woensdag 5 juli 2017

Aura-tekeningen!

Vandaag (dinsdag 4 juli) werd ik wakker met de behoefte om mijn aura te tekenen. Ik gebruikte weer mijn 6e chakra om bij mijn gevoel te komen. Ik had het het afgelopen weekend druk, en daar was nog iets van blijven hangen. Gisteren wijdde ik daar ook al een meditatie aan. Deze blog beschrijft mijn vervolgstap, maar deze keer niet alleen in woord maar ook in beeld.

Als ik teken kan ik me ontspannen en mijn gedachten laten gaan. Ik schetste alle kleuren die ik wist, voelde en zag bij mijn aura. Ik sta voortdurend in contact met mijn energiesysteem, dus dit ging makkelijk en als vanzelf. Het is voor mij juist een opluchting om al die beelden die ik voor me zie eruit te laten in de vorm van fysiek, tastbaar beeld! Ik heb besloten om dit meer te gaan doen, omdat ik de flow waarin het tekenen van energie me brengt zo fijn vind. Het geeft veel helderheid en overzicht, het is therapeutisch om te doen en het creëert nog een mooi kunstwerkje ook.

Dit was de eerste tekening.


Ik merkte op dat er een trapvormige samentrekking rond mijn eerste chakra en mijn gronding zichtbaar werd. Deze werd gedragen door een kalme blauwe energie - het geduld dat ik heb over het opbouwen van mijn basis. Ook zag ik vonkjes van levenslust in allerlei kleuren in het middelste deel van mijn aura, en meer naar boven een zachte, liefdevolle roze, groene en gouden energie. Rondom mijn 6e chakra was een paarse, iets donkere samenballing van energie, en ik zag het paarse kristal dat ik vaker voor me zie bij het visualiseren van mijn derde oog. Logisch, ik zat immers in mijn hoofd met mijn aandacht, want ik was mijn eigen aura aan het Readen om bij mijn gevoel te komen.

Wat nu? Ik kreeg zin om weer een Leading op mezelf te doen, net als gisteren. Deze keer zou ik die constrictie rond mijn gronding gaan Leaden. De sessie duurde behoorlijk lang, want ik stopte niet bij mijn eerste chakra of het begin van mijn grondingskoord, maar ging mijn hele gronding af tot op het middelpunt van de aarde, waar ik bepaalde dingen diep had weggestopt. Door de aard van een Leading (het transformeren via het hart met behulp van hogere energieën, en dus niet het Readen van de informatie) kan ik de details niet meer delen, simpelweg omdat dit gewoon doorflowt, maar één ding bleef me wel bij.

Deze constrictie was aangeraakt en geactiveerd in mijn aura door de spirituele workshop die ik dit weekend had gevolgd, waarin ik mezelf overdreven sterk had gemaakt in mijn eerste chakra, om de indruk te wekken dat ik heus wel weet hoe ik stappen kan zetten. Dat kwetsbare deel is nu afgepeld en geheeld. Ik besefte dat mijn beperkingen rondom werk en wonen bij mijn vader vandaan komen. Ik had daar nog energie van hem zitten, en die heb ik dus liefdevol teruggestuurd. In feite was dat de kern van de Leading, waar allerlei laagjes bovenop zaten. Ik weet niet waarom ik die energie daar had zitten, en ik heb daar ook geen oordeel op zitten, dat was gewoon wat ik aantrof, en nu is het liefdevol teruggegeven.

Ik rondde mijn Leading af door alle mensen waarmee ik ben verbonden in mijn trillingsverhoging mee te nemen (waaronder mijn vader, zonder dat ik me specifiek op hem focuste), en voelde dat ik zin had om weer een auratekening te maken. Deze keer was de gouden energie van bovenin helemaal doorgedrongen tot in mijn gronding, en waren de vonkjes van levenslust verzacht.


Ik vond het leuk dat het zo zichtbaar werd wat het effect van een Leading kan zijn, vandaar dat ik dit in een blog deel. Voedsel voor mensen die van zichtbare resultaten houden! (Mensen zoals ik, dus. ;) )

Als je het leuk vind als ik auratekeningen voor je maak, en je daarop een Reading of Leading wilt (die eerste geeft vooral inzicht, die tweede vooral transformatie), stuur dan even een mailtje naar roos@jongbewust.nl. Ik doe dit op afstand en ik maak foto's van de tekeningen die ik je naderhand mail. Ik neem er ongeveer 2 uur de tijd voor. Mijn normale tarief voor een Reading op afstand is €40,- en met de twee tekeningen (voor en na) erbij komt dat uit op €70,-. Ik ga dan veel uitgebreider in op alle elementen in de auratekening die ik voor me zie en zal ze ook duidelijker tekenen. Als je graag de tekeningen (op A5-formaat op aquarelpapier) opgestuurd krijgt via de post, is dat bij de prijs inbegrepen. Een Reading (en dus een auratekening) is altijd een momentopname, want ons aura verandert voortdurend, net zoals onze stemmingen voortdurend veranderen. Het is vooral bedoeld om inzichten te geven in wat er op dit moment zichtbaar wordt en speelt in je leven. Een leuke zichtbare en tastbare dimensie aan het energiewerk! 

dinsdag 4 juli 2017

Wat te doen met die dip na drukte? #1

Drukte kan een manier zijn om je gevoel te ontkennen, door altijd maar door te gaan. De welbekende dip na een drukke periode komt daar vandaan. Ik heb voor het eerst sinds tijden een druk weekend gehad en werd vanmorgen (maandag 3 juli) wakker met twee behoeften: de ene was om grondig boodschappen te doen, de andere was om te bloggen. Nu hebben jullie niet zoveel met dat eerste te maken (tenzij jullie net als ik geilen op wat er in andermans keukenkastjes ligt) maar door dat tweede besloot ik om mijn proces hier te delen.

Ik werd eigenlijk wakker met een triest gevoel. Ik was er al bang voor. Ik was weer in de leegte geworpen, die ik zo nodig heb, maar waar ik tegelijkertijd een haat-liefde-verhouding mee heb. Om te voorkomen dat ik in een negatieve spiraal zou belanden, somde ik gevoelsmatig op waar ik dankbaar voor was, om de toon voor de dag te zetten. Ik ging na waar ik echt zin in had, in plaats van mezelf te forceren om te werken. Dat waren dus de twee dingen uit de eerste alinea. Zo voorkwam ik dat mijn gedachten me naar beneden gingen trekken (wat ze alleen maar doen om bij mijn gevoel te komen), en kon ik er zelf voor kiezen om bij dat gevoel te komen op een manier die liefdevoller was. In dit geval: schrijven. In feite was dat om mijn weerstand, die afgelopen weekend was getriggerd door vier verschillende gebeurtenissen, aan de oppervlakte te laten komen.

Ik cirkel nu dus om mijn eigen ontkenning heen. Wat vind ik zo lastig in die leegte, in die tijd voor mezelf, wat wil gevoeld worden? Ik zit nu toch in mijn hoofd, dus ik kan net zo goed mijn 6e chakra gebruiken om hier dichterbij te komen. Wat waren mijn behoeftes ook alweer? Boodschappen doen en bloggen. Met andere woorden: ik wil gevoed worden met aandacht - een kleine symbolische Reading van deze behoeftes. Deductie: ik ben bang dat inactie betekent dat iedereen me vergeet. Aha. Dat is een bekend plaatje uit mijn jeugd. Als ik stil was, gingen mensen ervan uit dat alles wel goed zat, en kreeg ik geen aandacht voor mijn gevoel. Dat was althans de boodschap die ik internaliseerde. Ik vind het dus als volwassene nog steeds moeilijk om stil te zitten en bij mijn gevoel te komen. Ik bedoel, wie niet? (Voel je vrij om je vinger op te steken hoor.)

Tijd om mijn ogen te sluiten en te voelen welk deel in mijn lichaam nu aandacht wil.

Dit is wat ik vond: verdriet in mijn hart. Ik voelde dat ik dit niet hoefde te begrijpen of herleiden via een Reading, maar dat ik het gewoon kon Leaden. Dat is de techniek uit mijn opleiding waarmee ik het met mijn hart transformeer. Het houdt in dat mijn hoofd niet per se inzicht krijgt in alles wat er in die stroom aanwezig is, maar dat hoeft ook niet. Het is een perfecte manier om alle controle los te laten.

Eerst deed ik de meditatie waardoor ik in trance ga. Dat leverde me al heel veel heling en inzicht op. Zo gaf de verbinding met mijn hogere zelf me een heel uitgetekend plan over het praten over Human Design, zodat ik nu weet hoe ik dat moet aanpakken. Ik kreeg inzicht in de schaduwkant van Human Design: dat er een goed en slecht wordt aangegeven in het wel en niet volgen van je innerlijke autoriteit, waardoor je de keuzes die je vanuit je niet-zelf maakt als minderwaardig beschouwt, terwijl die ook onderdeel zijn van je chart, je menszijn en je levensweg.

Ik voelde en doorzag veel dingen tijdens deze meditatie. En zo ben ik op slinkse wijze in contact gekomen met mijn gevoel en hoe het werkelijk met me gaat. Zo heb ik tijd genomen voor mezelf, juist datgene waar ik zo bang voor was. Ik zit er weer in.

En dat verdriet bij mijn hart? Daar ga ik nu nog eens naar kijken.

Daar zat de angst onder om het fout te doen. Precies hetzelfde thema waar mijn hogere zelf me net informatie over had gegeven, vanuit het perspectief van Human Design. Die heb ik doorvoeld en gelead, zodat ik dit nu kan delen vanuit mijn gevoel.

Mijn schaduwkant in Human Design is dat ik ook de zogenaamde 'fouten' als onderdeel mag zien van mijn weg. (Ik heb immers het 3/5 profiel.) De angst om mezelf te verliezen, om mezelf schade aan te doen door het verkeerde te kiezen, die heb ik omarmd. Het geeft niet. Mijn hoofd kan gaan zoeken naar manieren om het juiste te doen, of juist te zijn, en dat kan frustratie opleveren, verdriet, overvoering, vertwijfeling, de drang om te doen, uiten en schrijven: de drang om 'druk' zijn dus. Het punt is, mijn lichaam weet zelf wat het moet doen of zijn, en de enige reden dat daar twijfel over ontstaat is mijn hoofd. En die is ook onderdeel van de puzzel. Het hoeft niet perfect te zijn. Het mag er al zijn. Mijn eerste chakra, mijn basis, was uitzonderlijk sterk vandaag, en droeg dit hele proces, zodat alle delen van mij zich hierin konden verenigen. Daar is geen twijfel of het er wel of niet mag zijn. Zelfs de delen van mij die zogenaamd 'niet-zelf' zijn, zijn onderdeel van mijn menszijn. En die zijn onderdeel van ieders menszijn. Want een Human Design-chart geeft álle poorten weer, en ik ben dus álle poorten, het gehele complete plaatje van het menszijn. Er zijn thema's in gehighlight door mijn geboortemoment, en die komen keer op keer terug, en dus zal er ook altijd ingewikkeldheid en ontwikkeling zijn. Maar mijn systeem geeft daar zelf een alarm in (bedankt, krijsende sirenes om 12.00 uur op deze maandag voor die reminder), dus dat hoef ik niet te monitoren of te controleren.

Nu kan ik nog eens kijken naar mijn behoeftes. Heb ik nog zin om boodschappen te doen, om gevoed te worden door iets van buiten mezelf? Eigenlijk niet. Ik wil mijn tanden poetsen en daarna zie ik wel weer verder, meegenomen door het leven. Ik wilde gevoed worden door aandacht, maar aandacht van buitenaf is alleen maar een weerspiegeling van aandacht voor mezelf. En die heb ik mezelf nu gegeven.

Weg leegte. Weg gevoel van strijd over die zee van tijd voor mezelf. Ik leef gewoon weer mijn leven, en de druk (of drukte) is er vanaf, of die nou uit mijn hoofd of uit mijn lichaam komt, want het is nu allemaal weer onderdeel van mijn flow. Heel fijn en inzichtelijk om dat zo al schrijvend te doen. Dat verminderde een groot deel van de weerstand omtrent de confrontatie met mijn gevoel. Zodra ik de diepere betekenis van mijn behoeftes zag, kon ik ze ook werkelijk zelf vervullen, in plaats van de vervulling buiten me te leggen. Dit is dus een manier om om te gaan met die bekende dip na een drukke periode. Maar je lichaam geeft zelf aan welke behoefte bij jou speelt. Misschien dat een lange wandeling of een grote schoonmaak beter bij je past dan een blog schrijven. Mijn punt is dat alle delen van jezelf die signalen geven na een drukke periode, het beste met je voor hebben, en bezig zijn om alles te verwerken. Door er goed naar te luisteren, door zelfkennis en door jouw eigen helende technieken naar keuze kan je zo weer uit die dip komen.

Bij mij werkte het weekend nog wel even na. Er was dan ook veel gebeurd: ik ontmoette weer een vriend die ik lange tijd niet had gezien, had de laatste les van mijn opleiding voor de vakantie, hielp bij de verhuizing van mijn broertje, en ging naar een spirituele workshop. Niet alles was even fijn, dus genoeg triggers om te verwerken. Ik zal in de volgende blog mijn vervolgstap delen.

maandag 3 juli 2017

Waarom deed ik Jong Bewust?

Insert herkenbare, veralgemeniseerde inleiding:
Waarom werkt het niet om iets te doen wat je passie lijkt, maar het net niet is? Misschien dat je wel eens met het idee hebt gespeeld om iets te doen dat je eigenlijk niet 100% had gewenst, maar wat er dicht bij ligt, omdat het op je pad komt en verleidelijk lijkt. Misschien zeg je er ja tegen, vooral als het eruit ziet als iets wat je passie zou kunnen zijn. Maar het wringt. En op een gegeven moment komt de vraag steeds sterker: waarom doe je dit toch? Wat werkt er steeds toch niet? Dat is in ieder geval mijn leven als 3/5 (mijn profiel uit Human Design): het experimenteren en tot conclusies komen over wat er wel en niet werkt en dit dan generaliseren (die vijfde lijn) met een conclusie in de je-vorm in de inleiding van bijvoorbeeld deze blog. Maar laat ik het nu verder op mezelf betrekken, want dat is de aard van die derde lijn, en lekker over mezelf gaan praten. 

De reden waarom ik Jong Bewust bleef doen, tegen de flow in, als een worsteling, zat in mijn onderbewuste. Of eigenlijk waren het twee redenen. Onbewuste redenen, die voortkwamen uit schaduwstukken, behoeften die ik niet had vervuld omdat ik ze ontkende. Jong Bewust was in de eerste plaats een manier voor mij om aandacht te krijgen. Iemand anders had het opgezet en mensen aangetrokken, waarop ik lekker kon meeliften. Ik had behoefte aan die aandacht, maar tegelijkertijd mocht ik dit niet van mezelf omdat ik vond dat ik onafhankelijk moest zijn, dus drukte ik dit weg in de schaduw. Maar wat je wegdrukt, komt alleen maar sterker terug. Daarnaast was het een manier om de goedkeuring van mijn ouders te krijgen, zolang ik nog geen 'echte baan' had tijdens het volgen van mijn opleiding. Ik vond eigenlijk bewust dat ik die goedkeuring niet nodig had en wilde niets liever dan onafhankelijk zijn, maar toch was er een deel van mij dat nog steeds ingeplugd is op de liefde en aandacht van mijn ouders, en dat leefde zich hierin uit.

Dat waren de delen van mij dat in Jong Bewust geïnvesteerd was. Mijn open centra uit Human Design, met name het keelcentrum en het ego-centrum. Alle andere delen van mij wilden het niet, zoals mijn hart. Daarom was het ook zo'n opluchting om Jong Bewust los te laten. Dat kon pas toen ik dit deel van mezelf had geïntegreerd. Ineens wilden alle delen in mij weer hetzelfde! Weg worsteling!

Dat eerste deel, dat aandacht wilde, had ik maanden geleden al omarmd, toen Ariane me vertelde dat alles wat ik uit gewoon geuit wil worden vanuit mijn Zelf, en dat het mijn ware Zelf niet uitmaakt of er aandacht voor komt of niet. Dat het alleen mijn niet-zelf (in mijn open keelcentrum) uitmaakt of er aandacht voor komt. Ik brak door de barriere heen die me belemmerde om dingen online te uiten en uitte gewoon alles wat ik voelde, hoe moeilijk dat ook voelde, en hoe weinig reactie ik daar ook op kreeg. Ik ontdekte dat ik niet bang was om afgewezen te worden, maar dat ik in feite mijn kwetsbaarheid aan het wegdrukken was, en daarmee mijn verlangen naar eenheid. Dat mijn behoefte aan aandacht eigenlijk een behoefte aan verbinding was die ik nog te spannend vond om toe te laten. Toen ik dat eenmaal had beseft, begon ik die verbinding overal te zien en te voelen. Nog steeds vond ik het niet fantastisch dat ik niet zoveel aandacht voor Jong Bewust kreeg, maar nu raakte het me minder diep. Ik creëerde ruimte voor mezelf en mijn eigen expressie en ging meer schrijven voor mezélf, in plaats van op blogs, door een full-time schrijfritme op te bouwen voor mijn boek. Ik verbond me dus met mezelf, en van daaruit begon een nieuwe manier van verbinding met de mensen om me heen te ontstaan. Niet meer vanuit gemis, maar vanuit overvloed. En toen pas kon ik ook echt mijn afhankelijkheid toelaten, want die had ik diep weggestopt. Ik durfde weer te leunen op mensen. Ik was immers al verbonden met en compleet in mezelf. Maar ik ben geen eiland. Mens zijn is onderdeel zijn van een sociaal netwerk. En daar mocht ik op gaan bouwen en met mijn volle gewicht op gaan leunen, terwijl ik in mijn kracht bleef. Zo werden geven en ontvangen deel van dezelfde beweging, en liefde uitwisselen werd iets gelijkwaardigs, waarbij mijn behoefte samenviel met precies dezelfde behoefte in de ander, en 'ik heb dit nodig' of 'zij heeft dit nodig' veranderde in 'wij hebben dit nodig'. Eenheid.

Het andere deel, dat de goedkeuring van mijn ouders wilde, heb ik pas recentelijk geïntegreerd, toen ik alle feiten op een rijtje zetten omtrent mijn financiële situatie. Daardoor zag ik heel helder wat mijn mogelijkheden waren en wat mijn beperkingen waren (beperkingen als in: geen respons voelen op die mogelijkheden). Doordat ik van mezelf mocht leunen op andere mensen, was het ook gemakkelijker om toe te laten dat mijn dierbaren (waaronder mijn moeder) mij financieel ondersteunen. Ik accepteer dat nu, omdat het niet anders is. Dat is op dit moment mijn weg, omdat ik er een respons op heb, en vooral omdat ik de alternatieven niet wil en er feitelijk gezien ook vrij weinig alternatieven zijn. Een beetje een vaag verhaal, maar liever zet ik niet de details van mijn financiële situatie online.

Natuurlijk wil ik nog steeds graag mijn eigen inkomen, maar niet met Jong Bewust. En die energie komt vrij voor mijn werkelijke passie. Ik weet met wat voor werk ik dat wél wil: het publiceren van mijn boeken, én (maar pas als ik klaar ben met mijn opleiding) het openen van een praktijk. Want ik ben nog in opleiding, en ook al heb ik al diploma's, ik voel dat de tijd er nog niet rijp voor is om al een officiële praktijk te starten. Dat mág. Eerst dacht ik dat ik mezelf daar juist mee belemmerde, zo van: ik zou toch altijd moeten kunnen Healen en Readen, ook al ben ik nog in opleiding? Als ik nu geen praktijk open, geef ik dan niet eigenlijk toe dat ik imperfect ben? Ik ben toch op elk moment in mijn reis van bewustwording al perfect en dus in staat om te Healen en Readen? Die twee dingen (perfect zijn en sessies geven) schakelde ik gelijk. Perfectie + sessies geven = Verlichting, en alleen dan kan ik liefde krijgen van mijn vrienden en mijn ouders. Zoiets. Nu voel ik heel sterk dat deze opleiding mij door een belangrijk proces leidt, dat ik eerst wil afronden. Ik ben eigenlijk continu in flux, en word voortdurend omgevormd, waardoor elke vorm die ik aan mijn lichtwerk geef niet van de grond komt. Dat heeft dus niets te maken met 'perfect' (of Verlicht) zijn. Ik ben al Healer en Reader, en perfect in staat om sessies te doen met mensen. Ik ben daar alleen nu niet op gericht, aangezien ik gericht ben op andere dingen: het schrijven en het volgen van mijn opleiding. Zo simpel is het.

Al deze delen van mij willen nu hetzelfde, in plaats van dat het ene deel me de ene kant op trekt, en het andere deel de andere kant.

Jong Bewust lag dicht bij mijn werkelijke passies: het schrijven (door blogs te schrijven) en het helen (door een helende sfeer te creëren tijdens bijeenkomsten), beide vormen die mijn ziel heeft gekozen om te helpen met bewustzijnsverruiming hier op aarde. Liever ga ik de diepte in op één stuk bij één persoon, dan dat ik ietwat oppervlakkiger ontmoetingsdagen organiseer. Ik volgde een keer mijn gevoel tijdens een ontmoetingsdag door iemand in een meditatie over haar droom te begeleiden, en vond dat zó fijn om te doen, omdat we echt de diepte in konden gaan - maar ondertussen zat de rest van de groep er voor mijn gevoel op te wachten. Ook al zeiden ze dat ze het niet erg vonden, Jong Bewust was niet echt de juiste setting of vorm voor datgene waar ik écht van aan ging. Er waren teveel belemmeringen in de vorm om mezelf vrijelijk te kunnen neerzetten.

Ik wil nog even benadrukken dat Jong Bewust absoluut geen grote vergissing was. Het was mijn leerschool, als het ware mijn stageplek, en onderdeel van mijn ontwikkeling, want door te experimenteren leer ik. Ook al was het niet mijn werkelijke passie, ik heb echt niet met knarsende tegenzin rondgelopen op die ontmoetingsdagen, ik bedoel, het was geen wc's schoonmaken, maar gewoon een beetje hangen met gelijkgestemden in een fijne setting, niks mis mee. Het was alleen niet 100% mijn passie.

Mijn innerlijke criticus wil graag nog even meedelen dat jullie waarschijnlijk denken dat ik iets vermijd door met Jong Bewust te stoppen (dat weet 'ie vrij zeker, dat jullie daarover oordelen, maar stiekem oordeelt 'ie er zelf natuurlijk over). Het punt is: alles wat ik vermijd, zit in mezelf. Dus als ik met een bepaalde vorm stop, neem ik mezelf gewoon weer mee naar het volgende, met alle uitdagingen en lessen die ik nog moet leren. Met iets stoppen is dus niet per se iets vermijden, tenzij ik het niet zou willen aangaan in een andere vorm. Ik weet dat ik het zakelijke aspect lastig vind, bijvoorbeeld, maar dit zal ik hoe dan ook weer gaan tegenkomen. Ook vind ik het moeilijk om in samenwerkingen duidelijk mijn grenzen aan te geven, maar ook dat zal ik op een andere manier gaan tegenkomen. Deze lessen zullen in ieder geval veel makkelijker zijn om te leren in iets waar mijn hart voor 100% in zit. Ha, en daar had die innerlijke criticus niet van terug. Maar ach, die wilde me alleen maar helpen, dus laat ik die ook maar omarmen.

Ik vind het zo enorm bevrijdend om mezelf niet meer in een zelf-bedachte vorm van spiritualiteit te hoeven persen - want dat was wat ik deed met Jong Bewust. Dat was waarom ik zo tekeer ging tegen die spirituele mythes. Doordat dit nu wegvalt, kan ik authentieker zijn op deze blog. Ik hoef niet meer een schijnheilig imago hoog te houden. Ik hoef niet meer aardig gevonden te worden. Ik heb vrijdag in mijn opleiding een zeer verhelderend gesprek gevoerd tussen de engel en de duivel in mijn keelchakra, waaruit ik een belangrijke conclusie trok. Alles wat ik zeg, zeg ik in mijn ruimte, en wat de ander daarvan hoort is een echo in diens eigen ruimte. Met andere woorden: alles wat ik zeg, ook al is het authentiek en zuiver vanuit mijn gevoelsbron (want zo zit ik in elkaar, ik ben heel eerlijk), heeft de potentie om een ander te kwetsen, maar dat komt alleen maar door diens eigen pijnstukken. Heerlijk, ik kan mijn voorzichtigheid dus helemaal loslaten!

Ik heb nog steeds behoefte aan aandacht. Ik heb nog steeds behoefte aan de goedkeuring van mijn ouders. Het punt is alleen: zolang ik me dat bewust blijf, en het niet wegdruk in de schaduw, gaat het mij niet leven door op ongewenste manieren zichtbaar te worden, maar blijf ik afgelijnd op wat ik werkelijk wil, mét alle onhandige elementen van mijn menszijn aan boord. Dat is wat heling werkelijk betekent: de weggedrukte delen van jezelf integreren. En dat was mijn gegeneraliseerde, verheven klinkende conclusie. Einde.

vrijdag 30 juni 2017

Juni

Het is het einde van de maand: tijd voor de maandelijkse blog!

Normaal doe ik dit tijdens mijn menstruatie, maar mijn menstruatiecyclus heeft zich wat naar voren opgeschoven. Vorige week, op midzomerdag (21 juni) werd ik namelijk al ongesteld. Symbolisch gezien betekende dit dat de zon (mijn hogere zelf) me vertelde wat ik moest loslaten (spoiler: Jong Bewust - maar daar kom ik nog op), en de nieuwe maan, die ook over het loslaten gaat, werkte daar nog lekker in na. Mijn menstruatiecyclus valt nu samen met nieuwe maan en niet meer met het einde van de maand. Dat betekent dat deze maandelijkse blogs in de knel komen, dus ik zal volgende maand zien of mijn natuurlijke reflectieperiode nog steeds met het einde van de maand samenvalt. Je kunt de vier seizoenen in je menstruatiecyclus zien, één voor elke week. Mijn 'winter' (de week van inkeer) kwam deze maand ná mijn menstruatie, die eerder bij het loslaten van de 'herfst' paste, dus tot nog toe lijkt het erop dat ik mijn ritme kan volhouden. Toch is deze maand, en deze blog, een soort wrap-up van het afgelopen halfjaar waarin er processen die begin 2017 startten hun afronding vonden, dus wie weet komen deze blogs ook wel ten einde in de tweede helft van het jaar. We zullen het zien. De afgelopen maand stond de zon ook in poort 5 en 15, de afzonderlijke poorten van mijn het kanaal van ritme, dus dat dit thema sterker aanwezig is, is logisch. 

Lente - opbouw en nieuwe inspiratie
De eerste week van juni las ik het nieuwste boek van mijn schrijf-idool (Robin Hobb). Dat was een teleurstelling. Daardoor werd ik met een omweg bekrachtigd als schrijfster - ik onderzocht mijn teleurstelling en werd me bewuster van mijn eigen waarden. Ik koppelde me los van mijn idool en ging in mezelf staan.


Zomer - bloeien
De tweede week ging ik op vakantie met mijn moeder. Ik zat enorm in de flow, met mijn verstand op nul, en ontving overvloedige inspiratie, want ik was op Oerol op Terschelling. Niet alleen werd ik vervuld door inspirerende voorstellingen maar ook met de blije, levende, warme energie van Terschelling zelf. Toen ik thuiskwam vertelde ik er vol enthousiasme over en zei mijn docente: 'volgens mij weet je nog niet helemaal waar al deze energie toe gaat leiden, en zal je er nog door verrast worden'. Ik ontving en gaf een Leading waarbij ik mijn verstand hier weer op aflijnde.

Herfst - oogsten en loslaten
Op midzomerdag, halverwege de derde week, viel het kwartje. Tijdens een meditatie, op de eerste dag van mijn menstruatie, daalde het inzicht uit mijn hogere zelf neer dat het tijd was om Jong Bewust los te laten. Dat voelde als een grote opluchting. Ik liet dat een paar dagen bezinken (dat wil zeggen, ik zag mijn angsten voor vergetelheid, verlatenheid en mislukking onder ogen tijdens de nieuwe maan) en na mijn menstruatie begon ik het naar buiten te brengen. Hier mijn tekst en uitleg, mocht je die nog niet gelezen hebben.

Ik kreeg begin deze maand ook weer eczeem. Dat heb ik tijdens deze 'herfstperiode' deels geheeld met een enorme release van emoties die al maandenlang onder de oppervlakte lagen. Ik ben me daarin bewust geworden van een kernovertuiging die me belemmerde om afhankelijk te zijn. Op een gezonde manier, die van wederzijdse afhankelijkheid en steun, als onderdeel van het netwerk van eenheid van het leven op deze aarde. Het is helend voor mij om mijn inhoud volledig naar buiten te laten en iemand daarmee te raken, en de inhoud van anderen volledig naar binnen te laten en daardoor gevoed te worden. Dat is wat wederzijdse afhankelijkheid voor mij betekent: eenheid toelaten. Uitwisselen. Synchroniseren. Ik heb al genoeg zelfliefde. Ik mag me juist ook verbinden met anderen door een beetje op ze te leunen. Dat is mijn intentie voor de komende maancyclus. Verzachting in mijn contact met anderen (close vrienden, om specifiek te zijn) en mijn emoties ook daarin te laten stromen. Ik ben er al mee begonnen.


Winter - inkeer en reflectie
De laatste week van de maand: tijd voor rust en inkeer. (De zon stond deze laatste week van juni ook in de poort van inactie, poort 52). Ik begrijp nu dat mijn enorme behoefte aan introversie, die ik met de start van 2017 voelde, voortkwam uit een te lange ontkenning hiervan in mijn leven. Mijn krampen tijdens elke menstruatie vertelden me dat ik meer naar binnen moest om te voelen, geabsorbeerd door mezelf. Ook mijn opleiding ging een fase in van inkeer. Daar heb ik gehoor aan gegeven door in mijn creatieve bubbel te gaan en tijdelijk (wist ik toen niet) banden door te snijden, hoe schuldig ik me ook voelde. Alle emoties die naar boven kwamen heb ik getransformeerd, gekatalyseerd door mijn opleiding. Ik begon maandelijks te bloggen. Dit heeft me geholpen om weer af te lijnen op mijn natuurlijke ritme. Op zich was ik daar wel in tune mee, maar op een onbewust niveau. Het was bijvoorbeeld één van de redenen dat ik een paar jaar geleden instinctief heb gekozen voor een leven waarin ik niet elke werkweek dezelfde taken moest uitvoeren. Ik ben me nu bewuster van mijn ritme geworden, door elke maand terug te kijken, patronen te zien en ze op te schrijven. De rode draad kwam naar voren en ik heb daarin een gevoel van flux gekregen. Dat was magisch. Elke maand werd een verhaal met een duidelijk begin, midden en einde.

Ik zink dieper in mijn zonpoort: 60, die van het accepteren van de beperkingen, de poort van de dood en het einde van de cyclus, waarin alles wat je niet kan veranderen geaccepteerd moet worden en zijn plekje krijgt voor je het loslaat. Ik heb afgelopen maand in mijn opleiding veel geleerd over de dood en hoe ik een stervensproces kan begeleiden. Dat is nederig stemmende, ontroerende en wonderbaarlijke kennis. Elk moment sterft het vorige moment, en als ik dat loslaat, kan ik volledig in eenheidsbewustzijn, in flux, iets nieuws creëren vanuit mijn diepste zelf. Mijn contact met mijn gids heeft zich verdiept, ik heb beter begrepen hoezeer mijn verhaal een samenwerkingsproject is, en ik ben bezig nog dieper in mijn personages te zinken. Ik heb deze maand relatief weinig geschreven, omdat ik met de laatste paar duizend woorden van boek 2 worstelde, en al bezig was boek 3 te plotten. Ik zat eerder ideeën te verzamelen dan daadwerkelijk woorden neer te hameren. Dat vond ik lastig, want ik had mijn doel om boek 2 in juni af te maken niet bereikt.

Mijn intentie voor juni was ook iets bereikerigs en presteerderigs, maar dat experiment is mislukt. Daar ging mijn energie niet naartoe. Het thema was eerder loslaten en beëindigen, een noodzakelijke stap om dichter bij de vrije expressie van mijn talenten te komen. Ik heb afgelopen maand zo sterk beseft dat dit de sleutel van mijn leven is: de feiten onder ogen te zien, zodat ik alles kan accepteren dat ik niet kan veranderen. Ik heb weinig verlangens die ik niet al op volle kracht manifesteer en logischerwijs gaat mijn aandacht naar het hier en nu, dieper in de acceptatie van wat er is - want niks is een vergissing. Zo kan ik genieten van alles wat er langskomt in de flow. Ik heb echt het gevoel dat mijn leven een film is, precies op mij toegespitst, en moet mezelf er soms aan herinneren dat ik het door me heen kan laten gaan als regen (zoals in dat American Beauty-citaat). Wederom ging mijn aandacht naar binnen, en heb ik geleerd dat naar buiten reiken en dingen willen bereiken niet het juiste gebruik van mijn energie is. Dus is verzachting in contact met de wereld om me heen de juiste intentie voor juli. Dat, en dat ik mijn ruimte inneem qua expressie. Nu ik Jong Bewust heb losgelaten, voel ik namelijk dat ik mezelf vrijelijk kan uiten. Mijn laatste les voor de vakantie gaf me daarin het laatste puzzelstukje: alles wat ik zeg, zeg ik vanuit mijn gevoel, en als mijn gevoel naar mijn keel stroomt kan ik het uiten in mijn ruimte, en die ruimte is er dan al omdat het gevoel er dan al is, en als ik het zeg in mijn eigen ruimte, is de reactie van de ander op wat ik zeg een echo in hun eigen ruimte, en dus hoef ik niet bang te zijn om mensen te kwetsen met mijn zijn. Ik mag fouten maken in mijn expressie. Duh, 56.3. 

Eén van de banden die ik de afgelopen maanden doorsneed, kwam eindelijk weer terug in mijn leven, waar ik heel dankbaar voor ben. De eerste helft van 2017 stond in het teken van inkeer en mijn creatieve bubbel. Ik heb geleerd hoe ik daarin toch ook mijn sociale contacten kon aangaan, en ik heb veel van de blokkades getransformeerd die me belemmerden om echt voor deze behoefte te kiezen, zodat ik nu minder vanuit verlatingsangst aan iemand ga hangen. Daardoor kwam ook mijn band met mijn moeder (waar dit hele patroon vandaan komt) op een nieuw niveau. Hoe meer ik mijn oude pijn rondom het kiezen voor mezelf (in plaats van het zorgen voor haar) transformeer, hoe vrijer ik kan stromen en ontvangen. Tot mijn verbazing doet mijn moeder allerlei spirituele workshops waarin ze echt de verantwoordelijkheid voor haar eigen proces neemt. Hopelijk kan ik haar ooit nog eens loslaten! ;)

Grapje, maar dit proces zal nog wel even doorgaan. Mijn opleiding maakt pas eind 2017 weer een natuurlijke beweging naar buiten. De zomervakantie knipt mijn trimester doormidden, dus de thematiek waar ik nu mee bezig ben (overgave, inkeer & de dood) zal nog wel een paar maanden bij me blijven. Ik vind het heerlijk, maar ik weet wat ik kan verwachten deze vakantie: vooral nog meer inkeer en heel veel schrijven. We zullen zien of dat ook daadwerkelijk gaat gebeuren en hoe mijn intenties vormkrijgen. Ik ga in ieder geval nóg een keer op vakantie naar Terschelling met mijn moeder, dus dat zal een behoorlijk intensieve spirituele real-life 'workshop' gaan worden.

Ik ben klaar voor de verzachting en verdieping van juli!

Inspiratie deze maand:

Oerol en gedichten van Rutger Kopland, maar deze maand was ik vooral geïnspireerd door mijn opleiding en alle meditaties en wederzijdse Leadings daarin.

donderdag 22 juni 2017

"Vertrouw op je hoofd"

Dit was de boodschap die ik vandaag (16/6) doorkreeg in een Reading. De persoon tegenover me zat namelijk heerlijk te flowen in haar gevoel en leefde vanuit haar hart, en het stukje dat ze ontkende, was juist het verstand. Die mocht daarmee op één lijn komen, door erop te vertrouwen.

Aangezien een Reading altijd een spiegel is, gold dit ook voor mij, dus ik wil hem gaan onderzoeken in deze blog. Het verstand kan namelijk nogal terzijde geschoven worden in de spiritualiteit. In het begin is dat goed, want we moeten (oké, laat ik het liever zeggen: we mógen) (maar serieus, over sommige dingen mag je gewoon oordelen) (en ik vind dit dus een moeten) collectief stoppen met uit dat verstand te leven, en in plaats daarvan onze keuzes baseren op ons gevoel. En dus zijn alle boodschappen om dan te stoppen met geloven in wat je denkt op hun plek. Iemand die in dat stadium is en deze blog leest, zal hierdoor dus ontkracht worden en er alleen maar door terugvallen in hun denkvalkuilen, als ze het al van me aannemen.

Maar als je al wat langer bezig bent met bewustwording, zit er juist een addertje onder het gras, en als je mij al wat langer volgt, snap je wel dat ik die er graag uittrek. Weer een spirituele mythe gevonden! Misschien wel eentje voor gevorderden, zoals ik al uitlegde, maar toch, een belangrijke stap: het is juist wél goed om op je hoofd te vertrouwen. Daar zitten spirituele mythes omheen dat het denken op één of andere manier gestopt zou moeten worden en dat een leeg hoofd gelijkstaat aan het bereiken van het nirwana. Alsof dat kan. Zelfs mensen met een niet-gedefinieerd ajna of hoofdcentrum zullen te maken hebben met gedachten die langswaaien.

Hoe meer je vanuit je hart en gevoel gaat leven, hoe meer je verstand zijn natuurlijke rol kan gaan vervullen. Alsof je zwemt in de flow, maar je hoofd af en toe boven water uitkomt voor lucht. Weet je wel, net als dat ademgat van dolfijnen. Lucht staat in dit geval voor reflectie, nadenken, op verhaal komen. Wat heb je aan het leven zonder verstand? Dan kan je net zo goed meteen een lobotomie aanvragen. Volgens Human Design is het hele doel van ons bewustzijn om toeschouwer te zijn in de film van ons leven, en is precies dat bewustzijn het deel van ons dat verdergaat als we sterven, dat onze levenslessen verzamelt. Leve het denken!

Als je eenmaal in de spiritualiteit bent gestapt, zijn het tradities als het boeddhisme en verdraaiingen daarvan die ons afhouden van de kracht van het denken. Veel meditaties zijn erop gebaseerd om het lawaai van het denken wat zachter te draaien. Veel spirituele one-liners propageren dat je niet moet oordelen, niet negatief moet denken, uit je hoofd in je gevoel moet komen etcetera. Prima boodschappen, als je ze weet te plaatsen. Het begin van spirituele bewustwording. Dat verstand moet dan gewoon een tandje lager, anders kun je niet bij je gevoel komen. Maar als je daar eenmaal bent...

Je verstand is niet je vijand. Je verstand is juist ook een deel van jou dat het beste met je voor heeft. Zie een gedachte als het topje van de ijsberg van de emoties die eronder zitten. Als je een zogenaamde 'negatieve' gedachte hebt, betekent dit alleen maar dat je een emotie in jezelf ontkent. Die gedachte probeert je aandacht daarop te vestigen, door zich te herhalen en herhalen, tot je het begint te voelen. Als je al goed kunt voelen, kun je daar even doorheen vliegen en terug bij die gedachten uitkomen.

Als het zo makkelijk was om positief te denken, zou je het wel de hele tijd doen, toch? Natuurlijk, je werkelijkheid creëren en manifesteren kost creatieve kracht, en dat kan je hersens flink doen kraken, maar toch, het zou vanzelf gaan, want het is hoe onze levensvorm bedoeld is. Alleen doen we het niet vanzelf. We zitten met die negatieve gedachten. Die komen alleen maar voort uit oude trauma's, die nog doorvoeld willen worden. Het kost een tijd van hercallibreren om je verstand, gevoel en hart weer op elkaar af te lijnen, zodat ze samen gaan werken. Alleen dán pas heb je iets aan kreten als 'positief denken'.

Een gedachte is als een zonnestraal die je helemaal terug kunt volgen tot aan de bron: de zon, jouw essentie. Een gedachte is een voortvloeisel van jouw bron, en is dus per definitie net zo heilig en spiritueel als jouw hogere zelf. Elke gedachte. Als je gelooft in de spirituele waarheid dat je gedachten zou moeten uitroeien als onkruid - en meteen ook het 'oordelen' als het kind met het badwater weg gaat spoelen - dan ben je delen van jezelf aan het amputeren. Ik gebruik misschien heftige woorden, zoals lobotomie en amputatie, maar dat is wat het is, energetisch gezien, als je iets in jezelf ontkent: het is net alsof je een deel van jezelf probeert weg te hakken.

Niet alleen kunnen gedachten je dus terugleiden naar de kern van je emotionele trauma, zodat je dat kunt helen, en van daaruit naar je essentie, maar ook is het oordelen heel belangrijk. Daar heb ik al een blog over geschreven voor Jong Bewust. Samengevat: als je je onderscheidingsvermogen gaat wantrouwen, verminder je ook je vermogen om je grenzen te stellen en te gaan staan voor jouw waarheid. Daarmee ontkracht je jezelf, en dat is het tegenovergestelde van spiritueel bezig zijn. Spiritualiteit gaat er in essentie om dat je in je eigen autoriteit gaat staan.

Verder is het gevaar dat je je helderwetendheid kunt gaan ontkennen. Dat is wat ik heb gedaan. Helderwetendheid is één van de vier vormen van paranormaal (bovenzintuiglijk) waarnemen, verbonden aan het HD-hoofdcentrum/kruinchakra. De andere drie zijn helderziendheid, heldervoelendheid en helderhorendheid. Je kunt een natuurlijke voorkeur hebben voor één daarvan, maar je kunt ze ook allemaal tegelijk gebruiken. Ik dacht altijd dat ik ze allevier in gelijke mate gebruikte, maar ik denk (weet) nu dat vooral helderwetendheid bij mij actief is. Alleen is deze niet zo grijpbaar als de anderen. Misschien dat voor een normaal mens heldervoelendheid al zweverig en ongrijpbaar is, maar voor mij is dat toch behoorlijk fysiek. Je voelt iets, en dat is heftig, bam, klaar, dat is duidelijk. Met helderziendheid zie je een beeld of een hele film en met helderhorendheid hoor je woorden of hele teksten in je hoofd (of oren). Dat was er eerst nog niet, en dat komt dan ineens binnen. Maar helderwetendheid is een veel subtieler zintuig. Zodra ik iets weet, is het net alsof ik het altijd al geweten heb. Daardoor is het gemakkelijk om eraan te twijfelen. Want waar komt dat vandaan? En hoe kan ik dat ineens zo zeker weten? Er is niet eens het 'bewijs' dat de andere vormen van helderwaarnemen hebben: ik heb niets gevoeld of gezien of gehoord, ik 'weet' gewoon iets. Net zoals ik weet dat mijn rechterhand mijn rechterhand is. Dat ongrijpbare gevoel van: hé, maar dit is toch hoe het hoort?! Maar ga maar eens nadenken over rechts en links. Hoe meer je dat probeert te vatten, hoe meer het je ontglipt, zo abstract is het. Zo is het ook met mijn helderwetendheid. (Kijk dat volledig open hoofdcentrum van mij maar: dat betekent geen vast handvat hierop!)

Als je (ik dus) dan ook nog bent verleid om te geloven dat 'denken niet spiritueel' is, of iets in die trant, dan wordt het helderwetendheid wel heel moeilijk gemaakt. Want dat is dan immers ook niet spiritueel. Je moet niet denken dat je van alles weet. Dat is betweterigheid, intellect, nadenken, en dat mag niet. Je moet immers vertrouwen op je gevoel, want dat doen spirituele mensen. Plus, de meester weet het altijd beter. Oh wacht, daar komt ie vandaan! Uit dat stomme schoolsysteem! Een oude conditionering, vervormd tot iets wat spiritueel klinkt! Slim ego! Applaus!

De reden dat ik dit niet als blog op Jong Bewust publiceer, is omdat het een waarheid is waar alleen mensen die al stevig in hun innerlijke gevoelsautoriteit zijn verankerd, door bekrachtigd kunnen worden. Anders kan deze blog juist je ontkennende ego voeden met het idee dat je denkvalkuilen de place to be zijn. Als je net bent begonnen met bewustwording, is het verstandig om even uit dat verstand te gaan. Uiteindelijk kom je er wel weer bij terug, zoals ik nu heb gedaan, en krijgt het de juiste plek. Niet als autoriteit, maar als getuigenbewustzijn en tool om mee te bidden en creëren. De verstandsautoriteit is nogal een taai onkruid om uit te wieden, want we hebben duizenden jaren ons verstand als autoriteit gehad, en zijn nog maar relatief kortgeleden geëvolueerd naar een soort met een gevoelsautoriteit. Ongeveer rond de tijd dat Sense & Sensibility werd geschreven, zeg maar. We zijn nog ukken wat dat gevoel betreft. De meeste mensen in de westerse wereld hebben hun hele gevoel voor het gemak maar onder het tapijt geschoven. Want gevoel is eng, daar heb je geen controle over. Het verstand dacht nog steeds de touwtjes in handen te hebben in onze cultuur, maar dat is een schijncontrole, die je een leven vol weerstand oplevert. Vandaar dat het zo belangrijk is om uit je hoofd en in je gevoel en je hart te komen. Die zijn over het algemeen ondergesneeuwd. Ik benadruk het nog maar even, voor de duidelijkheid. Ik wil je ook uitnodigen om eerlijk te voelen waar jij staat. Ben je gegrond en zit je in je hart en in je gevoel? Of is je verstand een toevluchtsoord om uit je lichaam en je gevoel te vluchten?

Mocht de toon van deze blog je irriteren, dan zit je verstand waarschijnlijk nu niet op één lijn met je hart en gevoel, en/of stel je de autoriteit van een ander (mij dus) boven je. Dat is een lading die in ons kruinchakra kan zitten, waarin er letterlijk iemand boven je kan staan als je hebt geleerd om je eigen waarheid te ontkennen. En door dat brieke schoolsysteem van ons (of erger nog, religie) kennen we die allemaal wel.

Even wat opbiechten. Het is eigenlijk iets waar ik bang voor ben, dat ik autoritair overkom, of betweterig, en het kwetst me als mensen me daarvan beschuldigen. Ik had mijn verstand namelijk in de schaduw gesteld, en daarmee ook mijn helderweten. Ik veroordeelde het zelf al, en daardoor werd het een pijnpunt waar anderen me in konden raken. Vandaag heb ik dat weer geïntegreerd in mijn bewustzijn. Ik deel mijn helderwetendheid vanaf nu dus onbevreesd. Ik kreeg als sleutel om hier humor bij te gebruiken. Ik vertrouw erop dat de inzichten en inspiratie die ik heb, belangrijk zijn. Als ik het gevoel heb dat ik iets moet delen, dan zit iemand erop te wachten. Dat voelt heel krachtig en rustig. Ik vertrouw weer op mijn helderweten.


Resoneer je hiermee? Voel je schaamte rondom je intelligentie of je intuïtie? Wil je je vertrouwen in jouw helderweten ook terugkrijgen, zodat je het onbevreesd kan delen? Dan komt hier de call to action! Ik weet niet of ik dit marketinggedoe ooit in de vingers krijg, voelt zo lekker ongemakkelijk, maar goed, dat is iets voor een andere blog... Je kunt een sessie met mij boeken (zie hier voor tarieven) via roos@jongbewust.nl om te kijken wat voor blokkades er zitten op jouw heldere weten, zodat je een stap kunt maken om je bewustzijn te gronden en integreren met je gevoel. Jouw bewustzijn is namelijk magisch en in staat om hele werelden te scheppen! Je kunt er zowaar paranormale synesthesie van krijgen als je dit allemaal gaat integreren. Ik wil je graag helpen de laagjes af te pellen die belemmeren om je unieke bewustzijn te gronden en optimaal te gebruiken. Je intelligentie mag er zijn. Er zitten mensen op jouw inspiratie te wachten. Alleen jij hebt namelijk jouw perspectief te bieden! Tijd om weer op je hoofd te vertrouwen.

zaterdag 17 juni 2017

De oorzaak van eczeem

Ik geef mezelf de vrijheid om deze blog niet te publiceren. Sinds de start van deze maand heb ik namelijk weer eczeem gekregen, een beetje maar, nadat dit maandenlang genezen was. En daarbij komen emoties als schaamte naar boven, en de drang om mezelf te verstoppen. Hierover schrijven is dus wel het laatste dat mijn ego wil doen.

Mijn huid is genetisch gezien mijn zwakke plek, zoals we allemaal onze zwakke plek hebben. Als ik in balans ben, heb ik er geen last van. Maar dit is waar het fysiek merkbaar wordt als ik met iets zit. Ik heb het geërfd van mijn oma en het begon zich al op jonge leeftijd te manifesteren (na de vaccinaties). Het punt van fysieke kwalen is dat de oorzaak ervan onbewust is - anders had het zich niet fysiek hoeven te manifesteren.

Met de kennis en ervaring die ik de afgelopen tien jaar over dit ziektebeeld heb opgedaan, heb ik meerdere aanknopingspunten. Emotioneel gezien gaat dit over het onderdrukken van mijn woede (het zit ook bij mijn lever), wat te maken heeft met het stellen van grenzen. Toen ik begin 2017 een duidelijke grens stelde (waardoor ik mijn beste vrienden van me vervreemdde), genas mijn eczeem. Mooie ruil en heel erg liefdevol naar mezelf, zegt mijn hart. Lekker egoïstisch en gericht op zelfbehoud en ik ben een afschuwelijk persoon en zou me diep schuldig moeten voelen, zegt mijn innerlijke criticus. Maandenlang is het weggeweest. Ik was authentiek en liet mijn innerlijke gevoel zichtbaar worden in mijn realiteit. Huid gaat namelijk ook over zichtbaarheid en de stromende wisselwerking tussen binnen en buiten.

Mentaal weet ik dus hoe het ziektebeeld in elkaar zit. Maar waar zit die woede nu dan? Er is iets nieuws geblokkeerd, waardoor het ziektebeeld weer is teruggekomen. Welke grens mag ik gaan stellen? Wat zit er in mij dat zichtbaar wil zijn in de realiteit, waar ik me voor schaam en wat ik wegdruk?

Ik weet het nog niet, en ik ben er een beetje bang voor. Ik draai er omheen. En dus zit ik al twee dagen weg te zinken in een depressie. Ik eet veel en kijk tv-series. Ik isoleer mezelf. Ik heb wanhopige gedachten. Ik voel me schuldig om die gedachten. Mijn innerlijke criticus slaat me om de oren met spirituele kreten als 'denk positief' en 'wees dankbaar voor wat je wél hebt' en 'belast hier niemand mee, want je moet je eigen verantwoordelijkheid nemen' en 'je bent nu je noodlot over je af aan het roepen met deze lage vibraties en precies aan het manifesteren waar je bang voor bent' en 'laat dit aan niemand zien, je moet een positief imago uitstralen, want spirituele mensen zijn positief'. Zo irritant hoe je ego spirituele waarheden gaat verdraaien. Dat is de schaduwkant van de spirituele mens: alle waarheden kunnen slim verdraaid worden door het ego en zijn dan moeilijker te detecteren of door te prikken. Ik droom over bezetenheid, demonen en over Voldemort. Ik ben overduidelijk een duister deel in mezelf aan het ontkennen, en het zit achter me aan en weet precies hoe het op mijn zwakke plekken moet inspelen. Het is éng. Tot nu toe heb ik ervoor gekozen om het niet aan te gaan. Of nou ja, gekozen: ik had er de ruimte niet voor.

Nu ik mijn emoties zo opschrijf en het zichtbaar maak (wat therapie op zich is bij eczeem), komt er een kiertje licht en inzicht naar binnen vallen. Ik realiseer me dat ik hierbij om hulp kan vragen. Dus dat doe ik, in eerste instantie naar mijn gidsen, god en het universum. Die zullen me de juiste ingevingen geven om dit te ontrafelen.

Ik voel een heel duidelijke respons bij het publiceren van deze blog. Ik weet dat ik me er vreselijk nerveus door ga voelen. Want mijn ego schreeuwt nu dat ik mijn zwakheden niet mag laten zien en probeert mijn pijn te beschermen. De positieve intentie daarvan doorzien helpt me om mijn bange egootje bij de hand te nemen, en het emotionele kindje dat nu tevoorschijn komt te troosten. Stap 1. Wie weet deel ik de volgende stappen ook nog wel.

dinsdag 13 juni 2017

Het eiland in- en uitademen

Ik had het idee om een social media-detox te doen tijdens mijn vakantie, maar dat is jammerlijk mislukt. Experiment geslaagd. Nu weet ik namelijk hoe belangrijk het voor me is om mijn gedachten te gronden via taal, door te internaliseren wat mij overkomt en daar vervolgens mijn lessen uit te trekken. Dat doe ik in mijn privédagboek, dat doe ik in mijn verhaal, dat doe ik online, dat doe ik door te praten met wie het maar horen wil en ook soms met wie het niet horen wil. Kortom: ik ben nogal van de expressie. Zo houd ik mezelf in balans. Dat wist ik al wel, met die aarde in 56.3 etcetera, maar toch dacht ik nog zonder te kunnen. Alsof radiostilte een nobele, geascendeerde staat is die ik zou moeten bereiken. Pff. Zodra ik ga streven naar ascentie ga ik de verkeerde kant op. Want meestal ben ik dan iets in mezelf aan het ontkennen. (Goeie spirituele tip.)


Laat ik het dus voluit over mijn vakantie gaan hebben! Ik ben op Oerol (#festivaleiland) op Terschelling. Ik schrijf hier gewoon door, maar aangezien ik met mijn derde boek ben begonnen (dat boek van mij blijkt niet alleen een tweeling, maar zelfs een drieling te zijn) heb ik vooral nieuwe inspiratie en wat afstand nodig. Zeg maar de lucht die de slagroom opklopt. Een outline schrijven is niet een kwestie van in de flow zoveel mogelijk woorden neerhameren, maar diep ideeën inademen en dan een paar bruikbare plotpunten uitademen - met flink wat afleiding tussendoor. Ideaal dus om dat tijdens een vakantie te doen. Geweldige timing dat dit tijdens mijn vakantie gebeurt. Ik kan mindless tussen de duinen door sjezen, één worden met het eiland, meegenomen door de schitterende natuur en de bekorende cultuur, en door mijn geconsenseerde schrijfwereld-identiteit recht in de onmetelijke blauwe hemel vallen die mijn essentie is, een fantastisch decor voor de babbelende stemmen in mijn hoofd, die grijpen en oordelen. Genieten van die stemmen, ze gebruiken en ze dan geen aandacht meer schenken uit genot om de wereld en de duingeuren en dan weer in ze verdrinken, maar merken dat ze steeds stiller worden, weggevaagd door het eilandgevoel. Af en toe neem ik een hapje cultuur, op een festivalterrein waar ik me in no time weer van kan terugtrekken, zodat ik me in het huisje kan verschansen dat we gehuurd hebben om op verhaal te komen. Eén dag duurt zo dagenlang, waarbij mijn korte-termijngeheugen plaatsmaakt voor een voortdurend besef van het nu.

Nou, als dat niet klinkt als inspiratie, weet ik het ook niet meer! Ik heb zelfs mijn intentie voor juni gemanifesteerd en een nieuwe Reading-opdracht gekregen. Ik begon al te twijfelen of ik dat écht wilde (of nou ja, ik 'begon' niet zozeer als dat ik er naar terugkeerde, zucht, het blijft een dingetje, misschien toch maar weer eens hulp bij vragen, of niet), maar ziehier, het kiest z'n eigen timing en vorm, tussen de twijfels door laverend om mij te bereiken.

Bovenstaand stukje schreef ik gisteren. Vandaag paste de voorstelling die ik bezocht perfect bij mijn wegvallende gedachten, geïnspireerd door het werk van de dichter Rutger Kopland.
"Zo dwalen gedachten, dwalen ze zich herhalend als beken door bergwei, altijd een beetje anders,
altijd een beetje hetzelfde, allemaal naar iets verlangend, een ergens, elders een herinnering zoekend daar naartoe."



Mijn gedachten werden even gedragen, en het was troostrijk om te beseffen dat ik niet de enige ben met gedachten die echoën en zoeken en zich altijd herhalen en dan toch weer anders zijn, om dit uitgebeeld te zien met zoveel zorg en kunde in de handen van een performer die de opeenstapelende gedachten fladderend uitbeeldde, in de veilige beslotenheid van mijn koptelefoon samen met het publiek, op een stoeltje in de duinen, kijkend naar twee mensen die door het landschap dansten en voordroegen en teksten uitbeeldden in een intuïtieve choreografie terwijl ze naar de lege lucht keken om niet-bestaande vogels te volgen en woorden op de duinrand schreven. Geluiden van vluchten ganzen zoals ik thuis altijd hoor en beschreven wat ik daar altijd bij voel, zo dun in de lucht, in een diepte die een soort medelijden is. In plaats van dat ik mijn eigen gedachtegang had tijdens de voorstelling, die zich op een afstandje van de ervaring zelf bevond, verving de voorstelling mijn gedachtegang. Voor dat kon omslaan in heimwee, werd het alweer troostend afgebouwd, door een moment van stilte en een laatste gedicht dat een lege plek benoemde, als een jas om ons heen, waar we in neer konden vallen...

Misschien leer ik zelfs nog wel om standaard een notitieboekje op zak te hebben om mijn ideeën in op te schrijven, in plaats van ze dwangmatig in mijn hoofd te moeten herhalen tijdens wandelingen. Morgen is de laatste dag van mijn vakantie, dus ik heb nog even de tijd om notitieboekjesdiscipline te leren én om mijn globella te bruinen (dat plekje tussen je ogen waar je zonnebril rust).

Grappig, ik was helemaal niet op zoek naar inspiratie, want dat had ik al. Maar ik ontvang deze overvloed volledig! Blijkbaar is vakantie nemen van je droom, gewoon het doorwerken aan je droom zonder al die zorgen daaromheen. En dat is precies wat ik wou bereiken met die social media-detox.