zondag 15 april 2018

Channeling #3: aartsengel Rafael

Ik ben een blogserie channelings begonnen. Ik focus me voornamelijk op Moeder Aarde, aartsengel Metatron, aartsengel Rafael en aartsengel Gabriel. Zo heeft iedereen zijn resonantie met bepaalde gidsen en lichtwezens. Deze channeling is vanuit aartsengel Rafael.

"Welkom in mijn helende veld. Ik ben de aartsengel die gaat over heling en oplossing van conflicten. Roep mij aan als je helderheid wilt in jouw gecompliceerde emoties. Als je de volgende stap wilt kennen om weer tot verlichting van jouw pijn te komen. Want dat is wat heling is. Een stapsgewijze reintegratie van gecompliceerde, onteigende stukken van jouw beleving. Zodat alles weer op z'n plek valt. En jij jouw bewustzijn weer in compleet overzicht over jouw emotionele kracht kunt laten gaan. Het begint bij jouw gedachtekracht. Deze geeft als een windvaan de richting aan waar de wind van jouw leven naartoe mag blazen. Niet andersom. Je bent geen hulpeloos windvaantje, overgeleverd aan de storm. Jij bepaalt de richting. Maar hoe kun je dat bepalende moment weer terugvinden en terughalen in je bewustzijn? Met andere woorden: hoe kun je bewust creëren wat je wilt, wanneer dit spaak lijkt te zijn gelopen? 

Stop. Zet een stap terug. En maak van heling je prioriteit. Want alleen vanuit jouw holistische bewustzijn kun je moeiteloos creëren  Anders zullen er altijd andere, onbewuste prioriteiten in jou leven: stukken van jezelf die dolgraag je aandacht willen. Deze zenden boodschappen uit naar het universum om jou bewust ervan te maken. Zo krijg je ongewenste voorvallen op je pad. Dit dient allemaal ter bewustwording van een deel dat je in de schaduw hebt gesteld. Waarom? Door een gedachte die een lawine in werking heeft gezet. Laat deze lawine uitwoeden, door er geen energie en aandacht meer aan te geven. En bepaal opnieuw je richting. Dit doe je door een stap terug te doen. Neem een vrije dag. Maak pas op de plaats. Stop met je acties, want deze werken je alleen maar verder in de nesten. Heldere taal, voor een helder proces. 

Kom terug bij jezelf. En ga voelen. Alsjeblieft, lief mens, voel alles wat er in je speelt en leeft. Zink in je gevoel, laat je gedachten varen, en vind zo de weg terug naar huis. Als je dit niet alleen kunt doen omdat al die emoties en gewaarwordingen zo'n brug opwerpen, zo'n drempel, om naar je hartsverlangen te komen, zoek dan hulp. Jouw emoties mogen jouw prioriteit zijn. Want niet alleen je gedachten hebben de kracht om de windrichting te bepalen, maar met jouw emoties golf je vervolgens verder op die richting. Dit is de wind die de kracht van een lawine heeft. Die in jouw realiteit vormgeeft aan je verlangens. Je emoties zijn de wind, de taal van de ziel, die uitgedrukt wordt vanuit je gedachte. Vol vreugde kun je je intenties nu waar gaan maken, gedragen door de vleugels van je dankbaarheid, levensvreugde, sereniteit, verlangen... En dat verlangen, vooral dat verlangen! Dat mag je volgen, en dit geeft jou de helderheid in jouw windrichting. 

Als jouw gedachten een negatief verhaal hebben gemaakt van jouw oorspronkelijke verlangens, dan zullen ook je emoties negatief worden. Je waait dan verder weg van jouw oorspronkelijke plan. Je emoties geven aan wanneer je de mist in bent gegaan. Hoe kun je nou een negatief verhaal maken van iets dat je eigenlijk dolgraag wilt? Wanneer neemt je angst de overhand en creëer je iets in je realiteit dat jou alleen nog maar verder angst aanjaagt en je zielsdoelen belemmert? 

Dit komt door karma, in het uiterste geval. Maar het kan ook een lichtere oorzaak hebben. Jouw ego, jouw bewustzijn hier op aarde in samenspel met je omgeving, werpt roet in het eten. Waarom? Omdat het bang is en jou probeert te beschermen. Dit doe je met je welbekende mechanismen. Door zelfkennis op te doen, weet je wanneer je in deze mechanismen terecht bent gekomen. In plaats van vanuit je hart te leven, ben je in de overlevingsangst gegaan. En die werkt door in allerlei verschillende vormen. Paradoxaal genoeg leveren acties vanuit deze overlevingsangst juist datgene op waardoor je leven grauw kleurt. Je overleeft, maar tegen welke prijs? Je drinkt van de onschuld van je ziel om jou te vullen met zekerheid, met de herinnering van de kracht van de waarheid, onfeilbaarheid, hoop, succes, oorspronkelijkheid, alwetendheid, goddelijk werk en onvoorwaardelijke liefde... maar omdat het allemaal maar een herinnering is, waaraan het ego zich vastklampt, stroomt het niet meer vrijelijk door. Er is een verkramping ontstaan. 

Waarom hechten de ego's zich? Vind het precieze punt waar je van je pad afging, en stopte vanuit je verlangen te leven. Wanneer stopte je met geloven in jouw hogere creatiekracht? Vis deze twijfels en afwijkingen in je gedachten weer op. Ze zullen je helder zijn. Soms zullen ze door een schijnbare 'verzoening' met een ander zijn opgeworpen. Je bent het belang van de ander dan voor dat van jezelf gaan stellen. Stop hiermee, lief mens. Als jij namelijk je hartepad wandelt, zal alles afgelijnd in lijn hiermee vallen. Ook de wensen en verlangens van anderen komen samen in een kosmische harmonie met de jouwe. Er is geen reden om je in te houden voor een ander. Hoe meer jij je hart openstelt voor jezelf, hoe meer compassie je kunt opbrengen voor een ander. En zo help je al, zo leef je al in dienstbaarheid. Want jouw hogere zelf is rechtstreeks aangesloten op het hogere plan, waarin alles in harmonie en perfect samenspel met elkaar weeft. 

Haak jezelf los van de verplichtingen van je ego. Laat liefde en harmonie neerdalen in je lichaam, stel de kleur groen voor, en roep mijn hulp aan. Ik zal je helpen om de helende kracht van jouw lichaam en emotionele systeem aan te spreken, zodat jij kunt ontwarren en ontwikkelen wat er in jou leeft. Een conflict tussen jou en de ander is schijn. Er is een afwijking ontstaan vanaf jouw pad en dat projecteer je op de ander. Vind terug in jezelf waar je begon in te leveren. Waar je begon mee te lijden met de overtuigingen en belevingen van de ander. Waar je de subjectieve realiteit van het ego van de ander over de jouwe heenlegde. Je mag het ego van de ander helder zien. Dit is geen kwaadsprekerij, dit is geen slechtheid, of oordelen. Want zodra je de zelfbeschermende intenties van de ander kunt zien, en de ingewikkelde manieren waarop het ego deze probeert te manipuleren door projecties en gedrag, zie je ook de liefde die eronder ligt. De liefde, die alleen maar het hart probeerde te beschermen. Die alleen maar een ziel probeerde te conserveren in een moment van kwetsbaarheid. Je mag vrij en helder deze processen in de ander zien. De vergeving is dan niet eens een kwestie. Dit is een logisch gevolg van het zien van de goede intenties van de ander. Hoe begraven onder lagen van zelfverwijt en projectie die ook kunnen liggen. 

Maar zie allereerst deze intenties in jezelf. Zie hoe jij jezelf hebt geprobeerd te beschermen, door van je pad af te gaan. Omdat het te eng was om door te zetten. Omdat het je flank zou blootgeven. Jou te zichtbaar zou maken, of de zwakke plekken in de onzichtbare delen van jou zou blootgeven. Jouw prachtige kwetsbaarheid mag er zijn, lief mens! Deel het met de wereld! Schreeuw het van de daken! Het is jouw ziel die dan spreekt, en deze roep trekt vele mensen aan. Dit zielsgeluk roept ervaringen op in jouw realiteit die tot nog meer geluk en overvloed en dankbaarheid leiden. Er is niets te verliezen, alleen te winnen. 

Pel de laagjes om jouw hart weg, één voor één, precies zo snel als jij wilt gaan. Je beursheid zal wegtrekken en je gekneusde hart zal genezen en een instrument van jouw ziel worden. Vertrouw op jezelf, geloof in jezelf. Laat liefde neerregenen in jouw hart en in dat van vele anderen. Plant zaadjes in deze rijpe bodem, en laat ze ontspruiten als de lente. Zaadjes van heling, zaadjes van zelfliefde, zaadjes van jouw zielsessentie, die in overgave aan de goddelijke timing tot bloei zullen komen, precies zoals jij begeert op het pad van je ziel. 

In liefde en herinnering aan jouw lichtessentie,
- aartsengel Rafael. 

Sinds kort bied ik ook afgestemde channelings aan! Zie mijn website voor meer informatie.

woensdag 11 april 2018

Wat, als hoger bewustzijn ten koste gaat van menselijke connectie?

A.k.a collectief karma opnemen.

Deze blog was ik vorige week al begonnen, toen ik nog midden in het proces zat. Hij begon met een vraagstuk: "ik ben een noot aan het kraken. Wat als ik in eenheid leef en daarmee de wond van afgescheidenheid en eenzaamheid van mensen in zo'n mate trigger, dat zij hun connectie met mij losmaken?" Dit was mijn vraag, de afgelopen week. Om deze vraag met de grootst mogelijke context in te leiden, hierbij een verhaal.

Stel je voor, een beschaving waarin de heersers zo'n hoog bewustzijn hadden, dat zij boven de normale bewoners zweefden. Letterlijk, en figuurlijk. Want ze konden niet alleen vliegen, maar hun bewustzijn én hun lichaam over grote afstanden verplaatsen. Ze waren niet gebonden aan de aardse dimensies. Stel je voor, dat zich een groep vormde die dit hoge bewustzijn om complexe redenen naar beneden wilde halen. Dit waren werkelijk complexe redenen. Jaloezie en machtswellust speelden een rol. Maar op een diepere laag was de reden een tijdparadox. Want in deze beschaving was niet alleen het reizen over grote afstanden mogelijk, maar ook het reizen door de tijd. En juist deze val in bewustzijn wilde deze groep onbewust voorkomen, gedreven door de onzichtbare afgezanten van hun toekomstige zelven. En juist doordat hun toekomstige zelven deze 'val' wilde voorkomen, ontstond de val, op een paradoxale manier. Zo greep het allemaal perfect in elkaar. Zo kon het niet-bewustzijn ontstaan. De gevangenschap in identificatie met het lijden. Het gebrek. De niet-liefde. En, om te voorkomen dat deze beschaving volledig zou verdwalen, werd er iets ontworpen dat voor de cohesie zou zorgen die in bewustzijn verdween. Het karma. Dit karma zou garanderen dat de pijnstukken steeds weer terugkwamen, zodat ze toch weer richting eenheid en liefde zouden gaan, ook al was het bewustzijn van de weg van de ziel verdwenen. Zelfs de heersers van deze beschaving gingen hierin mee. Zij lieten hun hoge bewustzijn los en gingen mee met de afgescheidenheid.

Duizenden jaren gingen voorbij. De val was een feit geworden. De heersers waren van hun troon gestoten, van hun toren gevallen. Zij mengden zich onder de normale bewoners en namen hetzelfde niet-bewustzijn aan. Niet meer zwevend boven de aardse dimensies, maar er middenin. Lijdend aan dezelfde pijn. Tot elk hoekje en gaatje van deze gevangenis was ontdekt en in kaart was gebracht. Toen was het tijd om weer collectief richting eenheid te gaan bewegen. Maar veel mensen zaten nog vast in de gevangenis, niet wetende dat zij zelf de sleutel in handen hadden en dat de deur bovendien al die tijd wijd open stond. Wat te doen? De voorlopers van deze collectieve verschuiving in bewustzijn kwamen in grote getale terug naar de aarde. De lichtwerkers. Zij herinnerden zich. Zij heelden zichzelf. Zij stonden op om opnieuw het bewustzijn op de planeet te verhogen. Een heel netwerk reeg zich langzaam maar zeker aaneen. Een netwerk van licht. Onzichtbaar, maar oh zo voelbaar, nu deze mensen weer waren ontwaakt.

Ik bevond mij onder deze mensen. Ik herinnerde me mijn ziel, en ik heelde mezelf. Ik verhoogde mijn bewustzijn. Ik volgde een healing-opleiding, reisde langs gemeenschappen, ontmoette mijn zielsverwanten, etc. Uiteindelijk kwam ik uit bij de Bron. Wat te doen? Daar is niet zoveel te doen! Alleen maar stilte en zijn. Om complexe redenen ontstond mijn verlangen om terug te gaan in het niet-bewustzijn (3d). Waarom? Om bewustzijn op te doen. Waarvoor? Om meer compassie te krijgen.

Deze keer ontdekte ik hoe de collectieve wond van afgescheidenheid werkt. Hoe die wél en niet te helen is. Niet: door deze ook in me op te nemen en me eraan te hechten. Dat is namelijk meelijden. En het is niet de bedoeling dat er eentje mee gaat lijden, maar dat er eentje minder gaat lijden - een prachtig aforisme van één van mijn docenten. Maar ik merkte iets verrassends op. Zodra ik vanuit mijn afgescheidenheid en eenzaamheid ging delen, ontstond er direct een empathische connectie met andere mensen. Hoewel deze connectie daadwerkelijk ontstond tussen mij en anderen, die schijnbaar de wond van afgescheidenheid heelde omdat wij ons verbonden, leidt dit op lange termijn tot niets. Het biedt geen echte verlichting om te gaan meelijden. Zelfs niet op collectief niveau. Ik wekte namelijk ook weer het meelijden van de ander op. Waardoor die nog verder van huis was. En we allemaal verstrikt raakten in een patroon. En mijn doel was juist om eenheid te ervaren met andere mensen. Niet dat zij nog verder weggingen van hun essentie.

Mijn afgescheidenheid was een illusie, mijn eenzaamheid was een illusie, die bestonden niet echt. In de hogere dimensies dan. Die 'zweverige', waarnaar ik weer terug kon gaan nadat ik had geleerd dat roeren in collectief lijden geen echte heling brengt. Opnieuw had ik de val van Atlantis ervaren, dit keer in het tijdsbestek van een week. Dat schiet tenminste op. Maar in de derde dimensie, die van het niet-bewustzijn en de afgescheidenheid, zat het anders in elkaar. De zweverige waarheid dat lijden een illusie is, sluit niet aan bij de 3d waarheid. En dat kán ook niet. Want zodra je de illusie van het lijden loslaat ga je al naar een andere dimensie. Het is echt letterlijk een shift. Je kunt niet hetzelfde bewustzijn blijven vasthouden. Het is een 'shock to the system', om te shiften. Je Merkabah's gaan draaien vanuit stilstand en je hele vibratiesnelheid en energiesysteem herijken zich.

Het is zo'n subtiele waarheid en een hele belangrijke, dat meelijden niet nodig is. Het kan een connectie opleveren die ik ook echt niet ontken in waarachtigheid of kracht, als je vanuit je eenzaamheid uitreikt naar anderen en in een soep van meelijden samen gaat zitten pulken aan elkaars eenzaamheid. Maar je kunt ook vanuit liefde uitreiken naar anderen. En dan precies het juiste zeggen of doen voor die ander, gewoon omdat je je zo gedraagt omdat dat stroomt.

Mijn ervaring in de wereld van het lijden en meelijden van afgelopen week was cruciaal voordat ik mijn website voor Mayasana Healing de deur uit kon doen. Voor bewustzijn, voor diepgaande ervaringen van wat NIET werkt en daarna het generaliseren van wat WEL werkt. Cruciaal was de communicatie: hoe kan ik mijn healing communiceren? Ik wist al hoe healing werkte, ik wist al wat voor healer ik was. Maar nu kan ik het ook met extra empathie uitdrukken. Zonder het 'klassensysteem' van de dimensies te gebruiken, want niet elk ego gaat daar even goed mee om. Het gaat om hoe ik het communiceer, hoe ik het breng, met empathie en wijsheid. Uiteindelijk komt het allemaal neer op authenticiteit. En het laatste puzzelstukje is om het vanuit mijn eigen ervaringen te gaan delen. Zelfs met deze blog doe ik dat niet echt. Ik generaliseer waar het kan. Ik laat het niet over mij gaan, maar over mijn processen. Ik geef formules, patronen, ervaringen terug aan het collectief. Maar gaat het over mijn emotionele, unieke, individuele weg? Niet echt. Dus laat ik me daar op focussen. Laat ik me focussen, vanuit mijn hogere bewustzijn en alle lagen die ik kan aanbrengen, op mijn aardse ervaringen. Zonder mee te hoeven lijden met de ervaringen van anderen, kan ik precies delen wat mij met andere mensen verbindt: ervaringen vol met emoties, lijden, processen, gedachten, plaatjes, blokkades, karmastukken etcetera. Wat een blinde vlek dat ik dat niet deed! En dat kwam eruit voort dat ik niet dacht dat mensen hierop zaten te wachten omdat ik het al volop heb gedaan in het verleden. Die betekenis gaf ik daaraan, en die heb ik nu gereset.

Ik ga ook bloggen op mijn nieuwe website. Ik ga delen over mijn eigen reis door het leven. Over mijn introverte reis, mijn verbeeldingswereld, mijn eigen lessen als hooggevoelige. Over mijn reizen langs ecologische gemeenschappen. Mijn ervaringen met chronische ziekte en volledige healing.

Dit is het verschil tussen meelijden en meeleven. Tussen medelijden en compassie. Tussen het opnemen van de zwaarte van de ander en empathisch zijn. Het lijkt zo nodig, om mee te lijden, als je er middenin zit. Het lijkt zo nodig, om te lijden. Het is volkomen terecht. En daarom mag je het juist naar je hart brengen. Door het te erkennen en omarmen. En daardoor shift je het al en maak je je hechting ervan los, omdat de emoties dan allemaal door kunnen stromen. Onze ziel spreekt via ons lichaam en onze emoties, en vanuit hartbewustzijn hier helderheid over krijgen, dat is alles wat je hoeft te leren om werkelijk authentiek te leven. In connectie met anderen, vanuit empathie. Zonder zwaarte op je te hoeven nemen door hechting. Maar door het gewoon door je heen te laten stromen en terug te geven met de verlichting van je liefde.

woensdag 4 april 2018

Van mijn toren gevallen

Hai, ik ben die ene rare spirituele gozer die zei dat ze verlicht was. Al ben ik natuurlijk geen gozer, maar er schoot me zo snel geen ander woord te binnen. Ik ga deze blog met grote zorgvuldigheid beschrijven omdat hij een mijlpaal in mijn spirituele ontwikkeling vertegenwoordigt. Ga ik dan eindelijk zeggen dat ik me vergist heb? Dat verlichting een proces is dat eindeloos doorgaat in plaats van een punt in je ontwikkeling? Nee. Want ik sta nog steeds achter wat ik heb gezegd. En zoals je een tijdje terug hebt gelezen in mijn berichten over verlichting, is mijn definitie daarvan: karmavrij zijn. En dat ben ik nog steeds. Je moet namelijk wel van goeden huize komen wil je in deze tijd nog nieuw karma opbouwen.

Er zijn verschillende stadia in het ascentieproces. En toen ik zei dat ik verlicht was, toen zat ik in 5d. Daarin, op dat punt in die fractal, was het nodig om dat te zeggen, daartoe werd ik aangetrokken en daartoe werd ik geleid. Het was fijn om mezelf in al mijn licht tot expressie te brengen. Het had precies het juiste effect op mijn omgeving. Hergroepering, doorbraak, confrontaties en spiegels. Ik heb er heel veel van geleerd over wat het ego wel en niet is, over wat verlichting wel en niet is. Onder andere dat jezelf inhouden omdat iets mogelijk 'ego' zou kunnen zijn een teken van het ego is, en jezelf volledig tot expressie brengen een teken van verlichting is. Het veroordelen en inperken van jezelf is een teken van het ego, het heel-zijn in ál je facetten en expressie, is verlichting. Verlichting is niets anders dan dat de schaduwstukken in het licht van het bewustzijn zijn gebracht, en daardoor verlicht werden en opgenomen in het geheel dat je bent: heling. En ik noem schaduwstukken samen karma.

Maar ik ben nog hoger gegaan. Ik ben de ladder opgeklommen, treetje voor treetje. Langs nulpuntbewustzijn in verschillende vormen, zielsmissies, vorige levenspaden, zielspaden, fases van voltooiing en contact met allerlei alienrassen, aartsengelen en goden. Tot ik bij de Bron uitkwam. En daar was niet zoveel meer te doen. Alles IS daar immers al. Hier. Alles IS hier immers al. En wat is hier? Mijn lichaam. Mijn lieve driedimensionale lichaam. Waar ik me nog steeds in bevond. Ergo, dat is waar ik moest zijn. Want alles is precies zoals het moet zijn. Argument: het is er namelijk al. Ik heb wat halfslachtige pogingen gedaan om uit mijn lichaam te reizen, ascentie 2.0, niet alleen astraal maar met mijn volledige bewustzijn. Dit liep spaak. Het was niet mijn weg. Nee, mijn weg was het om met al dat 13-strengige geactiveerde DNA, terug in 3d te gaan. Gewoon, als experiment. Waarom niet? Het is waar het grootste deel van mijn omgeving zich bevindt. Het is het lichaam waar ik me in bevind. Het was voorhanden.

Het laatste wat ik wil, is zo zweverig zijn dat mensen niet meer aan mij kunnen relateren. Dat ik bij elk gevoelskrampje van de ander een waterdicht vibrationeel fort opwerp dat alleen maar uitstraalt 'ik ben beter dan jou' en mijn vingers in mijn oren doe terwijl ik me mantra's-hummend uit de voeten maak omdat je zogenaamd last zou hebben van 'zwaarte' en ik mijn onbevlekte lichtaura niet vies wil maken. Het laatste wat ik wil, is dat ik bij elke vorm van egogedrag de deur dichtdoe, als bij een hond die je moet negeren zodat hij leert om gehoorzaam te zijn. Ik vind het vreselijk als spirituele mensen zo doen. Als ze hoog in hun toren zitten met hun positieve bubbel. Die bubbel is dan zó positief, dat ze niet meer het negatieve kunnen erkennen. Ergens in de hogere dimensies zijn ze blijven steken. Ze zijn niet helemáál terug naar de Bron gegaan, waarin alles er mag zijn, omdat het IS. En in de eerste plaats zijn ze meestal niet eens volledig met ál hun delen omhooggegaan. Op zich niet erg, want we leren en groeien allemaal waar we bijstaan.

Ik heb het zelf ook gedaan, de afgelopen twee maanden. Het had een gemengd resultaat. Ik triggerde soms mensen, ik stootte soms mensen af en maakte dat ze zich nog slechter voelden, maar meestal shiftte ik mensen moeiteloos mee, omdat ik niet iets in hen ontkende. Het ging vooral richting het ontkrachten in plaats van bekrachtigen wanneer ik er een verhaal bij ophing. Ik zag het hechten aan karma als onwenselijk, en ascenderen als wenselijk, en dus droeg ik die boodschap ook uit.

Maar als je daar bewust blijft steken, terwijl je ook anders had kunnen doen? Voor succes, voor geld, voor macht? Als persoonlijke high, 'medicijn', om je goed te blijven voelen in een wereld die lijdt? Om je groots te kunnen voelen, een zielsverlangen dat eindelijk vervuld wordt? Maar ten koste van wat? Je menselijkheid? Oh, de guru's die vanuit deze onmenselijkheid hun licht verspreiden, en anderen niet bekrachtigen maar ontkrachten. Het is oh zo subtiel. En het kan zulke verwoestende gevolgen hebben. Vandaar dat ik deze blog schrijf.

Ik ben van mijn toren gevallen. Ik zit weer stevig in de emotiegolven en egopatronen van 3d. Ik worstel met overlevingsangst en het managen van mijn emotionele behoeftes. Ik zit weer in moeizame interacties waarin communicatie een mijnenveld is. Mijn manifestaties gaan traag als stroop, mijn gedachten trekken enorme hopen soortgelijke gedachten aan voordat ik erin slaag het momentum te veranderen. Voor het eerst sinds twee maanden valideer ik weer mijn negativiteit, zoals ik de afgelopen jaren zo goed heb geleerd om te doen. Ik ga door een sleur aan gedachten voor ik tot bewustzijn kom. Ik ga intens door contractiekrampen voor ik tot expansie kom, die zoete opluchting van het bevrijdende inzicht.


Deze omgekeerde energie heeft vele vormen, connotaties met mystieke tradities en antieke godheden.  In de tarot is de kaart van de Toren een kaart van destructie, maar ook van een nieuw begin. Je valt van grote hoogte en alles valt met je mee. Een bliksem uit de hemel stoot je kroon af, en je mag weer helemaal opnieuw beginnen. Is dat erg? Ik vind het eigenlijk heerlijk. Ik heb immers niets verloren. Ik heb al mijn bewustzijn en ervaring en DNA nog. Ik kan moeiteloos shiften naar elke dimensie die ik wens, nu ze eenmaal in mijn DNA zijn geactiveerd. Ik heb prachtig contact met allerlei gidsende aanwezigheden van boven. Ook nu, ja. Wat ze zeggen is: "Wij zijn hierboven al, wees jij maar daar beneden, deze boodschap is nodig. Dit is je macht."

Mijn helende werk is tot stilstand gekomen. De afgelopen twee maanden zat ik in een enorme manifestatiestroom. Alles wat ik wilde, werd direct gemanifesteerd. Logisch, want zo werkt het in die hogere dimensies. Het was magisch, wonderbaarlijk en interessant. Ik vond het wiel opnieuw uit. Ik ontdekte een stukje van de geheimen van het universum, als de plot van de interessantste mystery novel die je je kunt voorstellen, en meer. Het raam van mijn bewustzijn werd enorm helder en ik ging er dwars doorheen, in een magisch wonderland. En nu heb ik totaal geen controle meer over mijn creatiekracht. Waar ik voorheen totale controle kreeg over mijn levenspad, tijdens mijn ascentie, is het omgekeerd in de descentie. (Is dat een woord?) Waar ik voorheen vooral gebruikmaakte van yang, zit ik nu volop in de yin. En eerlijk gezegd is dit mijn passie. Dit is het werk dat ik in vele vorige levens heb opgebouwd: het valideren van de zwarte zon, het donkere vrouwelijke van de baarmoeder, van het stilzijn, van de wijsheid die daarin verborgen ligt. De werkelijke vrouwelijke kracht, niet dat hysterisch-feministische dat met oogschellen op als vrouwenpower wordt aangemerkt vanuit een diepe, onderdrukte onzekerheid en machteloosheid. Deze werkelijke vrouwelijke kracht is eigenlijk helemaal niet te herkennen als een 'kracht' in de normale zin van het woord. Want hoe kan je iets een kracht noemen, dat niet naar buiten slaat, maar inwaarts tot stilstand komt? Dat niet opstaat om ergens voor te gaan staan, maar gaat zitten in totale overgave? Dat geen 'nee' zegt, maar 'ja'? Dat niet verandert, niet creëert, en daarmee alles toelaat en de ruimte geeft aan alles wat gecreëerd of veranderd moet worden? Dit is de stille kracht die tot in het diepst van ons wezen voelbaar is. Werkelijke verandering vindt pas plaats nadat deze energie langs is gekomen.

Ik heb mijn bedrijfje (Mayasana & Nabeelden) opgezet en van alles officieel gemaakt. Ik heb een stromend inkomen gekregen van allerlei wonderbaarlijke kanten. En nu stopte dat ineens. En nu laat ik het allemaal uit mijn handen vallen. In overgave. In ontroering. Er gaat een deur dicht, en dat betekent dat er binnenkort een andere deur opengaat. Naar een nieuwe weg die veel beter bij mij past dan dat wat ik voor mezelf had bedacht als 'zielsmissie' en plannen en methodes. Ik wilde mijn website met dat alles erop publiceren, maar dit stroomde niet. En dus laat ik alles wat ik over mezelf en het universum weet weer los. Ik laat me gebruiken als 'instrument van boven'. Zonder weerstand naar wat daarin voorbijkomt. Wetend dat dit nodig is, dat ik nodig ben, waar ik ben. In dat waar ik in zit. Wat voor emotie dan ook. Wat voor egopatroon dan ook.

"How much more grievous are the consequences of anger than the causes of it."
Marcus Aurelius

Een voorbeeld. Ik ben niet zo goed met boosheid, ik vind dat vrij ongemakkelijk. Dat ik dat ongemakkelijk vind belemmert mij niet om mezelf tot expressie te brengen zoals ik wil - ik heb daar geen karma meer op dat mij in onbewust gedrag zou doen vervallen. Ik ontkracht of saboteer mezelf niet. Ik bén gewoon boos, wanneer ik boos ben, voorzichtig, en dan ineens voluit zodra dat stroomt, en dan weer voorzichtig, dit alles in vol bewustzijn. Ik veroordeel dit niet in mezelf. Ik veroordeel het niet in mezelf dat ik zo zacht ben, dat het lijkt alsof ik niet voor mezelf kan opkomen. Ik weet beter. Ik weet wat voor verhalen mensen elkaar vertellen over hoe ze zouden moeten zijn, en ik ken de mythes over 'assertief zijn' die de stilte en de onderliggende eenzaamheid ontkennen. Ik kan heel veel zeggen, als het nodig is. Ik kan enorm vurig en gepassioneerd manifesteren, als dit nodig is. En wanneer dit niet meer nodig is, kan ik heel wijs stil zijn, en loslaten. Ik heb geen behoefte meer aan erkenning. Mijn grootsheid is volledig tot bloei gekomen de afgelopen twee maanden, buiten de ruimte en tijd heb ik die mogen ervaren. Mijn zielsverlangen naar mijn grootsheid is vervuld. Als ik de rest van mijn leven, zonder dat iemand weet dat ik een verlichte gozer ben, in mijn huisje zit met mijn sociale kring om me heen, werk en eet en slaap en doe, dan is dat perfect voor mij.

Het punt van deze energie is, dat hij onder alle heling ligt. Het punt van yin is, dat je er pas volledig in kunt zinken als je je weerstand tegen je machteloosheid opgeeft. Je kunt pas in volledige sereniteit de goddelijke overgave en rust ervaren, wanneer je de actieve delen van jezelf hebt geheeld die een pijnstuk uit het verleden proberen te beschermen, toen je zo machteloos was dat je het niet hebt kunnen verwerken en daardoor een hele obstructie opwierp. Niet dat je geen rust kent totdat je 'verlicht' bent door naar 5d te gaan. Want die pijnstukken komen niet allemaal in één keer omhoog en soms laten ze je even met rust. Niet dat je geen rust kent totdat je 'verlicht' bent door naar 13d en weer terug naar 3d te gaan met alles geïntegreerd. Er is overal, altijd, yin, aanwezig. Maar wat goed moet worden begrepen, is dat de yin-kracht een tegenovergestelde beweging van ons vraagt dan die we altijd hebben geleerd. Yin vraagt van ons om recht in de pijn te gaan. Om ons over te geven aan precies datgene waarvan we altijd hebben geleerd dat we ertegen moesten vechten.

In normale mensentaal betekent goddelijke overgave: een zenuwinzinking. Totaal instorten. Zeggen 'laat maar'. En, mijn favoriet: 'fuck it'. Geef het op. Laat het los. Dit is geen lief, fijn, vlindergevoel. Dit is focking pijnlijk. Dit is geen hoge vibratie. Het is de laagste vibratie die er is. It creeps up on you en dan zit je er ineens middenin en vraag je je af: waarom voel ik me zo depressief? Waar ging het verkeerd? Afhankelijk van je egopatroon ga je dan in je gebruikelijke mechanismen om hiermee om te gaan. Die van mij is: kritieke zelftwijfel en nérgens meer op vertrouwen in mezelf. Er zijn er negen, en als je daar het naadje van de kous van wilt weten, dan serveer ik je graag afgestemde antwoorden met mijn Mayasana Healing-in-negenvoud (ja, die naam wilde ook nog niet helemaal vlotten). Ik gebruik daarbij Human Design en het Enneagram en allerlei mystieke kennis die ik heb doorgekregen en... eens zien, hoe kan ik dat supercool laten klinken? Misschien met wat namedropping? Zoals... hm, aartsengel Metatron, bijvoorbeeld. Mijn favoriete aartsengel, als ik zo vrij mag zijn, die mij heeft geholpen om Mayasana Healing volledig te ontwikkelen en alle puzzelstukjes samen te weven tot een magisch zicht op het weefwerk van het leven op deze aarde, in negen aardse lagen en dimensies. Maar dat terzijde. Dat was ik helemaal niet van plan te vermelden. Daar gaat deze blog niet over. Hé, creatiekracht, terug in je hol!

Het is zo misleidend, mensen die zeggen dat overgave een hoge spirituele beoefening is. Want de weg naar overgave, het pad naar Nirwana, leidt langs de meest duistere plekken. De dingen die je aan niemand wilt laten zien. De dagen dat je huilend en verkrampt zodat je niet eens meer kunt huilen in een verdwaald hoekje in je huis zoekend naar gedachten en emoties en betekenis en verlossing geen enkele verlichting meer kunt vinden en je bestaan een gevangenis wordt van voortdurende emotionele foltering die door niemand wordt gezien of erkend. Verlammende machteloosheid en verscheurende eenzaamheid. Waar ik kan, wil ik die belichten. Dat is mijn passie en zielsmissie. Hoe ik dat ga doen, geen idee, dat ligt niet in mijn handen. En zelfs hier ben ik niet aan gehecht. Ik kan ook prima zonder purpose leven. Same difference. En helaas klinkt deze blog nog te spiritueel verantwoord. Ik zou het liefst zo authentiek willen zijn, dat ik niet meer refereerde aan de collectieve patronen, maar alleen mijn eigen bevindingen deelde. Maar ach, taal. Hopelijk kan ik uiteindelijk zoveel bewustzijn vergaren dat ik die dimensies helemaal niet meer hoef te benoemen. Dat is de volgende fase, geloof ik. Maar eerst nog even deze. Want ik vind die torenkaart zo mooi literair dramatisch.

zaterdag 31 maart 2018

Over pijn, ontkenning en fractals healen

Vandaag, op volle maan, zou ik mijn website lanceren. Dit stroomt niet, ook al droomde ik vannacht dat ik een kind kreeg en het er moeiteloos uitpoepte. (Dit vond plaats in de keuken, even ter beeldvorming.) Mijn Mayasana Healing voelt nog niet voltooid, ook al had ik de geboorte voor vandaag uitgerekend. In plaats daarvan richt ik me op de ongeheelde staat van de wereld. In plaats van mijn tools aan te bieden vanuit de vraag 'ben ik er klaar voor?', werd ik ertoe geleid om me in het tegenovergestelde perspectief te verplaatsen 'is de wereld/mijn omgeving er klaar voor?'

Want wat is het nut van de meest diepgaande manier van karmaheling die leidt tot totale Verlichting - iets waarvan ik, ja, ik weet het, ongeloofwaardig genoeg, weet dat ik hem in handen heb - aanbieden wanneer het niet in te passen is in het 'web' van mensen waarmee ik verbonden ben? Wellicht is het niet aanbieden van mijn heling het meest liefdevolle en helende dat ik kan doen. Nee, niet 'wellicht', want dat suggereert dat ik dat zit te bepalen en overdenken hier. Het voelt niet goed, en dus is het niet nuttig. Het voelt niet goed, en dus is het niet de juiste tijd. Het voelt niet goed, en dus is het het beste om het niet te doen. Er is niets dat mij drijft om mijn healing de wereld in te brengen. Niet omdat ik vind dat de wereld geen healing nodig heeft. Maar omdat ik gewoonweg niet in actie kom. Niet nu. Wanneer wel? Waarschijnlijk wanneer het wel nodig is. Op de fractal waar ik mee verbonden ben. Omdat het dan absoluut noodzakelijk kan zijn.

Als je iets van Healing weet, weet je dat dit energetisch werk op zich is. Dit is het in de wereld brengen van mijn Healing. Dit is de paradox, de eenheid tussen de twee uitersten. Ik breng mijn healing niet de wereld in en ik breng mijn healing wel de wereld in. Het maakt niet uit en het maakt zoveel uit als het maar uit kan maken. Ik ben niet bang dat ik geld misloop omdat ik totale overgave voel en ik voel het alarm afgaan dat ik nu mijn website niet publiceer. Ik had hier net zo goed wél als geen blog over kunnen schrijven. Dat wil zeggen, ik bekijk het hele verhaal vanuit verschillende dimensies, voor zover mijn brein dat lineair gezien vertaalt en voor zover mijn lichaam met mijn geactiveerde DNA dat bewustzijn kan dragen. Het laatste wat ik wil, is pijn ontkennen. Het laatste wat ik wil, is verklaren dat Healing het beste is en dat pijn er niet mag zijn. Met deze paradox gebeurt het zo dat ik er vandaag naartoe stroom om te schrijven over het niet-publiceren van mijn website over Healing. Hierdoor is alles wat ik vanuit mijn ziel tot expressie bracht, dat wachtte om geboren te worden, ineens niet tot expressie gebracht. De potentie is inert geworden. Ultiem yang ging naar ultiem yin. Ken je deze energie? Veroordeel je deze energie? Ik blijf aanwezig bij mijn overgave.

'Je opent nu een gigantisch portaal,' hoor ik. Waarom gebruik ik nog woorden, als ze slechts een schittering op het water zijn?

Wat zou jij doen? Zou jij zoeken naar een fout in jezelf? Zou jij toch doorstomen en je plan uitvoeren? Zou je gaan twijfelen aan je website, je inhoud, zou je je afgesneden voelen van je creatieve bron? Zou je een paniekaanval krijgen? Zou je emotioneel gaan eten? Zou je het loslaten in daden, maar niet begrijpen in je gevoel? Wat, als iets waarvan je dacht dat het geboren zou worden, uitblijft?

Wat, als niets van wat je zegt of denkt nog waarde heeft en tegelijk alle waarde heeft die een woord of gedachte maar kan hebben?

Mocht er naar aanleiding van deze post iemand enorm zitten te springen om mijn Healing, laat het me vooral weten. Of niet. Daar staat of valt het niet mee. Dat leek me gewoon een leuke gedachte, dat het andersom gaat. Schrijftechnisch gezien, zeg maar.

donderdag 29 maart 2018

Holistische balans

'Schrijf over je connectie met de natuur,' zegt één van mijn (splinternieuwe) gidsen. Of eigenlijk was hij er al, maar dan in een andere hoedanigheid - mijn eigen identiteit uit een vorig leven. Maar daar publiceer ik nog een ebook over. Dat roep ik al vanaf februari, maar er mogen gewoon steeds opnieuw lagen in worden verwerkt, of eigenlijk: dimensies. Maar goed, terug naar die natuur. Wat mag ik schrijven, wat mag ik vandaag channelen?

Sluit je ogen maar, zegt Moeder Aarde. Ik neem het van je over. Er wordt naar de natuur gekeken met allerlei visies over hoe deze zou moeten zijn. De gemeentes die bomen omkappen en nieuwe bomen planten. Die plantsoens weghalen en vervangen door vierkante tuintjes. De regenwouden die worden gekapt. Hoe elders nieuwe wouden worden aangeplant. Hoe mensen met permacultuur terug in de schema's van mijn eigen ritmes en netwerken komen. En er zijn nog vele andere methodes om nauw in contact met de wijsheid van de natuur samen te werken. 

Ik wil vandaag spreken over de schepping van het nieuwe ten koste van het oude. En ik wil dit betrekken op de mens. Als de mens de natuur ziet als een plaats om te vernieuwen door het oude te vernietigen, dan zal hij ook zo naar zichzelf kijken. Oude pijn wordt bestreden met amputatie. In plaats van dat de wond wordt geheeld, wordt een nieuwe geopend. Trauma stapelt zich op trauma. Terwijl de weidsheid van de natuur één ding te leren heeft: niets is een blijvende open wond. Alles sluit zich met nieuw leven. Heling gaat vanzelf in de natuur, doordat ik zo ben ontworpen. Alles in mij streeft naar balans. Als er ergens iets wordt weggehaald, kom daar iets anders voor in de plaats. Een ecosysteem is vervuld met op elkaar in werkende krachten. Haal je er iets uit weg, hoe klein ook, en het hele systeem zal uit balans raken en een nieuwe balans en richting moeten vinden. Dit kan zelfs leiden tot een cascade: de ondergang van het gehele systeem. Zo ook zitten mensen in elkaar. Met als verschil dat zij niet worden bewoond door dieren, insecten, mossen en bomen, maar door cellen, bacteriën, pijnstukken en levenskracht. 

Op fysiek niveau is een pijnstuk te zien als een beknelling in een natuurlijk proces. Een natuurlijk proces (afgifte van enzymen of hormonen, bijvoorbeeld) gaat niet helemaal zoals het hoort. Dit komt omdat de levenskracht in dat deel van het lichaam wordt vastgehouden, tegengehouden om verder te stromen. Een spierknoop die steeds opnieuw terugkeert, om een energie op fysiek niveau uit te leven. Vanuit het emotionele systeem komt deze blokkade in het fysieke systeem terecht, want het is één en verbonden. Als een holistisch geheel. Net zoals het weghalen van een diersoort in een ecosysteem het hele systeem kan laten instorten, omdat er dan geen flow meer is in de voedselstromen, kan het hele fysieke systeem instorten als die pijnstuk wordt ontkend. Als het wordt weggedrukt zelfs uit het liefdevolle bewustzijn van het lichaam, met pijnstillers of een operatie. Niet dat pijnstillers of een operatie op zich verkeerd zijn - het gaat om de intentie eronder. Is dat één van heling, of van destructie? Je kunt pijnstillers nemen om energie vrij te houden voor de heling van het emotionele stuk dat erbij opkomt. Als je de boodschap hebt gehoord, hoef je hem niet volledig als een lijdensweg te beleven. Ook pijnstilling komt voort uit de natuur. Dieren die pijn hebben, kauwen instinctief op wilgenbast, het bestanddeel van aspirine. 

Je kunt niet een deel van jezelf onteigenen en verwachten dat de rest van je systeem floreert. Je kunt niet een pijnstuk wegdrukken en verwachten dat de rest volledig blijft doorstromen. Het is allemaal deel van jou en onderdeel van een complex systeem van energieketens van hormonen, transmittende informatie in zenuwbanen, soorten levenskracht in energiemeridianen, etcetera. Een obstructie dient geheeld te worden, zodat het holistische geheel weer kan doorstromen. 

Al je levenskracht focussen op het punt dat niet wil doorstromen, is de sleutel. Tevens dien je een bewustzijn op te bouwen van je fysieke lichaam dat in het moment alle boodschappen kan verstaan. Je zenuwstelsel is een instrument, een meetinstrument voor bewustzijn. Een systeem streeft voortdurend naar balans. Alles in de natuur ondersteunt dit. Ik ondersteun jou, om deze balans te hervinden. Als jij niet vrij kunt doorstromen door wat dan ook, kun je in mijn natuur thuiskomen. Ook al lost de helende vibratie van de natuur niet op fysiek niveau in één keer je klacht op, je hele energiesysteem stemt zich af op de helende, opladende kracht van de natuur. Want zoals in jouw lichaam alle levenskracht zich mag focussen op het pijnpunt, zo doe ik dat doet. Ik zit zo in elkaar, als planeet dat talloze levensvormen op zich draagt. Als er iets in de knel komt, stuur ik daar levenskracht naartoe. Hier kun je rechtstreeks op intappen als je in de natuur bent. Ik geef jou de opladende energie die genoeg helderheid en verzachting (of wat je ook maar nodig hebt) biedt om jouw pijnpunt op te lossen. Daarom is het helend om in de natuur te zijn. 

Ik wilde graag deze wijsheid channelen via Roos, omdat jullie via Facebook vaak het contact even verloren zijn met jullie lichaamswijsheid. Als je de roep voelt, weet dat ik altijd op je wacht. Ik wacht nog op je lang nadat je afspraak met je eigen lichaam is verlopen, lang nadat jouw systeem al een alarmsignaal afgaf, wacht ik op je en omarm ik je met duizenden armen. In mij vind je altijd vernieuwing. Ik ben een eindeloze bron van leven. En ik streef naar balans, net als jij. En dus is het mijn eer en mijn taak om levenskracht aan jou te geven. Dus laat je dragen. Gun je lichaam het beste voedsel dat jij kunt vinden. Gun je lichaam het licht van de zon, de frisse lucht en de aanraking van bomen, de wijze begeleiders van de mens die als geduldige spiegels lucht geven waar zij nemen, en andersom. Het hoeft niet lang. Je hoeft niet direct een bergwandeling te maken in een ander land. Gewoon, deze natuur, hier bij jou in de buurt. Die is al genoeg, voor jou, op dit moment. Je hoeft niet direct te hardlopen. Gewoon, lichte beweging, die jouw lichaam fijn vindt, is genoeg, op dit moment. Wat voor weer het ook is. Elke weersoort heeft een specifieke uitwerking op de mens. Net zoals elke omgeving dat heeft. In een volgende channeling zal ik spreken over hoe omgevingsfrequenties werken. Dit is genoeg voor nu. 

Geniet van de natuur, en al haar gaven. Jij bent het waard. Ik draag je, in liefde. 
- Moeder Aarde.

maandag 26 maart 2018

Channeling #1

De afgelopen maanden ben ik steeds meer gaan channelen. Ik stond daar niet zo bij stil, tot mijn vriendin me min of meer uitnodigde om dit meer te delen. Ik deed het eigenlijk vooral voor mezelf, wanneer ik helderheid zocht of gewoon mikte op wat extra liefde en inspiratie, en het voelt goed om te doen en terug te lezen, dus waarom zou ik dit niet delen?

Aartsengel Metatron, wil jij samen met mij deze eerste blog schrijven?

Natuurlijk, Roos. Laat maar los hoe je dit gaat editen. Want channeling is in feite een loslaten van je eigen denkprocessen en die in de handen leggen van een ander bewustzijn. Je kunt delen van jezelf channelen en delen van het universum - uiteindelijk is het allemaal één. Omdat jij één bent met alles, kun je alles channelen. Channelen betekent 'een kanaal zijn voor'. 

Op het moment zijn veel mensen zich onbewust van de informatie die ze dagelijks doorkrijgen die niet uit hun eigen bewustzijn komt. Zij channelen de inspiratie en gidsing van hun beschermengelen, voor zichzelf, of wanneer zij praten met anderen. Zij channelen de pijn van de ander wanneer deze door de ander niet bewust ervaren wordt. Mensen channelen de gedachten van de persoon met wie ze aan het praten zijn. Mensen channelen de natuur op het moment dat ze ervan genieten en hier een opmerking over maken. Jullie zijn voortdurende kanalen van allerlei informatiestromen. Voor jullie fysieke zintuigen lijkt alles een vaste vorm te hebben, maar vanuit hogere dimensies is alles meer zoals een soep, een weefwerk van informatie. Alles is verbonden met elkaar en wisselt informatie uit. Zie het alsof het universum één groot lichaam is, en de cellen onderling werken samen om het lichaam te doen werken. Net als in jouw lichaam ben je je niet bewust van alle informatie die wordt uitgewisseld. 

Stel dat je op de top van een berg staat. Je kijkt uit over de zee, het land, de bossen, een strand, een stad, etcetera. Stel je nu voor dat je in de lege lucht hierboven alle informatiestromen zou kunnen zien die in en uit de planten gaan, die om de stenen heen hangen, de lichtstromen, lichtwezens, natuurwezens, die zichzelf rond de plekken weven waar zij nodig zijn. Stel je voor dat je vanuit de kruin van elk mens een informatiestroom naar boven zou zien uitgaan, eentje de aarde in, allerlei koorden en verbindingen met de mensen om hen heen, de onzichtbare begeleiders die ze bij zich hebben, hoe ze emoties voelen die vanuit een koord hun systeem instroomt terwijl de ander mijlenver weg is. Vergelijk het met wifi, dat ook onzichtbaar om de mensen heen hangt, hen doordringt met informatie. Alleen jullie computers en telefoons kunnen deze informatie vertalen en omzetten in begrijpelijke taal en beeld. Maar de subtielere energiestromen die niet door straling, maar door het levende veld van de aarde worden veroorzaakt, die werken precies hetzelfde. En net als een computer kun jij deze informatie duiden. Je kunt ze voor jezelf op je scherm zichtbaar maken - je derde oog. En je kunt ze afspelen, opschrijven, channelen.

Feitelijk is dit een blogpost om aan te tonen hoe normaal channeling is. Het is in feite één van de wetten van menselijke interactie: als de één iets niet uitdrukt, doet de ander het. Dat kan een emotie zijn of een belangrijk idee. Jullie zijn allemaal meer verbonden dan jullie denken. Wees je bewust van wat je channelt. 

Met deze openende blogpost over channeling heb ik de aftrap gegeven voor een blogreeks van Roos die meer van haar wijsheid gaat verweven. Er zullen conversaties komen, waarin zij vragen zal stellen op haar kenmerkende grondende manier. Wij hopen door het gemak en het vertrouwen waarmee zij channelt, een voorbeeld te geven van hoe jij ook gebruik kunt maken van informatie buiten je eigen bewustzijn om. Want channelen is in feite net zo natuurlijk als ademen. 

dinsdag 20 maart 2018

De overbodigheid van positieve focus

Wie mij al langer volgt, weet dat ik graag tegen spirituele mythes aanschop. En één van mijn stokpaardjes is het zogenaamde 'positief denken' dat je in zoveel spirituele citaten op je Facebooktijdlijn, Instagram, zelfhulpboeken en in spiritueel aanbod tegenkomt.

Positief denken heeft vaker tegen mij gewerkt dan voor mij. In bijna alle gevallen was 'bewust positief gaan zitten denken' een teken dat ik enorm in de weerstand zat naar een schaduwstuk in mezelf.

Newsflash: van nature denken wij positief. Van nature creëren we alleen het beste voor onszelf. Van nature zijn we gefocust op ons zielspad en is elke gedachte een ontvouwing daarvan. Positieve focus creëert een positief resultaat, dat is de spirituele waarheid, en die betwist ik ook niet.

Het is alleen de vraag vanuit welke dimensie je het bekijkt 

Positieve focus werkt alleen écht in de 5e en 6e dimensie, waar creatie via gedachtekracht (met in 5d nog de emoties/instincten ertussen) direct gemanifesteerd kan worden. Maar als je daar bent met al jouw delen (in geheelde staat) dan, kan ik uit ervaring vertellen, heb je het niet eens meer nodig om positief te denken. Focussen wel, maar dat gaat vanzelf. Je bent immers geen soep, je bent een mens met een bewustzijn - en dat bewustzijn is volledig geïntegreerd zodat je alleen kiest voor liefde. Of natuurlijk voor gebrek - het blijft natuurlijk een vrije keuze. Maar mijn punt is, je kunt je niet niet focussen. Tenzij je in meditatie gaat. En juist meditatie is een manier om weer in je nulpunt, je hart, te komen. En daar ligt de focus van je levenspad van nature. Dat hoef je niet met je hoofd te gaan zitten bedenken. Oké, ik heb makkelijk praten, want dit geldt vooral in de zesde dimensie, waarin alles IS. Maar in 5d ben je nog wel even druk bezig om alle emoties en fysieke signalen via je bewustzijn verhelderend terug te leiden tot je onderliggende hartverlangens. Zodra je weet hoe dat werkt, kun je met je vrije wil kiezen om steeds weer terug in je hartverlangens te komen, en je los te maken van identificatie met de energieën die je door je systeem voelt gaan. Je kunt ook kiezen om je er weer mee te identificeren, dan ga je terug naar 4d. Maar als het nog vers in je herinnering ligt wat je hebt vastgezet in je systeem, is het makkelijker om dat weer los te maken. Als dit allemaal voortkomt uit een ver verleden (karma), is het zo goed als onbewust geworden. Dat is de crux van 4d: bewustworden van je onbewuste schaduwstukken.

In 4d, de dimensie van spirituele transformatie en heling, is disidentificatie niet wat ik in eerste instantie zou aanraden - integendeel! De kunst is dan juist om te identificeren wat van jou is. Want dat is hoe 4d werkt: als een spiegel. Alle triggers van buitenaf, alles wat je onwenselijk vindt in de buitenwereld, is gelinkt aan precies hetzelfde in jezelf, wat je ontkent en onderdrukt. Het heeft geen zin om naar de ander te wijzen. Je mag dan teruggaan in jezelf, in de vastzittende, gespiegelde energie in je eigen systeem, en die erkennen en vervolgens laat hij jou los.

Wat is dan de shift naar 4d? Vanuit de derde dimensie en alle rotdingen die daar niet goed in voelden, bewust kiezen voor de weg van je ziel en al je zielsdelen terughalen uit de schaduw. En je kunt je al een hele tijd bewust zijn van alle rotdingen die je eigenlijk niet wilt in 3d, maar zolang je je door overlevingsangst laat leiden en niet écht de verantwoordelijkheid neemt over je leven, ga je niet naar 4d. Je shift pas naar 4d (integratie/heling) wanneer je kiest om je los te maken van je 3d-situatie. Wanneer je stopt met een studie, baan, relatie, of wanneer je stopt met gedrag wat je volhield in die baan, studie of relatie, waar je vanuit je onbewustheid en patronen in was gegaan. Wanneer je start met een nieuwe weg, wat die ook inhoudt. Je hoeft niet meteen alles te laten vallen, je kunt ook de bestaande situatie op een nieuwe tegemoet treden. Hou jezelf alleen niet voor de gek. Kies écht voor wat goed voelt.

Mijn 4d-ervaring

Bij mij kwam dit punt in Ecolonie, in 2012, toen ik besloot met mijn opleiding aan de kunstacademie te stoppen en in plaats daarvan voor onbepaalde tijd in deze ecologische gemeenschap in Frankrijk te blijven. Ik maakte die beslissing in de zomer van 2012. In het kantoortje van Ecolonie waar ik samen met mijn vriend mijn opleiding-uitschrijving officieel regelde. Ik sprong daarmee in het diepe. In een groot niemandsland. Want wat als ik met het 3d-systeem zou breken? Wat zou me dan opvangen? Antwoord op dat moment: Ecolonie, en mijn vriend. Want ik maakte deze beslissing samen met hem. Er was iets van een steun van buitenaf nodig voor mij om werkelijk te durven kiezen. En die steun had ik natuurlijk zelf aangetrokken, omdat ik in eerste plaats al mijn bereidheid had neergezet door naar Ecolonie te gáán. Die steun had ik in eerste plaats in mezelf gevonden door voor mijn hart te kiezen, voor het grote onbekende, door alleen op reis te gaan. Ik kwam terug met 4d-bewustzijn en een vriend. Dat was de start van mijn 4d-shift. Maar daarmee kon ik nog niet het leven creëren dat ik wenste. Alle positieve focus werkte alleen maar averechts en maakte me diep ongelukkig, omdat ik zelfs daar niet goed in was!

Na een soepig jaar waarin ik wat reisde langs andere gemeenschappen op zoek naar vervulling (die ik niet vond, jeej hallo 3d trial en error) koos ik opnieuw voor 4d. Ik besloot van healing mijn prioriteit te maken. Ik had namelijk niet zo'n goede gezondheid. Ik vroeg om hulp, vond een boek in de bibliotheek en ben de opleiding tot Healer, Reader en Lightworker gaan volgen die daarin stond beschreven. Ik heb tijdens die 4-jarige opleiding al mijn verloren geraakte delen van mezelf geïntegreerd. Dit was een lange weg. Gelukkig streefde ik in die tijd niet naar Verlichting, want dat had alleen maar averechts gewerkt. Gelukkig was ik niet hardnekkig bezig met positief denken om mijn helingsproces te versnellen. Ik liet juist heel eerlijk mijn negatieve denken en onderliggende negatieve emoties toe, om ze liefdevol tot de kern te volgen, en die uit de schaduw te halen en dus te helen.

Ik liep ondertussen tegen het ene na het andere probleem aan dat mij tegenhield om te doen wat ik in mijn hart verlangde. Ik zat maar wat thuis, had één dag in de week mijn opleiding en wat halve baantjes hier en daar, en een niet-echt-stromend project met Jong Bewust. Ik reikte soms wel wanhopig naar een soort van 'quick fix'-mentaliteit van positief denken, visualiseren en eigenlijk volledig vanuit de weerstand naar wat er was, mijn situatie en mezelf ontkennen. Ik had me bereid verklaard in 2012, ik had de poort geopend en was in de richting van lichtpuntje aan het eind van de tunnel gaan lopen, maar het was nog een lange weg voor ik de andere kant bereikte. Ik herhaal: op de momenten dat ik Verlichting wilde, zat ik in de weerstand. Dan mocht ik juist een schaduwstuk van mezelf aangaan. Ik heb dit proces trouw gevolgd. De dingen die ik tegenkwam waren: een diepliggende onzekerheid/angst in mijn basis, een emotionele wond van minderwaardigheid en een grote eenzaamheid in mijn hart. Verder waren er nog de gebruikelijke heksenverbrandingstaferelen rondom mijn expressie en derde oog. En wat shit rondom kiezen voor plicht i.p.v. plezier.

Elk probleem waar ik in mijn realiteit tegenaan liep vanaf 2012 (bijv. niet kunnen/willen werken, Jong Bewust dat niet stroomde, weinig vrienden) was te herleiden tot één van deze wonden, die volgens de Wet van Aantrekking in mijn realiteit werden gemanifesteerd. Door mijn eenzaamheid kon ik niet de connecties opbouwen die ik nodig had. Door mijn angst kon ik niet de basis opbouwen die ik nodig had en bleef ik kiezen voor 'schijnbare zekerheid'. Door de blokkade van mijn keel en derde oog durfde ik niet stil te zijn en te vertrouwen op wat ik zag. Door de blokkade in mijn buik kon ik mezelf niet opladen in energie door dingen te doen die ik werkelijk leuk vond en bleef ik mezelf vermoeien met werk en een leefstijl die gedreven werden door plicht en overlevingsangst. Door mijn minderwaardigheidsgevoel wilde ik mezelf niet zichtbaar maken en daardoor kon ik niet het leven creëren wat ik verdiende. Ik had een energiesysteem vol met duistere stukken. Deze heb ik één voor één (en daarmee bedoel ik letterlijk één voor één) verlicht. In 4d is Verlichting een voortdurend proces en lijkt het nooit klaar. De kunst is om het idee van een einddoel los te laten. En paradoxaal genoeg leidt dat juist tot de werkelijke Verlichting, niet door die mindset, maar doordat je op een gegeven moment echt gewoon klaar bent. De eerlijkheid en nederigheid opbrengen, keer op keer, om te erkennen dat je nog onbewuste schaduwstukken hebt, is iets waar ik zo'n enorme bewondering voor heb. In mezelf toen, en nu in anderen. Als je hier ook in zit: vergeet positief denken! En duik diep in je negatieve denken op zoek naar de schat die daaronder begraven ligt. Dan vind ik je supercool.

In mijn hele bewustwordingsproces was er maar één situatie waarop positief denken nodig was: in de derde dimensie. Me daarin, midden in het lijden, durven openstellen voor het licht, voor de positieve gedachte dat ik geluk verdiende en mijn gevoel mocht volgen, was zo'n verlichting! Maar om dat nou 'positief denken' te noemen? Het was eerder een kwestie van 'het licht binnenlaten'.

Dit is mijn kernboodschap met deze blog: als je op het pad van bewustwording loopt (4d), vergeet positieve focus en richt je dan juist op het helen van je schaduw. Daar heb je meer aan. Ik weet het uit ervaring.

Nuance

Nu is er natuurlijk nog nuance aan te brengen in deze boodschap. Want 4d-healing werkt als volgt: nadat je de negatieve gedachten hebt erkend, de onderliggende emotielagen hebt doorvoeld en je je op survival gerichte ego hebt ontmaskerd, kun je werkelijk met bewustzijn kijken naar de kern. Die energie, die nog vastzat uit het verleden. Twee mogelijkheden van wat dit zou kunnen zijn:
1) Lijden van jezelf, waar je je mee hebt geïdentificeerd omdat je niet in staat was om je machteloosheid in de situatie te verwerken.
2) Lijden van de ander, waar je je mee hebt geïdentificeerd omdat je zoveel van de ander hield dat je hem wilde helpen door jezelf in te perken.

En zeg nou zelf, dat verdient allemaal alleen maar liefde! En positief denken kan zo'n ontkenning zijn van die zelfliefde! Alsof je jezelf en je hulpeloosheid en goede intenties dan alleen nog maar verder de grond in stampt. Wij zijn als mensen ontworpen om hulpeloze baby's te willen verzorgen. Daar zit mijn frustratie en mijn emotionele betrokkenheid met dit onderwerp, daarom is dit zo'n stokpaardje voor mij. Ik wil die liefde bevrijden! Maar ik ga dit niet groter maken dan het is. Ik ga geen collectief karma op me nemen. Mijn systeem reageert zo sterk op de spirituele mythes omdat ik ervoor ben gemaakt om dit te shiften. Mijn incarnatiekruis is het kruis van Wetten, in Human Design. Dit is wat er gebeurt als ik mijn essentie leef. Hier ga ik gewoon op aan. Via mijn formules en leidraden deel ik dit.

Even afgedwaald: die nuance die ik bedoelde, is dat er in het 4d-healingsproces een moment is waarop je positief mag focussen: wanneer je naar de kernpijn kijkt. Als je daar de positieve intentie onder ziet  - 1) zelfbescherming of 2) de bescherming van de ander - kan het geheeld worden. Dan ontmoet de liefde in de kern van de pijn de liefde van je bewustzijn en is het allemaal weer één. Weer een schaduwdeel in het licht gezet! Weer een verloren zielsfragment terug in completie! Gefeliciteerd! Je kunt dan zelfs nóg meer positief gaan focussen door dit te gaan vieren. Dan maak je nog meer liefde vrij en dat is alleen maar mooi. Je kunt na het helen van je eenzaamheid uitspreken hoeveel je van de mensen om je heen houdt. Je kunt na het helen van je minderwaardigheid een enorm cadeau voor jezelf kopen. Je kunt na het helen van je basisangst jezelf verwennen met een heerlijke massage of spa-ervaring. Etcetera. Bedenk maar iets leuks met je positieve focus. Overvloed, overvloed, overvloed. Gaat heen en vermenigvuldigt u! Maar om nou te zeggen dat de positieve focus dit heeft gedáán?! Nee, het was de bereidheid om je schaduw onder ogen te zien, die dit mogelijk heeft gemaakt! Het was jouw kracht om voor je kwetsbaarheid te kiezen! Om er werkelijk te durven zijn in alles wat je voelde en ervaarde en dacht!

Ter afronding 

Wederom is mijn conclusie dat ik zoveel liefde en ontroering voel voor de mens die kiest om zichzelf te helen. Het is het dapperste wat je kunt doen. En juist als je daarin een wond van eenzaamheid hebt, kun je dit nog wel eens vergeten. Dus daarom zeg ik het nu: ik vind jou cool. Ik vind jouw zelfliefde cool. Schrijf ik nu heel emotioneel. Oké, en weer laat ik het collectieve karma (4d) los.

Wat ik eigenlijk liever wil, is een workshop geven waarin ik mensen face to face in begeleid. Samen met mijn partner-in-spiritualiteit Tamara zijn we hierover aan het brainstormen. Wat ik net deed, is me loskoppelen van het collectieve veld, van de generalisatie, en weer teruggaan naar mijn eigen nulpunt, mijn eigen concrete hartsverlangen. Nu zit ik in 5d, dus dat was even een procesje, ter informatie en demonstratie. Vanuit mijn emoties en instinct via mijn bewustwording terug naar mijn hart.

Vanuit 6d zou ik waarschijnlijk niet eens een blog hebben geschreven, of een hele tamme, want dan BEN ik gewoon, in mijn aanwezigheid al shiftend. Daar zat ik de afgelopen tijd in en dan was ik zo'n stille aanwezigheid. Vanuit die stille aanwezigheid kan mijn energie al veel healing bieden, puur vanuit mijn design al. Toch is er nu het verlangen om meer van mezelf uit te drukken dan alleen dat. Om een omgeving te creëren waarin ik ook mijn visie en leidraad kan delen. Want healing is mijn passie! Dat is waarvoor ik hier op aarde ben. En zo ga ik naar 7d...

Mocht je geïnteresseerd zijn in deze transformerende karmaworkshop, ik zal in de aanloop ernaartoe genoeg promotie doen, dus stay tuned...