dinsdag 10 oktober 2017

Kristalkinderen

Ik ben weer het concept van Kristalkinderen tegengekomen, en opnieuw herkende ik mezelf erin. In mijn zoektocht op het internet stuitte ik op vrij weinig persoonlijks, laat staan iets praktisch voor jong-volwassenen, dus dacht ik: dan schrijf ik er zelf maar over. Mijn blog staat overigens vrij hoog in zoekresultaten, dus hopelijk bereikt 'ie ook nog andere mensen.

Nieuwetijdskinderen

Kristalkinderen zijn onderdeel van de parapluterm 'Nieuwetijdskinderen'. De theorie over Nieuwetijdskinderen, die is doorgekregen door verschillende spirituele mediums en visionairen (onder andere Doreen Virtue), is dat er in deze nieuwe tijd speciale kinderen worden geboren om de mensheid te helpen over te gaan naar een nieuw bewustzijn. Dit is ietwat verouderde informatie. Dit zijn inmiddels lang geen 'kinderen' meer. Sommige zijn al met pensioen. De eerste golf Indigo's verscheen vorige eeuw, en er waren genoeg pioniers die er zelfs nog eerder waren. Indigo's hebben veel van de kleur indigo in het aura, vandaar de naam. Dit is de kleur van het derde oog. Daardoor beschikken ze over psychische gaven en hebben ze een soort innerlijke leugendetector. Zij hebben als taak om oude structuren omver te helpen door hun vermogen de waarheid te zien en met hun strijdersgeest tegen alles wat niet integer is op te staan. Veel mensen in het spirituele wereldje zijn Indigo's. Ze hebben soms moeilijke levens gehad met veel strijd, hoewel dat niet hoeft. Ze staan, als ze gegrond zijn, midden in de maatschappij, en komen dagelijks op voor hun waarheid, waarbij ze mensen confronteren die nog aan het slapen zijn. Lichtwerkers op het slagveld.

Ik heb dit boekje zelf, mocht je het willen lezen.

Kristalkinderen

De weg die zo wordt vrijgebaand, is voor de Kristalkinderen. Dat is de tweede golf van kinderen, ongeveer vanaf de jaren '90, die dit nieuwe bewustzijn helpen verankeren, door te bouwen op de fundering die de Indigo's hebben gelegd. Indigo's gaan bijvoorbeeld tegen het schoolsysteem in door daar als docent te werken op hun eigenwijze manier, of door petities, stichtingen en initiatieven die de reguliere structuren wakkerschudden en op een ander spoor brengen. De Kristalkinderen zijn er vervolgens om nieuwe structuren aan te brengen in de ruimte die zo is ontstaan. De Kristalkinderen gaan naar de nieuwe scholen die door de Indigo's zijn gestart (ze worden vaak bij Indigo's geboren) en helpen om deze verder af te stemmen. Of ze gaan, als ze volwassen zijn, simpelweg aan thuisonderwijs of unschooling doen en creëren iets nieuws voor hun kinderen. Jong Bewust, mijn platform voor hooggevoelige jongeren, was een typisch Kristal-initiatief: het ging nergens tegenin, maar was puur een plek van zachtheid en verbinding. Kristalkinderen relateren niet zozeer aan de oude manier als Indigo's, maar brengen iets nieuws. Kristalkinderen zijn trouwens niet allemaal kinderen meer, maar vooral jong-volwassenen.

Kristalkinderen hebben niet die strijdersgeest van de Indigo's. Ze zijn hooggevoelig, net als Indigo's, maar hun systeem is sneller overprikkeld en raakt dan sneller overgevoelig. Dan kunnen ze intoleranties gaan ontwikkelen, stralingsgevoeligheid of mentale beschermingsmechanismen die lijken op het autistische spectrum, zoals ADD. (ADHD is meer een Indigo-ding). Door hun gevoelige systeem helpen ze de wereld om op een vredelievende manier te finetunen op wat gezond is. Want wat voor een Kristalkind gezond is, is gezond voor iedereen. En wat ongezond is voor een Kristalkind, is in feite ongezond voor iedereen, alleen merken normaal gevoelige mensen het niet zo. Door hun kwetsbaarheid, magnetische en lieve persoonlijkheid en grote ogen roepen ze de beschermingsdrang op van mensen om hen heen en met hun zachtheid openen ze harten. (Dit vrij vertaald naar wat er in het boek 'The Crystal Children' van Doreen Virtue staat.)

Regenboogkinderen

Hierna komen de Regenboogkinderen, die nu nog erg jong zijn, die vrij zijn van karma en onvoorwaardelijk lief kunnen hebben en helen met hun regenboogenergie. Ze hebben een sterk gegronde energie, maar ook een heel hoge vibratie. Ze zijn van nature, vanaf hun geboorte, in balans. Ze zijn op een bepaalde manier krachtiger dan Kristalkinderen en zelfs Indigo's. Dit omdat ze niet gevoelig meer zijn voor intoleranties en dergelijke - hun energie is daar te hoog voor. Ze weten precies wat ze willen en hoe ze dit linea recta kunnen manifesteren.

Mijn eigen ervaring

Ik ben zelf een Kristalkind en ik ken gelukkig een aantal mensen met dezelfde vibratie. Die vibrationele erkenning/spiegeling heeft me enorm geholpen om mezelf te accepteren.

Kristalkinderen zijn niet op aarde gekomen om op te staan tegen onrecht, ze zijn hier om een nieuwe manier van zijn in de wereld te brengen. Dit was een valkuil waar ik zelf vaak in ben gevallen. Ik dacht dat ik ook moest strijden en daar werd ik nog zieker van. Ik dacht dat ik aan het wegvluchten was wanneer ik behoefte had aan een veilige creatieve bubbel waarin er voor mij werd gezorgd. Ik dacht dat ik had gefaald toen ik weer terug bij mijn ouders ging wonen. Zelfs in de spirituele wereld kreeg ik de boodschap dat ik beter gegrond moest zijn - lees: net als al die Indigo's in mijn waarheid moest gaan staan en knokken voor mijn manier van zijn. Maar dat was en is niet mijn weg.

Mijn teruggetrokken leven is namelijk geen vluchtgedrag, maar juist wat ik nodig heb omdat ik zo gevoelig ben. Ik heb heel veel zachtheid en puurheid nodig. Anders word ik ziek. Ik ben die kanarie in de kolenmijnen die als eerste het loodje legt, lang voordat andere mensen er last van hebben. En dat heb ik omarmd. Want precies diezelfde gevoeligheid maakt dat ik nuance kan aanbrengen in mijn energiewerk, en dat ik met veel empathie kan schrijven en een nieuwe wereld kan presenteren. Mijn hooggevoeligheid en hoge bewustzijn moeten verzorgd worden als een plantje dat specifieke grond en zorg nodig heeft. Mensen die dit niet begrijpen kunnen dit bestempelen als 'Millenial'-luiheid of zoiets.

Maar om gezond te zijn, moet ik me kunnen uiten in een omgeving die mij energetisch draagt. Die omgeving creëer ik zelf. Als ik mezelf er laat zijn met alles wat ik ben, dan pas grond ik, en daarmee creëer ik vanzelf de dragende omgeving om me heen, die specifiek op mij toegespitst is. Hoe dit er nu uit ziet in mijn leefsituatie: een huis in een rustige wijk, pal naast de natuur met bossen en een meer, waar ik zo heen kan lopen. Een natuurwinkel in de buurt om biologisch, veganistisch, suikervrij en glutenarm eten te kopen. Een voedende relatie waarin we elkaar de ruimte geven en vanuit onze gevoeligheid en behoeften communiceren. Een vriendengroepje met mensen die dezelfde frequentie en idealen hebben als ik. Een opleiding die mijn gevoeligheid en bewustzijn ontwikkelt en erkent.

Ik hoef niet oude structuren omver te trekken en ertegen tekeer te gaan. Ik hoef geen explosieve assertiviteit te hebben of altijd, in elke situatie, keihard op te komen voor mijn waarheid, ik hoef niet midden in de maatschappij te staan en die bij de kloten te grijpen. Dat is het werk van de Indigo's, en veel van mijn spirituele, bewuste leeftijdsgenoten hebben die energie in zich, waardoor ik ook het idee had dat ik dat moest kunnen. Maar mijn gronding is anders dan die typische Indigo-gronding. De gegronde Indigo maakt als het ware vonken van licht door wrijving. Mijn gronding is zacht en mijn energie is introvert. Ik ben een dromer, ik creëer in een veilige bubbel, en ik maak gebruik van de ruimte die de Indigo's al voor me hebben vrijgemaakt. Daarin implementeer ik mijn creaties.

Rozenkwarts-vlinder met een passende energie.
Kristalkinderen hebben vaak iets met kristallen.

Ik ben vaak stil omdat ik aanvoel dat ik niet begrepen zal worden, en mensen denken dan dat ik verlegen ben of weinig zelfvertrouwen heb, terwijl ik in feite gewoon geen verbinding kan maken. Mijn belevingswereld is anders, waardoor ik me vaak een alien voel in een harde wereld. Ik moet vaak langzamer gaan draaien om me af te stemmen op de wereld om me heen, anders ga ik te snel en vinden mensen me vreemd en kan ik niet meer uitwisselen. Ik kan niet goed 'normaal' doen, en dus klap ik dicht wanneer mijn intelligentie en gevoeligheid geen aansluiting vinden. Mensen hebben vaak geen idee wat er allemaal achter mij schuil gaat, en soms ben ik er zelfs van beticht dat ik een arrogante houding heb door zo stil te zijn. Soms krijg ik onverwacht heel veel complimenten als mensen wat van me lezen, terwijl ik zoiets heb van 'maar dit zat al die tijd al in me, alleen zag je het niet, omdat ik de ruimte niet voelde om het te uiten'.

Herkenbaar? Wat nu? 

Mocht je je daarin herkennen, hierbij de opluchting die het mij gaf om dit in te zien! Dat is geen arrogantie, zo van: 'ik ben beter dan jullie met mijn hoge gevoeligheid en bewustzijn', maar dit is pure zelfbekrachtiging. Wij Kristalkinderen vertragen of verzwaren onze energie om die van anderen tegemoet te komen en dat is een offer dat vaak onopgemerkt gaat, zodat we er ons zelf niet eens meer bewust van zijn en ons afvragen waarom alles toch zo traag en moeizaam gaat. Het is belangrijk om je eigen energie te beschermen en te scheiden van dat van de ander, zonder je ervoor af te sluiten (want dat kan niet, dan ga je weer vechten en dat werkt niet.) En natuurlijk hebben we ons eigen karma met de bijbehorende zwaarte, maar daar heb ik het nu niet over. Ik heb het over de hoge trilling waarmee we geboren zijn en die we nog steeds in ons dragen, wat voor zwaarte en persoonlijk karma daar verder ook bij zit.

Ik verspil liever geen energie aan mensen waarmee ik niet op dezelfde golflengte kan komen. Ik bewaar mijn inzichten voor mensen die al openstaan, zodat ik mezelf niet in een heel nauwe trechter hoef te persen om verstaanbaar te zijn. Aan mensen die ruimer bewustzijn hebben ontwikkeld, kan ik meer van mezelf geven. Het gevoel dat ik volledig, op alle niveau's, word begrepen door andere mensen heb ik alleen maar bij andere Kristalkinderen gevonden. Eindelijk wordt dan gezien dat wat andere mensen voor timiditeit aanzien, in feite heel subtiele wijsheid is. Ik schrik zelf vaak van de oeroude wijsheid die ik in me draag, die komt uit talloze vorige levens waarin ik een heleres of priesteres was. Ik schrik er vooral van als ik dit in de ogen van sommige van mijn vrienden zie, die dezelfde expansieve, veelomvattende wijsheid in hun ogen hebben.

Klinkt dit alsof ik mezelf heel wat vind, en mezelf in een categorie heb ondergebracht die 'beter' is dan anderen? Ha, elke keer als mijn ego zich daaraan zou hechten, staat me een onaangename verrassing te wachten.

Gronden, gronden, gronden

Het is namelijk mijn grootste uitdaging om te incarneren, te gronden. Ik ben door die zogenaamde 'hoge vibratie' van mij niet beter dan anderen. Ik ben mens, met precies dezelfde haat, woede, jaloezie, kleinzieligheid, depressie, moedeloosheid, kilheid, sarcasme, leedvermaak, beschuldigend wijzend vingertje, slachtoffergedrag etcetera. Ja, ik heb me even flink uitgeleefd op die opsomming. Ik heb niet 24/7 een hoge vibratie. Verre van. Mijn taak is om al die lagere vibraties in mezelf te vinden door de spiegel van de wereld om me heen. En die vervolgens te omarmen en te helen in mezelf, en in balans te brengen. Dat is die ultieme taak van die zachtheid, dat kristalkind-aura. Dat transformeert en verzacht de wereld.

Helend aura

Auratekening

Dit is een energietekening die ik een tijdje terug van mijn eigen aura maakte, na een heling. Het aura van een Kristalkind kan verschillende (hoofd)kleuren hebben. De mijne is lichtgoud - dat is de kleur waarmee ik ben geïncarneerd. Ik ken ook iemand met als hoofdkleur roze (heel verzorgend) en iemand met als hoofdkleur lichtblauw. Het Kristal-aura kenmerkt zich door de pasteltinten en de regenboogtinten die er ook in aanwezig zijn. Door die pasteltinten heeft het aura een zachte kwaliteit. Die regenboogkleuren zijn er om de veelheid aan menselijke ervaringen te omvatten en die zachtheid brengt ze in balans met de rest van mijn energie.

Ik heb niet de beschikking over de vechtersmentaliteit van de Indigo. Woede en assertiviteit zijn dingen die niet vanzelf gaan en die ik steeds weer opnieuw moet uitvogelen. De gave die ik heb is me openstellen en het allemaal binnen laten komen, tot op de bodem van mijn hart. En het daar transformeren door compassie. Geen Lichtwerk door 'tegen' systemen aan te breken, maar Lichtwerk in mezelf.

Wat Kristalkinderen kunnen leren

Veel bronnen over Kristalkinderen stellen dat ze dit Lichtwerk vanzelf doen. Dat ze bakens van onvoorwaardelijke liefde en heling zijn en altijd in die hoge vibratie zitten. Dat klinkt bijna als een sprookje. Misschien als je wordt geboren bij ouders die spiritueel zijn en je naar de vrije school sturen of zelfs thuisonderwijs geven en midden in de natuur wonen, die je gevoeligheid en telepathische gaven van jongs af aan afdoende begrijpen om je die te laten behouden. Het is niet mijn ervaring. Dat komt misschien omdat ik een vrij vroeg Kristalkind was, en ervoor koos om geboren te worden in een gezin met een hoger bewustzijn dan normaal, maar niet ultraspiritueel. Ik had nog wat karma uit te werken, namelijk. Karma omtrent woede en schuldgevoel. Ik heb de neiging mijn woede en antagonisme te onderdrukken, en eraan te hechten terwijl ik het tegelijk ontken. Dat (en de vaccinaties) leidde bij mij tot eczeem. Ik dissocieerde de rest van mijn kindertijd in mijn fantasie. Ik vocht niet. Ik bleef gewoon meestromen in het schoolsysteem, tot ik zo ziek was dat ik vastliep. Ik had nooit problemen op school, ik was zo'n kind waar de docenten zich niet druk over maakten, want ik haalde hoge cijfers, ik was empathisch en gehoorzaam. Ik werd gewoon overweldigd door toxische belasting. Ik moest leren grenzen te stellen. Dat kon pas toen ik al mijn opgeslagen emoties weer aanging, want grenzen komen voort uit je emoties. Het was tijd om te incarneren, op mijn 22e, midden in een burn-out. Doordat ik de afgelopen 5 jaar door al die shit in mezelf heen moest ploegen (shoutout als je nu hetzelfde aan het doen bent, en veel sterkte op je dappere weg) heb ik heel wat geheeld. Daardoor kan ik die dingen nu ook helen voor andere mensen. Dat is het archetype van de 'gewonde heler'. Hiermee bedoel ik niet alleen emotionele heling, maar ook alternatieve therapieën die me hebben geholpen met ontgiften en mijn energie en lichaam weer sterk te maken. Ik heb overigens mijn vaccinaties (nog) niet ontstoord, maar door mijn helingwerk heb ik al zoveel losgelaten dat dit op het moment niet voelt als iets waar ik wat aan moet doen.

Ik ben nu in ieder geval gegrond genoeg om zo'n blog als deze te schrijven. Ik zweef niet meer boven mezelf, ik zit niet meer in mijn ivoren toren met een minderwaardigheidscomplex terwijl ik me tegelijk beter voel dan iedereen. Ik zit goed gegrond in mijn zelf-gecreëerde creatieve bubbel, waarin ik genoeg zachtheid om me heen heb om mijn creatieve energiewerk te ontwikkelen, en genoeg empathie met mezelf heb om ook empathie met anderen te kunnen hebben.

Praktische toepassing

En dan komt nu de nuance. Ik gebruik graag hokjes en theoretische modellen om mezelf te begrijpen, en ik maak mezelf er weer van los zodra het me niet meer dient. Niet alle mensen denken op die manier. Voor hen deze concluderende alinea.

Ieder mens kan wel Indigo-kenmerken hebben, of Kristalkenmerken, of Regenboogkenmerken, of, weet ik veel, Tweede Wereldoorlogkenmerken of Renaissancekenmerken. Uiteindelijk zijn het puur energetische tendensen, gebonden aan een tijd(perk). Mijn aura is niet altijd vredig en pastelkleurig. Soms zit er wat Indigo in, als ik toch voor mezelf moet opkomen en uit mijn aangeleerde passief-agressieve beschermingsmechanismen breek om anderen eens flink mijn waarheid te vertellen (met een bibberstem). Soms zit er veel regenboog-energie in, als ik me hoger afstem en een heling geef. En soms heb ik gewoon zin om door de stad te lopen en normale dingen te doen en ben ik afgestemd op grovere energieën. Niet voor lang, want dan raak ik overprikkeld, maar ik ken de signalen inmiddels.

Het kan ook zijn dat je door verschillende kenmerken heen beweegt, of dat je ze allemaal in je draagt en je nergens écht in herkent. Het kan ook dat je gewoon een Lichtwerker bent met een normale gevoeligheid. Daar hoef je echt niet hooggevoelig voor te zijn. Ik ben heel blij dat die mensen er zijn, want ze doen zeer waardevol werk op plekken die ik persoonlijk niet kan bereiken, puur omdat ik dan zou verwelken. Iedereen heeft zijn eigen weg en ik heb de worstelingen met de mijne beschreven, in de hoop anderen te bereiken die het net zo nodig hebben als ik om zich niet meer 'vreemd' te voelen.

En wat nu? We zijn inmiddels volwassen. Hebben we de energetisch dragende omgeving kunnen creëren die we nodig hebben om onszelf tot expressie te blijven brengen? Of zijn we dagelijks in strijd met een omgeving waar we niet mee resoneren? Niet om je te ontmoedigen (eerder om je te valideren) maar incarneren en gronden is geen makkelijke taak als je hooggevoelig en hoogbewust bent. En toch is het het enige wat echt werkt om het vol te houden in deze wereld. Als je niet gegrond bent, kun je geen kant uit. Dan kun je nog zo hoogbewust zijn, maar weinig mensen zullen zien wat je in je hebt en de omgeving zal je geen mogelijkheden bieden om dit te manifesteren. Verbittering, woede, teleurstelling en frustratie passen niet bij je energie, maar je zult ze voluit gaan ervaren. Ik ben er zelf nog niet, ik heb al elementen zoals een fijne woonplek, een goede band met mijn familie en een steunende relatie, maar nog niet het volledige plaatje, zoals mezelf financieel ondersteunen. Hoe dan te gronden? Langzaam, zachtaardig, en stapje voor stapje. Door te voelen in mijn lichaam en steeds verder te zakken door de lagen van mijn onverwerkte emoties. En door gelijkgestemden te vinden, want hun energie is al validering op zich. Ik ben inmiddels gestopt met Jong Bewust, een platform voor precies deze mensen om elkaar te vinden, maar er zijn genoeg andere mogelijkheden tot verbinding, waarvan ik nu alleen HeartNav wil noemen, omdat dat de enige was waar ik persoonlijk mee resoneerde. Op het moment werk ik aan mijn persoonlijke expressie door Energietekeningen te maken en een spiritueel fantasyverhaal te schrijven. Ik ben bezig om dat (en dus mezelf) steeds meer te gronden en op aarde te brengen. Op dit moment ligt mijn focus op mezelf bevrijden van al mijn karma in mijn opleiding tot Lightworker aan instituut Mens & Intuïtie in Amersfoort. Zo'n soort opleiding doen is mijn persoonlijke tip als je weer van je gevoeligheid je kracht wilt maken.

Voor Kristalkinderen ligt de Verlichting er niet in om een hoger bewustzijn te bereiken. Dat hebben we al. De Verlichting ligt erin om volledig te incarneren en te gronden. Veel succes met het zetten van jouw stappen. Je bent niet alleen.

zaterdag 7 oktober 2017

Lichtwerkers

Het wordt me steeds duidelijker wat lichtwerk precies inhoudt. Het is een term die inmiddels een beetje aan betekenis verliest omdat hij vaker gebruikt wordt in de new age wereld. Ik doe een opleiding waarin ik van binnenuit ervaar hoe het is om lichtwerker te zijn. En dat betekent eigenlijk: hoe ik mijn steentje kan bijdragen door een gevoelige idealistische ziel te zijn. Niet door de hele wereld energetisch op mijn schouders te nemen (dat deed ik vroeger graag) maar door puur voor mezelf te leven. Heel individualistisch. Uitgaande van mezelf. Me focussend op mijn eigen hart, alleen doen wat mij voldoening geeft, vanuit liefde voor mezelf. Ook al betekent het dat ik mensen laat vallen, verplichtingen niet nakom, en andere taboes doorbreek. Dat is iets dat veel mensen heel moeilijk vinden. Want ben je dan niet egoïstisch?

Als je alleen maar doet waar je zin in hebt, vanuit je hart, ben je dan niet egoïstisch?

Het is mijns inziens het meest liefdevolle dat je kunt doen. Alleen dan kun je al je kracht en licht op aarde manifesteren. En op die manier bijdragen aan een betere wereld. Vanuit de motivatie dat het goed voelt. Waarom zou je dat egoïstisch vinden? Omdat je bent opgevoed om dat te denken. Omdat je voorouders zichzelf wegcijferden en dit patroon meegaven aan iedereen in je familielijn, tot jou aan toe. En dan mag jij beslissen of het bij jou stopt, of dat je ermee doorgaat om niet authenthiek te leven. Hoe je daarmee stopt, en hoe je authentieker gaat leven, dat is een proces dat voor iedereen persoonlijk anders is. Er is een overvloed aan tools, cursussen en healers om je heen om je erbij te helpen.

Ik zit nu middenin mijn opleiding, wat betekent dat ik mijn verantwoordelijkheid voor de wereld even daar neer kan leggen. Ik doe immers een opleiding, dus ik zit gebakken. Ik draag mijn steentje bij. En één van de dingen waarop ik dat nu concreet doe, is door alle zwaarte los te laten rondom het thema 'autonomie', en stapje voor stapje op eigen benen te gaan staan, zodat ik die verantwoordelijkheid straks licht als een veertje kan dragen. Als er al sprake is van het gevoel van verantwoordelijkheid. Ik heb zo'n vermoeden dat ik dit eerder zal ervaren als spelen, genieten, leven. Ik had voor 2017 de intentie gesteld om autonoom te zijn. Die is halverwege het jaar weer naar me teruggekomen. Laagje na laagje zink ik er dieper in en heel ik oude patronen. Niet alleen van mij, maar ook van mijn voorouders. Op DNA-niveau. Wat heel concreet betekent dat ik er tegenwoordig elke nacht uit moet om te plassen. Want je nieren zijn de plek waar je loslaat, en waar ook de energie van je voorouders is opgeslagen. In de Chinese Geneeskunde staat dat orgaan o.a. voor diepe emoties, familie en loslaten.

Ik breng het even heel fysiek in kaart omdat dit precies het niveau is waarop lichtwerkers hun lichtwerk kunnen doen: op aarde. En hoe dat er precies uitziet, verschilt van persoon tot persoon. De ene mens doet z'n werk door elke nacht met halfdichte ogen naar de wc-pot te strompelen, en daarna terug in bed de eerste bus te horen langskomen (zo fijn, dat gevoel dat je het langzaam licht ziet worden - ahem) de ander lijkt het wat productiever aan te pakken. Met de nadruk op 'lijkt'. Want eigenlijk maak ik nu een grapje.

Sommige mensen - zelfs één van mijn docenten - zeggen dat we geen levensdoel hebben hier op aarde. Dat we hier gewoon zijn om van moment tot moment voluit te leven en te genieten. Ik geloof persoonlijk dat we wel een levensdoel hebben, alleen dat dit niet iets is waar ons hoofd een hand in heeft. Dat zit in ons hart en de uitgestippelde weg in het leven die we volgen als we vanuit ons hart leven. Met andere woorden: dat levensdoel ontplooit zich vanzelf zodra je vanuit je hart gaat leven. Elke keer dat je denkt 'ja DIT is mijn betekenis, mijn purpose, mijn doel' hecht je je ergens aan, en daardoor kan de grond weer onder je voeten weggetrokken worden als blijkt dat je toch weer uitgenodigd wordt om een andere weg in te slaan. Je levensdoel heeft geen hechting nodig. Je levensdoel heeft geen planning nodig, geen organisatie, geen handelingen vanuit een zwaar gevoelde verantwoordelijkheid of levensangst of doodsangst of conditionering of verplichting. Je levensdoel heeft niets anders nodig dan dat je elk moment in je hart voelt wat je wilt doen. En soms is dat echt contraproductief - denkt je hoofd tenminste. Zoals rust nemen. Zoals aanrommelen en tijdenlang niets produceren, alleen maar door zware periodes heen gaan. Zoals ziek zijn. Zoals een zinloos bijbaantje om de huur te kunnen betalen. Zoals iets uitproberen en dan weer stoppen, en dan weer iets nieuws uitproberen en daar ook weer mee stoppen. Je doel niet bereiken. Dat lijkt allemaal contraproductief. Maar wie ben jij om te zeggen wat je hart al vanbinnen weet? En met 'jij' bedoel ik je ego, je hoofd, je denken, je niet-zelf.

Onder de oppervlakte is er zoveel meer gaande dan ons hoofd kan bedenken.

Een ruimteschip dat op een planeet moet landen, gaat niet rechtstreeks op de oppervlakte af, maar gaat eerst in orbit (draait om die planeet heen). En gaat dan in een hoek op de oppervlakte af. Zo lijkt het voor ons hoofd alsof we om ons doel heendraaien, maar ondertussen zijn we er allang naar op weg. Ja, ik heb een beetje veel science fiction-series gekeken, zodat ik nu in ruimteschepenmetaforen denk. The Expanse, om precies te zijn, fantastische serie, als je van dystopische series houdt die bijdragen aan je levensgeluk door de mensheid voor te spiegelen hoezeer ze de aarde verwoest hebben. ;)

Maar weet je wat? Een dierbare vriendin van mij zei laatst: de aarde heeft ook voor haar eigen lessen gekozen. Die heeft ervoor gekozen om óns te dragen. Om haar eigen lessen te leren en door dit proces te gaan. Wat weten wij met ons kleine insectenbreintje nou van haar plannen af? Waarom zouden wij die aarde gaan dragen? Zie je het al voor je, een minuscuul klein mensje met de aarde op z'n rug?

Maar er is wel een concreet antwoord op die vraag: waarom zouden we de aarde gaan dragen? We willen de aarde redden omdat we onze ouders willen redden. Een lichtwerker wil van nature graag de wereld veranderen, maar diens ouders kunnen hem leren en gidsen hoe dit fysiek het beste aangepakt kan worden. Dan leert ie om dit vanuit z'n hart op een lichte manier te manifesteren op aarde, kort gezegd. Als dit proces hier en daar niet helemaal vlekkeloos begeleid wordt, dan komt die hechting aan 'de wereld redden' vast te zitten. Niet dat die ouders ons nou zwaar getraumatiseerd hebben, maar puur wanneer we de boodschap internaliseren dat we verantwoordelijk zijn voor het geluk van onze ouders, wanneer die even niet hun eigen emoties of problemen kunnen dragen en die (onbedoeld) bij ons neerlegden. Als dat geen oplossing vindt, kunnen we als volwassenen nog steeds het idee hebben dat wij de wereld (een grotere manifestatie van onze ouders) moeten redden, want anders... wordt er niet voor ons gezorgd en gaan we dood. Want als kind is dat zo'n beetje de conclusie die je trekt. In je systeem zit die energie nog steeds ergens vast en daardoor kun je dus als volwassene niet echt verder stromen en loop je keer op keer tegen die schuldgevoelens aan. Ik generaliseer het proces nu natuurlijk, dus voel je vooral niet aangesproken (alsjeblieft, de uitweg voor je ego), maar dit geldt in ieder geval voor mij. Sorry hoor, ik zit weer een beetje te prikken. Ik kan het niet helpen! Het voelt gewoon zo goed...

Mijn terugkerende thema is niet begrepen zijn in mijn hooggevoeligheid, hoog bewustzijn of hoe je het ook wilt noemen. En daarom ben ik zo graag aan het prikken, of sarcastisch aan het zijn met mijn kennis. Eigenlijk wil ik gewoon zo graag begrepen worden, mezelf voluit zien resoneren in de wereld om me heen. En eigenlijk gebeurt dat allang, alleen mag ik dat leren te ontvangen.

Ik schrijf deze blog omdat ik binnenkort een evaluatiegesprek van mijn opleiding heb, en eigenlijk geen idee heb wat er allemaal precies is getransformeerd het afgelopen trimester. Dat schijnt iets goeds te zijn, omdat ik daarmee mijn controlerende denken losgelaten heb en me gewoon heb overgegeven aan het proces. Maar hoe leuk zou het zijn om met mijn egootje ook wat mee te krijgen, als getuige, van het wonderlijke proces dat mijn leven nu is? Ik heb het gevoel dat mijn blog met die zin eindigt, al weet ik eigenlijk niet wat voor punt ik nou gemaakt heb. Maar mijn hart zegt dat het oké is zo. Dus dat vertrouw ik dan maar. Schoorvoetend. En nu ga ik wachten tot het 11.11 uur is met de publicatie van mijn blog, om de indruk te wekken dat ik heel erg spiritueel afgelijnd ben. ;) Hm nee, toch niet, ik heb het gevoel het nu te moeten publiceren. Dat zegt mijn hart. Ben ik ook weer integer, pfieuw. Nummer 1107 is trouwens toch veel leuker.

zondag 1 oktober 2017

September

Ik wil met deze maandelijkse blogs het bewustzijn van mijn/ons maandritme vergroten, voor alle mensen die menstrueren - ik deel mijn maandelijkse reflectieblogs op in vier periodes, gelijk aan de seizoenen van mijn cyclus.

Bramencrumble

Waar augustus de maand van de bramencrumbles was (ik geloof dat ik er wel vijf heb gemaakt, elke keer zoeter en romiger en krokanter), was september de maand van de pompoenen. Die kwamen deze maanden overvloedig uit de tuin. Ik kreeg helemaal de herfstkriebels en genoot daarvan met volle teugen. Ik merkte dat ik het heel belangrijk vond om huiselijk te zijn en mijn hobby's uit te oefenen: bakken, lezen, Instagram, boswandelingen... Nadat augustus me tot op mijn grondvesten had doen schudden, was ik helemaal schoon qua energie, en had ik des te meer behoefte aan fijne dingen. Mijn focus ging voluit op positiviteit en dankbaarheid.

Het eerste pompoentje uit de tuin!

Week 1 & 2: herfst

Aan het begin van de week had ik mijn website online gezet. Ik had een moeizame periode achter de rug, en ik wist dat als ik die website NU niet online zou zetten, ik het tweede deel van mijn menstruatiecyclus in zou gaan met PMS. Dat treedt op als je niks te oogsten hebt uit de eerste twee weken van je cyclus, als je dingen hebt gedaan die niet waren afgestemd en je dus heel veel shit los te laten hebt zonder dat er iets overblijft: een festijn van depressie. Het werkte. De rest van de week plukte ik er de vruchten van. Ik flowde lekker door met acties en tekeningen en het delen van mijn passies. Ik moest letterlijk op mijn evenwicht letten: aan de buikgriep van eind augustus had ik een evenwichtsverstoring overgehouden (komt vaker voor met griep), waardoor ik steeds het gevoel had dat alles om me heen draaide. Dat zakte in de loop van de week gelukkig weer af, door genoeg rust te nemen. Daarnaast maakte ik veel wandelingen, shopte ik nieuwe kleren en mooie interieurdingetjes en kortom, genoot ik op volle kracht van het jaargetijde. Oogsten, oogsten en nog eens oogsten!

Ik had het gevoel dat ik mijn inspanningen met mijn energietekeningen een extra duwtje naar buiten moest geven, maar dat was niet het geval. Ik mocht juist genieten van de opdrachten en het rustiger vaarwater na de eerste opwinding van het manifesteren. 's Ochtends rustig tekenen, mijn tijd nemen, blij zijn met hoe het allemaal uitpakte en vertrouwen dat er meer van kwam. Overgave aan wat ik had gecreëerd. Op zich zijn de eerste twee weken van je cyclus het meest ideaal om nieuwe dingen te creëren, maar daarna kun je nog steeds bezig blijven, zolang je maar niet van jezelf verwacht dat je diezelfde expansie- en expressiekracht hebt. Ik ben in dit deel van mijn cyclus gevoeliger, en heb meer behoefte aan rust en oplaadmomentjes.

Menstruatievoer

Week 3: winter

In deze week gaat mijn energie helemaal niet meer naar buiten, en keer ik me naar binnen. Ik stop met creëren, blijf langer in bed liggen en neem mijn tijd om rustig op te starten met muziek, kaarsjes en een warm ontbijt. Al snel beginnen er diepe gedachten op te borrelen. Ik weet dat deze ideeën wel zullen blijven hangen als ze belangrijk zijn. Dit is de week waarin ik ongesteld word. Het liefste wil ik dan thuis blijven en niets anders om me heen hebben dan zachtheid, omdat ik dan zo open sta voor alles. Toch begon mijn opleiding weer en ik besloot te gaan. Dat sloeg de bodem onder me vandaan. Ik heb 2,5 maand vakantie gehad en stapje voor stapje mijn Energietekeningen opgebouwd. Ik was me begonnen te hechten aan een nieuwe versie van mezelf. Maar in mijn opleiding is het niet mogelijk om een masker op te houden, en dus werd ik kaalgestript tot de essentie en flink door elkaar geschud. Dat was even teveel: ik was totaal overprikkeld. Wat er gebeurde? Ik werd getriggerd in een stuk eenzaamheid, doorzag een patroon dat daaruit ontstond en besloot een andere keuze te maken en de verbinding aan te gaan met de mensen in mijn opleiding. Daarnaast werd mijn energie weer klaargestoomd voor een nieuw level van lichtwerk. De status quo doorbroken, mijn toolbox in het Readen (mijn comfortzone) even aan de kant gezet en mijn hechting losgetrokken. Ik kreeg zelfs het gevoel dat ik de komende maanden (tot februari/maart) nog op dit bankje aan de zijlijn van het leven moet zitten om mijn opleiding af te maken. Ik heb al zoveel vorige levens op een bankje aan de zijlijn gezeten dat dit bijna onverdraaglijk is - en toch is deze opleiding precies wat ik nodig heb om midden in het leven te gaan staan. Stomme paradox. (Dit schreef ik midden in de emotie). In plaats van het Readen als manier om om te gaan met mijn eigen energie door alles te begrijpen, was de opdracht om mijn energie in en uit te ademen via mijn hart en het begrip los te laten (Leaden/Lightwork). Ik had het gevoel dat ik daardoor niet meer wist waar ik naartoe ging, tot ik me weer overgaf aan het vertrouwen op mijn hart.

Eén van de ideeën die ik in de lenteweek kreeg: een tamme kastanjeparty.
Vond nog geen doorgang, maar die kastanjes liggen er nog wel even...

Week 3 & 4: Lente

De winter'week' blijft maar een paar dagen, niet een hele week. De derde en vierde dag van mijn ongesteldheid voelde ik alweer dingen in beweging komen, die tot expressie gebracht wilden worden. Mijn kruinchakra duwde allerlei informatie naar binnen, die ik channelde en verwerkte, door in mezelf dialogen te houden, meditaties te doen, te bloggen en te schrijven. Vanuit mijn menstruatie ontstond deze wijsheid, en die kon ik delen zodra mijn energie weer richting de 'lente' ging. Alle sluizen weer open, en ineens was ik weer productief, had ik zin om te wandelen, bracht ik van alles tot expressie, kreeg ik ideeën over dingen om te doen en plande ik afspraken in.

Week 4: Zomer

Eindelijk had ik deze maand bewust heel veel ingepland in de zomerweek. Ik heb voor mijn ovulatie veel energie en wil mensen zien, dingen doen, prikkels krijgen, feesten... etc ;) En dat was ook wat ik deed. Ik had een fijne herfstwandeling, twee feestjes en ik was veel onderweg. Daarnaast werkte ik hard aan mijn energietekeningen en schreef ik aan mijn verhaal. In de tweede les van mijn opleiding had ik de feedback gekregen dat ik wellicht in mijn comfortzone was teruggegaan met mijn energietekeningen/Readings, iets wat me uiteindelijk toch emotioneel bleek te raken. Ik was bezig om dit te onderzoeken en een bewuste intentie te stellen om het vierde jaar (het Leaden van energie met mijn hart) me weer eigen te maken en te hervatten. Dat hield in dat ik bewust heel veel controle losliet. Ik liet me overweldigen door alle afspraken en leuke dingen deze week, op een goede manier: ik liet mezelf kopje onder gaan. Ik hield mezelf tegen op de momenten dat ik een blog wilde schrijven en ademde in plaats daarvan het inzicht dat ik net door had gekregen in mijn hart in en uit. Dit was een interessante ervaring. Het inzicht gaf ik nu eerst aan mezélf in plaats van aan anderen, en daarna liet ik het los en bleek het ook niet nodig te zijn geweest om het te delen. Leuk bijeffect was dat ik de zelfliefde door me heen voelde stromen. Ik dacht: wat ben ik toch ook waardevol! Direct daarna kwam ik op het idee om allerlei leuke momenten van de afgelopen week, die ik nog niet helemaal had verwerkt, in en uit te ademen in mijn hart. Daardoor kon ik ineens de liefde van mensen om me heen diep ontvangen. Ook dat vergeet ik nog wel eens! Met andere woorden: het Leaden (energie in en uitademen met je hart) van mijn opleiding is zo gek nog niet. Nu weet ik weer waar ik het voor doe. Het was even weggezakt in al mijn opwinding over het Readen met mijn energietekeningen. En... (daar komt het en-bewustzijn weer) ook daarop heeft het een positief effect om zoveel op mijn hart te focussen! Ik kan mijn Reading-boodschappen door het Leaden meer loslaten, en gewoon vertrouwen dat het energiewerk z'n plekje vind zonder daarvoor een bevestiging te hoeven krijgen. Bovendien neemt de hoeveelheid synchroniciteiten in de tekeningen toe en, niet in de laatste plaats: geniet ik er gewoon meer van!

Brandnetelsoep: brandnetel helpt om
het bloed te zuiveren
en ondersteunt de nieren.

Laatste dagen van september (herfst)

In de laatste les van september, zo te voelen op de dag van ovulatie, liet ik een patroon vanuit mijn familie los. Dit had ik overgeërfd vanuit de vrouwenlijn en was gericht op het mezelf in mijn autonomie neerzetten. Direct diezelfde dag al merkte ik dat ik autonomer was in mijn relatie, dus ik ben benieuwd hoe dit verder gaat doorwerken! Ik voel in ieder geval dat ik stapje voor stapje bezig ben om nu écht een bedrijfje neer te zetten met Nabeelden, en dat alles mij hierbij ondersteunt. De dag erna was mijn nierenergie (gaat over familie & het verleden) op volle toeren bezig oude energie los te laten, omdat we in de les meteen de intentie stelden om álle familiekarma los te laten. 's Ochtends vroeg wakker, weinig energie, koude rillingen in mijn niermeridiaan, spierpijn in mijn benen, dorst, koude voeten etc. Ik heb allemaal dingen gedaan om mijn nieren te voeden en mijn energie te bewaren (warme sokken en dik vest aan, noten, kidneybonen en aromatische kruiden eten, Qi Gong, bouillon drinken om 5 uur, inkeer, thuisblijven ipv met de trein naar een feest etc...) en de volgende dag plukte ik brandnetels voor een bloedzuiverende soep. Toen (vandaag eigenlijk) ging het alweer een stuk beter. Wat kan energiewerk toch fysiek doorwerken. Vooral als je op DNA-niveau werkt!

September was dus een maand van positiviteit: genieten van de huiselijkheid van dit jaargetijde, een stapje terug doen met mijn hechting aan mijn energietekeningen, en met meer focus op mijn hart lekker doorflowen op een dieper niveau van energiewerk. Ik stuiter van enthousiasme en kan niet wachten wat oktober voor verrassingen in petto heeft!

Inspiratie
Iron Fist en The Defenders: Marvel series op Netflix over superhelden, waar ik me blijkbaar graag mee identificeer ;) Door Iron Fist kwam ik weer op het idee om 's ochtends Qi Gong te doen, wat me erg veel goed deed.

dinsdag 26 september 2017

New age = old age (in een nieuw jasje)

Heb je wel eens het gevoel gehad bij zo'n typische new age-uitspraak dat het bullshit is? Ging je intuïtie af als een zacht piepend alarm, voelde je dat er iets niet klopte? Dat komt omdat veel new age gewoon wordt gebruikt om oude paradigma's te verkopen, in een nieuw, spiritueel klinkend jasje. Ik ga een grote lijst aan voorbeelden geven, die nu in mijn realiteit voorkomen en die ik belangrijk vind. Maar eerst even een inleiding.

Inleiding  (haha, dit is mijn humor hoor)
Van jongs af aan hebben we de normen en waarden van onze omgeving overgenomen, ook als die in strijd waren met onze eigen waarheid. Alles waarmee je je eigen gevoel, grenzen of emoties ontkent, noem ik voor het gemak even de conditioneringen van de 'old age'. Dit zijn onderdrukkende normen en waarden. We hebben namelijk als mensheid eeuwenlang in een systeem geleefd waarin het recht van de sterkste gold. De sterkste Manifestor met zijn manifestorpropaganda, die aan de top van de piramide stond en de Generators als slaven gebruikte, en de Reflectors als inquisitie voor wie er in opstand kwam. Toen was die hiërarchie correct, omdat we zo in elkaar zaten als mensheid. Maar inmiddels is onze soort aan het evolueren, is er een nieuw soort leiderschap gekomen dat uitnodigend is in plaats van dwingend (Projectors), en gaan we naar een tijd waarin elk uniek individu centraal komt. We zitten in een tussenfase en gaan over naar leefvormen waarin we opereren vanuit kleine groepen, in eenheid. Dit heb ik allemaal uit het Human Design systeem, je kunt op de website van Jovian Archive video's hierover vinden, de precieze links kan ik nog wel geven als je geïnteresseerd bent. 

Laat ik van start gaan met de voorbeelden, dan wordt vanzelf wel duidelijk wat ik bedoel.

Dummyvoorbeeld
Old age: Wat er al eeuwenlang word geroepen, gedaan of gedacht om ervoor te zorgen dat het systeem in stand blijft.
Old age in een new age-jasje: Wat de new age zegt met spirituele kreten, die kunnen worden gebruikt als herformulering van precies diezelfde old age-propaganda.
Mijn waarheid: Mijn waarheid, die mij is ingegeven door mijn gevoel, intuïtie, hogere zelf, gidsen en ook door mijn aardse persoonlijkheid en de schaduwkanten van mijn ego (de dingen waar ik me nu niet van bewust ben en wat ik ontken). Hoe dan ook is dit mijn unieke perspectief, gevormd en geïnformeerd door alle ervaringen en intenties die mij hebben gemaakt tot wie ik ben.
Is dit ook jouw waarheid? Iedereen heeft een eigen uniek perspectief, dus vandaar steeds de uitnodiging om te voelen of dit ook jouw waarheid is.
Waarom ik dit vind: Meer tekst en uitleg bij mijn waarheid, indien nodig.

Voorbeeld 1
Old age: 'Je moet je aanpassen aan je omgeving, als een slaaf.'
Old age in new age-jasje: 'Je neemt jezelf mee waar je ook gaat, je kunt het geluk overal in jezelf vinden.'
Mijn waarheid: 'Een omgeving moet jou energetisch ondersteunen.'
Is dit ook jouw waarheid? 
Waarom ik dit vind: Waarom die zogenaamde 'new age'-opmerking zo verraderlijk is, is omdat het je veel te lang in situaties laat blijven die destructief zijn voor je mentale, emotionele en fysieke gezondheid. Je gaat interen op je uithoudingsvermogen en reserves. 'Endurism'. Dat is niet positief, in mijn optiek, als je zoveel kracht hebt dat je het heel lang kunt uithouden in een vijandige omgeving, en met kreten strooit als: 'het gaat erom met welke mindset ik naar mijn werk ga, ik moet gewoon positief denken'. Met andere woorden, 'het ligt aan mij'. Andere mensen kunnen tegen je zeggen: 'je moet het gewoon loslaten', of als ze je écht proberen te helpen: 'In welke trigger/plaatje/oude emotie/[insert spiritueel taalgebruik om aan te geven dat het allemaal jouw schuld is] word je geraakt? Je kunt immers alles in jezelf vinden en alles is een spiegel van jouw eigen innerlijk, dus als je hiervoor wegvlucht, vlucht je weg voor jezelf.'
Ja, dikke doei. Als je je grenzen stelt, en als een haas maakt dat je weggaat uit die vijandige omgeving, dan omarm je jezelf juist!
Herkenbaar? Voor mij wel. Ik was héél goed in het onderdrukken van mijn grenzen in vijandige omgevingen. Ik heb inmiddels geleerd dat ik in een omgeving moet zijn die mij energetisch ondersteunt. En als dit voor mij al geldt, met mijn sterk gedefinieerde G-centrum (in Human Design gaat dit op het hartchakra gebaseerde centrum over liefde, richting en de juiste omgeving), dan geldt het al helemáál als je dat centrum open hebt. Met andere woorden, dit geldt voor iedereen. Je moet in een omgeving zijn die jou liefheeft zoals je hogere zelf jou liefheeft, anders teer je weg als een plantje dat geen water krijgt. Dat is mijn waarheid, heel scherp gesteld, zonder enige nuance, want juist die 'ja maar' is precies wat alle ellende veroorzaakt. Ja maar, je moet je soms gewoon aanpassen toch; ja maar, je kunt niet alles hebben; ja maar, je moet nou eenmaal compromissen sluiten in deze wereld; ja maar, je moet toch je rekeningen betalen; ja maar, ja maar, ja maar...  NEE!

Voorbeeld 2
Old age: 'Je moet je emoties onderdrukken, anders ben je geen goede slaaf.'
Old age in new age-jasje: 'Je moet positief denken.'
Mijn waarheid: 'Positieve en negatieve gedachten zijn even belangrijke onderdelen van het menszijn, signalen die je aandacht richten op wat er speelt in je emoties.'
Is dit ook jouw waarheid? 
Waarom ik dit vind: Positief denken kan een manier zijn om je negatieve emoties te ontkennen en onderdrukken. Dat is ongezond. Negatieve emoties volledig doorvoelen is gezond. Dan komt er energie vrij waarmee je nieuwe positieve gedachten kunt gaan denken, maar dat gaat vanzelf zolang je niks onderdrukt in je emoties. Het heeft dus geen zin om geforceerd positieve gedachten te gaan denken, want die zijn een bijproduct van het leven als emotioneel gezond mens, net als negatieve gedachten.

Voorbeeld 3
Old age: 'Als iedereen zich met elkaar verbindt, komt er een opstand die de machthebbers van hun troon stoot, dus laten we van ieder mens een eiland maken door ervoor te zorgen dat ze zichzelf moeten redden en door schaarste en overlevingsdrang op niemand anders kunnen vertrouwen.'
Old age in een new age-jasje: 'Je moet alles uit jezelf halen, je kunt alles wat je nodig hebt in jezelf vinden, en je moet niet afhankelijk zijn van de goedkeuring van andere mensen.'
Mijn waarheid: 'We zijn als soort wederzijds afhankelijk, dat is gezond. We kunnen niet alles zelf. Andere mensen vullen aan wat er in jou ontbreekt. Zodra je een behoefte innerlijk erkent, zal het universum die vervullen, of dat nou door jouzelf gebeurt of door een ander.'
Is dit ook jouw waarheid?
Waarom ik dit vind: Ik heb ervaren dat ik niet alles uit mezelf kan halen. Ik heb ervaren dat zogenaamde 'zelfredzaamheid' en 'onafhankelijkheid' kluisters kunnen zijn die ons in eenzaamheid gevangen houden, waardoor we ons niet echt durven te verbinden met andere mensen. Je kunt veel zelf, maar je hoeft het niet alleen te doen. En sommige dingen kun je niet zelf. Het enige wat je hoeft te doen is je eigen behoeften innerlijk erkennen, en dan zal het vanzelf duidelijk worden hoe ze vervuld worden. Misschien kun ze zelf ineens zelf vervullen, misschien wil je ze uitspreken en iemand anders vragen of die ze wil vervullen, of misschien worden ze bij verrassing al vervuld door iemand anders. Zo verbinden we ons met elkaar en kunnen we een nieuwe maatschappij creëren die ieders behoeften en grenzen respecteert.

Voorbeeld 4
Old age: 'Om écht efficiënte slaven te produceren, moeten die uniform zijn en dus hun unieke gevoelens en behoeften onderdrukken en de signalen negeren die hen gezond houden. Het maakt niet uit of een slaaf gezond of ongezond is, zolang die maar maximaal presteert.'
Old age in een new age-jasje: 'Je moet uit je comfortzone gaan, en je angsten aangaan.'
Mijn waarheid: 'Een comfortzone wordt vaak verward met je eigen grenzen en integriteit. Een angst wordt vaak verward met een egomechanisme. Maar angst bij het uit je comfortzone gaan, is ook het overlevingssignaal dat ons gezond houdt en onze integriteit bewaart.'
Is dit ook jouw waarheid?
Waarom ik dit vind: Een comfortzone ontstaat niet voor niets. Blijkbaar had je behoefte aan comfort en troost. Wanneer hebben mensen daar behoefte aan? Als ze zijn gekwetst. Ze trekken zich terug als een dier in een hol om hun wonden te likken. Zou het uit je comfortzone gaan verdere kwetsing opleveren? Doe het dan maar beter niet, dat zou gewoon stupide zijn. Als je wordt uitgedaagd om uit je comfortzone te gaan, ga dan na over welke grens je daarvoor moet gaan. Is dit een grens waar je over wilt gaan?
Angsten zijn boodschappen van ons lichaam. Voel goed wanneer je gezondheid en integriteit worden bedreigd. Neem alle tijd om dit te voelen als dit je niet meteen lukt - niet elk mens werkt hetzelfde, wat die intuïtie betreft. Welke grens wil je oprekken? Als het goed is, nodigt het leven je hiervoor uit op een zachte manier, zonder je te pushen. Misschien dat je zelfs merkt dat je groeit zonder dat je daarvoor heel ver uit je comfortzone hoeft te gaan! Wat is wijsheid? Kleine stapjes die gezond aanvoelen zijn wijsheid, in mijn optiek.

Voorbeeld 5
Old age: 'Om de top te bereiken, moet je een Manifestor zijn.'
Old age in een new age-jasje: 'Je moet je gevoelens uitspreken, je moet je grenzen aangeven.'
Mijn waarheid: 'Introversie en extraversie zijn in waarde gelijk. Soms is het onnodig om een gevecht aan te gaan met woorden of je gevoelens uit te spreken. Spreken is zilver, zwijgen is goud.'
Is dit ook jouw waarheid? 
Waarom ik dit vind: Het is veel belangrijker om gevoelens te erkennen. Introverte mensen uiten van nature alleen iets wanneer ze diep voelen dat dit resoneert. Ik vind het belangrijk om in een conflictsituatie te voelen: wat is wijsheid? Niet direct te gaan voor de extraverte, assertieve, stoere façade waarmee ik weliswaar mijn grenzen aangeef en mijn emoties uitspreek, maar tegelijk ook mijn hart dichtdoe en er niet meer durf te zijn in mijn kwetsbaarheid en gevoeligheid. Mensen maken op momenten van trauma namelijk een protector-zelf en een gekwetst zelf, en dat protectorzelf zal met hand en tand verdedigen, zonder dat dit het gekwetste zelf helpt te helen. Soms is het belangrijker om in jezelf te keren om dat gekwetste deel te helen, en pas als dit is geheeld, kan je eventueel nog een grens of mening of feedback uitspreken naar iemand anders toe. Niet meer vanuit het vechtende protector-zelf, maar vanuit heelheid en innerlijke integriteit. Andere mensen, die extravert zijn, geven ook wel feedback, dus span jezelf niet onnodig in. Niet alles rust op jouw schouders. Je hoeft niet on top of it te zitten. Je kunt ook gewoon je eigen plek innemen, hoe bescheiden, stil of introvert die ook is. Dat is geen zwakte. Niet iedereen hoeft aan de top van de piramide te zitten en de baas te zijn in een situatie. Jij hoeft de situatie niet de baas te zijn. Je waarde is er al. Je mag er al zijn. Je neemt al je ruimte in. Of je nou introvert of extravert bent, iets uitspreekt of niet, vecht of niet, dichtklapt of niet, feedback geeft of niet. Trap er niet in: er is geen top! Er is alleen maar gelijkheid.

Voorbeeld 6
Old age: 'Laten we een set gedragregels creëren zodat alle slaven zich hetzelfde gedragen en efficiënter zullen produceren, zodat wij ons luxeleventje in stand kunnen houden.'
Old age in een new age-jasje: 'Alle georganiseerde religie heeft wel iets met elkaar gemeen, en dit wat ze gemeen hebben is de objectieve waarheid.'
Mijn waarheid: 'Alles is een kwestie van perspectief. Ieder mens, ding, element in deze wereld heeft een eigen, valide perspectief. Er is geen objectieve waarheid.'
Is dit ook jouw waarheid? (Even een mindfuck, deze...)
Waarom ik dit vind: Zodra je een objectieve waarheid benoemt, ontken je een subjectieve waarheid. Door de mens gezegde dingen zijn altijd subjectief. Zelfs als ze zijn gechanneld van God zelf, is het altijd gefilterd door het perspectief, de menselijke vorm, van één mens. En bovendien, God is ook maar één perspectief. Waarom denk je dat ie zoveel verschillende mensen heeft geschapen? Omdat ie verschillende perspectieven wil beleven! Duh.

Voorbeeld 7
Old age: 'Mensen moeten niet voor zichzelf gaan nadenken, want dan zullen ze zich realiseren dat het systeem dat ze geaccepteerd hebben er alleen maar op is gericht ons luxeleventje in stand te houden.'
Old age in een new age-jasje: 'Ga uit je hoofd en in je hart.'
Mijn waarheid: 'Nadenken is fantastisch, want daardoor blijf je kritisch en let je op je persoonlijke grenzen en integriteit.'
Is dit ook jouw waarheid? 
Waarom ik dit vind: Het denken en het voelen zijn gelijk in waarde.

Conclusie
Ik wil niet zeggen dat al die new age-kreten per definitie slecht zijn. Ik wil bewustzijn verspreiden over de eventuele achterliggende intenties waarmee ze gebruikt worden. De één bedoelt er iets heel anders mee dan de ander. En soms is het alleen maar een spiritueel klinkende herformulering van iets dat je je hele leven al heeft beperkt. Mainstreamspiritualiteit, het soort dat je in tijdschriften tegenkomt (ik noem geen namen ;) ), is voor mijn gevoel vaak zo. Daarom kan het ook zonder al teveel weerstand mainstream zijn...

Eigenlijk hebben al deze old-age-in-een-nieuw-jasje-kreten hetzelfde thema: het onderdrukken van het gevoel. En daarmee: het onderdrukken van jouw waarheid en integriteit als individu. Vandaar ook dat ik in deze blog steeds de uitnodiging geef om te onderzoeken wat jouw eigen waarheid is. Mijn waarheid is namelijk niet de jouwe. Dit betekent overigens niet dat ik jouw waarheid helemaal kan omarmen of erop reageer zonder enige emotionele gehechtheid. Ik zit immers niet in jouw perspectief. Waarschijnlijk zal ik het niet volledig met je eens zijn als je jouw mening geeft, en wellicht zal ik zelfs reageren met pijn, boosheid of verdriet. Ik ben namelijk een mens, en ik heb emoties. Soms zijn zijn mijn reacties triggers in oude emoties: overreacting, emoties die groter zijn dan de huidige situatie eigenlijk rechtvaardigt. De reden dat ik getriggerd word, is omdat ik die oude emoties niet volledig heb doorvoeld op het moment dat ze opkwamen. Dat komt omdat ik in een maatschappij leef die het gevoel onderdrukt. Dit komt omdat we eeuwenlang een wereld hebben gehad die mensen onderdrukte als slaven, om ervoor te zorgen dat de top werd voorzien van een luxeleven.

Aan jou om te voelen of je het hiermee eens bent. Ik heb in ieder geval heerlijk mijn hart opgehaald aan ál mijn stokpaardjes bij elkaar, dus ik voel me nu enorm bevredigd. Zowel mentaal als emotioneel als fysiek als op hartgebied als in m'n ego. Ik werd laatst namelijk enorm getriggerd en daardoor kon ik deze blog schrijven. Ik ben immers ook maar een mens en ik doe altijd dingen vanuit verschillende intenties en lagen, waarvan ik me waarschijnlijk een deel niet eens bewust ben. Ja, laat ik daar maar vanuit gaan...

zaterdag 23 september 2017

Wat ik vandaag heb gegeten

Een blog van eergisteren, want ik laat blogs graag een beetje rijpen voor ik ze publiceer, anders worden ze zo lang en heb ik niet genoeg tijd om ze in te korten. 

Ik start elke dag zonder enig idee wat ik ga doen. Ik laat mezelf wakker worden in wat voor gemoedstoestand ik ook heb en dan doe ik mijn ochtendritueel: water drinken en een (yoga-) ochtendgroet. Vanmorgen had ik behoefte aan wat meer fysiek energiewerk, dus besloot ik een geleide Qi Gong-sessie te doen. Ik voelde me daarna echt geweldig - energiek, ontgift, stromend, helder van geest - en nam me voor om dit vaker te doen. Daarna dronk ik een kop thee, at mijn havermout en ging aan het werk.

Havermout met amandelrijstmelk, appel, kaneel en gember,
met pittenmix en amandelen erop.

Aangezien ik pas bij mijn tweede maaltijd besloten heb om deze blogpost te schrijven, hier een foto van een andere havermoutmaaltijd. Hier had ik er appel door, maar vandaag alleen amandelen en een pittenmix, omdat ik wat minder suikers wil eten. Ik heb de amandelen in een spiraalvorm gelegd, want de spiraal is een beetje mijn ding op het moment.

Ik werkte aan mijn website - er staat nu iets over mij op een aparte pagina - deed promotie op Facebook voor mijn pagina en regelde allerlei sociale contacten en afspraken. Aangezien ik net ongesteld ben geweest, bruis ik van de energie, heb ik zin om veel te ondernemen en ben ik naar buiten toe gericht. Ik stofzuigde het huis, wat al lang achterstallig was. Ik deed een was. Daarna had ik behoefte aan een snack, dus maakte ik een groentedip.

Guacamole met paprika en komkommer.

Ik zit in een intens proces met mijn vriend waarin we onze gezamenlijke basis transformeren (54-32, mijn favoriete vriendschapskanaal, dat ik nu overal in mijn leven tegenkom, bij een Reading, bij een pasgeboren baby... en hoe dan ook zul je 'm voelen door de transits). Gisteren deed ik een meditatie op mijn auralagen. Ik stuitte op de reden van de grootte van mijn 7e chakra: mijn 1e auralaag (gerelateerd aan het stuitchakra) was zichzelf aan het schoonmaken. En alle andere chakra's kieperden er voor het gemak ook even wat energie uit. Oude patronen over mijn basis - angsten en overlevingsmechanismen en overtuigingen van gebrek - kwamen bovendrijven. Mijn lichaam vertelde me dat dit de reden was dat ik last had gekregen van mijn bloedsuikerspiegel, net als mijn vriend. Lekker synchroon chagrijnig zijn, heel fijn... Mijn milt vertelde me: bloedsuikerspiegelproblemen zijn de minst permanente manier van je lichaam om energetische disbalans uit te werken op 1e chakraniveau. Het dwingt je om continu een vinger aan de pols te houden en in contact te staan met je lichaam. Steeds een rustpauze nemen, steeds even wat eten, steeds weer in je lichaam komen. Ik rondde mijn meditatie af en besloot gisteravond nog wat kracht bij dit proces te zetten door de suikers even te laten staan. Vandaar mijn gezonde snack vandaag. Zo maakte ik mijn hoofd helder en kon ik de natuurlijke balans van mijn lichaam volgen. De Qi Gong ondersteunde dit eveneens.

Ik besloot te gaan schrijven. Ik had al drie weken mijn verhaal even laten staan, en kwam gisteren midden in een emotionele scene terecht (trefwoord: spiraal), alsof ik een film weer van de pauzeknop haalde. Logisch dat ik was gestopt: mijn onderbewuste moest alle consequenties hiervan realiseren, oplossingen uitdenken en de emotionele staat bereiken die nodig was om verder te schrijven. Check: geschreven, kon ik me vandaag lekker goed voelen over mezelf.

Een bergje kattenkots - pardon, boekweitpasta - met tomaten,
spinazie, pesto, hennep-eiwitpoeder, cashewnoten en wat verse kruiden.

Na mijn lunch nam ik mijn B12. Ik neem die van vitamineb12nu.nl, een hoge dosis van beide vormen B12 die makkelijk opgenomen worden (onder de tong) en uitermate geschikt zijn voor hooggevoelige veganisten. Vitamine B12 is grondend en brengt balans in je lichaam doordat het aan de basis ligt van zoveel fysieke processen.

Aangezien de boekweitpasta niet meer helemaal goed was - het was een restje van een paar dagen oud - had ik daarna even een inkakmoment. Ik dacht eerst dat dit gewoon mijn bloedsuikerspiegelprobleempje was in combinatie met het natuurlijke rustmoment volgens de orgaanklok midden op de dag, maar toen ik daarna naar het zonnige buiten afdroop om te peilen of ik zin had in een wandeling, zag ik een enorme uitspatting aan chemtrails in de lucht en werd ik al helemaal ontmoedigd. De rest van de dag was ik aan het rusten, bingete ik op Youtube, bracht ik tijd door met mijn vriend en deed ik niet zoveel vermeldenswaardigs meer. Mijn energie was op, omdat ik zo enthousiast had gestart met 'ja' zeggen tegen alles!

Zelfgemaakte boekweit-appelmuffin met gekarameliseerde
walnoten, belegd met pindakaas. Kopje thee erbij.

Mijn eerste snack van de middag was ook niet meer helemaal goed, een boekweitmuffin van een paar dagen oud. Welkom in het leven van een 3/5, waarin onvermijdelijk fouten worden gemaakt! Haha, ik twijfelde echt of ik deze blog nog wel moest publiceren. Ik kijk de British Bake Off, en daarin is perfectie absolute noodzaak. Geen ruimte voor fouten of persoonlijke creatieve expressie die er onvoorwaardelijk en zonder oordeel mag zijn. Nee, een teacake is een teacake. Die moet precies voldoen aan de voorwaarden. Tja. Laat ik daar dan maar weer lekker tegenin gaan, want dat is mijn Mercurius.

Kastanjecrackers met hummus, wat overgebleven cashews en olijven.
Een kopje bouillon van Rineke nogwat erbij.

Dit was dan weer wel geslaagd. Bijna alles wat ik eet is van hoogwaardige kwaliteit, grotendeels biologisch, volledig plantaardig (tenzij ik ziek ben, dan eet ik wat honing) en glutenvrij. We doen het grootste deel van onze boodschappen in de natuurwinkel. Dat kan prima, zelfs als je weinig te besteden hebt. Het is een kwestie van prioriteiten, geen dure potjes en mixen kopen maar zelf maken, op de aanbiedingen letten en mindful met je eten omgaan. Niet teveel kopen, niet teveel eten. Je eten behandelen met respect en niet de helft weggooien.

Dat gezegd hebbende, deze dag at ik echt in tune met mijn lichaam. Dat kwam door de signalen van mijn lichaam dat ik daar wat meer aandacht aan moest besteden, maar ook door de transit (zon kwam in poort 46: liefde voor het lichaam, aansluitend op mijn 29 waardoor ik hier volmondig 'ja' tegen kon zeggen). Ik besteed niet elke dag zoveel zorg of tijd aan mijn eten en vaak snack ik met zoetere dingen zoals makkelijke reepjes, fruit, crackers met zoet beleg... Niet per se ongezond, en belangrijk voor mijn mentale gezondheid - zodra ik te strikt word, geef ik mijn lichaam namelijk niet meer wat het nodig heeft, dan eet ik te weinig. Die fijne balans tussen mezelf teveel controleren en mijn suikerverslaving helemaal de vrije teugel geven, die kan ontstaan bij disbalans in mijn lichaam, voedingspatroon of in dit geval, mijn chakra's. Ik kan mijn kennis over voeding niet generaliseren of geschikt maken voor andere mensen of een groot publiek. Dat is niet mijn weg. Alles wat ik heb geleerd is puur voor mijn eigen gezondheid, toegespitst op mijn intuïtie. Ik ben niet ontworpen voor logische uiteenzettingen, ik ben geschikter voor het delen van unieke persoonlijke ervaringen. Dit is bedoeld als inspiratie, niet om je te vertellen hoe je zou moeten eten. (Afgezien dan van mijn tip dat shoppen in natuurwinkels voor een gemiddeld of klein budget prima te doen is.) Ik heb vandaag niet perfect gegeten. Ik had meer eiwitten kunnen nemen, maar ik had gisteravond al een grote hoeveelheid bonen. Ik heb er verder veel aandacht aan besteed en voel me tevreden. Ik eet waarschijnlijk vergeleken met de gemiddelde mens supergezond. Ik vind het dan ook fijn om over mijn eten na te denken en er bewust mee om te gaan. Omdat ik fysiek hooggevoelig ben en volgens HD mijn determination-kleur in het onderste trigram heb, heb ik dit nodig. Vandaag nog een beetje meer - zoveel, dat ik besloot het te delen.

Glutenvrije pizza met pitjes, edelgist, courgette, ui, paprika,
olijven, vegan 'geitenkaas' en verse kruiden.

Meestal eet ik pizza's zonder kaasvervangers, maar deze versie van VegiDeli (ofzoiets) vond ik best lekker. Alleen gaf mijn lichaam toch weer aan dat het in feite oververwerkte troep is zonder voedingswaarde, en doe ik de volgende pizza waarschijnlijk weer puur natuur.

Ik hoop dat je geïnspireerd bent door deze blog, ik heb in ieder geval weer zin gekregen om vaker zulke blogs te maken, maar misschien komt dat door de transit - we zullen zien. 

maandag 18 september 2017

Waarom affirmaties niet werken

Eigenlijk had de titel moeten zijn ‘waarom affirmaties (vaak) niet werken’. Maar dat is te genuanceerd. Dan trekt het de aandacht niet. Mensen denken namelijk graag in zwart-wit. Vooral op dat vluchtige internet. Met weinig aandacht is er veel contrast nodig om iets te zien. Als ik zeg dat iets niet werkt, wordt de nieuwsgierigheid opgewekt: waarom dan niet? Als iets (vaak) niet werkt, wordt het al een stuk minder interessant, want dan kun je het niet direct indelen, dan is er niet genoeg contrast om het te zien. 

En ik wil juist die lezer aantrekken die gelokt wordt door deze robuuste titel. Precies dit zwart-wit-denken is namelijk de reden dat affirmaties vaak niet werken. Als je wit denkt (de positieve affirmatie) en je ontkent daarbij het zwart, dan zal je niet het witte aantrekken, maar ook het zwarte. Alles wat je ontkent, wordt namelijk alleen maar sterker. Dat gaat zich onbewust uitleven in je gedrag en je realiteit. Hoe meer je iets weerstaat, hoe sterker het wordt. Dat komt doordat we leven in een universum dat gebaseerd is op de Wet van Aantrekking: alles waar je op focust, vermeerdert zich. Of je je er nou onbewust of bewust op focust. 

Precies die Wet is de reden dat je met affirmaties wilt werken, natuurlijk. Affirmaties zijn steeds herhaalde positieve zinnetjes, geformuleerd in de tegenwoordige tijd, die als toverspreuken zullen aantrekken wat ze benoemen. Zoals: ‘ik ben gelukkig en mijn zelfliefde maakt mij vitaal’. Door de Wet van Aantrekking zul je dit dan ook daadwerkelijk belichamen en vermeerderen. Wat is dan precies het probleem?

Ik ga in deze blog uitleggen wat de valkuil is van affirmatie. 


Eigenlijk zijn affirmaties niet per se nodig. Het kan een handige tool zijn, een extraatje, om je te helpen focussen op datgene dat je wilt. Maar je wilt het tóch al in je hart, dus je bent er tóch al op weg naartoe. Dat doet de Wet van Aantrekking voor je. Heerlijk, toch, om je daar gewoon aan over te geven en het door het universum te laten regelen? (Nee-wat-help?! - denkt het ego nu.) 

Bovendien hebben we periodes in ons leven die nou eenmaal zwart zijn. Er kan niet alleen maar wit bestaan. (Als 'zwart' een te sterke lading heeft, kun je ook andere kleuren gebruiken zoals koel versus warm - maar ik wou even voortborduren op het zwart-wit-denken omdat het relevant was.) Voor expansie moet er eerst contractie zijn. We leven namelijk ook in een universum dat gebaseerd is op dualiteit. Op het moment dat je je gaat verzetten tegen de zwarte periodes met positieve affirmaties, stuit je op een muur. Dit heet ‘spiritual bypassing’. Dan werken affirmaties dus niet. Punt. Het enige wat je dan kan doen, is recht de duisternis in gaan, en jezelf toestaan om negatieve emoties en gedachten te hebben. Juist datgene wat je dan niet mag doen, denken of voelen van jezelf, dat is waar je heen moet. Dit is het moment dat je kan zeggen ‘fuck de wet van aantrekking’. Lekker even loslaten. Aangezien er in onze wereld een grote weerstand bestaat tegen negatieve emoties, is het namelijk al moeilijk genoeg om gezond om te gaan met deze zwarte periodes. Doe het jezelf alsjeblieft niet aan dat je dan ook nog eens je gedachten een positieve draai moet geven om spiritueel te zijn. 

Een valkuil in je spirituele weg kan zijn dat je affirmaties gaat gebruiken om je aan je negatieve gedachten te onttrekken. Je ego probeert de controle te grijpen en de realiteit te dirigeren volgens wat ie dénkt dat er moet gebeuren. Maar omdat je ego gebaseerd is op angst, zit er altijd een ander punt van aantrekking onder: datgene waar je juist bang voor bent dat het gebeurt, dat je probeert te bedekken met een positief laagje. Dat ga je dan aantrekken. Of eigenlijk ga je dan gebeurtenissen aantrekken die die angst versterken, niet per se de ramp zelf. Als je bijvoorbeeld bang bent dat er iemand dood gaat, trek je niet direct aan dat die persoon dood gaat, maar juist dingen als telefoontjes die niet worden beantwoord, het nieuws dat die persoon een griepje heeft, andere mensen die misverstanden over die persoon verspreiden, etcetera. Zorgen trekken meer dingen aan om je zorgen over te maken. Gelukkig trekken we alleen de grootste rampen aan vanuit vibraties van diepe machteloosheid, en daarvoor moet je flink getraumatiseerd zijn, dat gaat niet zomaar. Vanuit neutraliteit een ramp aantrekken vraagt héél veel negatieve gedachten over een grote tijdsperiode. Daar ben je wel even mee bezig. Het ego, dat het enige deel van ons is dat dit zou kunnen willen vanuit een verwrongen patroon, is maar klein en heeft niet veel creatiekracht. Heel weinig, vergeleken met ons hart. Over het algemeen trekt een negatieve gedachte gewoon nog een negatieve gedachte aan, en dat stapelt zich steeds verder op, maar je zult niet direct een tsunami ontketenen die alles wat je liefhebt verzwelgt. 

Het enige wat je hoeft te doen is te onderkennen waar je bang voor bent. Dan verliest het zijn macht over je. 

We hebben in deze realiteit een vertraging tussen intentie en manifestatie. Dat is heel fijn, want daardoor ontstaan die tsunami’s niet zomaar. Je krijgt eerst gewoon wat waarschuwingssignalen, emotiegolven, pech, lichamelijke klachten, en die worden steeds sterker, tot je je onderliggende angst durft aan te kijken. Zodra je die angst hebt geïntegreerd (die angst hoeft nergens heen, je hoeft er niet vanaf, je hoeft het niet los te laten of op te lossen of te laten verdwijnen) verdwijnt het punt van aantrekking. Dat komt omdat de weerstand dan weg is. Daardoor loopt de energie in dat punt van aantrekking leeg, en die komt vrij voor nieuwe, bewuste creatie. Je angst is geïntegreerd met de rest van wie je bent en dus kan je vanuit je heelheid gaan creëren. Dat is puur een kwestie van focus: op welk deel van jezelf (en als verlengstuk van jezelf: je leven) wil je je richten, waar wil je meer van? 

Zie de vrijgekomen energie als een extraatje in zakgeld: hier mag je iets leuks mee doen! 


Dat is het moment dat je met affirmaties kunt gaan werken. Voor mij voelen affirmaties als doodsaai huiswerk, strafregels schrijven, maar gelukkig kan het ook op een andere manier. Je kunt je gewoon richten op het gevoel dat je meer wilt voelen. Daarvoor hoef je niet eens iets heel ingewikkelds of vergezochts te bedenken dat je nog nooit gevoeld hebt, je kunt gewoon putten uit wat je al hebt. Bijvoorbeeld één leuke vriendschap: daar wil ik meer van. Die vriendschap en het gevoel dat het je geeft steeds even in gedachten laten komen is genoeg om meer vriendschappen aan te trekken. Gaat het je duizelen van alle dingen die je dan in je focus moet gaan managen? 

Een goede gewoonte om hier meer thuis in te worden, is een dankbaarheidsdagboekje. Er gaan wel eens challenges rond op internet om elke dag drie dingen op te schrijven om dankbaar voor te zijn, vijf dagen lang of zo. Ik deed daar eens aan mee. Ik heb gemerkt dat als ik dit elke dag doe, het een blijvend effect heeft. Dus ik heb er een gewoonte van gemaakt. Ik hoef niet gaan zitten veinzen dat ik toch zo geboft heb met mijn leven terwijl de kindjes in Afrika verhongeren, terwijl ik eigenlijk flink baal van iets. Ik hoef alleen maar weer even stil te staan bij dat deel van mijn leven (mezelf) dat me blij maakt, zonder het negatieve te ontkennen. Daar kunnen hele lijstjes uit ontstaan. Je kunt hele leuke gevoelens en situaties in jezelf ontdekken waar je gelukkig van wordt. 

Mijn favoriet op dit moment: het gevoel dat ik krijg als twee mensen waar ik van hou elkaar voor het eerst ontmoeten en het heel goed met elkaar blijken te kunnen vinden en dat ik daar dan toeschouwer van ben. Dat is echt zo’n leuk gevoel. Alsof twee delen in jezelf ineens een huwelijk met elkaar sluiten. 

Net als een dankbaarheidsdagboekje kun je een creatiedagboekje gaan bijhouden. Dat is eigenlijk wel een goed idee voor mezelf, had ik nog niet aan gedacht. 

De kunst is te herkennen wanneer je in een periode van contractie bent (zwart) en wanneer in expansie (wit). Wanneer moet je je op je negatieve gedachten richten en wanneer op je positieve gedachten? Dit vraagt de capaciteit dat je in jezelf kunt voelen. Heel concreet: in je lichaam. Wat daarin aanwezig is, is je clue. Is het (je lichaam) positief, in balans, enthousiast, verveeld, wachtend? Dan kun je aan de slag met je nieuwe creatie. (Verveling is het teken dat je hogere zelf iets wil creëren waar je je op mag aflijnen.) Is het (je lichaam) moe, onrustig, verdrietig, boos, angstig, vol weerstand, gespannen, pijnlijk, niet voelbaar? Dan kun je aan de slag met je heling. Let wel: heling betekent dat je deze gevoelens verenigt met jezelf. Er hoeft niets weg. Je maakt jezelf juist ‘heel’, je ‘heelt’ jezelf, door het weer bewust in je op te nemen en dan kun je kiezen waar je je op focust. 

Dit is niet zo abstract. Wat er aanwezig is in het nu is je clue voor wat je het beste kunt doen. En daarvoor hebben we een lichaam: daarin is dat allemaal te voelen. 

Om spiritueel te zijn, kun je dus je lichaam gaan voelen. Voelt het oké? Ligt de weg open naar expansie? Dan kun je je focussen op dat waar je meer van wilt. Voelt het niet oké, is er weerstand en stilstand? Dan kun je je focussen op het gevoel in je lichaam dat aandacht vraagt. En wees gerust, dat zul je heus wel voelen. Daar hebben we een zenuwstelsel voor, immers. 

Op de momenten echter dat ik niet goed in mijn lichaam kan voelen, dat ik geen contact kan maken met mijn emoties, focus ik me op het enige waar ik wel contact mee heb: mijn gedachten. Een praktische tip in dit geval: schrijf je gedachten op. Zo kun je zien wat je nou eigenlijk denkt. Een boze gedachte (die en die persoon verwacht dat ik over mijn grenzen ga, ja hallo) leidt je naar een boos gevoel, en je kunt je daarbij afvragen, hoe voel ik me hierbij? Waar voel ik dat? En hoe voelt het precies aan? Je lichaam komt daarbij toch tot stilstand. Er is contractie, een pauze. Alle ruimte om je op je gevoelens en emoties te focussen, naar binnen te gaan, samen te trekken tot in je kern. Zo kun je stapje voor stapje door de emotie bewegen, tot je de energie erin voelt vrijkomen. Je kunt het bijvoorbeeld ineens warm krijgen, je energie gaat stromen, je handen en voeten gaan tintelen, je krijgt misschien kippenvel, je voelt een lichtheid en opluchting in je lichaam. Dat zijn allemaal fysieke tekenen van expansie. 

Contractie voelt als stilstand, rust, afwezigheid van iets, onbestemdheid, vastzitten, naar binnen keren, je ogen willen sluiten, je lichaam zwaar voelen worden en in je gronding/bed/stoel zinken. 


Elke gedachte is als het topje van een ijsberg van onderliggende emoties. Emoties die nog geheeld moeten worden, die vastzitten in je systeem omdat je er op het moment zelf niet volledig doorheen kon gaan (een trauma) vragen om aandacht met die gedachten. Je emotionele lichaam zendt signalen door je chakra’s, die signalen naar je DNA en hormoonstelsel zenden, die hormonen en chemische verbindingen produceren die in je lichaam vrijkomen, en je zenuwstelsel merkt dat op en zendt signalen vanuit die knoop in je maag, die spanning in je benen, naar je hersenen. Als je dat niet bewust opmerkt, vertalen die signalen zich in gespannen gedachten, angstige gedachten die maar blijven malen, hoe je ze ook probeert om te zetten in iets positiefs. Normaal scheppen je gedachten je werkelijkheid via je emotionele systeem als tool (je focussen op een gewenst gevoel waar je meer van wilt, wellicht door middel van een affirmatie), maar nu niet. Nu scheppen je emoties je gedachten. En dat is omdat er een contractieperiode is waarin er iets geheeld mag worden. Om wat voor reden dan ook (trigger) is er een emotie vrijgekomen in je lichaam. Je gedachten zullen net zo lang de kleur  van die emoties aannemen tot je de onderliggende emotie helemaal hebt doorvoeld. Dan komt er energie vrij, die je als extra zakgeld kunt besteden om jezelf te verwennen met iets wat je echt wilt. Mocht je dat nog niet weten, dan is het inademen en uitademen van deze energie in je hart een goede besteding. Vertrouw maar op je hart, dat weet wel wat het met die energie moet doen. 

Mochten affirmaties voor jou wel werken, dan is dat natuurlijk prima. Ik wilde gewoon met deze blog die ene persoon ontlasten die tegen haar eigen negatieve gedachten in aan het ploeteren is met affirmaties of de innerlijke druk van ‘ik zou eigenlijk positief moeten denken’. Dat is namelijk een onprettige toestand, die ik zelf goed ken. Ik vertel niets nieuws onder de zon, maar dit kwam mijn kruin in en maakte heel veel misbaar, dus ik moest het uiten. Waarschijnlijk raakt het net diegene die het moet raken. Let wel, dit is allemaal gewoon mijn mening, en ik heb de gewoonte aangenomen om dingen gewoon te zeggen zoals ze zijn, zoals ik ze zie. Ik weet uit ervaring dat dit het effect kan hebben dat mijn woorden als waarheid worden aangenomen, maar je eigen autoriteit is natuurlijk leidend hierin. Wat denk jij van affirmaties? Gebruik je ze, en herken je de valkuilen die ik beschrijf? Hoe staat het met jouw eigen intenties en helingsproces? Is het een ongeordend rommeltje van bewust gestelde maar inmiddels weer vergeten intenties en wensen, zoals bij mij? Heb je zoiets van ‘het komt allemaal wel goed, zolang ik me gelukkig voel’. Of heb je tools zoals creatiedagboekjes die je helpen om je leven te organiseren? Hoe wil je dit vormgeven? Bewust, on top of it? Af en toe een beetje? Of lijkt dit allemaal te ingewikkeld? Stuit je hierin op het grote probleem dat je gewoon niet goed contact kan maken met je lichaam, je gevoel? Je bent niet de enige. Collectief wordt ons dit niet aangeleerd, we leren om in ons hoofd te zitten, dus je bent geen sukkel als je dit niet kan. Tot je 8e levensjaar leef je vanuit je gevoel, je emoties, en als dit niet goed wordt geïntegreerd, is het makkelijk om in de overgang naar het cognitieve (vanaf je 8e levensjaar) het contact met je gevoel te verliezen.

De grote conclusie van dit verhaal: eigenlijk is het allerbelangrijkste als je met affirmaties wilt werken, dat je in contact staat met je gevoel. Als je met de Wet van Aantrekking wilt werken, is het belangrijkste ook het gevoel. En dat gevoel, dat liegt niet. Ons lichaam, waarmee we voelen, liegt niet. Zo kunnen we steeds weer uitkomen bij onze innerlijke waarheid. 

Misschien ben je in een periode van heling, en mag je juist alles toelaten waar je minder van wilt. Het wegtoveren van weerstand tegen wat je niet wilt is de sleutel. Daar krijg je behoorlijk veel energie van, zodat je lichaam, geest en ziel zich weer kunnen opladen voor nieuwe stappen. Ga maar lekker schreeuwen, vervloek maar alles wat niet werkt hoe hard je het ook probeert, laat maar al je ambities en wensen los uit pure doodsangst, geef maar toe dat je het eigenlijk niet aankunt, geef maar toe dat je (iets) hebt verloren en dat je dat eigenlijk heel erg vindt. Etcetera. Het lijkt contraproductief, maar het is het beste wat je kunt doen. Je voelt het namelijk toch al, en pas als je dat er volledig laat zijn, verdwijnt de weerstand, kan de emotionele golf uitrollen en komt er energie vrij voor iets nieuws. 

Om nog even de paradox in deze blog scherp neer te zetten: mijn belangrijkste advies in het werken met affirmaties is dus om keihard negatieve gedachten te gaan hebben. Quod erat demonstrandum. Watte? - "Zoals zojuist aangetoond."   

woensdag 6 september 2017

Innerlijke leiding via vloeken en scheldwoorden; een semi-wetenschappelijke blog

Oké, stel dat jouw ware zelf heel anders is dan dat je het voorstelt. Stel dat je ware zelf graag vloekt, boos wordt, onverschillig is voor dingen waar het niets mee te maken heeft, resoluut de banden met mensen verbreekt die niet interessant meer zijn, graag dagenlang lui op de bank hangt, toezeggingen afzegt zonder enig verantwoordelijkheidsgevoel, zich alleen focust op de leukste mensen op een feest en de rest negeert, vrijelijk nadenkt over vreemdgaan, de meest rare fantasieën heeft over dingen die je eigenlijk niet wilt, enorm lange tenen heeft en gevoelig is voor alles wat los en vast zit... Stel dat je ware zelf precies het tegenovergestelde is van wat je denkt dat het is. Niet een baken van licht en liefde. Nee, juist die persoon waar je een beetje bang voor bent, maar die je stiekem ook bewondert.

Als je een beetje zicht hebt op je schaduwkanten, op je zwakke punten en de dingen die je in jezelf veroordeelt en ontkent, kun je je ware zelf eigenlijk al vrij goed samenstellen. Heb je moeite met boos worden? Oké, dan is je ware zelf schokkend in haar vermogen om zich direct af te reageren, zonder compromis. Heb je altijd geleerd dat je overal de verantwoordelijkheid voor moet nemen? Dan gaat dat ware zelf wel heel losjes om met verplichtingen, wat eigenlijk zwaar strafbaar zou moeten zijn in de grotemensenwereld. Heb je altijd geleerd dat vloeken niet mag? Dan drukt je ware zelf zich graag uit met kleurrijke scheldwoorden. Maar er is nog een andere reden waarom vloeken interessant is.

Wist je dat onze intuïtie wordt geassocieerd met onze rechterhersenhelft, en dat daar ook kleinere taalcentra zitten?* In onze logische, rationele linkerhersenhelft (die in onze maatschappij domineert) zit in principe de taalverwerking. Dat regelt alle ingewikkelde formuleringen, zoals het schrijven van deze blog (gebied van Broca), maakt grammaticale constructies en zinsverbanden die enige inspanning vergen om te begrijpen, en zorgt ervoor dat je het ook daadwerkelijk begrijpt. Dat laatste zit in het gebied van Wernicke. Daarmee luister je, kort gezegd. Bij mensen die 'stemmen horen', is niet alleen het gebied van Wernicke actief, maar ook de taalcentra in de rechterhersenhelft. Dat is de hersenhelft die het grotere geheel kan zien en receptief is voor onze intuïtie. Dat deze taalcentra actief zijn, betekent dat die rechterhersenhelft taal aan het produceren is. Voor wetenschappers is dit natuurlijk een teken dat die stemmen helemaal niet echt zijn, en dat je maar wat aan het verzinnen bent. Oei, hoor de pijn in die zin... Jarenlange onderdrukking van mijn gevoeligheid aan het woord! Ik hoor namelijk ook stemmen - alleen zijn die niet negatief. Het zijn de stemmen van mijn gidsen, mijn hogere zelf en andere begeleiders. Mijn rechterhersenhelft is daarbij actief woorden en zinnetjes aan het produceren om hun boodschappen te vertalen naar begrip. Ik luister, en tegelijk vertaal ik wat ze zeggen in simpele bewoordingen. Waarom simpel? Omdat dit met de taalcentra in mijn rechterhersenhelft gebeurt. Die zijn niet in staat tot ingewikkelde formuleringen. Wél kunnen ze vloeken, en goed ook. Kernachtig, kort en bondig. Als ik een boodschap van mijn gidsen krijg, is het vaak zoiets als 'vertrouw op je hart' of 'laat het los'. Dat zijn niet gewoon maar woorden. Er zit een diep, gevoelsmatig begrip achter.

Mijn hogere zelf zegt wel eens 'fuck die shit' - juist door die vloek wordt mijn aandacht getrokken, ontspant iets in mij en kan ik het daadwerkelijk loslaten. Dat komt omdat ik dan het 'boze' gedeelte in mezelf niet meer onderdruk, maar toelaat. Daardoor kom ik weer in mijn kracht en heb ik het niet meer nodig om vast te houden aan dingen die mijn kracht onttrekken.

Eigenlijk is 'fuck die shit' dus een andere manier om 'laat het los' te zeggen. Dat komt omdat mijn rechterhersenhelft de gevoelsmatige, energetische boodschap omzet in taal. Vervolgens kan mijn linkerhersenhelft daar een ellenlange blog over schrijven.

Ik vertel dit om je vertrouwen te geven in de vaak simpele gedachten die in je opkomen als je even receptief bent. Hecht waarde aan vloeken, aan korte maar krachtige bewoordingen die veel emotionele lading dragen. Het kunnen boodschappen zijn van je gidsen of van je hogere zelf. Ze hebben veel waarde, omdat ze een abstract maar diep begrip in zich dragen. Wat je ook kunt doen, is automatisch schrijven met je andere hand. Voor de meeste mensen is dit hun linkerhand, die verbonden is met de rechterhersenhelft. Die geeft rechtstreeks boodschappen door vanuit je receptieve intuïtie, en waar die ook maar op afgestemd is.

Als ik ben afgestemd op iemand in een Reading, wordt de energie achter zulke simpele boodschappen direct doorgegeven. Deze boodschappen worden door de ander niet gehoord als 'alleen maar woorden', maar raken direct. Als ik zeg 'zorg voor jezelf' en ik ben op je afgestemd, snapt je direct wat ik ermee bedoel en hoe het raakt aan diepe thema's in je leven. In tegenstelling tot wanneer je op internet vluchtig een artikelkop zou lezen. Als je op Facebook voorbij de woorden 'vertrouw op je hart' scrollt en dit niet echt binnenkomt, activeert dit alleen maar je gebieden van Wernicke en Broca. Maar als hier een met jou resonerende energie achter zit, worden ook andere gebieden in je hersenen actief. Daardoor hebben verhalen een grotere impact dan feiten: ze activeren de gebieden in je hersenen die te maken hebben met ervaring. Als je een verhaal leest waarin iemand een krachtige sprong maakt over een kloof, en zijn linkervoet verzwikt, wordt het deel van je hersenen dat met beweging te maken heeft geactiveerd, en misschien ook wel een beetje je pijncentrum. Als je leest over een korrelige, droge kleimassa met natte stukjes in het midden (voel je het?), wordt het gebied in je hersenen van zintuiglijke waarneming actief. Je voelt het alsof je het fysiek voelt. Misschien trekken je vingers zelfs even samen. Voor je hersenen is er geen verschil.

Ik wilde dus wat licht laten schijnen op de verschillende onderdelen van ons bewustzijn, dat door onze hersenen wordt gefaciliteerd. Weten dat je hersengebieden hebt die verantwoordelijk zijn voor de stem van je intuïtie, kan helpen om dat wat helderder en tastbaarder te maken. Er zitten nog veel meer implicaties in deze informatie over de hersenen. Zoals uit de vorige alinea: voor onze hersenen is er geen verschil tussen een daadwerkelijke ervaring en het lezen over een ervaring. Dezelfde gebieden worden geactiveerd. Wat betekent dat? Dat betekent dat je compassie kunt hebben, dat betekent dat we met meer communiceren dan het begrip van taal alleen. Ik ben geen hersenwetenschapper (gelukkig stopte ik na drie maanden al met mijn studie Psychobiologie aan de UvA) maar met een beetje fantasie kan ik hier eindeloos pseudowetenschappelijk implicaties uithalen om mijn complex over 'zie je wel dat ik niet wat aan het verzinnen ben met mijn intuïtie' te voeden. Ik geloof niet dat dit een heel lineair 'artikel' is geworden, meer een verzameling inzichten, conclusies en andere feitjes die ik interessant en onderhoudend vond. Moge het resoneren waar het resoneert.

*Bron: artikel Iris Sommer in de Volkskrant, helaas moet je wel abonnee zijn om het te kunnen lezen.