een 6. En dat ben ik aan het doen, want ik geef niet van alles de schuld aan mijn familie, die overigens niet een enorme vertakking aan angstige mensen is, dat is alleen het stukje waarvoor mijn ziel koos om het te erven omdat het in mijn expansie paste.  

Nu had ik eindelijk de ruimte om mezelf te gaan dragen en bevestigen. Op chakraniveau kon ik mijn 1e chakra weer gaan helen en ontwikkelen. Niet dat die nou potdicht zat of helemaal vertroebeld was, hij functioneerde eigenlijk best wel goed. Heel goed zelfs, die angst in aanmerking genomen. Ongeveer zoals een voet met een wond eronder ook best goed functioneert, ondanks die wond. Met voortdurende pijn en ongemak, maar tegelijk gewenning. En het is nog steeds een voet, tenslotte. Je kunt erop staan. Ik kon staan. Alleen kon ik mezelf niet volledig dragen. Ik ging een beetje uit mijn lichaam, uit het hier-en-nu, en in mijn hoofd, op momenten dat die angst getriggerd werd. En gedurende een dag gebeurde dat best vaak. Niet dat ik paniekaanvallen had (die heb ik nooit gehad) of er zo erg last van had dat het mijn leven blokkeerde... maar toch, het was ruis op de achtergrond, en ik kon daardoor niet volledig landen en ontspannen in mezelf. Net zoals je niet volledig kunt ontspannen als je nodig moet plassen. Dat gevoel, die nervositeit, heeft ook alles te maken met angst. In de Chinese Geneeskunde gaan de nieren als orgaan over angst. Veel angst slaat op de blaas en op de nieren. Je kunt het koud gaan krijgen, met koude voeten en last van je onderrug. Weet je dat verband ook weer. Aangezien ik graag in mijn hoofd ga, zijn dat soort verbanden voor mij zo'n beetje levensbloed, en ze brengen mij weer terug mijn lichaam in, tot ik dat zelf kan door gewoon te 'zijn'. 

Een ander systeem geeft nog meer puzzelstukjes. In Human Design wordt duidelijk dat angst een functie is van het Miltcentrum, één van de negen belangrijkste energiecentra in ons lichaam. Die vangt de signalen van onze omgeving op, voortdurend alert in het hier-en-nu. Tenminste, als je hem gedefinieerd hebt (bruin driehoekje links). Als je hem open hebt (wit driehoekje links) werkt dit centrum niet op een consistente of gefixeerde manier, maar kun je de angsten en manieren om met angst om te gaan oppikken uit je omgeving. En dan ook nog eens versterkt - je pikt dus niet alleen die angst op, je ervaart hem ook nog eens dubbel. Dit Miltcentrum is een overblijfsel van onze zoogdier-afkomst. Het was het bewustzijnscentrum waarmee we vroeger, voor er taal kwam, navigeerden in de wereld. Een fysiek bewustzijn, van instinctief weten wat gezond en wat gevaarlijk is, met een ingebouwde vecht-, vlucht- en bevriesrespons. We hebben er nog steeds beschikking over (de één consistent ingetuned, de ander niet-consistent maar met meer gevoeligheid), maar inmiddels hebben we ook mentaal bewustzijn. Dit bewustzijn overstemt ons instinct. Daarbovenop komen ook nog eens emoties en die overstemmen alles. 

Ik vertel dit, omdat het Miltcentrum niet alleen gaat over angst en instinct, maar ook over intuïtie. En die kan wel eens verloren gaan onder de propaganda van ons hoofd en de druk van onze emoties. Daarmee komen we op de titel van mijn blog. Ik heb namelijk gemerkt dat het omarmen van mijn angsten leidt tot de optimalisatie van mijn intuïtie. Wauw, wat ben ik dán goed afgestemd! Werkelijk niets ontgaat mij! Niet wat belangrijk voor mij is, tenminste. Poort 50. Ik kan dan voortdurend meebewegen met het appèl van mijn omgeving. Ik ben niet meer hyperalert op ingebeelde gevaren (overblijfselen uit niet doorvoelde angsten uit het verleden) maar op wat er daadwerkelijk gebeurt. En ik kan er adequaat op reageren. Ik kan gegrond in het hier-en-nu aanwezig zijn. Mijn Miltcentrum is dan ook gedefinieerd, dus als ik gezond ben, dan is dit een gegeven. Dan weet ik intuïtief wat belangrijk voor mij is. Als je dit centrum niet gedefinieerd hebt, kun je dit ook allemaal ervaren, alleen niet op een consistente manier. Dan is de werking van je instinct afhankelijk van je omgeving of het moment en kan het er soms niet zijn, soms wel zijn, en soms helemaal de spuigaten uitlopen. Je bent dan eigenlijk nóg gevoeliger voor je omgeving en wat wel en niet gezond voor je is. Je kunt nóg bewuster zijn van de werking van angst. Eigenlijk zou jij deze blog nog tien keer beter kunnen schrijven, met meer nuance en wijsheid. 

Voor mij is het cruciaal om me bewust te zijn van mijn angst. Ik weet inmiddels wat voor fysieke symptomen dit bij mij aanneemt, afgezien van de voor de hand liggende. Ik kan inmiddels volledig voelen wanneer mijn instinct wordt getriggerd. En omdat ik dit centrum gedefinieerd heb, kan ik het daardoor onder controle houden. Controle als in: het beheerst mij niet, maar ik kan ermee omgaan. En doordat ik mijn angstgevoelens niet meer ontken, komt daardoor een stukje van mijzelf terug in het geheel. Een heel belangrijk stukje, dat een diepere dimensie toevoegt aan mijn leven.

Een voorbeeld: laatst deed ik een presentatie voor een groep. Of eigenlijk was het een geleide meditatie. Elke week in de les wordt gevraagd wie van ons de inleidende meditatie wil doen en ik voelde respons. Ik voelde de angst als een band om mijn ribben trekken, en een knoop in mijn maag. Ik voelde het in mijn ademhaling en hoorde het in de spanning in mijn stem. Met onzichtbare armen omhelsde ik mezelf, omhelsde ik die angst, terwijl ik rustig door praatte. Ik liet even een stilte vallen en ademde naar mijn buik, tot die weer ontspande. Een paar zinnen later kwam de angst weer op - nu nam ik een risico, zei ik iets van mezelf, in mijn kracht als lichtwerker, in plaats van de woorden van anderen te gebruiken. Ik liet mezelf volledig zien in al mijn licht en inzicht. Ik verweefde iets wat de docent had gezegd in de meditatie, bouwde daarop voort, namelijk in het hier en nu zijn. Co-creatie. De knoop in mijn maag kwam terug: "Wie ben ik om te co-creëren met de directeur van mijn opleiding?" Ik omhelsde die weer zachtjes en liet weer een pauze vallen waarin ik hem heelde. Ik liet de angst door me heen stromen, terwijl ik met beide benen op de grond en mijn kont op de stoel zat. Gegrond, met een volledig open en functionerend basischakra. Ik keerde terug naar binnen, en bracht mijn intuïtie tot expressie, in plaats van alert te zijn op signalen van buitenaf. Het beeld van een volledig gouden roos met een bibbersteel aan de onderkant (mijn zelfcheck-reading-beeld) rechtte zich weer een stukje.

Ik heb daardoor mezelf en die meditatie volledig beleefd. Ik heb dingen gezegd die ik normaal uit angst onder de radar zou houden. Met andere woorden: ik ben moedig geweest. Heel belangrijk voor enneagramtype 6. (Mag ik nu een schouderklopje van de Enneagram-god?) (Onee, de bevestiging mag ik in mezelf gaan zoeken ;)) Daardoor heb ik mijn gave voor nuance en opmerkzaamheid kunnen delen in de meditatie. Nu nog deze angst-omarmende meditatieve staat meenemen op elk moment van de dag. Nu nog elk moment 'zijn'. En mezelf daarmee 100% bevestigen. Ik heb belangrijke stappen gezet. Ik voel dat ik de laatste restjes onbewuste angst uit het verleden aan het helen ben. Daardoor kan ik me vanaf nu focussen op nieuwe angst, nieuwe situaties waarin ik mezelf kan zijn, en moedig blijven.

Nog even voor de HD-nerds (sla deze alinea maar over als je dat niet bent): de verbinding tussen het Human Designcentrum en het basischakra is snel gelegd, alleen zit Human Design complexer in elkaar dan dat. Volgens het chakrasysteem zijn er 7 basischakra's, volgens Human Design 9. Als je goed bij jezelf voelt hoe dit allemaal in jouw lichaam en energie functioneert, kun je de verbanden zelf leggen. Ik voel in mijn zonnevlecht soms wel drie verschillende energiecentra: mijn open ego, mijn emoties uit de Solar Plexus en mijn angst uit het Miltcentrum. Soms voel ik in mijn hartgebied mijn open ego. Soms voel ik emoties in mijn buik, rond het sacrale chakra. Ik kan overal emoties voelen waar zenuwen lopen. Het wortelchakra is puur een krachtcentrum volgens Human Design, dat kundalini en adrenaline levert, maar voor mij heeft het ook bewustzijn. Alles heeft bewustzijn. Het is voor mij direct gerelateerd aan angst, waarschijnlijk omdat ik een kanaal tussen mijn wortel en milt heb lopen, zodat stress en angst voor mij één pot nat zijn. Maar in de chakraleer zit de emotie angst in het basischakra. Voel dus vooral voor jezelf hoe dit allemaal in elkaar zit in jouw systeem.

Ik schreef deze blog voornamelijk voor andere Zessen, en verder ook voor andere mensen met angst. Wat iedereen is, want iedereen heeft een Miltcentrum. Het is wonderbaarlijk, maar waar: zodra je je angst omarmt in het moment, transformeert die tot intuïtie. Dan kun je op een diep en afgestemd niveau verbinding maken met jezelf en je omgeving. En wellicht kun je dan zelfs stappen zetten die niemand anders zet, domweg omdat niemand ze opmerkt. Misschien ben jij dan degene die ervoor zorgt dat niet-opgemerkte mensen in een leeg en uit te rangeren treinstel waar met koeienletters NIET INSTAPPEN op staat, uit kunnen stappen, terwijl de rest van de treinreizigers gewoon langs het treinstel loopt (inclusief de conducteurs) zonder iets op te merken. Oké, laat ik eerlijk zijn, ik geef toe dat ik niet alle mensen heb gered, want ze bleven een beetje stompzinnig op dezelfde deurknop drukken in plaats van naar de open deur vooraan te lopen waar ik de conducteur had aangeschoten, maar goed, dat is gewoon hun eigen leuke reisje door het leven (of rangeerterrein) en ik ben niet óveral verantwoordelijk voor en bovendien had ik er geen zin in om iedereen aan te schieten omdat mijn (emotionele) veiligheid belangrijker was... Maar om maar even een voorbeeld te geven.

Je kunt een held zijn in andermans leven zodra je je eigen angst omarmt. Dat betekent niet dat je overal bij hoeft te blijven. Je kunt je intuïtie gebruiken voor niet alleen je eigen veiligheid, maar ook je eigen integriteit als mens. Wellicht zit jij zo in elkaar dat je vooral voor jezelf zorgt, of voor je naasten. Misschien heb je de neiging om het collectief te willen verbeteren met je opmerkzaamheid, en heb je daar het talent voor. Misschien kun je voorkomen dat patronen uit het verleden zich herhalen en je overgeven aan de expressie- en manifestatiekracht die daaruit voortkomt, voor jezelf, voor anderen, voor de mensheid... Maar je intuïtie of innerlijke wijsheid zegt wanneer je iets aan kunt gaan, en wanneer beter niet. Ontdek je eigen Miltcentrum! Mocht je daar hulp bij willen: je kunt altijd een sessie bij mij aanvragen, waarin ik met mijn Readingtechnieken op je invoel en je Human Design chart ernaast leg voor diepgang en handvatten in jouw persoonlijke bewustwording. Dit kan op afstand, via de mail, of in Zwolle, net wat je wilt. Ik kan je helpen zelfvertrouwen en innerlijke rust te ervaren en de connectie met je intuïtie te maken. 

donderdag 26 oktober 2017

Wanneer dromen maar niet realiteit worden

Ik wil mijn ervaringen delen over de valkuilen in het creëren van je droomleven. Deze blog gaat over de mitsen en maren in het creatieproces met behulp van de Wet van Aantrekking. Mocht je daar nog niet zoveel van weten, dan raad ik je aan om elders informatie op te zoeken. Andere mensen hebben hier al genoeg informatie over uiteengezet en methodes voor ontwikkeld. Als je er hulp of heldere informatie over wilt, aanrader: http://ambersapulette.nl, die je met haar creatiekracht uitdaagt om zelf ook in je kracht te komen. Verder is er een bekende channelaar, Esther Hicks, die heel veel informatie over de Wet van Aantrekking door heeft gegeven. Je kunt jezelf een dagelijkse stoot Abraham-Hicks toedienen om je te herinneren aan wat er mogelijk is, maar zonder de tools om om te gaan met de keren dat het niet lukt om iets te creëren, kan je daar afhankelijk van worden. Ik ben meer van het delen van verhalen en perspectieven, met de nadruk op wat er niet werkt. Zo hoop ik met humor en zelfreflectie helderheid te geven in levensprocessen, ook voor andere mensen.

Bij mij ligt de sleutel voor het creëren van mijn droomleven altijd in de acceptatie van wat er is. Op het moment dat ik iets anders wil creëren dan wat er is, ga ik er dus voor het gemak vanuit dat ik in de weerstand zit. Dit is een ietwat andere benadering van de Wet van Aantrekking dan gewoonlijk. Meestal wordt er meer nadruk gelegd op het creëren met je gedachten van wat je wilt, dan op het accepteren van de status quo. Ik zie dat als iets uit mijn Human Design-chart: mijn zonpoort is poort 60, de poort van acceptatie, dit is waardoor mijn persoonlijkheid wordt gekleurd. Poort 3, de poort die de verandering begint en ordent, is bij mij onbewust en wordt door mijn lichaam, mijn 'vorm', geregeld. Als ik achteroverleun in mijn leven en mijn hart laat leiden, zal die verandering vanzelf ontstaan. Ik hoef met mijn verstand alleen maar alles te accepteren wat er al is, dat is waarvoor mijn verstand ontworpen is. Samen vormen die twee poorten het kanaal van mutatie en creëren ze de volgende stap in mijn evolutie. 

Acceptatie is belangrijk voor elk mens, of je die poort nu hebt gedefinieerd of niet. Alleen dan kun je loslaten wat je belemmert om te creëren. Dat vraagt om eerlijk naar jezelf te kijken. Waar sta ik nu? Wat voel ik nu? En, heel belangrijk: hoe héb ik eigenlijk al wat ik verlang? Bestaat er misschien een kans dat mijn verlangen allang vervuld is, terwijl ik het gewoon niet zie? Misschien is het dan tijd om de minder fijne kanten van het leven te accepteren. Dat is mijn les hierin, en die wil ik graag delen.

Mocht je dit herkennen, dan ga ik het nu even flink uitmelken. Het grote struikelblok hierin is de manier waarop ons verstand werkt. Ons verstand is er niet voor ontworpen om alles te zien en begrijpen. Ons verstand ziet maar een deel van het geheel. Eén dimensie, terwijl er veel meer zijn. We kunnen dus dénken dat iets er nog niet is, terwijl het er allang is, alleen niet op een manier waarop we denken dat het er zou moeten zijn. Dat heeft te maken met ons onderbewuste. Laat ik een voorbeeld geven.

Eén van mijn grootste verlangens is vriendschap. De rest van deze blog zal dus over vriendschap gaan. Ik kan op mijn vrije dagen echt snakken naar het gezelschap van een groepje mensen om me heen. Dit is een oud verlangen, aangezien op de middelbare school mijn vriendengroepje uiteen viel terwijl er ook andere heftige dingen gebeurden in mijn leven. Een vriendengroep geeft mij dat gevoel van zekerheid, onschuld, speelplezier, creativiteit, mezelf zijn, intimiteit en humor dat ik toen kwijtraakte. Er zit pijn op. De pijn van het niet hebben. Maar, voor de duidelijkheid: op die dagen dat ik hiernaar snak, weet ik dit allemaal nog niet. Ik weet alleen maar dat ik het wil.

Ik kan nu gaan nadenken en dagdromen over wat voor soort vrienden ik het liefste wil aantrekken in mijn leven, zo van "boehoehoe, waarom heb ik dit niet?" Wat voor soort eigenschappen ze zouden hebben, hoe mijn relatie met hen zou zijn, hoe intiem ik met ze zou willen zijn, wat voor fijn gevoel me dat zou geven. Beelden van tv-serie-ensembles komen in me op: zo wil ik ook met mijn vrienden omgaan. Een beetje gênant eigenlijk. Ik kan zelfs hun kledingstijl gaan bedenken. Ik zet ze op een voetstuk en tegelijk geloof ik er zo niet in. Mijn gedachten worden enigszins gekleurd door zelfmedelijden, zeg maar.

Niet echt productief. Hoezeer ik me ook focus op die vriendschappen die ik graag wil ervaren, en hoezeer ik die ook visualiseer, de Wet van Aantrekking is complexer dan dat. Ik héb namelijk al vriendschappen. Moet ik die dan maar in de wacht gaan zetten, terwijl ik hoop op iets beters? Ook niet echt productief. Of aardig. Ik kan beter de niet fijne dingen in die huidige vriendschappen aangaan en goed bij mezelf voelen wat ik hiermee wil. Daarnaast kan ik natuurlijk genieten van de vriendschappen die wél stromen en het contact met die mensen vermeerderen. Dat is productiever. Maar daarmee heb ik mijn verlangen nog niet vervuld, alleen weer een reality-check gedaan. Om mijn verlangen te vervullen probeert mijn geest nu de vriendschappen die ik al heb om te vormen tot een groep, waardoor het gevaar bestaat dat ik over mijn grenzen ga, mensen op een onbewuste en dysfunctionele manier bij elkaar forceer die niet bij elkaar passen, of te lang loyaal blijf aan mensen die me eigenlijk niet dienen, vanuit een 'maar ooit'-waanbeeld.

Ik ben er dus nog niet. Terug naar die gevoelens. Terug naar die pijn. Blijkbaar geloof ik niet echt in een vriendengroep voor mij. Ik geloof niet dat ik dat verdien. Daar komt de gêne vandaan. Dit leidt me naar de onderliggende gevoelens en overtuigingen. Die ontkent mijn geest liever, want die doen pijn. Misschien is er wel iets mis met mij. Misschien is het veiliger om gewoon allerlei losse vriendschappen te hebben, dan een vriendengroep. Dan heb ik minder kans dat ik het verlies. Een poging van mijn geest om controle te hebben over omstandigheden die buiten mijn controle lagen. Maar die overtuigingen werken nu nog steeds door en creëren mijn leven, ook al zijn de omstandigheden waarin ze ontstonden allang voorbij. Hier komen de beperkingen van de Wet van Aantrekking in zicht. De grote ironie ervan.

Die ironie is dat ik eigenlijk al precies creëer wat ik wil. Alleen is het deel van mij dat vriendschappen creëert, onbewust, en de positieve intentie eronder (mezelf beschermen tegen pijn) is ook onbewust. Terwijl ik met mijn verstand iets probeer te creëren wat er niet is, zit er al een deel van mijn creatiekracht op dit onderwerp (vriendschap), signalen uit te zenden naar het universum. Namelijk: doe maar losse vrienschappen, dat is veiliger. Ik trap op de rem terwijl ik op het gaspedaal trap. Dan kom ik niet echt vooruit. Met gemengde signalen geeft het universum je een gemengde situatie, waarin datgene dat onbewust is de overhand voert. Want ons onderbewuste is veel krachtiger dan ons verstand. Waarom? Omdat we dan wel tot bewustzijn over ons onbewuste moeten komen, willen we vooruit gaan. Dat is hoe dit universum tot expansie komt. Zo is het ontworpen.

Oké, een samenvatting tot dusver: Ik wil iets in mijn leven, maar onbewust creëer ik het tegenovergestelde vanuit een overtuiging uit het verleden. De crux zit 'm in het bewustworden van de positieve intentie onder die overtuiging. Dan kan ik 'm opnieuw stellen. Wil ik inderdaad alleen maar losse vriendschappen, of wil ik echt een vriendengroep? Nu komen er ineens allerlei angsten in me op die ik voorheen niet bewust voelde bij het idee van een vriendengroep. Stel dat ik door de mand val als meerdere mensen met elkaar over mij kunnen praten? Stel dat ik mijn grenzen verlies in groepsintimiteit? Zijn die angsten realistisch? Door mijn bewustwording slinken ze tot normale grootte, tot waarschuwingssignalen die me zullen vertellen wanneer ik mijn grenzen verlies, en wanneer ik me teveel aantrek van wat mijn vrienden van me vinden.

Is er nu nog iets wat ik moet doen? Nee. Ik kan gewoon afwachten wat ik nu weer zal aantrekken. Ik heb waardevolle inzichten opgedaan, oude pijn losgelaten, en een reality-check gedaan met mijn huidige situatie. Ik ben begonnen met het oprecht kijken naar de staat van mijn vriendschappen in mijn leven. Ik ben begonnen met bewuste keuzes maken in mijn vriendschappen, en ben stappen gaan zetten die ik nu kan zetten met wat ik heb, ongeacht het beeld van hoe ik het zou willen zien. Ik weet dat ik niet veel kan doen om een vriendengroep te creëren, in die zin: ik kan dit niet in de winkel kopen. Maar ik geloof er nu weer in. Ik voel weer dat ik het waard ben. Ik focus me op de vriendschappen die ik al heb, ik accepteer die en ik vervul mijn eigen grenzen en behoeften daarin, terwijl ik losjes (zonder weerstand naar wat er is) hoop op dat beeld van een vriendengroep. Zo werkt de Wet van Aantrekking.

Dit is niet echt een stap-voor-stap-verhaal. Daar ben ik niet zo goed in. Maar ik hoop dat het voorbeeld verhelderend was. Dingen kunnen complexer in elkaar zitten dan je denkt. En onderschat vooral niet de kracht van een inzicht! Misschien dat je denkt dat inzichten als 'hé, mijn problemen omtrent een vriendengroep komen voort uit ervaringen uit het verleden' niet zoveel kracht hebben. Het tegenovergestelde is het geval. Elk moment dat je zelfinzicht opdoet en een les leert, komt er creatiekracht vrij en zend je daarmee een signaal uit naar het universum. En dan krijg je ineens wat je wilt. Niet door het heel hard te willen of forceren. Maar gewoon, omdat alles wat je ooit hebt gewenst gemanifesteerd wil worden (zo werkt het universum), en alleen maar belemmerd wordt door onbewuste overtuigingen. En het leuke is, die onbewuste overtuigingen hebben eigenlijk een onderliggende positieve intentie. Je hebt het beste met jezelf voor. Je ziet het alleen nog niet. Daardoor lijken dromen soms niet realiteit te worden. Dat is een uitnodiging om te gaan kijken naar wat er nu écht speelt. Op welke manier je al creëert wat je wenst - alleen op een onbewuste manier.

Dat legt je kracht terug in eigen handen. Bovendien is de belangrijkste vraag uit dit verhaal (hoe heb ik al wat ik wens?) tevens ook een scortcut naar manifestatie. Als je bekend bent met de Wet van Aantrekking zul je dit begrijpen. Manifestatie treedt op wanneer je in de vibratie gaat zitten van datgene wat je wenst. Met andere woorden, erover nadenken alsof je het al hebt. Je focussen op hoe je verlangen al vervuld is, is dus niet alleen een manier om je onbewuste overtuigingen op te sporen, maar ook een directe manifestatietool. Twee vliegen in één klap.

Nog even een stukje Human Design, wat ik altijd doe in miniletters: bovendien is het de sleutel voor manifestatie voor niet-Manifestors, met name Generators. Kijk om je heen, kijk naar wat er in feite is, en reageer daar dan op. Daar is het aura van een Generator voor ontworpen, voor het in zich opnemen van wat er is en daarop responderen. Ook een Reflector-aura sampelt de omgeving, de situatie. En een Projector neemt het diep in zich op, vooral via andere mensen. Aangezien ik geen Projector-aura heb, weet ik niet hoe je het beste gebruik kunt maken van het typische gefocuste aura, maar het lijkt me dat die focus zowel een voor- als een nadeel kan zijn, afhankelijk van waar je op ingeplugd bent. Mocht je dit lezen als Projector, dan ben ik benieuwd hoe jij dit ervaart.

Dus, als je een droom hebt die maar niet realiteit wordt, is mijn persoonlijke tip: kijk naar hoe die droom al wél gemanifesteerd is. Spoor zo de onbewuste patronen op waardoor je er geen controle over lijkt te hebben en heel ze (=word ze bewust). Wees dankbaar voor wat je al wel hebt, en vermeerder dat door je erop te focussen en van daaruit stappen te gaan zetten. Misschien kom je tijdens dit proces wel tot het verbluffende inzicht dat er helemaal niks veranderd hoeft te worden. En dat de huidige staat van je leven helemaal zo gek nog niet is. Dat het enige probleem was, dat je dacht dat het anders zou moeten zijn. En misschien kun je daardoor accepteren dat de reden dat er iets ontbreekt juist onderdeel van het leven is. In mijn voorbeeld: in vriendschappen zijn er soms pieken en dalen, zoals in alle dingen, en misschien bevind ik me nu wel even in een natuurlijk dal. Laat je verrassen en betoveren door het leven. De dingen kunnen heel anders in elkaar zitten dan je denkt. Misschien leef je stiekem al je droomleven.

Of niet. Misschien is jouw blokkade wel dat je juist teveel verzoent met wat er al is, en mag je juist je creatiekracht meer in eigendom nemen. Nogmaals: dit is mijn eigen levensles, dus neem hem ter harte als hij resoneert, maar er zijn meerdere wegen naar Rome. Als je helderheid wilt over hoe dit specifiek voor jou werkt, kun je een sessie bij mij aanvragen via mijn website. Daarbij kan ik ook je Human Design-chart meenemen, en in hapklare brokjes informatie eenvoudig jouw gebruiksaanwijzing tot creatie doorgeven. Natuurlijk helemaal op jou afgestemd, in begrijpelijke taal, met Reading op de specifieke, onbewuste processen die je belemmeren om je droom te leven, zodat je met meer zelfinzicht verder kunt op je weg.

dinsdag 10 oktober 2017

Kristalkinderen

Ik ben weer het concept van Kristalkinderen tegengekomen, en opnieuw herkende ik mezelf erin. In mijn zoektocht op het internet stuitte ik op vrij weinig persoonlijks, laat staan iets praktisch voor jong-volwassenen, dus dacht ik: dan schrijf ik er zelf maar over. Mijn blog staat overigens vrij hoog in zoekresultaten, dus hopelijk bereikt 'ie ook nog andere mensen.

Nieuwetijdskinderen

Kristalkinderen zijn onderdeel van de parapluterm 'Nieuwetijdskinderen'. De theorie over Nieuwetijdskinderen, die is doorgekregen door verschillende spirituele mediums en visionairen (onder andere Doreen Virtue), is dat er in deze nieuwe tijd speciale kinderen worden geboren om de mensheid te helpen over te gaan naar een nieuw bewustzijn. Dit is ietwat verouderde informatie. Dit zijn inmiddels lang geen 'kinderen' meer. Sommige zijn al met pensioen. De eerste golf Indigo's verscheen vorige eeuw, en er waren genoeg pioniers die er zelfs nog eerder waren. Indigo's hebben veel van de kleur indigo in het aura, vandaar de naam. Dit is de kleur van het derde oog. Daardoor beschikken ze over psychische gaven en hebben ze een soort innerlijke leugendetector. Zij hebben als taak om oude structuren omver te helpen door hun vermogen de waarheid te zien en met hun strijdersgeest tegen alles wat niet integer is op te staan. Veel mensen in het spirituele wereldje zijn Indigo's. Ze hebben soms moeilijke levens gehad met veel strijd, hoewel dat niet hoeft. Ze staan, als ze gegrond zijn, midden in de maatschappij, en komen dagelijks op voor hun waarheid, waarbij ze mensen confronteren die nog aan het slapen zijn. Lichtwerkers op het slagveld.

Ik heb dit boekje zelf, mocht je het willen lezen.

Kristalkinderen

De weg die zo wordt vrijgebaand, is voor de Kristalkinderen. Dat is de tweede golf van kinderen, ongeveer vanaf de jaren '90, die dit nieuwe bewustzijn helpen verankeren, door te bouwen op de fundering die de Indigo's hebben gelegd. Indigo's gaan bijvoorbeeld tegen het schoolsysteem in door daar als docent te werken op hun eigenwijze manier, of door petities, stichtingen en initiatieven die de reguliere structuren wakkerschudden en op een ander spoor brengen. De Kristalkinderen zijn er vervolgens om nieuwe structuren aan te brengen in de ruimte die zo is ontstaan. De Kristalkinderen gaan naar de nieuwe scholen die door de Indigo's zijn gestart (ze worden vaak bij Indigo's geboren) en helpen om deze verder af te stemmen. Of ze gaan, als ze volwassen zijn, simpelweg aan thuisonderwijs of unschooling doen en creëren iets nieuws voor hun kinderen. Jong Bewust, mijn platform voor hooggevoelige jongeren, was een typisch Kristal-initiatief: het ging nergens tegenin, maar was puur een plek van zachtheid en verbinding. Kristalkinderen relateren niet zozeer aan de oude manier als Indigo's, maar brengen iets nieuws. Kristalkinderen zijn trouwens niet allemaal kinderen meer, maar vooral jong-volwassenen.

Kristalkinderen hebben niet die strijdersgeest van de Indigo's. Ze zijn hooggevoelig, net als Indigo's, maar hun systeem is sneller overprikkeld en raakt dan sneller overgevoelig. Dan kunnen ze intoleranties gaan ontwikkelen, stralingsgevoeligheid of mentale beschermingsmechanismen die lijken op het autistische spectrum, zoals ADD. (ADHD is meer een Indigo-ding). Door hun gevoelige systeem helpen ze de wereld om op een vredelievende manier te finetunen op wat gezond is. Want wat voor een Kristalkind gezond is, is gezond voor iedereen. En wat ongezond is voor een Kristalkind, is in feite ongezond voor iedereen, alleen merken normaal gevoelige mensen het niet zo. Door hun kwetsbaarheid, magnetische en lieve persoonlijkheid en grote ogen roepen ze de beschermingsdrang op van mensen om hen heen en met hun zachtheid openen ze harten. (Dit vrij vertaald naar wat er in het boek 'The Crystal Children' van Doreen Virtue staat.)

Regenboogkinderen

Hierna komen de Regenboogkinderen, die nu nog erg jong zijn, die vrij zijn van karma en onvoorwaardelijk lief kunnen hebben en helen met hun regenboogenergie. Ze hebben een sterk gegronde energie, maar ook een heel hoge vibratie. Ze zijn van nature, vanaf hun geboorte, in balans. Ze zijn op een bepaalde manier krachtiger dan Kristalkinderen en zelfs Indigo's. Dit omdat ze niet gevoelig meer zijn voor intoleranties en dergelijke - hun energie is daar te hoog voor. Ze weten precies wat ze willen en hoe ze dit linea recta kunnen manifesteren.

Mijn eigen ervaring

Ik ben zelf een Kristalkind en ik ken gelukkig een aantal mensen met dezelfde vibratie. Die vibrationele erkenning/spiegeling heeft me enorm geholpen om mezelf te accepteren.

Kristalkinderen zijn niet op aarde gekomen om op te staan tegen onrecht, ze zijn hier om een nieuwe manier van zijn in de wereld te brengen. Dit was een valkuil waar ik zelf vaak in ben gevallen. Ik dacht dat ik ook moest strijden en daar werd ik nog zieker van. Ik dacht dat ik aan het wegvluchten was wanneer ik behoefte had aan een veilige creatieve bubbel waarin er voor mij werd gezorgd. Ik dacht dat ik had gefaald toen ik weer terug bij mijn ouders ging wonen. Zelfs in de spirituele wereld kreeg ik de boodschap dat ik beter gegrond moest zijn - lees: net als al die Indigo's in mijn waarheid moest gaan staan en knokken voor mijn manier van zijn. Maar dat was en is niet mijn weg.

Mijn teruggetrokken leven is namelijk geen vluchtgedrag, maar juist wat ik nodig heb omdat ik zo gevoelig ben. Ik heb heel veel zachtheid en puurheid nodig. Anders word ik ziek. Ik ben die kanarie in de kolenmijnen die als eerste het loodje legt, lang voordat andere mensen er last van hebben. En dat heb ik omarmd. Want precies diezelfde gevoeligheid maakt dat ik nuance kan aanbrengen in mijn energiewerk, en dat ik met veel empathie kan schrijven en een nieuwe wereld kan presenteren. Mijn hooggevoeligheid en hoge bewustzijn moeten verzorgd worden als een plantje dat specifieke grond en zorg nodig heeft. Mensen die dit niet begrijpen kunnen dit bestempelen als 'Millenial'-luiheid of zoiets.

Maar om gezond te zijn, moet ik me kunnen uiten in een omgeving die mij energetisch draagt. Die omgeving creëer ik zelf. Als ik mezelf er laat zijn met alles wat ik ben, dan pas grond ik, en daarmee creëer ik vanzelf de dragende omgeving om me heen, die specifiek op mij toegespitst is. Hoe dit er nu uit ziet in mijn leefsituatie: een huis in een rustige wijk, pal naast de natuur met bossen en een meer, waar ik zo heen kan lopen. Een natuurwinkel in de buurt om biologisch, veganistisch, suikervrij en glutenarm eten te kopen. Een voedende relatie waarin we elkaar de ruimte geven en vanuit onze gevoeligheid en behoeften communiceren. Een vriendengroepje met mensen die dezelfde frequentie en idealen hebben als ik. Een opleiding die mijn gevoeligheid en bewustzijn ontwikkelt en erkent.

Ik hoef niet oude structuren omver te trekken en ertegen tekeer te gaan. Ik hoef geen explosieve assertiviteit te hebben of altijd, in elke situatie, keihard op te komen voor mijn waarheid, ik hoef niet midden in de maatschappij te staan en die bij de kloten te grijpen. Dat is het werk van de Indigo's, en veel van mijn spirituele, bewuste leeftijdsgenoten hebben die energie in zich, waardoor ik ook het idee had dat ik dat moest kunnen. Maar mijn gronding is anders dan die typische Indigo-gronding. De gegronde Indigo maakt als het ware vonken van licht door wrijving. Mijn gronding is zacht en mijn energie is introvert. Ik ben een dromer, ik creëer in een veilige bubbel, en ik maak gebruik van de ruimte die de Indigo's al voor me hebben vrijgemaakt. Daarin implementeer ik mijn creaties.

Rozenkwarts-vlinder met een passende energie.
Kristalkinderen hebben vaak iets met kristallen.

Ik ben vaak stil omdat ik aanvoel dat ik niet begrepen zal worden, en mensen denken dan dat ik verlegen ben of weinig zelfvertrouwen heb, terwijl ik in feite gewoon geen verbinding kan maken. Mijn belevingswereld is anders, waardoor ik me vaak een alien voel in een harde wereld. Ik moet vaak langzamer gaan draaien om me af te stemmen op de wereld om me heen, anders ga ik te snel en vinden mensen me vreemd en kan ik niet meer uitwisselen. Ik kan niet goed 'normaal' doen, en dus klap ik dicht wanneer mijn intelligentie en gevoeligheid geen aansluiting vinden. Mensen hebben vaak geen idee wat er allemaal achter mij schuil gaat, en soms ben ik er zelfs van beticht dat ik een arrogante houding heb door zo stil te zijn. Soms krijg ik onverwacht heel veel complimenten als mensen wat van me lezen, terwijl ik zoiets heb van 'maar dit zat al die tijd al in me, alleen zag je het niet, omdat ik de ruimte niet voelde om het te uiten'.

Herkenbaar? Wat nu? 

Mocht je je daarin herkennen, hierbij de opluchting die het mij gaf om dit in te zien! Dat is geen arrogantie, zo van: 'ik ben beter dan jullie met mijn hoge gevoeligheid en bewustzijn', maar dit is pure zelfbekrachtiging. Wij Kristalkinderen vertragen of verzwaren onze energie om die van anderen tegemoet te komen en dat is een offer dat vaak onopgemerkt gaat, zodat we er ons zelf niet eens meer bewust van zijn en ons afvragen waarom alles toch zo traag en moeizaam gaat. Het is belangrijk om je eigen energie te beschermen en te scheiden van dat van de ander, zonder je ervoor af te sluiten (want dat kan niet, dan ga je weer vechten en dat werkt niet.) En natuurlijk hebben we ons eigen karma met de bijbehorende zwaarte, maar daar heb ik het nu niet over. Ik heb het over de hoge trilling waarmee we geboren zijn en die we nog steeds in ons dragen, wat voor zwaarte en persoonlijk karma daar verder ook bij zit.

Ik verspil liever geen energie aan mensen waarmee ik niet op dezelfde golflengte kan komen. Ik bewaar mijn inzichten voor mensen die al openstaan, zodat ik mezelf niet in een heel nauwe trechter hoef te persen om verstaanbaar te zijn. Aan mensen die ruimer bewustzijn hebben ontwikkeld, kan ik meer van mezelf geven. Het gevoel dat ik volledig, op alle niveau's, word begrepen door andere mensen heb ik alleen maar bij andere Kristalkinderen gevonden. Eindelijk wordt dan gezien dat wat andere mensen voor timiditeit aanzien, in feite heel subtiele wijsheid is. Ik schrik zelf vaak van de oeroude wijsheid die ik in me draag, die komt uit talloze vorige levens waarin ik een heleres of priesteres was. Ik schrik er vooral van als ik dit in de ogen van sommige van mijn vrienden zie, die dezelfde expansieve, veelomvattende wijsheid in hun ogen hebben.

Klinkt dit alsof ik mezelf heel wat vind, en mezelf in een categorie heb ondergebracht die 'beter' is dan anderen? Ha, elke keer als mijn ego zich daaraan zou hechten, staat me een onaangename verrassing te wachten.

Gronden, gronden, gronden

Het is namelijk mijn grootste uitdaging om te incarneren, te gronden. Ik ben door die zogenaamde 'hoge vibratie' van mij niet beter dan anderen. Ik ben mens, met precies dezelfde haat, woede, jaloezie, kleinzieligheid, depressie, moedeloosheid, kilheid, sarcasme, leedvermaak, beschuldigend wijzend vingertje, slachtoffergedrag etcetera. Ja, ik heb me even flink uitgeleefd op die opsomming. Ik heb niet 24/7 een hoge vibratie. Verre van. Mijn taak is om al die lagere vibraties in mezelf te vinden door de spiegel van de wereld om me heen. En die vervolgens te omarmen en te helen in mezelf, en in balans te brengen. Dat is die ultieme taak van die zachtheid, dat kristalkind-aura. Dat transformeert en verzacht de wereld.

Helend aura

Auratekening

Dit is een energietekening die ik een tijdje terug van mijn eigen aura maakte, na een heling. Het aura van een Kristalkind kan verschillende (hoofd)kleuren hebben. De mijne is lichtgoud - dat is de kleur waarmee ik ben geïncarneerd. Ik ken ook iemand met als hoofdkleur roze (heel verzorgend) en iemand met als hoofdkleur lichtblauw. Het Kristal-aura kenmerkt zich door de pasteltinten en de regenboogtinten die er ook in aanwezig zijn. Door die pasteltinten heeft het aura een zachte kwaliteit. Die regenboogkleuren zijn er om de veelheid aan menselijke ervaringen te omvatten en die zachtheid brengt ze in balans met de rest van mijn energie.

Ik heb niet de beschikking over de vechtersmentaliteit van de Indigo. Woede en assertiviteit zijn dingen die niet vanzelf gaan en die ik steeds weer opnieuw moet uitvogelen. De gave die ik heb is me openstellen en het allemaal binnen laten komen, tot op de bodem van mijn hart. En het daar transformeren door compassie. Geen Lichtwerk door 'tegen' systemen aan te breken, maar Lichtwerk in mezelf.

Wat Kristalkinderen kunnen leren

Veel bronnen over Kristalkinderen stellen dat ze dit Lichtwerk vanzelf doen. Dat ze bakens van onvoorwaardelijke liefde en heling zijn en altijd in die hoge vibratie zitten. Dat klinkt bijna als een sprookje. Misschien als je wordt geboren bij ouders die spiritueel zijn en je naar de vrije school sturen of zelfs thuisonderwijs geven en midden in de natuur wonen, die je gevoeligheid en telepathische gaven van jongs af aan afdoende begrijpen om je die te laten behouden. Het is niet mijn ervaring. Dat komt misschien omdat ik een vrij vroeg Kristalkind was, en ervoor koos om geboren te worden in een gezin met een hoger bewustzijn dan normaal, maar niet ultraspiritueel. Ik had nog wat karma uit te werken, namelijk. Karma omtrent woede en schuldgevoel. Ik heb de neiging mijn woede en antagonisme te onderdrukken, en eraan te hechten terwijl ik het tegelijk ontken. Dat (en de vaccinaties) leidde bij mij tot eczeem. Ik dissocieerde de rest van mijn kindertijd in mijn fantasie. Ik vocht niet. Ik bleef gewoon meestromen in het schoolsysteem, tot ik zo ziek was dat ik vastliep. Ik had nooit problemen op school, ik was zo'n kind waar de docenten zich niet druk over maakten, want ik haalde hoge cijfers, ik was empathisch en gehoorzaam. Ik werd gewoon overweldigd door toxische belasting. Ik moest leren grenzen te stellen. Dat kon pas toen ik al mijn opgeslagen emoties weer aanging, want grenzen komen voort uit je emoties. Het was tijd om te incarneren, op mijn 22e, midden in een burn-out. Doordat ik de afgelopen 5 jaar door al die shit in mezelf heen moest ploegen (shoutout als je nu hetzelfde aan het doen bent, en veel sterkte op je dappere weg) heb ik heel wat geheeld. Daardoor kan ik die dingen nu ook helen voor andere mensen. Dat is het archetype van de 'gewonde heler'. Hiermee bedoel ik niet alleen emotionele heling, maar ook alternatieve therapieën die me hebben geholpen met ontgiften en mijn energie en lichaam weer sterk te maken. Ik heb overigens mijn vaccinaties (nog) niet ontstoord, maar door mijn helingwerk heb ik al zoveel losgelaten dat dit op het moment niet voelt als iets waar ik wat aan moet doen.

Ik ben nu in ieder geval gegrond genoeg om zo'n blog als deze te schrijven. Ik zweef niet meer boven mezelf, ik zit niet meer in mijn ivoren toren met een minderwaardigheidscomplex terwijl ik me tegelijk beter voel dan iedereen. Ik zit goed gegrond in mijn zelf-gecreëerde creatieve bubbel, waarin ik genoeg zachtheid om me heen heb om mijn creatieve energiewerk te ontwikkelen, en genoeg empathie met mezelf heb om ook empathie met anderen te kunnen hebben.

Praktische toepassing

En dan komt nu de nuance. Ik gebruik graag hokjes en theoretische modellen om mezelf te begrijpen, en ik maak mezelf er weer van los zodra het me niet meer dient. Niet alle mensen denken op die manier. Voor hen deze concluderende alinea.

Ieder mens kan wel Indigo-kenmerken hebben, of Kristalkenmerken, of Regenboogkenmerken, of, weet ik veel, Tweede Wereldoorlogkenmerken of Renaissancekenmerken. Uiteindelijk zijn het puur energetische tendensen, gebonden aan een tijd(perk). Mijn aura is niet altijd vredig en pastelkleurig. Soms zit er wat Indigo in, als ik toch voor mezelf moet opkomen en uit mijn aangeleerde passief-agressieve beschermingsmechanismen breek om anderen eens flink mijn waarheid te vertellen (met een bibberstem). Soms zit er veel regenboog-energie in, als ik me hoger afstem en een heling geef. En soms heb ik gewoon zin om door de stad te lopen en normale dingen te doen en ben ik afgestemd op grovere energieën. Niet voor lang, want dan raak ik overprikkeld, maar ik ken de signalen inmiddels.

Het kan ook zijn dat je door verschillende kenmerken heen beweegt, of dat je ze allemaal in je draagt en je nergens écht in herkent. Het kan ook dat je gewoon een Lichtwerker bent met een normale gevoeligheid. Daar hoef je echt niet hooggevoelig voor te zijn. Ik ben heel blij dat die mensen er zijn, want ze doen zeer waardevol werk op plekken die ik persoonlijk niet kan bereiken, puur omdat ik dan zou verwelken. Iedereen heeft zijn eigen weg en ik heb de worstelingen met de mijne beschreven, in de hoop anderen te bereiken die het net zo nodig hebben als ik om zich niet meer 'vreemd' te voelen.

En wat nu? We zijn inmiddels volwassen. Hebben we de energetisch dragende omgeving kunnen creëren die we nodig hebben om onszelf tot expressie te blijven brengen? Of zijn we dagelijks in strijd met een omgeving waar we niet mee resoneren? Niet om je te ontmoedigen (eerder om je te valideren) maar incarneren en gronden is geen makkelijke taak als je hooggevoelig en hoogbewust bent. En toch is het het enige wat echt werkt om het vol te houden in deze wereld. Als je niet gegrond bent, kun je geen kant uit. Dan kun je nog zo hoogbewust zijn, maar weinig mensen zullen zien wat je in je hebt en de omgeving zal je geen mogelijkheden bieden om dit te manifesteren. Verbittering, woede, teleurstelling en frustratie passen niet bij je energie, maar je zult ze voluit gaan ervaren. Ik ben er zelf nog niet, ik heb al elementen zoals een fijne woonplek, een goede band met mijn familie en een steunende relatie, maar nog niet het volledige plaatje, zoals mezelf financieel ondersteunen. Hoe dan te gronden? Langzaam, zachtaardig, en stapje voor stapje. Door te voelen in mijn lichaam en steeds verder te zakken door de lagen van mijn onverwerkte emoties. En door gelijkgestemden te vinden, want hun energie is al validering op zich. Ik ben inmiddels gestopt met Jong Bewust, een platform voor precies deze mensen om elkaar te vinden, maar er zijn genoeg andere mogelijkheden tot verbinding, waarvan ik nu alleen HeartNav wil noemen, omdat dat de enige was waar ik persoonlijk mee resoneerde. Op het moment werk ik aan mijn persoonlijke expressie door Energietekeningen te maken en een spiritueel fantasyverhaal te schrijven. Ik ben bezig om dat (en dus mezelf) steeds meer te gronden en op aarde te brengen. Op dit moment ligt mijn focus op mezelf bevrijden van al mijn karma in mijn opleiding tot Lightworker aan instituut Mens & Intuïtie in Amersfoort. Zo'n soort opleiding doen is mijn persoonlijke tip als je weer van je gevoeligheid je kracht wilt maken.

Voor Kristalkinderen ligt de Verlichting er niet in om een hoger bewustzijn te bereiken. Dat hebben we al. De Verlichting ligt erin om volledig te incarneren en te gronden. Veel succes met het zetten van jouw stappen. Je bent niet alleen.

zaterdag 7 oktober 2017

Lichtwerkers

Het wordt me steeds duidelijker wat lichtwerk precies inhoudt. Het is een term die inmiddels een beetje aan betekenis verliest omdat hij vaker gebruikt wordt in de new age wereld. Ik doe een opleiding waarin ik van binnenuit ervaar hoe het is om lichtwerker te zijn. En dat betekent eigenlijk: hoe ik mijn steentje kan bijdragen door een gevoelige idealistische ziel te zijn. Niet door de hele wereld energetisch op mijn schouders te nemen (dat deed ik vroeger graag) maar door puur voor mezelf te leven. Heel individualistisch. Uitgaande van mezelf. Me focussend op mijn eigen hart, alleen doen wat mij voldoening geeft, vanuit liefde voor mezelf. Ook al betekent het dat ik mensen laat vallen, verplichtingen niet nakom, en andere taboes doorbreek. Dat is iets dat veel mensen heel moeilijk vinden. Want ben je dan niet egoïstisch?

Als je alleen maar doet waar je zin in hebt, vanuit je hart, ben je dan niet egoïstisch?

Het is mijns inziens het meest liefdevolle dat je kunt doen. Alleen dan kun je al je kracht en licht op aarde manifesteren. En op die manier bijdragen aan een betere wereld. Vanuit de motivatie dat het goed voelt. Waarom zou je dat egoïstisch vinden? Omdat je bent opgevoed om dat te denken. Omdat je voorouders zichzelf wegcijferden en dit patroon meegaven aan iedereen in je familielijn, tot jou aan toe. En dan mag jij beslissen of het bij jou stopt, of dat je ermee doorgaat om niet authenthiek te leven. Hoe je daarmee stopt, en hoe je authentieker gaat leven, dat is een proces dat voor iedereen persoonlijk anders is. Er is een overvloed aan tools, cursussen en healers om je heen om je erbij te helpen.

Ik zit nu middenin mijn opleiding, wat betekent dat ik mijn verantwoordelijkheid voor de wereld even daar neer kan leggen. Ik doe immers een opleiding, dus ik zit gebakken. Ik draag mijn steentje bij. En één van de dingen waarop ik dat nu concreet doe, is door alle zwaarte los te laten rondom het thema 'autonomie', en stapje voor stapje op eigen benen te gaan staan, zodat ik die verantwoordelijkheid straks licht als een veertje kan dragen. Als er al sprake is van het gevoel van verantwoordelijkheid. Ik heb zo'n vermoeden dat ik dit eerder zal ervaren als spelen, genieten, leven. Ik had voor 2017 de intentie gesteld om autonoom te zijn. Die is halverwege het jaar weer naar me teruggekomen. Laagje na laagje zink ik er dieper in en heel ik oude patronen. Niet alleen van mij, maar ook van mijn voorouders. Op DNA-niveau. Wat heel concreet betekent dat ik er tegenwoordig elke nacht uit moet om te plassen. Want je nieren zijn de plek waar je loslaat, en waar ook de energie van je voorouders is opgeslagen. In de Chinese Geneeskunde staat dat orgaan o.a. voor diepe emoties, familie en loslaten.

Ik breng het even heel fysiek in kaart omdat dit precies het niveau is waarop lichtwerkers hun lichtwerk kunnen doen: op aarde. En hoe dat er precies uitziet, verschilt van persoon tot persoon. De ene mens doet z'n werk door elke nacht met halfdichte ogen naar de wc-pot te strompelen, en daarna terug in bed de eerste bus te horen langskomen (zo fijn, dat gevoel dat je het langzaam licht ziet worden - ahem) de ander lijkt het wat productiever aan te pakken. Met de nadruk op 'lijkt'. Want eigenlijk maak ik nu een grapje.

Sommige mensen - zelfs één van mijn docenten - zeggen dat we geen levensdoel hebben hier op aarde. Dat we hier gewoon zijn om van moment tot moment voluit te leven en te genieten. Ik geloof persoonlijk dat we wel een levensdoel hebben, alleen dat dit niet iets is waar ons hoofd een hand in heeft. Dat zit in ons hart en de uitgestippelde weg in het leven die we volgen als we vanuit ons hart leven. Met andere woorden: dat levensdoel ontplooit zich vanzelf zodra je vanuit je hart gaat leven. Elke keer dat je denkt 'ja DIT is mijn betekenis, mijn purpose, mijn doel' hecht je je ergens aan, en daardoor kan de grond weer onder je voeten weggetrokken worden als blijkt dat je toch weer uitgenodigd wordt om een andere weg in te slaan. Je levensdoel heeft geen hechting nodig. Je levensdoel heeft geen planning nodig, geen organisatie, geen handelingen vanuit een zwaar gevoelde verantwoordelijkheid of levensangst of doodsangst of conditionering of verplichting. Je levensdoel heeft niets anders nodig dan dat je elk moment in je hart voelt wat je wilt doen. En soms is dat echt contraproductief - denkt je hoofd tenminste. Zoals rust nemen. Zoals aanrommelen en tijdenlang niets produceren, alleen maar door zware periodes heen gaan. Zoals ziek zijn. Zoals een zinloos bijbaantje om de huur te kunnen betalen. Zoals iets uitproberen en dan weer stoppen, en dan weer iets nieuws uitproberen en daar ook weer mee stoppen. Je doel niet bereiken. Dat lijkt allemaal contraproductief. Maar wie ben jij om te zeggen wat je hart al vanbinnen weet? En met 'jij' bedoel ik je ego, je hoofd, je denken, je niet-zelf.

Onder de oppervlakte is er zoveel meer gaande dan ons hoofd kan bedenken.

Een ruimteschip dat op een planeet moet landen, gaat niet rechtstreeks op de oppervlakte af, maar gaat eerst in orbit (draait om die planeet heen). En gaat dan in een hoek op de oppervlakte af. Zo lijkt het voor ons hoofd alsof we om ons doel heendraaien, maar ondertussen zijn we er allang naar op weg. Ja, ik heb een beetje veel science fiction-series gekeken, zodat ik nu in ruimteschepenmetaforen denk. The Expanse, om precies te zijn, fantastische serie, als je van dystopische series houdt die bijdragen aan je levensgeluk door de mensheid voor te spiegelen hoezeer ze de aarde verwoest hebben. ;)

Maar weet je wat? Een dierbare vriendin van mij zei laatst: de aarde heeft ook voor haar eigen lessen gekozen. Die heeft ervoor gekozen om óns te dragen. Om haar eigen lessen te leren en door dit proces te gaan. Wat weten wij met ons kleine insectenbreintje nou van haar plannen af? Waarom zouden wij die aarde gaan dragen? Zie je het al voor je, een minuscuul klein mensje met de aarde op z'n rug?

Maar er is wel een concreet antwoord op die vraag: waarom zouden we de aarde gaan dragen? We willen de aarde redden omdat we onze ouders willen redden. Een lichtwerker wil van nature graag de wereld veranderen, maar diens ouders kunnen hem leren en gidsen hoe dit fysiek het beste aangepakt kan worden. Dan leert ie om dit vanuit z'n hart op een lichte manier te manifesteren op aarde, kort gezegd. Als dit proces hier en daar niet helemaal vlekkeloos begeleid wordt, dan komt die hechting aan 'de wereld redden' vast te zitten. Niet dat die ouders ons nou zwaar getraumatiseerd hebben, maar puur wanneer we de boodschap internaliseren dat we verantwoordelijk zijn voor het geluk van onze ouders, wanneer die even niet hun eigen emoties of problemen kunnen dragen en die (onbedoeld) bij ons neerlegden. Als dat geen oplossing vindt, kunnen we als volwassenen nog steeds het idee hebben dat wij de wereld (een grotere manifestatie van onze ouders) moeten redden, want anders... wordt er niet voor ons gezorgd en gaan we dood. Want als kind is dat zo'n beetje de conclusie die je trekt. In je systeem zit die energie nog steeds ergens vast en daardoor kun je dus als volwassene niet echt verder stromen en loop je keer op keer tegen die schuldgevoelens aan. Ik generaliseer het proces nu natuurlijk, dus voel je vooral niet aangesproken (alsjeblieft, de uitweg voor je ego), maar dit geldt in ieder geval voor mij. Sorry hoor, ik zit weer een beetje te prikken. Ik kan het niet helpen! Het voelt gewoon zo goed...

Mijn terugkerende thema is niet begrepen zijn in mijn hooggevoeligheid, hoog bewustzijn of hoe je het ook wilt noemen. En daarom ben ik zo graag aan het prikken, of sarcastisch aan het zijn met mijn kennis. Eigenlijk wil ik gewoon zo graag begrepen worden, mezelf voluit zien resoneren in de wereld om me heen. En eigenlijk gebeurt dat allang, alleen mag ik dat leren te ontvangen.

Ik schrijf deze blog omdat ik binnenkort een evaluatiegesprek van mijn opleiding heb, en eigenlijk geen idee heb wat er allemaal precies is getransformeerd het afgelopen trimester. Dat schijnt iets goeds te zijn, omdat ik daarmee mijn controlerende denken losgelaten heb en me gewoon heb overgegeven aan het proces. Maar hoe leuk zou het zijn om met mijn egootje ook wat mee te krijgen, als getuige, van het wonderlijke proces dat mijn leven nu is? Ik heb het gevoel dat mijn blog met die zin eindigt, al weet ik eigenlijk niet wat voor punt ik nou gemaakt heb. Maar mijn hart zegt dat het oké is zo. Dus dat vertrouw ik dan maar. Schoorvoetend. En nu ga ik wachten tot het 11.11 uur is met de publicatie van mijn blog, om de indruk te wekken dat ik heel erg spiritueel afgelijnd ben. ;) Hm nee, toch niet, ik heb het gevoel het nu te moeten publiceren. Dat zegt mijn hart. Ben ik ook weer integer, pfieuw. Nummer 1107 is trouwens toch veel leuker.