zaterdag 20 januari 2018

Transformaties rondom geld en verbinding

Ik heb de laatste tijd heel veel getransformeerd in mijn relatie met geld. Voor sommige mensen is dit een niet-spiritueel onderwerp. Maar ik zie álles in het leven als spiritueel, dus die vlieger gaat bij mij niet op. Dit is zelfs één van de meest spirituele onderwerpen die ik tot nu toe heb mogen helen. Ik wil graag mijn transformaties delen, zodat andere mensen er ook iets aan kunnen hebben. Want het kan nogal benard aanvoelen als je geldstroom geblokkeerd is. Het leven op aarde is immers in de laagste vibratie een strijd om te overleven. En het hoeft niet zo te zijn. Er is genoeg overvloed voor iedereen. Maar hoe kom je in vredesnaam in dat zo opgehemelde overvloedsbewustzijn terecht?

Zoals je me kent, heb ik een weerzin tegen spirituele mythes die je vertellen dat je 'gewoon positief moet denken' en je 'beperkingen moet loslaten'. Want affirmeren dat je in overvloed leeft, helpt niet als je de onderliggende stukken niet heelt. Wat voor stukken kunnen daar dan onder liggen, die belemmeren dat je meer dan genoeg hebt? Dat verschilt van persoon tot persoon. Toch zitten er collectieve patronen in. Mijn intentie met deze blog is de mensen aan te trekken die resoneren met mijn patronen.

Dan nog: als ik het alleen over geld heb, waarom staat er dan ook 'verbinding' in de titel? Antwoord: die twee dingen hebben in dit verhaal álles met elkaar te maken. Het wordt wel duidelijk waarom. Ik heb mijn geld-stukken één voor één geheeld, met behulp van zelfheling, meditaties, sessies die ik gaf (altijd een spiegel), en Readings van anderen. In de eerste start-Reading die ik hierop deed, om een beeld te krijgen van mijn vibratie rondom geld, zag ik een luchtkasteel. Dit stond voor mijn creativiteit. Ik mocht dat fantastische kasteel serieus nemen, want dan kon het gronden! Vanbinnen was het gevuld met een expositie van mijn schilderijen en allerlei kamers waar ik nog niet in kon. Ik besloot om écht voor mijn luchtkasteel van dromen en creatieve wensen te gaan. Daar startte het allemaal mee: met de intentie!

Ik kreeg vervolgens de vraag: wat belemmert mij om deze maand nog 2000 euro te verdienen? Ik ging erop invoelen en ontdekte dat het een stukje was dat bang was dat mensen iets van me zouden willen. Want, zo was mijn overtuiging: geld verdienen betekent werken, en werken betekent werken vóór mensen en voldoen aan hun verwachtingen. Hieronder zat het gevoel tekort te schieten. Dat ik nee zou moeten verkopen. Dat ik het niet zou kunnen, maar zou moeten. Omdat er anders een scheuring in de verbinding met de mensen om me heen zou zijn. Oké, check. Ik ging verder met werken, dat voor mij inmiddels inhield dat ik mijn creativiteit verkocht (vandaar de vorige alinea). Verder kwam ik nog even niet.

Vervolgens had ik een gastenles in mijn opleiding over geld. Het idee was dat de gasten met een hulpvraag over hun relatie met geld zouden komen. Enigszins nerveus ging ik ernaartoe. Ik had immers net ontdekt dat ik het vreselijk vond als mensen iets van mij wilden. Ik bereidde me erop voor om goed op mijn grenzen te moeten letten en in de sessie ook diep door mijn eigen zware stukken te moeten ploegen. Maar wat bleek: mijn gast had geen enkele hulpvraag! Hij wilde zo goed als niets van mij. De weerstand die ik dacht te gaan ontmoeten in de omgeving, bleek uit. En de boodschap die ik deze persoon mocht meegeven was: ga genieten! Deze persoon had genoeg geld, en wilde juist ruimte om te stromen in het tweede chakra. Dit raakte bij mij ook verdriet aan, ik wilde ruimte voor mijn emoties en dat deze gezien werden, ik wilde ontvangen. (Dit alles braakte ik er natuurlijk niet uit in de sessie, maar gaf ik gevoelsmatig ruimte, zodat ik die ruimte ook vrijhield voor de ander - het principe van Healing.)

Ik erkende dit in mezelf en ontving vervolgens een meditatie waarin allerlei kwartjes vielen. Godzijdank ging de les van mijn opleiding hier nog verder mee! In al mijn chakra's zag ik nu mijn relatie tot geld. In het eerste chakra, waar energetisch gezien onze basis zit, ons vertrouwen en onze kracht, stond een geldboom. Die stond in de tuin rond mijn huis, dus ik moest een klein stukje mijn comfortzone uit, zonder mijn thuis te verlaten. Dat was hoe ik in mijn basis rondom geld vibreerde. Een goed teken! Het tweede chakra zat niet meer zo vast doordat ik zélf ook de vibratie van genieten had geïntegreerd en mijn emoties ruimte had gegeven. Dit chakra voelde inmiddels opengedraaid en weer in de stroom. Maar in het derde chakra voelde het alsof ik met geld verdienen en uitgeven mijn persoonlijke energie zou moeten weggeven. Alsof ik zou moeten pleasen en mezelf bewijzen. Weer dat thema van 'eigenlijk niet kunnen maar móeten!'

In het hartchakra kwam ik weer in het beeld van het huis met de geldboom terecht. Daar hingen gordijntjes voor het raam, die ik mocht wegtrekken. Ik mocht zien dat dit geld voor mij beschikbaar was, en de bronnen die dat geld aanvoerden mochten mij ook zien! Met andere woorden: op hartgebied zit er een versluiering voor geld bij mij. Waarom? Ik had nog geen idee. De rest van de chakra's was minder interessant. Voor de volledigheid zal ik ze noemen. In mijn keelchakra ontdekte ik dat ik goed waarde kon bepalen en hierover communiceren. In het ajna, het derde oog, zag ik helder wat geld betekent voor mij, en mocht ik de aandacht juist naar beneden richten, naar het sacrale chakra en de chakra's rond mijn zonnevlecht. Want in mijn kruinchakra regende het van overvloed! Die bovenste drie chakra's hadden er wel verstand van, dus. De blokkades zaten in mijn tweede, derde en vierde chakra.

Ik gaf al deze stukken helende energie. Ik liet ze marineren in liefde. Dit had tijd nodig om zich af te wikkelen. De rest van de maand was ik bezig mijn stukje te onderzoeken waarin ik de verantwoordelijkheid zo zwaar voelde. Het stukje dat éigenlijk niet kón, maar toch moest, waardoor ik mijn energie weggaf. Ik shiftte dit naar genieten waar ik kon. Ik stelde de diepe intentie: 'verantwoordelijkheid transformeert tot vreugde' (of eigenlijk stelde mijn opleiding die voor mij, zodat ik 'm zelf niet hoefde te bedenken) en liet deze doorwerken. Ik traceerde mijn verantwoordelijkheidsgevoelens tot de bron. Dat was: voor mijn moeders emotionele behoeften proberen te zorgen. Een patroon uit het verleden. Ik liet de verantwoordelijkheden in het heden los waar ze niet werkelijk mijn verantwoordelijkheid waren. Dit was lastig: ik kwam om in de drukte. Ik lekte tóch weer energie in al het werk dat ik had toegezegd. Maar: ik wist vanuit mijn hart in verbinding te blijven met alle mensen waar ik mee te maken had in mijn werk. Met pijn en zenuwen, weliswaar, maar toch: ik deed het. En dat was meer dan in de maanden daarvoor. Het eindigde in een cascade waarin het allemaal weer instortte. Mét deze blokkades kon ik niet verder! Ik had ze nu helemaal doorvoeld. Daar was de decembermaand voor geweest. Dus nam ik een bewuste pauze, rond kerst en oud en nieuw. In die periode maakte ik dan eindelijk contact met een diep verscheurend gevoel van machteloosheid.

Gewoon. Niet. Kunnen. Ik kon niet anders dan hier aandacht aan geven. Het werd voelbaar in hevige menstruatiekrampen die ik niet kon helen. Toen ik hierbij om hulp vroeg, kwam ik op een verrassend pad terecht. Namelijk het onderzoeken van mijn moedergevoelens en kinderwens vanuit mijn sacrale chakra. Ik werd geleid naar een blog van Teal Swan over dit onderwerp. Ik kwam erachter dat dit deel van mij namelijk heel graag een kind wilde en schreeuwde om gehoord te worden! Ik integreerde dit deel van mezelf door te besluiten dat ik dit áltijd mee zou nemen in mijn beslissingen. Parallel hieraan liep de transformatie van mijn hartchakra. Dat snakte naar verbinding en kreeg die niet (er hingen immers gordijntjes voor). In pijnlijke ruzies werd het me duidelijk hoe eenzaam ik me vanbinnen voelde, iets wat ik lang had weggestopt. Hoe in de steek gelaten ik me voelde. Dat was de reden dat ik die gordijntjes ervoor had geschoven.

Samengevat: het deel van mij dat verbinding en familiegeluk wilde, de blokkades in sacraal en hartchakra, voelde zich in de steek gelaten. Die zorgde ervoor (onbewust) dat ik steeds niet verder kwam met mijn carrière. Want dat deel geloofde dat ik niet én succes én verbinding zou kunnen krijgen. Dit verklaarde waarom het me steeds maar niet lukte om een eigen inkomen op poten te zetten. Waarom alle energie wegliep zodra ik écht een stap wilde zetten. Logisch als mijn hart en baarmoeder geloofden dat ik ze in de steek zou laten voor geld! Ze 'saboteerden' me onbewust. Door me keer op keer tegen deze problemen aan te laten lopen. Door mijn energie op slot te zetten. De oplossing hiervoor was om dit te integreren door mezelf te beloven dat ik áltijd mijn behoefte aan verbinding met mijn naasten (familie, kinderen, geliefden) mee zou nemen in mijn carriere-beslissingen.

Ik dacht daarmee dat ik er was, maar er lag nog een dieper stuk onder. En dit kwam niet voort uit mijn huidige leven, maar een vorig. In een les van mijn opleiding werd ik getriggerd in een onveilig gevoel toen iemand mij in een kwetsbaar moment uitdaagde. Dit zat zo diep dat ik het eerst niet herkende. Uiteindelijk slaagde ik erin het te traceren tot mijn kruinchakra.

Van het één kwam het ander. Ik heelde iemand anders, waarmee ik een match had in dit stukje. Zo werkt heling in samenspel met de Wet van Aantrekking. Deze persoon had eenzelfde blokkade op zijn kruinchakra. Deze bleek nog dieper te zitten: in het hart. Daaruit kwam een vorig leven naar voren waarin een enorme zwaarte op zich was genomen: liefde in de breedte, naar andere mensen toe, maar niet in de hoogte, naar het eigen hogere zelf. Want het was onveilig om verbonden te zijn met het hogere én in verbinding te staan met alle mensen! Stel dat je dan zó licht bent, dat je zóveel weerstand oproept dat je vermoord wordt? Die pijn had zijn echo in mij gevonden, omdat ik hem had overgenomen in weer een ander leven waarin deze persoon mijn vader was. Gevolg: ik sloot mijn hart. Daarbij kwamen nog zoveel meer thema's. In dat leven overleed mijn moeder vroeg, en was ik degene die de verantwoordelijkheid voor haar zorg op zich nam. Ik 'faalde': ze stierf alsnog. Dit zware gevoel van verantwoordelijkheid en niet-kunnen weerspiegelde zich ook weer naar mijn huidige relatie met mijn moeder, zonder dat daar eigenlijk een sterke reden voor was. Mijn relatie met haar was (is) namelijk in feite heel liefdevol en minder zwaar. Toch triggerde ze mij hierin, zodat ik dit stukje weer bewust kon worden en helen. Er zaten nog meer sub-lessen in dit vorige leven verscholen, nog meer transformaties op stukken rondom mijn hart. Later zal ik daar wellicht nog meer over in detail treden.

De kern van het verhaal is een gebrek aan zelfliefde. Hierdoor ging ik in het vorige leven dat ik al noemde de verbinding buiten me zoeken en met een heel groot ideaal de wereld verbeteren. Hierin faalde ik voor mijn gevoel en het had zelfs een averechts effect. Of dat werkelijk mijn schuld was, valt te betwisten. Nu weet ik van niet. Maar toch nam ik dat karma op me. Gevolg: ik sloot mijn hart voor verbinding en stortte al mijn energie uit in het werken aan mijn ideaal. Dit putte me uit en ik stierf aan een darminfectie.

In mijn huidige leven kon ik dat harde werken zonder verbinding niet meer maken. Zodra ik te hard ging werken, werd ik namelijk ziek. Ik zat keer op keer in een vagevuur waar ik niet in vooruit kwam. Gevangen tussen eenzaamheid en machteloosheid. Onbewust, dan. Want deze stukken, die ik hierboven heb beschreven, waren allemaal nog niet voelbaar voor mij. Die werden de afgelopen twee maanden één voor één getriggerd, zodat ik ze in alle tijd kon genezen.

Was het dan nu helemaal genezen? Nee, zoals ik al zei, zat ik nog gevangen tussen die twee diepe emoties. Ik trok de heling daarvoor aan: ik werd weer geraakt in dat gevoel van 'in de steek gelaten zijn'. Iemand was er niet voor mij toen ik dat nodig had. Ik kreeg geen ruimte. Precies dat gevoel waardoor ik mijn hart had gesloten voor liefde. Ik huilde tranen met tuiten. Ik kwam terecht in een schreeuwende pijn enerzijds en anderzijds de blokkade die mij verhinderde om de verbinding te zoeken die ik zo hard nodig had. Ik moest mijn emoties kanaliseren in heftige muziek. Ik stortte mijn hart uit bij mijn vriend, die mij op dat moment volledig ondersteunde en zag in mijn eenzaamheid (fijn die zielsafspraken). Met trillende handen, een bonkend hart, zwetend en zo nerveus alsof ik op het punt stond een coming-out te doen (wat ik in feite ook deed) besloot ik vervolgens dit muurtje omver te halen. Ik reikte uit naar de persoon die mij zo had getriggerd. Eén van de mensen die ook in mijn vorige leven aanwezig was. Ik zette alle zeilen bij om mijn gevoelens zo puur mogelijk uit te spreken. Dit hield in dat ik stukken tekst channelde uit hogere bronnen, een energietekening maakte, en uit mijn comfortzone ging door voor een kwetsbaarder medium van communicatie te kiezen. Zo raakte ik alle diepere lagen aan die nodig waren.

Zodra ik dit had gedaan, voelde ik een kick. Ik voelde zoveel energie vrijkomen, ik was zo opgelucht! En de rest heelde als vanzelf in dit contact. Het was afgerond.

De zware lading uit het vorige leven was geheeld. Niet alleen had ik mijn hart vrijgemaakt om nu écht verbinding te zoeken met de mensen om me heen (wat ik van de weeromstuit aantrok op verrassende wijzen: mensen die mij voorheen triggerden gaven me nu onverwacht complimenten en felicitaties en ik kon ze met open hart tegemoettreden), maar ook had ik ondertussen alle kracht en leiderschap uit dat leven als wereldverbeteraar teruggehaald en weer geïntegreerd! Dit mannelijke leiderschap versmolt met mijn geheelde vrouwelijke aspect rondom moederzijn, als twee vuren die weer één werden, een vlam in mijn hart. Deze vlam transformeert nu al mijn resterende (en nieuwe) pijn tot liefde en vergeving: christusenergie. Zo kan die de wereld in stromen om ook anderen te raken en weer te verbinden met zichzelf.


Dit alles heeft zich in december en het eerste stuk van januari afgespeeld. Het kwam tot voltooiing op mijn verjaardag: wat een cadeautje! Klaar voor het nieuwe jaar!

En wat is hier nou concreet het gevolg van? Die vraag kun je nu hebben. Die zou ik tenminste hebben gehad, en ik ken verschillende nieuwsgierige aagjes die daar nu inzicht in willen. Verdien ik nu dan bakken met geld? Ben ik al miljonair geworden? Waar leidt het succesverhaal toe? Is dit spirituele gedoe nou eigenlijk echt wel wáár? (Die laatste mag ik zelf graag stellen, want het is allemaal wel wat veel en gaat ver en diep, en die twijfel beschermt me daar een beetje tegen en maakt de shifts gemakkelijker, dus alleen maar goed als jij 'm ook voelt.) Deze vragen zijn nu eigenlijk niet meer relevant. Dat klinkt flauw, maar zo is het echt. Zodra je je geldstroom hebt vrijgemaakt, voel je namelijk het vertrouwen dat ontbreekt in deze vragen. Deze vragen willen zekerheid, bewijs. Maar dat zal er nooit genoeg zijn, als je de onderliggende stukken niet heelt. En ja, die kunnen heftig zijn. Ik hoop dat dit duidelijk wordt uit bovenstaand verhaal. Ik heb er verlammende menstruatiekrampen en hevige, verscheurende eenzaamheid voor moeten doorstaan, tezamen met vele triggers en ruzies met dierbaren. Je kunt er zelfs voor terug moeten naar vorige levens. Hoeft niet: heel veel karma kun je uitwerken vanuit situaties in je huidige leven. Maar het kan ook heel goed mogelijk zijn dat je wél mag teruggaan en op een dieper niveau voor integratie en inzicht mag gaan. Dat hangt af van de aard van jouw karma. En karma is niet een kwestie van objectieve schuld (vanuit goddelijk oordeel), maar van subjectieve schuld: de schuld die jij zelf op je hebt genomen, de verlangens die niet tot een voltooiing konden komen. Je ziel wil niets liever dan die weer vrijmaken! Dit alles zodat jij je natuurlijke stroom weer kunt volgen in alle vrijheid en vreugde.

Mijn transformaties zullen de komende tijd nog meer zichtbaar worden, dus blijf op de hoogte als je toch écht bewijs wilt zien. En mocht je nou ook zo'n diepe reis willen maken om jouw blokkades op je geldstroom vrij te maken, stuur me gerust een berichtje! Ik verrijk je graag met deze aanstekelijke energie van overvloed en vertrouwen. Ik ben bezig een traject te ontwikkelen waarmee ik mensen voor langere tijd wil begeleiden (in samenwerkingsverband), als mijn opleiding straks klaar is in april. Dat traject zal voor zover ik het nu kan zien, helemaal geschikt zijn voor het aangaan van onder andere dit soort hulpvragen. Mochten delen van deze blog je hebben geraakt, voel je vrij om contact op te nemen. Vergeving is het allerbelangrijkst.

zondag 14 januari 2018

Onveiligheid

Ik ben al een tijdje bezig een leuk nieuw traject te ontwikkelen waarmee ik mensen wil begeleiden. Ik heb er nog geen naam voor. Het is nog niet helemaal gevormd, maar het zal met Human Design getint zijn en ik zal er Reading en Healing bij gebruiken. Vooral is het gericht op wat er in het moment gezien en gevoeld wil worden, zodat ik iemand volledig afgestemd een ondersteunde transformatie voor zo'n drie maanden kan aanbieden. Zonder kennisdump, zonder iets te overhaasten, maar volledig integrerend. Met alle tijd van de wereld. In april wil ik daarmee starten.

Daarvoor ben ik nu van alles aan het integreren, zoals men doet als men een traject wil starten waarbij de energie van men zelf de voorbeeldfunctie zal hebben. (Sorry dat ik je die zin heb aangedaan, totaal grammaticaal incorrect.)

Vandaag (en de afgelopen dagen) deed ik iets wat al een tijd niet is gebeurd: ik ging in mijn hoofd. Sterker nog, ik ging in de controle. Want mijn winterperiode van inkeer is voorbij, en nu komt alle drukte (die ik in december ook al voelde) weer in sneltreinvaart terug mijn leven in. Oja. Dat had ik dus alleen even op pauze gezet. Zonder er écht mee te dealen. Wat gebeurt er in mij, als ik een drukke tijd voor de boeg heb vol met zelfontplooiing? Ik zal het in deze blog delen, als voorbeeld. In hoe ik daarbij Human Design gebruik wordt de manier van mijn trajectbegeleiding ook duidelijk. Eerst een soort van nulpunt-inleiding van hoe mijn energie werkt.

Ik heb het kanaal van flow en ritme. Dat betekent dat ik elke dag een min of meer vaststaand, regelmatig, dagschema heb. Met ochtendyoga, groene thee en havermout, dan schrijven/tekenen/werken, dan sporten, warm en met groente lunchen, 's middags verbinden met mensen en 's avonds tv-series kijken met gezonde snacks. Daar geniet ik van, en daar wijk ik ten volle van af wanneer het niet meer past: dat zorgt juist voor de flow! Soms schiet ik echt totaal in de tegenovergestelde extreme: dan schrijf ik 's avonds in plaats van 's ochtends en ben ik de hele ochtend  aan het luieren of tv-series aan het kijken.

Daarnaast heb ik een kanaal van levenskracht waardoor mijn energie voortdurend fluctueert. Het ene moment kan ik 100% vol gas gaan en barsten van de productiviteit. En het volgende moment lig ik als een slap doekje over een bankleuning te chillen en is die energie naar het nulpunt gegaan. Ook kan die energie in een tussenstand staan. Dan kan ik bijvoorbeeld verdergaan met projecten die ik al begonnen ben, maar niet iets nieuws opstarten. Of dan kan ik wél het één doen, maar niet het ander. Heel onlogisch eigenlijk: ik kan dan wel 's avonds de hele stad doorfietsen voor een feestje, maar absoluut niet nog naar een tv-serie kijken zonder dat mijn ogen dichtvallen.

Deze twee energie werken samen in mij: het vaststaande ritme met ruimte voor de extremen, en de fluctuerende energie. Zo heb ik op elk moment precies genoeg energie voor wat ik wil doen. Mijn energiepeil zit op 100% als ik sport, en is op het nulpunt als ik tv-series zit te kijken. Ik heb dan geen momenten van verveling of zoeken. Ik weet precies wat ik wil en beweeg me vloeiend door het leven.

Dat is dus mijn energie ten volle functionerend. Zo zit ik in elkaar: dat is mijn design. Heel handig om te weten. Nou zijn de meeste mensen niet zo van de gebruiksaanwijzingen, maar deze gebruiksaanwijzing (Human Design) is toch wel handig om te lezen... In ieder geval voor mij! Met minimale (mentale) inspanning blijf ik zo in mijn flow. Ik volg mijn onderbuikgevoel, mijn hart, en mijn hoofd: ze zijn immers allemaal afgelijnd. Ik kan bedénken wat ik wil doen én er de energie voor hebben! Het ene is niet meer of minder waard dan het ander. Het komt namelijk allemaal voort uit dezelfde bron: mijn essentie. Zowel mijn verstand als mijn hart is daarop afgestemd. Elke gedachte die ik heb is dan zinvol en in lijn met de actie die mijn essentie wil ondernemen.

Wanneer het misgaat, is wanneer het allemaal NIET meer afgelijnd is. Dan wil en doet mijn lichaam van alles terwijl mijn hoofd heel andere plannen heeft. Dan raak ik in de weerstand en barst ik van de frustratie terwijl ik tóch doe wat ik denk dat ik moet doen! Hoe dat komt? Dat kan allerlei verschillende oorzaken hebben. Die zitten meestal (maar niet altijd) in mijn open centra: oude energieën uit het verleden die daar nog vastzitten en worden opgeroepen door mijn omgeving.

In dit geval was het een gevoel van onveiligheid, dat de laatste tijd werd getriggerd. Zonder er al te diep op in te gaan: in mijn opleiding had ik een spiegel met iemand die zich ook onveilig voelt (zonder dat te weten) en daardoor werd ik me bewust van mijn eigen onveiligheid. Ik dacht dat dit energiepakketje in mijn gronding zou zitten, want daar zit het meestal. Dat is immers de basis waarop ik als mens sta en groei. Maar, low and behold, het zat in mijn 7e chakra! Het kruinchakra, of, in Human Design-termen: het hoofdcentrum.

Die had even flinke anxiety. Ik voelde dat ik inmiddels zo sterk ben in mezelf, zozeer opgevuld met mezelf en vrijgemaakt in mijn essentie en energie en lichaam, dat ik in mijn hart, gronding en lichaam niets meer aan onveiligheid te vrezen heb. Maar mijn hoofd dacht van wel en dus probeerde die daar het werk te doen. Denkend dat ik me wel echt heel depressief zou moeten voelen. Mijn hoofd probeerde me te verleiden om eruit te schieten, en plukte aan mijn energie, om me naar boven te doen verdwijnen, net als vroeger. Maar dat ging niet gebeuren, dat was een oud overlevingsmechanisme dat geen vat meer op me had, want ik zat stevig in mezelf verankerd. En ik was eigenlijk heel gelukkig. En dus ging mijn hoofd allerlei controle-propaganda verkondigen. Ik ging to do-lijstjes maken, planningen, en elk moment van de dag zat ik in mijn drama omtrent alles wat ik nog moest doen. Daar werd ik doodmoe van. Door die vermoeidheid voelde ik me nóg onveiliger, en zo kwam ik in een vicieuze cirkel terecht.

Weg flow. Weg energie.

Ik wist me los te maken uit dit draairadje waar ik als een malle in aan het rondrennen was (jeej voor gefrustreerde uitvallen tegen mijn vriend waardoor ik mezelf ineens zag in mijn volle glorie - ai) en ging op mijn bed liggen (de perfecte tactiek als alles vastloopt) om even niets te doen. Ik focuste me op alle delen van mezelf die aandacht vroegen, zonder iets te willen veranderen. Ik voelde de verwarring en druk op mijn kruin. Ik voelde de rust en het geluk in de rest van mijn lichaam. Ik bleef in die frequentie van rust/geluk terwijl ik me op mijn kruin focuste. Dat was even lastig, maar ze verbonden zich weer met elkaar. Zo kwam ik tot inzicht, terwijl de druk oploste.

Het inzicht: mijn hoofd probeerde me alvast te beschermen voor alles wat ik ga voelen wanneer ik mijn toekomstplannen ga leven. Oké, heel lief, bedankt, hoofd. En het IS ook spannend wat ik allemaal gepland heb. Logisch. Maar ondertussen vindt mijn lichaam het allemaal heel leuk! Wat nu? Hoe weer een start te maken met nieuwe energie. Mijn aantrekkende aura deed de rest: mijn vriend kwam weer opdagen, want we hadden nog een emotionele flow uit te werken, en we raakten in gesprek. Dat ging allemaal heel natuurlijk. Het kwam zomaar op me af, zoals het meestal gaat met Generators. En ik wist: het was tijd voor ja/nee-vragen. Wat wilde ik nu echt? Ik liet mijn vriend vragen stellen en mijn lichaam voor me antwoorden. Want mijn hoofd was even niet afgelijnd en niet 100% te vertrouwen. En hé! Terwijl ik dacht dat ik de hele avond wilde schrijven en een linzenburger eten, wilde ik eigenlijk een tv-serie kijken met een chocoladekoekje! Daar had mijn lichaam een duidelijke respons op. Ik voelde mijn weerstand wegsmelten. Mijn flow kwam terug. Mijn energie kwam terug. De dag erna (red: vandaag, maandag) verdiepte dit thema zich, zoals thema's doen, en kwam er iemand op mijn pad waarbij ik de onveiligheid van de verbinding met boven, vanuit de kruin, een stukje mocht helen. Dit linkte en spiegelde weer aan andere delen in mijn chart en zo kreeg ik weer een nieuwe impuls om verder te gaan met het volgende thema.

Dit is mijn kracht: om in het moment te voelen waar de energie zich vastdraait, en in simpele formules mezelf (en anderen) terug te halen bij het wezenlijke. Zonder daar al te ingewikkeld over te doen met allerlei mentale kennis. Gericht op het helen van wat er op dat moment getriggerd is of 'speelt'. Dat herleiden tot het punt waar het in het lichaam te voelen is. Met liefdevolle acceptatie aandacht geven. En dan, vanuit stilte, met een nieuwe impuls weer het energiesysteem aflijnen op de authentieke levenskracht en die verbinden met het punt dat geheeld wil worden. Stapje voor stapje transformeren, met de wijsheid van mijn intuïtie wanneer het wél en wanneer het niet kan. Zo kan het systeem weer volledig afgelijnd zijn! Dit alles in de passende vorm die op dat moment nodig is: met geleide visualisatie, Healingsessies, Reading op de chart en op het aura, en natuurlijk gewoon goede gesprekken.

Ik ga hier vaker over delen. En ik ben nog volop aan het ontwikkelen en vormen. Dus wellicht dat het nog niet helemaal gegrond of helder of uitgewerkt voelt. Maar als je interesse gewekt is, houd dan mijn social media in de gaten of stuur me tegen die tijd even een bericht. Tot die tijd zal ik hier mijn eigen ervaringen met Human Design blijven delen als voorbeeld van hoe dit in het dagelijks leven te integreren is. We hebben allemaal, zoals een dierbare vriendin zegt, superkrachten in ons en het is heerlijk om daar weer op af te lijnen en de wonderen ervan zich in je leven te laten ontvouwen!

vrijdag 5 januari 2018

December//laatste maandelijkse blog

We zijn aan het einde gekomen van mijn maandelijkse blogs! Ik had me in 2017 voorgenomen om elke maand een blog te schrijven, en zo geschiedde. Als je op de tag 'maandelijkse blog' onderaan dit bericht klikt zie je ze alle 12 onder elkaar staan. Met deze blogs wilde ik het maanritme doorgronden en mijn eigen menstruatiecyclus. Tevens was het een manier om mijn meer persoonlijke blogs terug te brengen tot elke maand eentje, en daarin samen te vatten hoe mijn voorgaande maand was verlopen. Ik had namelijk de neiging teveel te delen van mijn persoonlijke leven en wilde dat inperken. Het maakte me te kwetsbaar. Ik deed het vanuit de behoefte aan bevestiging. En die wilde ik in mezelf gaan vinden. Toch is het blogs schrijven iets dat bij me past, en dus vond ik een nieuwe manier. Ik richtte me in deze maandelijkse blogs vooral (en steeds meer) op mijn spirituele weg en creatieve proces, niet zozeer op mijn persoonlijke, dagelijkse leven. In mijn andere blogs filterde ik het al te persoonlijke stuk er ook steeds meer uit, wat makkelijker ging nu ik deze grens had gesteld. Ik ben blij dat ik dat heb geleerd en dat het me nu geen moeite meer kost om dingen bij me te houden!

Daarnaast kon ik zo de inzichten uit elke maanfase en menstruatiecyclus delen. Bovendien werd de rode draad in mijn leven zichtbaar. Ik werd me steeds bewuster van de flow van mijn leven, de omhooggaande golven en de neergaande golven. Ik leerde wanneer ik het beste kon manifesteren en wanneer ik het beste kon creëren. Zonder dat overigens in een schema vast te leggen, maar door naar de signalen van mijn lichaam te luisteren, gebaseerd op de ervaring van de invloed van de maan en mijn cyclus op mijn gemoedstoestand en energie. De ene fase van de maan of menstruatiecyclus is tenslotte geschikt voor het naar buiten brengen van je creaties, de andere fase voor het naar binnen brengen van je aandacht. Zonder dat dat overigens betekent, zo ontdekte ik, dat ik dan moet stoppen met creëren. Ik kan altijd creëren. Alleen kan ik niet altijd manifesteren. Door die overgave kwam ik in volledig contact met mijn natuurlijke flow. En daardoor kon ik de weerstand op mijn manifestatieproces stapje voor stapje loslaten.

Hierbij de laatste maandelijkse blog. Ik zal zien of ik het in 2018 weer wil doen, maar ik denk het niet. Ik heb inmiddels de behoefte aan bevestiging met deze blogs losgelaten, en daarmee ook de drang om veel persoonlijks te delen. Alles wat ik nu blog, is afgestemd op wat er aan thema's om me heen opduikt. Ik deel nu mijn transformaties met als doel anderen te bereiken die met hetzelfde thema zitten, in plaats van deze blog als een uitlaatklep te gebruiken voor mijn frustraties. Maar dit is geen eindejaarsreflectie, maar gaat alleen over december en hoe ik de maandelijkse blogs heb ervaren. De structuur van vier weken als seizoenen heb ik inmiddels losgelaten. De rest van deze blog gaat over december, en is organisch opgebouwd. Zoals elke maandelijkse blog, gaat deze ook over mijn creatieve proces.

In het begin van de maand was ik in balans tussen werken en rusten. Dat bleef niet lang, en dat had te maken met mijn shiftende menstruatiecyclus. Vier dagen eerder dan normaal werd ik ongesteld, een dag na de volle maan. Aan het begin van dit jaar menstrueerde ik met nieuwe maan. Aangezien mijn cyclus gemiddeld 28 dagen duurt, en de maancyclus 29,5 dagen, is mijn menstruatie langzaam opgeschoven door het jaar heen, elke maand 1,5 dag. Dat is normaal. Het enorme verschil tussen mijn energie aan het einde van dit jaar en aan het begin van dit jaar was overal in te zien en te voelen. Aan het begin van dit jaar had ik alleen maar zin om in mijn cocon te gaan, te rusten, en mijn menstruatie op nieuwe maan hielp me daarbij. Aan het einde van dit jaar menstrueerde ik met volle maan, waren alle creatieve kanalen volop geopend, had ik veel werk-opdrachten en ideeën, en hielp mijn cyclus me door mijn rituele menstruatiekracht ook in te zetten voor creatie, en mijn ovulatiekracht in te zetten om dieper te transformeren tijdens nieuwe maan. De cirkel was weer rond.

Ik bleef lekker doorwerken in deze boost van energie... maar de stress sloop erin. Tijd om de andere extreme weer te integreren! De opdrachten stapelden zich op. In mijn trial en errorproces had ik een tijdgebonden actie met mijn energietekeningen ontworpen, maar die tijdsdruk paste totaal niet bij mijn werkwijze. Uiteindelijk slaagde ik erin om het allemaal rond te krijgen, maar het had zijn tol geeist. Ik had daarnaast een aantal intensieve lessen van mijn opleiding. Ik had gastenlessen en hevige transformaties rondom onder andere het thema 'geld'. Daarbij kwam nog de typische decemberdrukte rondom familie en vrienden. Ik had mijn sociale voelsprieten volop uit staan, en stond helemaal midden in het leven. Ik ging vanuit mijn hart al mijn verbindingen aan. Ik onderhandelde, kocht en verkocht, verbond en maakte afspraken, hielp mensen... En uiteindelijk was mijn hart doodop. Dus ik focuste me op mezelf. Ik heelde de weerstand die ik had tegen uitrusten. Op midwinterdag (21 december) had ik al mijn werk afgerond en ging ik helemaal naar binnen. Al mijn creatieve energie was geshift en veranderde weer in melancholie. En het reflectieseizoen kon z'n aanvang nemen. Eindelijk vakantie, en net zo lang diep in de nacht genieten van het geborgen gevoel als ik wilde. Het was tijd voor uitslapen, lang in bed liggen, yoga, qi gong en af en toe wat wandelen. Maar vooral tijd om te praten met mijn vriend, lezen, uitgebreid en langzaam te koken en films en tv-series te kijken. Mijn vleugels om me heen slaan en alle gedachten aan het afgelopen en komende jaar even tot stilstand laten komen. Dat reflecteren kwam later wel, in januari. Op de 22e van januari begint voor mij namelijk écht het nieuwe jaar. De periode vanaf 21 december tot 22 januari, is puur voor reflectie.

Uiteindelijk, na een cascade die me opgebrand achterliet, en een hel van menstruatiepijn (zeg maar het soort pijn waardoor je geen geluid meer kan maken en bijna flauwvalt en dus helemaal stilligt terwijl je lichaam alle voedingsstoffen erdoorheen jast en je baadt in het zweet en het niet meer warm krijgt) kwam ik uit op de innerlijke strijd. Ik heb mijn gevoel van onmacht doorvoeld. En daarna kreeg ik inzicht in wat mij die onmacht gaf. De strijd tussen het deel van mij dat grenzen wil bewaken en voor mezelf wil kiezen, en het deel van mij dat alleen maar verbinding met anderen wil. Toen ik die twee integreerde, koos ik voor verbinding, zodat ik mezelf niet meer kwijtraak en opbrand als ik bij andere mensen ben. Dit gebeurde in de eerste week van januari. Ik ben nog steeds introvert, en heb nog steeds veel alleen-tijd nodig om het werk te doen wat ik doen, maar nu zit er een nieuwe balans in. Ik doe het niet meer in strijd. Ik doe het nu in liefde voor mezelf: het verbinden met andere mensen is namelijk een behoefte die nog belangrijker voor mij is dan het creëren van mijn levenspad. En die twee gaan nu hand in hand. Het vervullen van mijn behoefte aan verbinding voedt nu mijn werk. Mijn prioriteit in het leven is nu niet meer mijn werk, maar liefde. Ze staan niet meer tegenover elkaar, maar zijn allebei uitingen van zelfliefde!

Inspiraties deze maand:

Netflix: Erased, Midnight Diner: Tokyo Stories, Travelers seizoen 2
KickthePJ weer op Youtube
Cigarettes after sex (muziek)
De Akata boeken van Nnedi Okorafor
Haruki Murakami - De Moord op Commendatore

donderdag 28 december 2017

De beste boeken die ik dit jaar heb gelezen

Dit zijn allemaal fantasy-trilogieën, geschreven door vrouwen. Ben ik misschien een beetje bevooroordeeld, omdat ik er zelf ook één schrijf? Hell yes! Niet dat het bewust mijn bedoeling was, maar ik was gewoon onder de indruk van deze mevrouwen, en de rest van de boeken die ik dit jaar las was echt drie keer niks.

Kijk deze trailer! Hij geeft een goed sfeerbeeld.

Trilogie #1: Laini Taylor, Daughter of Smoke & Bone
Ik las de eerste twee delen in januari, en werd voor het eerst sinds tijden weer volledig betoverd en bedwelmd door een fictieve wereld, zoals ik sinds het verlaten van mijn tienerjaren nog maar zelden heb meegemaakt. De verbeelding droop van de zwarte inkt van een volstrekt originele gothicwereld. Tegen oktober had ik er genoeg van: ik wilde het derde deel ook lezen! Dat was alleen niet vertaald, niet in de bieb te vinden, en ook niet echt overvloedig op internet te bestellen... En toen besloot ik dat ik dat boek hoe dan ook zou bemachtigen, wat er ook voor nodig was, en een week later vond ik het in een 2e hands boekenwinkel. Ik vond het eerste boek met stip het beste, door de volgepakte originaliteit, maar de laatste twee waren ook leuk en inventief. Dit is wat ik in januari op mijn Facebooktijdlijn schreef:
"Geweldige YA-fantasy! Dromendochter & Sterrenlicht in NL, laatste deel v/d trilogie niet vertaald. Zo'n zeldzaam pareltje dat geen slap aftreksel is van andere boeken (lees: de hongerspelen), maar een heel eigen esthetiek heeft. Het zit vol met chimaera's, Praag, lapis lazuliblauw haar, een enorme poppenspeler die met levende marionetten speelt, modeltekenen op de kunstacademie, de Gifkeuken, en met personages die daadwerkelijk tot leven komen. Geweldige alchemie! (Het boek zelf, maar ook die chimaera's.) De boektrailer is ook cool, vooral die tekeningen. PS: ik ga alle geweldige boeken delen die ik dit jaar lees, zodat ik ze later terug kan zien op mijn tijdlijn."
Nou, dat laatste is niet echt gelukt, alleen de tweede trilogie heb ik er nog op gezet... Maar nu schrijf ik een blog om dat te verhelpen! 




Trilogie #2: Ursula Le Guin, Aardzee (dit zijn eigenlijk twee trilogieën, zes kleine boeken in twee boeken gebonden)
Deze boeken zijn een klassieker in het fantasygenre, en in de afgelopen jaren in prachtige uitgaven opnieuw uitgegeven.
Wat ik op mijn Facebooktijdlijn schreef:
"Mijn nieuwe favoriete onderdeel van deze wereld: Aardzee van Ursula K. Le Guin, een klassieker in het fantasygenre. Ik heb de eerste trilogie langzaam gelezen, omdat ik van elke scene wilde genieten, de onnadrukkelijke wijsheid van haar metaforen in de taal van de ziel van de wereld, de verzachtende afwezigheid van conflict als belangrijkste plotelement, de haast transparante precisie van de formuleringen van gewoonlijk onderbelichte emoties, zucht... vooral De Tomben van Atuan. En dan Tehanu. Die heb ik in één avond uitgelezen - subliem, wendbaar en verstillend, als leegte die met grote kundigheid werd vastgehouden in de zachte greep van haar schrijvershand. Ik heb geen idee wat Ursula L. Guin tot materiaal voor academische studie maakt, en voor ik hierop ga inlezen, wilde ik mijn emoties over haar boeken uitdrukken, en mijn stille respect. Ik heb nog de helft van de tweede trilogie te gaan, maar ik wil deze wereld en deze personages nog niet loslaten... Aanrader als je ook wel eens moe wordt van al dat oppervlakkig gehak in de meeste fantasyboeken."



Trilogie #3: Erika Johansen, The Queen of the Tearling-serie
Deze heeft een iets sterker feministisch smaakje dan ik prettig vind, in tegenstelling tot trilogie #2, die het allemaal onbevooroordeeld hield en daardoor juist feministisch was. Maar goed, de sterke vrouwelijke hoofdpersoon van Johansen was gelukkig niet die clichématige Sterke Vrouwelijke Hoofdpersoon die zo'n beetje elke YA-novel siert met haar strakke, op maat gemaakte vechtpakje dat toevallig ook heel sexy is, gecompliceerde liefde voor de Getroebleerde Good Guy die zijn issues met zijn Bay Guy-vader nog moet uitwerken, plotselinge, wonderlijke vechtskills na een maandje trainen (eventueel gecombineerd met zeldzame magische hoogstandjes die normaal jaren studie zouden moeten vergen) en stoere banter met het coole vechtduo dat zorgt voor de nodige comic relief en haar op handen draagt want stiekem hebben ze hele kleine hartjes. Kijk, ik woon niet in Amerika. En ik hou gewoon niet zo van vechten, oké? Maar, eerlijk is eerlijk (de rant over feminisme is voorbij, evenals mijn gebruik van popcultuurreferenties, je kunt weer ademhalen), het pluspunt aan deze trilogie is dat de hoofdpersoon het ook helemaal niet van haar vechtskills moet hebben, maar van haar vermogen te improviseren. Het is kundig geschreven, vol goede research. Je kunt merken dat de schrijfster academisch is aangelegd: het speelt zich af in een ingenieuze wereld. Het heeft de magie, die extra diepte, die voortkomt uit een werkelijk geïnspireerde schrijver. Helaas eindigde het wel met een nogal heftig derde boek vol chaotisch plotwendingen en een paar anti-climaxen... Maar omdat de boeken me tot die tijd flink wisten mee te slepen hebben ze hier toch een plekje.



Trilogie #4: Nnedi Okorafor, Akata-serie
Oké, ik val door de mand: dit is geen trilogie. Ik dacht eerst van wel, maar de serie eindigt bij het tweede boek. Toch hebben deze twee boeken mij net zo diep geïnspireerd, dus ik zet ze er gewoon bij. Ik wilde al een tijdje diverser lezen. Dat houdt in: boeken geschreven door (politieke) minderheden. Deze boeken zijn geschreven door een zwarte vrouw, ze spelen zich af in Nigeria en ze gaan over een meisje met albinisme dat onderdeel wordt van de plaatselijke magische wereld. Al wordt het woord 'magie' niet echt gebruikt, maar draait het om het culturele equivalent: 'juju'. En 'juju' is een stuk wilder dan die tamme magie van de westerlingen, op een bepaalde manier rijker en onvoorspelbaarder, geworteld in rode aarde, opgeroepen met jade-achtige messen en besprenkeld met zelf-kokende gevlekte pepers en onbekende magische wezens uit the Night Runner Forest. Ik heb de weelderige sfeer van deze boeken diep in me opgesnoven. De originaliteit nam me, net als bij trilogie #1, direct mee naar een wereld die ik nog niet eerder had ontdekt. Geen wonder dat er een aanbeveling van Ursula Le Guin (schrijfster van trilogie #2) op de omslag staat in de trant van: maar weinig schrijvers hebben zoveel verbeelding. En ik snak daarnaar, de betovering van iets dat barst van de unieke levenskracht! Met veel verwondering heb ik gelezen over de harde, maar kameraadschappelijke manier waarop de personages in dit magische Nigeria met elkaar omgaan. Ik heb het gevoel dat ik een inkijkje heb gekregen in een cultuur waar ik anders maar moeilijk voeling mee zou hebben gekregen. En wat voor manier om onbewuste stereotypes uit je geest te wissen is er beter dan door je onder te dompelen in een magische wereld? Dat heeft in ieder geval mijn voorkeur! 

Ik heb een enorme passie voor goede fantasyboeken. Boeken die hun genre overstijgen, die daadwerkelijk gebruikmaken van de ontbrekende verbeeldingsgrenzen van het fantastische, en die met een knallende kracht iets heel belangrijks vertellen over het menszijn, ingezoomed op de meest pure, intermenselijke thema's, temidden van al het onwaarschijnlijke. Boeken met een hart en een ziel, én een unieke atmosfeer. Ik ben altijd op zoek naar meer van zulke boeken (op dit moment staat 'Furthermore' van Tahereh Mafi op mijn lijst), dus als je nog aanbevelingen hebt, ze zijn welkom! Ik hoop dat ik hiermee mede-fantasylezers heb kunnen inspireren. Mij hebben deze boeken in ieder geval een heleboel magie gegeven en heel hard gemotiveerd bij het schrijven! 

maandag 18 december 2017

Verbeeldingswereld als realiteit

Ik was van jongs af aan een dromer. Zodra ik kon lezen, las ik sprookjes en fantasyboeken. Ik kwam tot rust door helemaal op te gaan in mijn verbeeldingswereld. Niet als vlucht - dat kwam later pas, in mijn tienertijd, toen er allerlei verwachtingen uit de wereld op me af kwamen - maar puur als de expressie van mijn passie en mijn introverte aard. Gelukkig is mijn vader bibliothecaris, wat ik vroeger en nog steeds een heel cool beroep vind. Ik ben het zelf ook vele zomers geweest, in een bibliotheek op het strand, als bijbaantje. Bibliotheken hadden voor mij als kind al iets magisch. Als mijn vader iets moest ophalen van zijn werk reed ik soms mee, en mocht ik in de donkere bibliotheek spelen en boeken uitkiezen. De stilte, de bruine vloeren en alle boeken in de kasten gaven me een geborgen gevoel en fluisterden tegen me om me te openen, te ontspannen, om mijn geest te verruimen, om te ontdekken en te durven. Die bibliotheek was een schatkamer voor mij. Ik hoefde maar een boek open te slaan om die schat in me op te nemen. Buiten de bezoekersuren lagen alle geheimen voor mij klaar, en voor mij alleen. En ja, ik ben op een gegeven moment ook stiekem op zoek gegaan naar seksboekjes, maar dat is een ander verhaal. Even terug naar die magie.

Zodra ik oud genoeg was om zelf verhalen te bedenken, begon ik te schrijven. Mijn eerste verhaal ging over drie meisjeselfjes in een dorp vol jongenselfjes, die enorm in trek waren en daardoor op de vlucht sloegen. Tja, wat kan ik zeggen: ik was niet echt populair. Ik las op jonge leeftijd Harry Potter en In de Ban van de Ring (waar ik als elfjarige niet zoveel van begreep, trouwens), en daarna ontdekte ik de boeken van Robin Hobb, George R. R. Martin, Raymond Feist, Jacqueline Carey... Mijn eigen verhalen namen serieuzere vorm aan. Ik maakte er zelfs een paar af. Ik begon mee te doen aan verhalenwedstrijden en het Nederlandse fantasywereldje te ontdekken. Helaas voelde ik tegen die tijd al zoveel druk vanuit de buitenwereld, dat ik begon te geloven dat mijn verbeeldingswereld niet zoveel waard was. Dat het realistischer was om me voor te bereiden op een universitaire studie. Dat ik me met mijn logische intelligentie beter op de superieure wetenschap kon focussen. Dat mijn verbeelding iets was voor 'erbij'. Bovendien was het niet echt cool om een nerd te zijn, en een zweverig bovendien.

[samenvattingsmodus] Ik probeerde met deze mindset verschillende studies uit, faalde met Psychobiologie, faalde zelfs met de kunstacademie (!), en had succes met mijn opleiding tot Healer, Reader en Lichtwerker, waarbij ik mijn hoofd eerst even mocht loslaten. Voor mij was het een eyeopener toen ik mijn intelligentie op een gegeven moment weer als nieuw kon omarmen. Zo van: natuurlijk is het niet ideaal om vanuit mijn hoofd te leven, maar mijn verstand is niet mijn vijand, juist een integraal onderdeel van wie ik ben. En laat ik nou precies dát zo goed ontwikkeld hebben! Mijn verbeelding, mijn intellect, mijn helderziendheid. Mijn 6e chakra, derde oog, ajna. Langzaam maar zeker begon ik dit weer in eigendom te nemen. Te waarderen. Te gebruiken. Deze blog is daar een goed voorbeeld van. Eind 2014 begon ik weer te schrijven. Dat had al jarenlang stilgelegen. Afgelopen jaar begon ik weer te tekenen. Ook dat was op een laag pitje komen te staan. Ik begon de leefstijl te ontwikkelen waar ik als meisje van droomde: vol magie en synchroniciteiten (al wist ik natuurlijk niet dat daar een woord voor was). Een wereld die barstte van de verbeelding. Een wereld die werd geschapen door mijn fantasie, mijn gedachten. Ik besefte hoeveel rijkdom daarin besloten lag. Hoezeer dat vervormd was geraakt door de boodschappen die ik op de middelbare school opdeed, en in mijn studies daarna. Zelfs - vooral - op de kunstacademie. Want daar was het extra pijnlijk dat ik mijn verbeeldingsvrijheid eigenlijk niet meer volledig had, omdat er wel alle ruimte voor was. Toch proefde ik wel van de creatieve leefstijl. En omdat ik mezelf op mijn huidige opleiding heb geheeld, kan ik nu meer doen dan proeven. Ik kan de hele cake opeten. En dat deed ik ook. Voor zo'n 80% zat ik al helemaal te stromen in die leefstijl. Die werd gedicteerd door mijn creatieve flow, mijn verbeelding, mijn synchroniciteiten, mijn expressie van mijn introverte wereld, met alle dwarsverbindingen tussen alle verschillende creaties die het zo magisch maken. Met alle verbindingen met andere mensen die precies resoneren met delen van mij die ik deel, en met hetzelfde bezig zijn. Samen zwemmen in een magische zee. En toch voelde ik me verdrietig worden, overweldigd, nadat ik een tijdje in die flow had gezeten. Ik wilde het liefst schuilen.

Ik praatte hierover en voelde erop in. En ik kwam tot het inzicht dat ik er behoefte aan had dat mijn verbeeldingswereld werd gezien. Voor 100% procent. Mijn vriend was zo aardig om die rol even voor mij te vervullen, zodat mijn accu werd gevuld om dit nu zelf te doen. En tegelijk die boodschap weer door te geven. Hij zei namelijk: de zogenaamde 'echte wereld' waar de mensen in deze maatschappij zo hoog over opgeven, die is gemaakt. Die is niet echt. Die is gefabriceerd. Juist onze verbeeldingswereld is echt. Die komt uit ons hart, die is authentiek. Dat inzicht liet de tranen uit mijn ogen stromen. Ik voel mijn voorhoofd weer ontroerd worden en ontspannen als ik het nu weer opschrijf. En dit is bij uitstek geschikt om over te schrijven in deze blog.

Mijn verbeeldingswereld is mijn realiteit. Die vormt juist mijn werkelijkheid. Daarmee bepaal ik wat ik wel en niet in mijn ervaringen oproep. Daarmee draag ik bij aan de wereld. Al die verbeeldingsenergie zakt op dit moment, terwijl ik dit schrijf, naar mijn eerste chakra en blijft daar, om hier mijn gronding van te maken. Nu niet voor 80%, maar voor de volle 100%. Ik kies voor mijn verbeelding. Ik kies voor mijn dromen. Mijn fantasie. En ik geloof er met heel mijn wezen in dat dit mijn wereld is, mijn werk is, en dat ik de realiteit van andere mensen hiermee kan verrijken. Omdat schoonheid een levensbehoefte is. Zonder schoonheid zijn we slechts werkbijen, slaven in een mechaniek. Met schoonheid zijn we koningen en koninginnen.

Ik heb een paar maanden in een ecologische gemeenschap gewoond waar geen plek was voor mijn verbeelding of creativiteit. Dat had ik natuurlijk aangetrokken omdat ik daar in mezelf geen plek meer voor had. Ik heb ervaren hoe het is om te leven zonder kunst. Zonder feesten te mogen vieren. Zonder mijn hart vrijelijk tot expressie te mogen brengen. Ik was een werkbij. Ik had geen eigen identiteit en werd gebruikt als een stel spieren, niet om wie ik was. En dat is natuurlijk de werkelijkheid voor veel mensen in de maatschappij. Al heb je daarin nog de vlucht van technologie: van smartphones en laptops en internet en tv-series en kunst van ánderen. Dat kan een opvulling geven van de behoefte aan schoonheid, waardoor je behoefte aan je eigen verbeelding iets minder prangend wordt. Maar in die gemeenschap was geen straling toegestaan, en dus was mijn gebruik van internet ook beperkt. Ik was bijna helemaal kaalgestript van die verbeeldingswereld. Ik ben nog steeds heel dankbaar voor die ervaring. Die heeft me geleerd hoe belangrijk creatieve autonomie en schoonheid zijn. Met de morfine-achtige werking van een voortdurende internet-mogelijkheid zou ik die nooit zo diep hebben ervaren.

Als we geen schoonheid kunnen zien, heeft het ook geen zin om wakker te blijven, om te bestaan en het leven met onze zintuigen te ervaren. Als we wél de schoonheid kunnen zien, gaat het leven voor ons open. Dan verdwijnt de noodzaak om te overleven. Dan ervaren we dat we hier op aarde zijn om te genieten met alle zintuigen. Om het leven te proeven, voelen, zien, horen, bedenken, ruiken in alle vormen die ons plezieren. Zoals jonge kinderen, die helemaal vol zijn van verwondering zodra ze voor het eerst iets zien. Ik nodig je dus uit: open je kunstenaarsoog! Jouw verbeelding is niet alleen belangrijk, maar zelfs nummer 1. Vanuit jouw gedachtenkracht creëer jij namelijk je realiteit. Als je je verbeelding ondergeschoven hebt door boodschappen van de buitenwereld, ervaar je jouw wereld niet als volledig van jou. Volgens de Wet van Aantrekking is het: eerst geloven, dan zien. En dat is dan omgedraaid. Dan wordt het: eerst zien, dan geloven. En dat is een armzalige manier om het leven te bekijken. Want dan open je je geest niet voor mogelijkheden, maar alleen voor wat je al eens hebt ervaren. En dan wordt je leven een vicieuze cirkel, gedicteerd door wat anderen op jou projecteren. Au.

Je kunt overal schoonheid in zien. Letterlijk óveral. Dat heb ik geleerd op de kunstacademie, toen we in de schetslessen naar buiten gingen met z'n allen om luifeltjes op de markt te tekenen. Als je iets tekent, gaat je derde oog open, om het in zich op te nemen en te vertalen naar een tekening. En dan ga je er automatisch de schoonheid in zien. In het lelijkste, grijze flatgebouw vind je dan nog schoonheid, of het nou in compositie of in kleur is, in het meten van het gebouw ten opzichte van de omgeving, in het snapshot dat je er met je ogen van kunst maken. Ho, dat was een spelfout. Maar ik vond hem wel mooi - spelfouten kunnen heel veelzeggend zijn. Dus, als je je kunstenaarsoog wilt openen: ga eens foto's maken. Ga je omgeving schetsen. Pak een muziekinstrument op. (Haha, op dit moment zingt mijn muziek 'got the music in me baby'.) Besluit om te luisteren naar de ingevingen die gedurende de dag in je opkomen, in plaats van ze terzijde te schuiven. Ieder mens heeft op een dag zoveel ideeën. Het is niet zo dat je ze niet hebt, het is eerder zo dat je ze niet herkent. Ieder mens kan een kunstenaar zijn. Niet iedereen heeft het levenspad van een kunstenaar. Niet ieder hogere zelf is even artistiek op tekengebied, of wat voor gebied dan ook. Maar ergens zit er wél een kanaal, waarin jij een talent hebt om je verbeeldingswereld te manifesteren. Creativiteit en schoonheid ontstaan op zoveel verschillende manieren. In de zorg van een moeder voor haar kind. In een logistieke planning. In tuinieren. In een lesmethode, een therapeutische tool. Zelfs de wetenschap is doortrokken van creativiteit. Niet iedereen hoeft een dichter te zijn. Maar dat gevoel voor schoonheid, dat heeft iedereen. Je hoeft alleen maar je ogen te openen en te geloven in jezelf. De realiteit die je ervoer als kind was waarachtig en authentiek, die stroomde, en die mag je weer volledig openen en terugwinnen.

Mocht je hier ook remmingen in voelen, dan kan ik je helpen om deze te transformeren. Als je je innerlijke wereld meer wilt openen voor jezelf, en je gevoel voor schoonheid wil omarmen. Als je creatieve blokkades hebt waar je zelf niets meer mee kunt, help ik je graag je magie te herontdekken. Ik bied Readings aan voor inzicht in jouw patronen en ik help je je emoties hierover te Healen. Dit kan zo in de drukte voor kerst prima op afstand. Het kan ook in mijn praktijk vanaf januari. Kijk voor meer informatie op mijn website.

woensdag 13 december 2017

Het healen van onzekerheid

Ik ben een Healer, en ik heb gestudeerd op Human Design. Ik heb ontdekt dat het healen van je grootste thema's vaak voortkomt uit je open centra/chakra's: de plekken in je systeem waar de energie van de wereld versterkt bij je binnenkomt. Daar zitten onze grootste wonden en onze diepste lessen. En uiteindelijk zit daar ons grootste bewustzijn en de gave waarmee we de wereld kunnen verrijken. Hoe meer centra je open hebt, hoe meer wijsheid je kunt teruggeven aan de wereld, op jouw unieke manier, die voortkomt uit wat je wél ingekleurd hebt. In je chart kun je dit zien in de ingekleurde centra en kanalen: die zijn gedefinieerd, dus daar heb je een unieke levenskracht zitten. Dat betekent niet dat je al die witte kanalen en centra 'niet hebt': ieder mens heeft alles wat er in de chart zit. Ieder mens heeft emoties, gedachten, levenskracht, intuïtie... Het is alleen de vraag wat jou daarin kenmerkt, en waarin je het menszijn op verschillende manieren kunt ervaren. In dat laatste geval ben je open voor alle ervaringen die er mogelijk zijn op deze planeet rond een bepaald thema.

Eén van de thema's is de onzekerheid en het gevoel niet goed genoeg te zijn. Dit komt voort uit het open ego-centrum. Het is een bekend kernthema voor veel mensen (70%). Het is iets dat zal blijven terugkeren in je leven, als je dat centrum open hebt. Hoe ver je ook komt en hoe bewust je ook bent. Vooral als je nu denkt 'oh, daar heb ik geen last meer van, hoor'. Het zit in je DNA. Natuurlijk ook als je het centrum gedefinieerd hebt, want iedereen is wel eens onzeker. Maar waar de onzekerheid bij iemand met een gedefinieerd ego een motor is tot het versterken van diens eigenwaarde door hard te werken om die waarde ook in de wereld neer te zetten, zit het bij iemand met een open ego toch wat anders. Die hoeft niet te handelen naar die onzekerheid. Daarnaar te handelen versterkt namelijk de onzekerheid alleen maar. Er komt geen einde aan. Er is geen manier om die energie te kanaliseren of in te zetten. Die onzekerheid is er gewoon. Je kunt hem observeren als een voorbijvliegende wolk. Maar dan wel eentje die je hele maag verkrampt, je bijna een hartaanval bezorgt van alles dat je doet om maar goed genoeg te zijn, en ervoor zorgt dat je een band om je middenrif ervaart, een druk van het voortdurend willen aanspannen van dat kwetsbare gebied. Alsof je buikspieren je kunnen helpen om sterk genoeg te zijn om de wereld te overtuigen van jouw waarde. Voel je het? Laat die spanning maar even los. De onzekerheid verdwijnt er niet door. Die begint nu juist vrij te komen, nu je stopt met het aanspannen. Je hoeft vandaag even geen work-out te doen. Geen mentale, geen fysieke, geen emotionele, geen creatieve, geen energetische. Laat je buik maar zacht worden.

Het is niet erg om toe te geven dat je onzeker bent. Dat je je voelt alsof je niet goed genoeg bent. Dat je eigenlijk vanbinnen siddert en beeft en trilt van zwakte. Je mag toegeven dat je niet beter kunt worden dan je nu bent. Je hoeft niet te streven naar 'de beste versie van jezelf' - zet dat hele spirituele idee maar overboord, het geldt niet voor jou. Je bént al de beste versie van jezelf. Je hoeft niet te streven. Niet te presteren. Niet te bewijzen. Niet te beloven. Laat die deadlines maar even los. Voel de uitputting in je hartspier. Laat die onzekerheid maar vrijkomen. Je bent kwetsbaar en gevoelig, en je doet zó je best. Als je vanaf een afstandje naar jezelf zou kunnen kijken, zou je hart breken, zó hard doe je je best, terwijl je er gewoon al mag zijn.

Doe het maar even. Stel je voor dat je vanuit het perspectief van je gidsen naar jezelf kijkt, of het perspectief van een alien, die net voor het eerst op aarde is gekomen en met verwondering om zich heen kijkt en jou ziet als de eerste mens. Wat zou je zien, vanuit dat perspectief? Sluit je ogen maar even. Voel. Laat het maar smelten, net als de regen die de sneeuw nu smelt. Misschien komen er tranen vrij, ontdooit je hart. Haal maar even diep adem in je hart. Je hebt de laatste tijd zó hard je best gedaan. Hoog tijd om jezelf even wat rust te gunnen. Voel je die rust?

Ik voel hem wel. Ik heb me laatst weer laten leiden door deze onzekerheid, en de bewijsdrang die eruit voortkwam. In plaats van toe te geven dat ik me eigenlijk onzeker voelde, ging ik mijn mentale kracht gebruiken om iets aan te gaan. Dat was in een les van mijn opleiding over leiderschap. Ik heb daardoor niet in het moment kunnen ervaren wat mijn docent me allemaal kon leren: ik heb er maar een klein stukje bewust van opgemerkt. Het grootste deel van mijn energie op dat moment ging namelijk zitten in het onderdrukken van mijn onzekerheid. Ik zette mezelf schrap om te pogen iedereen ervan te overtuigen dat ik sterk genoeg was, slim genoeg, waardevol genoeg, goed genoeg. Mijn blikveld verkleinde tot een tunnelvisie. Hoe kon ik reageren om te laten zien hoeveel ik wel niet waard was? Hoe kon ik over die onzekerheid heen stappen, en er voor eens en altijd vanaf zijn? Want nu wist ik toch inmiddels wel hoe het zat? Pff, ik wás toch al een leider? Ik had toch vaker iets gezegd in de les, vaker vragen gesteld, zo spannend was dat toch niet? Ik wist toch precies hoe ik mezelf kwetsbaar moest maken? Hoe ik mezelf neer kon zetten door mezelf kwetsbaar te maken? Dat was toch mijn kracht?

Achteraf bezien zie ik hoe mijn docent die onzekerheid precies doorprikte, en tot de kern van de zaak kwam. Alle vragen die ik stelde, kwam voort uit één bron: was ik wel goed genoeg? En wilde hij dat alsjeblieft bevestigen? Die bevestiging kreeg ik. Die bevestiging krijg ik op het moment van heel veel kanten tegelijk. Ik word echt diep gezien, gevoeld en gehoord. Ik straal en de wereld spiegelt me dat terug. En toch sta ik vanbinnen te bibberen. En dat mag. Dat te voelen is eigenlijk het enige belangrijke in dit hele verhaal. Daar begint en eindigt het allemaal mee. En waarschijnlijk is het ook het middenstuk.

Na de les had ik het gevoel alsof mijn open ego-centrum helemaal was schoongespoeld. Mijn onzekerheid was gezien, en voor mij getransformeerd. En dat wil ik nu graag doorgeven, omdat ik het op dat moment niet kon voelen. Dat voelt alsof ik heb gefaald. Zie je hoe hoog ik de lat voor mezelf leg? Hoezeer ik probeer te voldoen aan mijn eigen mythologische spirituele beeld? Ik voel nu hoe mijn energie is verzacht en is gaan stromen, tot in mijn tenen. Kwetsbaarheid is geen wapen waarmee ik in het rond kan slaan. Mijn zoektocht naar bevestiging mag er ook zijn. Bevestiging is heel fijn, daar kan ik van genieten. Ik hoef me er alleen niet door te laten leiden. Als ik geen bevestiging krijg, mag ik gewoon mijn onzekerheid voelen en blijven doorgaan als mijn energie erin blijft stromen. Als ik wel bevestiging krijg, mag ik gewoon mijn bewijsdrang voelen die dat wil exploiteren, terwijl de energie er allang uit is verdwenen. Ik hoef me er niet door te laten leiden, linksom of rechtsom.

Het healen van onzekerheid is niet iets eenmaligs. Healing is geen manier om die onzekerheid voor eens en voor altijd weg te toveren. Toch kan je je open centrum schoonspoelen, zodat die weer helemaal leeg en ontvankelijk wordt. Zodat je diepe innerlijke rust kunt ervaren en jezelf weer kunt zijn. Dat kan door bewustzijn. Door te erkennen wat er precies met je aan de haal ging. En daar al je zelfliefde en omarming op los te laten. Het mag er zijn. Als je er ruimte aan geeft, verdwijnen ineens alle to do-lijstjes uit je hoofd en bereik je eindelijk datgene wat er altijd al was: jouw ultieme gevoel van eigenwaarde, jouw essentie, hier en nu. Enne... reminder: wees alsjeblieft lief voor jezelf, de volgende keer dat het weer gebeurt.

maandag 11 december 2017

Eczeem helen op een alternatieve manier

Tijd om deze blog te schrijven. Ik heb het de afgelopen jaren veel gehad over mijn chronische eczeem, vooral in de beginjaren. De laatste paar jaar niet meer. Het is namelijk geen probleem meer in mijn leven. En dus schrijf ik er niet over. Dat betekent niet dat ik 100% eczeemvrij ben, maar wel dat ik er (fysiek en emotioneel) nauwelijks last meer van heb. Eens in de zoveel tijd komt er nog een mini-plekje, een geïsoleerde jeuk-aanval, die na een tijdje weer geneest. Ik heb grip op het genezingsproces. En dat terwijl de dermatoloog in het ziekenhuis zei dat ik de rest van mijn leven eczeem zou hebben en mijn hele leven hormoonzalf zou moeten smeren. En dat het misschien 'vanzelf overging', dat sommige mensen 'eroverheen groeiden' maar dat dat niet te zeggen was. "Ben je al bang?" vroeg de verpleegster, mijn kalmte verkeerd uitleggend als een shocktoestand. "Nee," zei ik, omdat ik hem niet geloofde. En dat terwijl ik daar zat met bijna mijn hele bovenlichaam bedekt met eczeem en een bijkomende huidinfectie. Iets in mij geloofde er helemaal niks van dat dit ongeneeslijk zou zijn. Ik wist namelijk zeker dat ik allang begonnen was met de heling, maar dat het fysiek alleen nog niet zichtbaar was.

Hoe heb ik het dan geheeld, de afgelopen paar jaar? Daar ga ik in deze blog over uitweiden, nadat ik van twee kanten de impuls kreeg om hier iets over te delen. Hier komt alvast de disclaimer, dat ik geen professional ben (niet één die in een ziekenhuis werkt, tenminste) en dat ik niet aansprakelijk of verantwoordelijk ben voor de beslissingen die op basis van deze blog worden genomen. Dat ben je zelf. Tijd om je eigen heling in handen te nemen! Want alleen zo kun je genezen van een chronische ziekte. Dat is zwaar karma, en (wat mij betreft) één van de grootste uitdagingen in het leven, omdat het zo dichtbij komt, dichterbij dan emotionele pijn, waar je af en toe nog aan kunt ontsnappen. Aan je lijf kun je niet ontsnappen. Een diep respect dus, voor jouw chronische ziekte. Dit om je pijn te bereiken, als je op dit moment in een vicieuze cirkel zit van krabben-erger maken-schuldgevoel-krabben. Dat is niet niks, en waarschijnlijk verberg je het ook nog, omdat het niet echt aantrekkelijk voelt. Toch zullen de mensen die van je houden jou accepteren zoals je bent, ook al voel je je misschien als iets dat ergens uit een moeras is gekropen en kan je je niet voorstellen dat je ooit een gezonde verbinding met iemand zult hebben. De wereld komt immers hard binnen, en vervuilt je. Ik begrijp het. Ik heb van jongs af aan, tot mijn 9e, eczeem gehad, en zeven jaar later begon het weer, met af en toe een pauze, maar daarna het diepste dal waar ik ooit in heb gezeten. De rauwheid van eczeem mag er zijn, die hoeft niet verborgen te worden, maar aan de andere kant hoef je ook weer niet als een open wond alles met de hele wereld te delen. Daarin te verzachten, daarin zelfliefde te vinden, dat is de genezing van eczeem. Grenzen. Huid. Verbinding, met jezelf, met je kern, en van daaruit met de buitenwereld.

Elke persoon is weer anders, elke vorm van eczeem is weer anders - in elk moment, bedoel ik. Want er zit wel een onderliggend patroon onder (dat ik net heb uitgelegd en waar ik nog dieper op in zal gaan). Maar ik kan jou geen tips geven die afgestemd zijn op jou. Als je dat wilt, mag je bij me komen voor een Reading, die kán doorwerken op het fysieke niveau, maar allereerst emotionele en mentale blokkades oplost. In deze blog wil ik graag mijn eigen ervaringen en lessen delen. De betekenissen die ik uit mijn eczeem heb gehaald. De laagjes die ik weg heb gepeld. De transformatie waar ik mezelf doorheen heb gewerkt.

Eczeem kan getransformeerd worden tot een specifieke kracht: de kracht van voelsprieten, van fijngevoeligheid. Dat je huid (en je hele lichaam) zo gevoelig is, dat je er uitslag van krijgt, kan je ook inzetten als een gave. Die gave is, in mijn geval, healing & kunst maken. Je kunt ook iets met voeding gaan doen. Of wat voor manier dan ook om je gevoeligheid in te zetten.

Elke ziekte heeft onderliggende emoties, die zijn geblokkeerd en nu via het lichaam worden gedragen, uitgeleefd. Als het op het ene niveau niet gevoeld wordt, dan wel op het andere. Energie verdwijnt niet, die zal op één of andere manier tot expressie komen. Elke ziekte heeft een patroon, een dieperliggende overtuiging die is gevormd op een moment van trauma. Daar de angel uithalen, dit patroon mentaal begrijpen, en je helende essentie-licht toelaten en op je schaduw laten schijnen, zodat je je eigen emotiegolf liefdevol kan omarmen en tot voltooiing kan laten komen, dat zijn de stappen die je dient te zetten, wil je volledig genezen. En onderweg zul je ontdekken dat datgene waar je van 'af' wilde, juist heel veel rijkdom te bieden heeft. Als een leermeester, die directe boodschappen aan je doorgeeft via je lichaam. Prachtig, toch? (Nou, nee, eerlijk gezegd heel vervelend dat dit zo moet.)

Het is niet jouw schuld. Dat heb ik mezelf vaak mogen vertellen. In de spirituele wereld wordt de Wet van Aantrekking vaak vervormd tot een schuldvraag: "hoe heb je dit nou weer zitten creëren, sukkel?" kun je tegen jezelf gaan zeggen. Wat doe je verkeerd, dat je nu zo ziek bent? Au. Dat is als zout in de wonde wrijven. Vaak is een trauma (dat uiteindelijk wordt uitgedrukt in ziekte omdat het systeem het niet via het bewustzijn kan oplossen) namelijk een gevoel van niet goed genoeg zijn, het verkeerde hebben gedaan en dus 'verkeerd' zijn. Dus, nu we hebben vastgesteld dat het niet jouw schuld is, en dat er niets mis is met je, wil je het dan nog steeds genezen?

Natuurlijk. Alles in de natuur streeft naar genezing, voltooiing. De eerste stap van genezing is te willen helen vanuit zelfliefde, niet vanuit zelfhaat. Niet 'er moet iets weg wat ik haat aan mezelf', maar 'ik wil de pijn in mezelf verzachten en helen, zodat ik vrij ben om helemaal mezelf te zijn'. Of iets in die trant. Een ziekte is altijd een gebrek ergens aan. Je kunt een gebrek niet wegwensen, je kunt het alleen opvullen. Met liefde. En die liefde, die werkt uiteindelijk door op het fysieke niveau. Maar dat doet er dan niet eens meer toe, want dan heb je het resultaat al losgelaten. De paradox van heling. Helen zonder te willen helen, vanzelf. Die hoef je niet voortdurend te geloven of voelen om te helen, trouwens. Hoe vaker je het voelt, hoe dieper het verankerd raakt, maar wees niet bang dat je je heling saboteert als je het even niet kunt opbrengen. Dat is juist het moment dat je dieper in de heling zinkt. De gevoelens (wanhoop, mislukking etcetera) die dan opkomen, zijn weer een nieuwe laag, die je net hebt aangeraakt. Gefeliciteerd, dus, als je de moed even opgeeft: je bent weer een stapje verder gekomen!

In deze reis van zelfheling zul je jezelf harder tegenkomen en dieper begrijpen en omarmen dan je je hele leven hebt gedaan. Je zou zo maar eens je eigen magie kunnen ontdekken en inzien dat je eigenlijk superfantastischgeweldig bent, en heel veel liefde verdient. Dat wist je natuurlijk al wel, diep van binnen, het was alleen nog niet zichtbaar in je fysieke realiteit...

Tijdens dit afstemmen op jezelf, kun je om hulp vragen aan het universum, je gidsen. Je krijgt die hulp altijd, ook al ervaar je het niet meteen, of niet bewust. Vervolgens: alles waar je een goed gevoel bij krijgt, mag je volgen. Alle alternatieve geneeswijzen die je ondersteunen, zijn valide. Je leert vanzelf wat wel en niet werkt. Maar als het niet direct goed voelt, wees dan niet bang om te stoppen. Ja, het is waar dat er voor genezing soms iets erger moet worden, maar als dat inhoudt dat je maandenlang gaat zitten lijden en je steeds ellendiger voelt, is het misschien toch een kwestie van maar beter stoppen. Al is dat er ook weer onderdeel van, omdat je zo meer op jezelf leert vertrouwen, op je eigen grenzen, etcetera. Heel handig, in het geval van eczeem. Op een gegeven moment ben je er wel zat van om allerlei niet-werkende troep in je open wonden te smeren en word je boos op al die mensen die zich met jou bemoeien. Dat werd ik tenminste wel. Ik stopte toen met alle genezers, en ging het op eigen houtje aanpakken. Dat maakte me in eerste instantie zieker. En toen maakte het me beter, omdat ik echt alleen nog maar de dingen (en uiteindelijk ook weer de genezers) uitkoos die bij me pasten. En dat voelde goed, elke stap van de weg. Zie? Er is een verschil tussen 'over je grenzen laten gaan in de hoop dat het ooit beter wordt' en 'even lijden omdat je een pijnlijke, maar waarachtige weg hebt gekozen die je uiteindelijk zal genezen, en ondertussen hoop blijven houden!'. Je innerlijke kompas weet de weg. Dat gezegd hebbende, hier mijn ervaringen met alles wat ik heb geprobeerd, voor zover ik het me kan herinneren. Ter inzage, en misschien werkt het ene wel voor jou wat niet voor mij werkte, of andersom. Hopelijk haal je er goede tips uit, of de geruststelling om te stoppen met dingen die niet werken.

De (alternatieve) geneeswijzen waar ik wel goede ervaringen mee had: Chinese Kruidenthee, hormoonzalf als ondersteuning wanneer mijn lichaam zelf niet meer kon genezen, pure arganolie om mijn huid weer dikker te maken na gebruik van hormoonzalf, pure kokosolie als onderhoud van mijn droge huid wanneer mijn lichaam dit zelf niet kon, Energetische Healing in allerlei vormen en maten, stoppen met suiker, stoppen met gluten, stoppen met zuivel, stoppen met dierlijke producten eten, biologisch eten, een schoon huis vlakbij de natuur en zuivere lucht, dagelijks consumeren van zaden met een hoog gehalte aan omega 3 (chia, lijnzaad, hennepzaad), dagelijks consumeren van bladgroenten, veel water drinken, sporten, avocado's, 's ochtends water met citroensap en andere ontgiftende voedingsmiddelen, iets met magneten en trauma's uit vorige levens dat ik me niet kan herinneren...

De (alternatieve) geneeswijzen waar ik geen goede ervaringen mee had: teveel hormoonzalf, alleen maar hormoonzalf, koelzalf, allerlei voorgeschreven zalven waar allerlei chemische troep in zat, een medisch dieet gebaseerd op alles waar ik zogenaamd allergisch voor zou zijn zodat er bijna geen groenten overbleven en ik niet meer op mijn eet-intuïtie kon vertrouwen, zilverspray, homeopatische zalven, accupunctuur, Energetische Healing zonder gelijktijdige fysieke healing, zalfjes van de natuurwinkel, supplementen, het wegwensen...

Ik heb nog veel meer geprobeerd. En als ik zeg wat er wel werkt, betekent dat niet dat ik elke dag 100% een gezonde leefstijl heb, ik eet ook wel weer af en toe suiker, en dat sporten schiet er ook vaak bij in. Sporten helpt om je uitscheidingsorganen en dus je ontgifting te stimuleren. Je zweetklieren werken de toxinen eruit, wat je huid verbetert. Maar het punt is, met eczeem zijn je darmen gevoelig, waardoor je lever overbelast raakt en toxinen doorstuurt naar je longen, die het er in je huid uitbrengen, wat op de oppervlakte een allergische reactie veroorzaakt. Je darmen zijn gevoelig omdat je darmen gevoelig zijn. Dat is geen fataal defect in jou. Het betekent gewoon dat je heel goed mag gaan letten op je eetpatroon, en zuiver mag gaan eten. Misschien kun je zelfs daarna andere mensen leren hoe ze moeten eten, want voor iedereen zijn die voedingsmiddelen schadelijk, alleen heb jij er echt last van. Als je zuiver gaat eten, dan herstellen je darmen vanzelf. Tenzij je nog iets extra's nodig hebt, dan komt dat wel op je pad (glutamine bijvoorbeeld, om de gaatjes in de darmwanden te dichten, probiotica als je flora uit balans is en nieuw volk nodig heeft, mariadistel voor je lever, guldenroede voor je nieren, dat soort dingen). Je kunt je lichaam in één keer een stevige detox willen geven. Maar in mijn ervaring is dat verlangen juist onderdeel van de ziekte. De wereld vervuilt, komt hard binnen, en je wil het liefst alles wegduwen... Maar alleen als je jezelf omarmt, kun je met de wereld omgaan, in plaats van de verbinding of vervulling buiten je te zoeken. Dan komt het ook niet meer zo hard binnen en vervuilt het je niet meer. Het kan natuurlijk zijn dat je wél een stevige detox nodig hebt, als je lichaam dat aangeeft. Doe het dan vooral. Maar niet vanuit weerstand, maar vanuit zelfliefde.

Overigens kun je alleen je eenzaamheid en behoefte aan verbinding (waardoor je je helemaal hebt opengesteld, je grenzen overboord hebt gegooid en alles zo vervuilend binnen komt) helen door te erkennen dat je wilt dat die door een ander wordt vervuld. Dan wórdt die ook door een ander vervuld, die komt dan vanzelf op je pad. Nadat je je eigen behoefte hebt omarmd. Als je een behoefte omarmt, laat je hem namelijk tegelijkertijd los, en daardoor kan het universum hem gaan vervullen. Echte, oprechte verbinding is helend bij eczeem. Iemand die van je houdt, je grenzen respecteert, ondanks je eczeem, of juist mét je eczeem. Niet dat je de vervulling buiten je legt. Dit is juist het omarmen van de behoefte aan vervulling van buitenaf. Die mag er namelijk zijn! Deze helingsparadox heb ik in deze blog al eens beschreven. 

Als je al dit energetische, emotionele en mentale werk doet om je energieveld op te schonen, zal je lichaam zich in tandem opschonen. Toch kan het nodig zijn om tijdens dat genezingsproces ook ondersteuning van buitenaf te gebruiken. Zoals hormoonzalf. Ik heb nu al een jaar geen hormoonzalf meer gebruikt, en daarvoor misschien eens per paar maanden. Ik had altijd een haat-liefde-verhouding met hormoonzalf. De corticosteroïden belasten namelijk precies diezelfde organen die al zo overbelast zijn, je nieren en je lever. Het is een onnatuurlijke aanpassing van je hormoonbalans, die al uit balans is door alle stress die je ervaart vanwege je eczeem. Maar soms is het het enige wat werkt, dat paardenmiddel, om je huid te dichten, zodat je weer helende energie overhebt. Als je huid openligt, gaat je energiepeil namelijk heel snel naar beneden. Je lichaam bevecht voortdurend bacteriën in die open wonden. Daar word je moe van, en door dat enorme verzet, spanning en weerstand in je lichaam, die eruit komt in onrustige jeuk, kom je in een vicieuze cirkel. Hormoonzalf doorbreekt die cirkel even. Daardoor heb je je 'handen vrij' om jezelf weer lief te hebben en te kijken naar je helingsmogelijkheden. Dat is ook wat makkelijker als je je lekkerder in je vel voelt. Als je er beter uitziet. (Maar een geheimpje: mensen die van je houden, zien die uitslag niet eens, of zien het wel, maar vinden het niet zo erg als je zelf denkt.)

Er zijn natuurlijk ook andere zalven op de markt, zoals Protopic, en weet ik veel wat. Die kun je ook gebruiken in plaats van hormoonzalf. Als het werkt, dan werkt het. Weet alleen dat het werkt zolang je de onderliggende patronen aanpakt. Jezelf liefhebben in je eenzaamheid zodat niet alles (inclusief vervuiling) meer zo hard binnen hoeft te komen, je grenzen ontwikkelen (dat is een ontwikkelingsproces, waarin je een schil opbouwt wanneer je kwetsbaar bent, en een muur afbreekt wanneer je afkerig bent), je verzoenen met de wereld waarin je leeft en je eigen gevoeligheid daarvoor...

Laat ik het nog even hebben over een tussenstap in het helingsproces, en niet alleen het onderliggende gevoel van eenzaamheid. Om jezelf te beschermen heb je een schild opgeworpen, net als dat je alles ongefilterd binnen laat komen (in je huid, je aura en je darmen). Die twee wisselen elkaar af, zijn in een voortdurend spanningsveld met elkaar. Een snakken naar verbinding en de enorme pijn als het weer niet lukt. Met, bijvoorbeeld, je moeder. 

Je afkerigheid, weerstand, vijandigheid en antagonisme worden zichtbaar in de huid die alles van buitenaf bevecht. Er is een gevoel dat je je niet wilt of kan verbinden met je omgeving door je eczeem, en de wrok die dat oplevert. De woede. En ja, daar zit pijn en eenzaamheid onder, waar de woede een 'cover emotie' van is, een beschermingslaag. Maar ik wil het hebben over de woede. Die enorme razernij als er WEER IEMAND OVER JE GRENZEN GAAT. Die woede, die je hebt onderdrukt. Die woede, waarmee je jezelf dan maar te lijf gaat. Dat mag er allemaal zijn.

De emotionele lagen, in de volgorde waarin ik ze ervoer:
Het gevoel dat ik niet mooi ben, er niet 'mag zijn'. Onrust, naar buiten zoeken naar oplossingen. Jeuk, onrust die zich tegen mezelf richt en er niet uit kan. Krabben. Schuldgevoel, dat ik het erger maak. Schaamte. Onderdrukte woede op mezelf. Die eigenlijk onderdrukte woede is op de wereld, die zo vervuilend is. Weerstand, vijandigheid, afkeer. Vicieuze cirkel van krabben/zelfverwijt, die uiteindelijk leidt tot wanhoop: waar moet ik het nou zoeken, als niemand mijn eczeem (grenzen/gevoeligheid) begrijpt? Eenzaamheid. Behoefte aan moederlijke koestering, zonder verstikking. 

De eenzaamheid is de kern, maar als ik je dat vertel, ben je nog nergens... het is nodig om zélf door al die lagen heen te gaan. Om de onrust, het krabben en de woede helemaal te ervaren. Om steeds weer opnieuw door die cirkel te gaan. Wat triggerde je jeuk? Wat triggerde je nieuwe uitslag? Dat is soms lastig te herleiden. Maar er was iets waardoor je eenzaamheid werd aangeraakt, iets dat over je grenzen ging en je pijn over het niet begrepen worden triggerde. Je hoeft niet per se te weten wát (helpt wel, als je op het mentale vlak begrip hebt), je hoeft het uiteindelijk alleen maar te voelen. De wond zit namelijk in je emotionele systeem, niet in je mentale systeem. Het begrijpen van het patroon is alleen maar een gids, een geleiding door de emoties heen.

Laagje na laagje kun je zo opschonen, met (chronisch) eczeem. En ook al is het niet meteen zichtbaar als je weer een emotioneel aspect hebt geheeld, uiteindelijk bereikt de heling ook je huid. Die gaat eerst naar je emotionele laag, dan naar je dunne darm (waar je emoties opgeslagen zitten en verwerkt worden), en het loslaten (nieren, dikke darm) van oude pijn, het uitfilteren van je grenzen van wat wel en niet bij je past en de woede gebruiken om dat neer te zetten (lever). Dan gaat het naar je longen (misschien had je ook kortademigheid of astma) en kan je weer vrijuit ademen, krijg je de ruimte voor jezelf. Als kers op de roomtaart geneest ten slotte je huid. Vanzelf. Van binnenuit. Zoals die dat vroeger ook deed, voor je eczeem had. Met je huid heb je weer grip op jezelf, op de wereld. Op je heling, op je grenzen, op je flow. Op je 'ja' en op je 'nee'.

Ik wou dat iemand dit allemaal aan mij had verteld, een paar jaar geleden. Maar goed, ik heb het allemaal zelf ontdekt, met vallen en opstaan, en ik kan het nu delen, dus dat is ook wat waard! De zelfliefde die ik zo heb ontwikkeld is goud waard.

Als je behoefte hebt aan ondersteuning en inzicht in jouw proces, ik bied Readings en Healings aan. Eventueel op afstand, maar vooral met eczeem raad ik je aan om de verbinding aan te gaan en echt naar me toe te komen. Daarmee werk ik op energetisch gebied. Ik kan je helpen inzicht te geven in jouw specifieke patroon. Bij wie het vandaan kwam (waarschijnlijk de band met je moeder, wat ik liefdevol en met veel ruimte voor jou en respect voor haar benader). Welke emoties vrij mogen komen. Eventueel praktische tips voor wat je nú kunt doen. Als deze blog je al verlichting heeft gegeven, deel hem dan vooral. Ik wil graag al mijn inzichten en heling hierover delen!