dinsdag 8 mei 2018

Je behoeften toegeven is goud waard

Het is belangrijk om je eigen grenzen, behoeften en emoties te voelen en ernaar te handelen. Dit is een life skill die iedereen zou moeten bezitten als ze uit de overlevingsstand in het overvloedsbewustzijn willen gaan. Met andere woorden: als ze geld willen verdienen met iets wat ze leuk vinden om te doen zodat het geld een bijzaak wordt.

Dus, grenzen, behoeften en emoties. Eén pot nat. De emoties zijn de sleutel om je grenzen en behoeften te voelen. Ben je boos? Dan is er zojuist iemand over je grens gegaan. Ben je gekwetst? Dan is er iemand die je behoeften niet heeft vervuld. Ben je bang? Dan ervaar je dat je behoeften misschien wel nooit zullen worden vervuld. Om maar een paar voorbeelden te noemen.

Dus, hoe kun je geld verdienen?

Stap 1: voelen.
Mensen in de huidige maatschappij zijn over het algemeen niet zo goed in het voelen van hun emoties, laat staan in het voelen van de sensaties in hun lichaam die voorafgaan aan emoties. Dit is dus de eerste ontwikkeling die mag worden gemaakt. Leren voelen. Erken wat er IS. En je emoties en fysieke signalen vertellen je wat er IS. Zie de realiteit glashelder door te vertrouwen op je gevoel. Ik heb hier vier jaar lang op gestudeerd. Als er iets belangrijk was in mijn opleiding tot Healer, Reader en Lichtwerker, was het dit. Voelen, voelen, voelen. 'Waar voel je dat?' vroegen ze aan me. 'En wat voel je daar precies bij?' Of nou ja, meestal zeiden ze het niet zo direct, maar ze leidden me altijd terug naar mijn gevoel in mijn opleiding. Ik heb vier jaar lang elke vrijdagochtend haarscherp leren onderscheiden wat ik voelde, waar ik het voelde, en wat er de boodschap van was. Ik heb oude gevoelens geheeld. Ik heb ondertussen de tools geleerd om nieuwe gevoelens te verwelkomen.

Stap 2: transformeren.
Ik heb ook geleerd wat ik met mijn emoties kan doen: ze in en uit ademen in mijn hart. Of alleen al met een intentie deze emoties naar mijn hart brengen, dat is soms ook al genoeg. Dit is energetisch werk, maar het betekent: de emoties omarmen. Ze erkennen. Paradoxaal genoeg is dit juist transformerend. Ze er helemaal laten zijn. Als onderdeel van je hartkompas. Liefdevol omgaan met je emoties. Compassie voelen voor je emoties. Spaceholding. Jezelf een 'groot hallo' geven in alles wat je voelt. Neutraal zijn naar jezelf, wat zoveel betekent als: alles er laten zijn. Jezelf als een kindje bij de hand nemen en troosten, je eigen behoeften vervullen voor zover je kan, en helder krijgen voor zover je dat niet kan. En dat brengt me op de volgende stap.

Stap 3: verlangens duiden.
In de kern van dit hele emotionele proces zit een verlangen. Een brandend hartsverlangen, rechtstreeks uit je ziel, heilig en van het hoogste goed. Dit is je rechtstreekse lijntje met God, dit verlangen. Dit leidt niet alleen tot jouw eigen groei en verbetering, maar ook tot de expansie van het universum als geheel. Als je vanuit je verlangens leeft, ben je dus altijd afgelijnd. Een verlangen is een behoefte van je ziel. Voor zover je je eigen behoeften niet kan vervullen (dit is helder geworden in stap 2) voel je nu waar je dan wél naar verlangt van iemand anders. Geef jezelf de ruimte om dit te mogen verlangen. Je hoeft het niet alleen te doen. Je mag het in de handen leggen van het universum, je mag het verlangen van iemand anders. Alleen dat kun je je leven veranderen. Verlangens zijn goed! Behoeftes zijn goed! Pas als je ze erkent, kun je verder gaan, anders saboteren ze toch al het andere wat je doet omdat je dat eigenlijk toch niet wilt. Ook al is je verlangen onrealistisch, geef het maar gewoon toe, en werk vanaf daar verder.

Stap 4: visualiseren en creëren.
Dit is het Wet van Aantrekkingsgedeelte waar het meeste over bekend is. Visualiseer wat je wilt alsof je het al hebt, met andere woorden: laat je fantasie de vrije loop. Denk in mogelijkheden, onbegrensd, hoe zou het eruit zien als je alle geld en vrijheid van de wereld had? En focus je daarin vooral op het gevoel, de vibratie waar je in wilt zijn als je deze dingen om je heen hebt. Dit is samen te vatten in één kernachtig woord, zoals verbinding, vrijheid, overvloed, onvoorwaardelijke liefde. Zet deze vibratie helemaal om je heen, voel hem tot in elke vezel van je lichaam. Voel hoe goed dit voelt. Voel dit tot het voelt alsof je het eigenlijk al hebt, en de manifestatie ervan eigenlijk niet eens meer nodig hebt, alsof dat om het even is: het zou fijn zijn als het komt, maar you're actually pretty good right now...

Stap 5: vis jezelf op.
Nadat je weer verdergegaan bent met de orde van de dag, kunnen er soms ongelovige gedachten de kop opsteken, of zelfs wanhopige gevoelens. Dat het tóch niet gaat lukken. Je bankrekening heeft een bepaalde stand, er ligt nou eenmaal niemand naast je in bed, dat is lastig te ontkennen. De moed zinkt je in de schoenen. Hoe kun je je voelen alsof je iets al hebt terwijl je het nog niet hebt? En deze gedachten blokkeren daadwerkelijk de manifestatie van je verlangen. Oh-oh, en je zinkt nóg dieper! Wat te doen?! Vis jezelf op. Ga terug naar stap 1. Voel wat je voelt. Je voelt het toch al. Je kunt iets niet ont-voelen. Dat woord bestaat niet eens! Het is al te laat. Maar je kunt vanaf dit punt weer alles creëren wat je wilt. Van voelen naar transformeren naar verlangen naar visualiseren. Hoe meer je in je 'vortex' blijft, hoe beter, want dan gaat het moeitelozer en sneller. Maar geef jezelf niet op de kop als je het spoor bijster raakt. Het is mij vaak genoeg overkomen en het overkomt me nog steeds, want ik heb een (wantrouwend) ego. Dit is in feite wat het betekent om mens te zijn. Wat het betekent om spiritueel te zijn. Ga dan gewoon terug naar het voelen, en de compassie voor het voelen. Hier zitten waardevolle lessen in. Het lijkt herhaling van dezelfde valkuilen, maar in feite groei je steeds verder, dus kun je niet echt 'terugvallen'. Er kunnen verrassende nieuwe inzichten en verdiepte verlangens voortkomen uit deze schijnbare valkuilen. Misschien zat er wel een verlangen ónder het andere verlangen. Misschien vallen zo ineens nog meer puzzelstukjes op z'n plek voor het leven wat je echt wilt.

Elke keer als je door deze creatiecyclus gaat, komt je een laag dieper, creëer je meer van wat je wilt, en komt er meer van de grote puzzel je leven in zicht. Elke keer daalt er een deel van je ziel in op aarde, en verspreid je je licht onder de mensen. En mocht dit proces ergens vast komen te zitten, dan kan het zijn dat er een deel van jou is geraakt dat in het verleden een verlangen niet vervuld kreeg, waardoor je het hardnekkige gevoel hebt dat je het nooit zult kunnen vervullen. Ook dan mag je met liefde en compassie omgaan met je gevoel. Of het nu een nieuwe gevoel of een oud gevoel is, maakt niet uit. Zolang je het er maar helemaal laat zijn.

Het is een bevrijding om toe te geven wat je echt voelt en wilt. Het is een bevrijding om de façade te laten varen. En dat ego lijkt echt het beste met je voor te hebben. Hier komt het belang van zelfkennis in het spel, en het doorgronden van de kronkels van je eigen geest. Waar stap 1 t/m 4 ging over voornamelijk emotionele intelligentie, het emotionele lichaam, gaat stap 5 om het mentale lichaam. Ontwar de knopen in je gedachten. Want met je gedachtekracht creëer je je realiteit. En je emoties en fysieke sensaties zijn het signaal als je gedachten in de knoop raken en je niet meer zo helder hebt wat je ook alweer verlangde. Daarvoor hebben we niet één, maar drie verschillende soorten bewustzijn: fysiek, emotioneel en mentaal! Als ze niet meer afgelijnd zijn, dan gaan ze tegen elkaar schreeuwen, net zolang tot ze hun ruzie hebben bijgelegd. En als je je innerlijke ruzie hebt bijgelegd, dan legt de wereld z'n ruzie ook met je bij.

Deze blog kwam er in een enorme stroom van bewustzijn uit terwijl ik bezig was met een channeling voor mezelf. Ik heb deze 'creatieformule' niet eerder zo op een rij gezet, misschien kan hij nog verder verfijnd worden, maar dit is mijn kijk erop, en ik hoop dat hij iemand heeft kunnen helpen en wat kinken in de kabel recht heeft kunnen trekken.

Nog één ding: misschien is datgene wat je diep in je hart verlangt helemaal niet maatschappelijk geaccepteerd. Misschien verlang je er wel naar dat er een man in je leven komt die geld voor je gaat verdienen. Misschien verlang je er wel naar om grondig de kam te halen door je vriendschappen en je helemaal in jezelf terug te trekken als kluizenaar. Misschien verlang je er wel naar om je kind voor adoptie op te geven. Misschien verlang je er wel naar om te stoppen met school of je studie. Misschien verlang je er als vrouw wel naar om de kostwinner te zijn in het gezin. Misschien verlang je je er als man wel naar om te worden voorzien in je materiële behoeften door je partner. Misschien wil je niets liever dan teruggaan naar je geboortestad voor een gezapig leven temidden van je familie en je hoogstaande studie en carrière opgeven. Etcetera. Deze verlangens kunnen allemaal opkomen en zijn allemaal reëel. Het gaat erom dat je ze erkent. Weet: je oprechte hartsverlangen voelt altijd als een opluchting om toe te geven! En weet ook: je oprechte hartsverlangen is afgelijnd met de Bron, en is precies wat jouw ziel nodig heeft om te groeien, en is dus, om maar eens wat religieuze woorden in mijn mond te nemen: de wil van God, mocht je nog wat overtuigingskracht nodig hebben - al strijkt dit natuurlijk sommige mensen juist weer tegen de haren in. Hoe dan ook, je verlangen staat ten gunste van jouw hogere goed en dat van het universum. Het is 22.22 uur, over aflijning gesproken: ik ga deze blog posten!

woensdag 2 mei 2018

Channeling #4: Arcturianen over heling

Het is altijd een verrassing wie ik ga channelen. Ik stel me open met mijn intentie om te channelen voor deze blog, om de mensen te helpen die dit lezen, en voel dat er een lichtwezen naar voren stapt. Deze keer mocht ik kiezen. Ik koos voor de Arcturianen. Dit zijn wezens met een hoog bewustzijn, die nauw betrokken zijn bij de voortgang van de mensheid en de aarde.

Natuurlijk willen wij een boodschap via jouw kanaal doorgeven. Met alle liefde. Deze boodschap gaat over integratie, een thema waar ook Roos mee bezig is. Het is belangrijk te begrijpen hoe heling en afscheiding op aarde werkt. 

Wij gaan nu iets uitleggen waar Roos al eerder een inzicht over doorkreeg. Een valkuil, in de wereld van healing en zelfhealing. Als je op het pad van bewustzijnsverruiming komt, en je gaat jezelf helen en je onbewust gemaakte pijn weer integreren, dan kan het zijn dat dit op zich nobele streven een afslag neemt. Heling veronderstelt namelijk dat er iets nog niet goed genoeg is, dat er iets moet worden genezen. Vanuit een hoger perspectief is dit geen waarheid. Alles is al heel. Maar vanuit de pijn voelt het alsof er iets ontbreekt. In deze positie is het belangrijk om te voelen dat ook de pijn er mag zijn. Dit is de helingparadox. Wellicht heb je hem al eens ervaren: je kunt pas werkelijk genezen als je accepteert wat er is. 

Dit kan een patroon gaan worden. Veel mensen lopen rond met het knagende, vaak onbewuste gevoel dat er iets mis is met hen. Ze weten niet wat, maar als het maar konden vinden, dan zouden ze alle problemen in hun leven kunnen oplossen. Ze zijn niet zoals de anderen, die succesvol zijn. Nee, bij hen ontbreekt er iets. Wij bekijken deze mensen, en ook jou, met niets dan liefde en mededogen. Voel maar, hoeveel respect wij hebben voor de zielen die ervoor hebben gekozen om mens te zijn. Een mensenleven kan gevuld worden met pogingen om deze innerlijke leegte op te vullen. Als er iets pijnlijks gebeurt, kan deze mens de schuld bij zichzelf gaan leggen. 'Zie je wel, ik ben niet goed genoeg. Was ik maar zus of zo. Kon ik maar dit of dat. Gebeurde dit maar niet bij mij, want bij anderen gebeurt het ook niet, dus moet er iets mis zijn met mij, en misschien verdien ik het zelfs wel om zo te lijden.'

Wij willen graag zeggen dat dit een moeizame manier is om in het leven te staan, en dat jullie zoveel liefde verdienen voor alle zoektochten naar het heilzame middel, de heilige graal. Zelfs mensen die niet spiritueel bezig zijn, zoeken hiernaar. In de vorm van een materieel symbool, zoals een villa of een auto, of in de vorm van een perfecte partner of gezin. Soms gaat het over schoonheid, gezondheid of rijkdom. 

Zelfs als je wel het licht in je leven hebt toegelaten, en je weer bent gaan herinneren wat je zielsoorsprong is (het licht en de liefde), kun je nog verstrikt zitten in dit denken. Heling wordt dan een manier om deze 'fatale fout' te ontdekken. Dat is heel mooi, wanneer een mens zo naar binnen keert en zichzelf weer heel maakt, door de lang onderdrukte emoties die begraven lagen weer naar de oppervlakte te brengen. Toch kan er ook een manier zijn waarop het zoeken naar deze pijnpunten een pijnlijk karakter kan krijgen. 

Wanneer je ervan overtuigd bent dat alles om je heen een spiegel is van jouw eigen pijnpunten, dan kun je gemakkelijk de dingen op gaan vatten alsof ze jouw schuld zijn. Schuld bestaat niet, vanuit ons perspectief. Er is niets dan liefde en fractals van bewustzijnsverruiming, vanuit ons perspectief. Maar wanneer je in een weg van heling zit, wees je er dan alsjeblieft van bewust dat er in essentie niets mis is met je. Zoek bij een tegenslag of confrontatie niet in jezelf naar de oorzaak, alsof jij er de schuld van hebt en je precies dezelfde eigenschappen hebt als degene die jou heeft getriggerd. 

Er is een belangrijk verschil, en dat is of je naar jezelf kijkt met liefde, of met veroordeling. De Wet van Aantrekking is nooit bedoeld als beschuldiging, en karma is absoluut niet gecreëerd met de intentie om boete te doen of 'slechte' daden goed te maken. 

In essentie gaat heling over het terughalen van onverwerkte ervaringen, waardoor emoties alsnog worden doorvoeld. Je ziel gaat nu bewust door de integratie van de emoties heen. Daardoor word je heel. Heling gaat niet over alles in jezelf afvinken wat niet klopte. Heling gaat over het omarmen van je authenticiteit. 

Een voorbeeld, laten we geld nemen, want dit is een groot thema voor de mensen die dit lezen. Als je niet genoeg geld hebt, wat is dan je reactie, nu je hebt geleerd om spiritueel te denken? Dat je niet in overvloedsbewustzijn zit. Geef jezelf niet de schuld. Dat leidt niet tot overvloedsbewustzijn. Je hebt niet iets verkeerd gedaan, dat je nu in deze situatie zit. Je hoeft niet te gaan zoeken naar het geweer dat het schot heeft afgevuurd, alsof je jezelf van boven naar beneden afklopt op verboden wapenbezit. We geven dit beeld om de associatie te leggen met de fouillering bij de grens, waarin je hardhandig wordt beklopt en bevoeld vanuit wantrouwen, alsof je een object bent, een minder individu met wellicht slechte plannen. Zo bevoel je jezelf, vanbinnen in je emoties, wanneer je denkt dat jij de schuld hebt aan de triggers in je leven. 

Het kan heel verfrissend zijn om naar het leven te kijken vanuit een nieuw perspectief, waarin je oprecht gelooft dat er niets mis met je is. Roos heeft dit ervaren, doordat zij oprecht geloofde dat zij Verlicht was - en dit was ook het geval, aangezien zij op een punt kwam waarop zij al haar karma had geheeld en haar schaduw had omarmd door in het hier en nu in eenheidsbewustzijn te zijn. En te blijven. Daarna heeft ze een tijdlang onderzocht hoe het ego werkte en hoe emoties in dit bewustzijn werken. Ze kwam tot de ontdekking dat het voor de mensheid niet de bedoeling is om het ego weg te cijferen. Dat emoties een zielstaal zijn. En dat fysieke signalen, die als onwenselijk worden beschouwd in jullie samenleving, worden gebruikt door je ziel om lessen te leren. Zolang zij in het moment aanwezig blijft, zal er niet opnieuw een deel in de schaduw worden gesteld. Dit stoelt erop dat zij haar emoties doorvoelt, en bewust omgaat met haar gedachten. Zij herkent haar ego nu. Zij weet dat het ego alleen maar wil beschermen wanneer de gedachten de conclusie trekken dat iets onveilig is, en er angst opkomt die wordt omgezet tot op overleving gerichte actie. 

In dit hele proces van groeien en leren, door middel van de emoties, fysieke signalen en het mentale bewustzijn, waarin het ego een extra tool is om contrast te ervaren, komt niet één keer de overtuiging voor dat er nog iets mis met haar is. Ze vraagt zich af wat er nu weer gebeurt. Maar er is geen spiegeldimensie meer in haar gedachten, waarin ze zich afvraagt wat voor deel van haar de ellende over zich heeft afgeroepen en dus 'verkeerd' is. 

Wij hebben in deze channeling bewust gebruik gemaakt van de lessen die Roos heeft geleerd, en leren haar ook wat zij allemaal heeft geleerd op een rijtje te zetten, voor haar eigen gebruik en dat van anderen. Deze blog was een samenwerking. Nu willen wij graag nog een afzonderlijke boodschap geven. Heel jezelf niet om je zorgen te verlichten. Heel jezelf niet omdat je geen anker kunt vinden in de wereld om je heen en machteloos op zoek bent naar een aanknopingspunt. Heel jezelf niet als je een conflict hebt met iemand die je laaiend maakt. Heel jezelf omdat je wilt ontdekken wie je bent. Heel jezelf omdat je volop de reacties en emoties wilt ervaren die jij hebt op de wereld om je heen. Omdat jij wilt weten waar je staat, in relatie tot de wereld, tot je omgeving, tot de mensen die met jou verbonden zijn. Heel jezelf om bewustzijn te vergaren over jezelf en je zielsherinneringen. Heel jezelf uit nieuwsgierigheid, omdat je wilt weten, groeien, leren. Heel jezelf omdat je hart breekt om mezelf zo te zien lijden, en je weet en vindt dat je niets dan liefde verdient. Heel jezelf zodat je nooit meer hoeft te voelen dat je op een of andere manier schuldig bent aan alles wat er verkeerd is in je leven en in de wereld. Bewandel de aarde met vertrouwen in je levensloop. Verbind je met je naasten. Vanuit je hart. Vanuit liefde. Dit kun je alleen als je open bent naar je eigen emoties. Als je geen flow ervaart, voel dan je emoties, want daarin ligt je flow. Neem een krachtdier, en laat je helpen door de symbolen en tekenen van de natuur. Heel het aardoppervlak, door afval op te ruimen, vriendelijk te zijn voor mens en dier en kind. Wees bewust en vriendelijk, en je levert een belangrijke bijdrage. De aarde kan zichzelf helen. Dat hoef jij niet te doen. Jij hoeft alleen maar jezelf te helen van het gevoel dat er iets geheeld moet worden. Jouw verantwoordelijkheid hoeft niet meer ervaren te worden als een last, een zwaarte, maar mag getransformeerd worden tot genieten van het leven. Dat is je verantwoordelijkheid. Transformeer je leven door te voelen dat je niets meer hoeft te doen of bereiken om goed genoeg te zijn. Je hoeft niets te helen, alleen maar te voelen. Deze compassie is als een vat vol goud, waarmee je hart gevuld wordt. En als jij gevuld bent met goud, trek je ook goud aan. Dit is overvloed. Het is heel simpel. Het is het loslaten van de overtuiging dat er een gebrek in jou schuilt, dat je moet helen. Het is hier en nu, liefde zijn. Hoe dat eruit ziet, dat is jouw reis, en hoe jij eruit ziet als je dat doet, dat is voor ons om te aanschouwen. Met plezier en verwondering en liefde en respect kijken wij naar jou, de mens als engel op aarde, die hier is om liefde uit te stralen en licht te schijnen. Wij hebben nog zoveel meer te zeggen. Dit is voor nu, voldoende. Leef vrij en draag een engel in je hart. In licht en liefde, de Arcturianen. 

zondag 15 april 2018

Channeling #3: aartsengel Rafael

Ik ben een blogserie channelings begonnen. Ik focus me voornamelijk op Moeder Aarde, aartsengel Metatron, aartsengel Rafael en aartsengel Gabriel. Zo heeft iedereen zijn resonantie met bepaalde gidsen en lichtwezens. Deze channeling is vanuit aartsengel Rafael.

"Welkom in mijn helende veld. Ik ben de aartsengel die gaat over heling en oplossing van conflicten. Roep mij aan als je helderheid wilt in jouw gecompliceerde emoties. Als je de volgende stap wilt kennen om weer tot verlichting van jouw pijn te komen. Want dat is wat heling is. Een stapsgewijze reintegratie van gecompliceerde, onteigende stukken van jouw beleving. Zodat alles weer op z'n plek valt. En jij jouw bewustzijn weer in compleet overzicht over jouw emotionele kracht kunt laten gaan. Het begint bij jouw gedachtekracht. Deze geeft als een windvaan de richting aan waar de wind van jouw leven naartoe mag blazen. Niet andersom. Je bent geen hulpeloos windvaantje, overgeleverd aan de storm. Jij bepaalt de richting. Maar hoe kun je dat bepalende moment weer terugvinden en terughalen in je bewustzijn? Met andere woorden: hoe kun je bewust creëren wat je wilt, wanneer dit spaak lijkt te zijn gelopen? 

Stop. Zet een stap terug. En maak van heling je prioriteit. Want alleen vanuit jouw holistische bewustzijn kun je moeiteloos creëren  Anders zullen er altijd andere, onbewuste prioriteiten in jou leven: stukken van jezelf die dolgraag je aandacht willen. Deze zenden boodschappen uit naar het universum om jou bewust ervan te maken. Zo krijg je ongewenste voorvallen op je pad. Dit dient allemaal ter bewustwording van een deel dat je in de schaduw hebt gesteld. Waarom? Door een gedachte die een lawine in werking heeft gezet. Laat deze lawine uitwoeden, door er geen energie en aandacht meer aan te geven. En bepaal opnieuw je richting. Dit doe je door een stap terug te doen. Neem een vrije dag. Maak pas op de plaats. Stop met je acties, want deze werken je alleen maar verder in de nesten. Heldere taal, voor een helder proces. 

Kom terug bij jezelf. En ga voelen. Alsjeblieft, lief mens, voel alles wat er in je speelt en leeft. Zink in je gevoel, laat je gedachten varen, en vind zo de weg terug naar huis. Als je dit niet alleen kunt doen omdat al die emoties en gewaarwordingen zo'n brug opwerpen, zo'n drempel, om naar je hartsverlangen te komen, zoek dan hulp. Jouw emoties mogen jouw prioriteit zijn. Want niet alleen je gedachten hebben de kracht om de windrichting te bepalen, maar met jouw emoties golf je vervolgens verder op die richting. Dit is de wind die de kracht van een lawine heeft. Die in jouw realiteit vormgeeft aan je verlangens. Je emoties zijn de wind, de taal van de ziel, die uitgedrukt wordt vanuit je gedachte. Vol vreugde kun je je intenties nu waar gaan maken, gedragen door de vleugels van je dankbaarheid, levensvreugde, sereniteit, verlangen... En dat verlangen, vooral dat verlangen! Dat mag je volgen, en dit geeft jou de helderheid in jouw windrichting. 

Als jouw gedachten een negatief verhaal hebben gemaakt van jouw oorspronkelijke verlangens, dan zullen ook je emoties negatief worden. Je waait dan verder weg van jouw oorspronkelijke plan. Je emoties geven aan wanneer je de mist in bent gegaan. Hoe kun je nou een negatief verhaal maken van iets dat je eigenlijk dolgraag wilt? Wanneer neemt je angst de overhand en creëer je iets in je realiteit dat jou alleen nog maar verder angst aanjaagt en je zielsdoelen belemmert? 

Dit komt door karma, in het uiterste geval. Maar het kan ook een lichtere oorzaak hebben. Jouw ego, jouw bewustzijn hier op aarde in samenspel met je omgeving, werpt roet in het eten. Waarom? Omdat het bang is en jou probeert te beschermen. Dit doe je met je welbekende mechanismen. Door zelfkennis op te doen, weet je wanneer je in deze mechanismen terecht bent gekomen. In plaats van vanuit je hart te leven, ben je in de overlevingsangst gegaan. En die werkt door in allerlei verschillende vormen. Paradoxaal genoeg leveren acties vanuit deze overlevingsangst juist datgene op waardoor je leven grauw kleurt. Je overleeft, maar tegen welke prijs? Je drinkt van de onschuld van je ziel om jou te vullen met zekerheid, met de herinnering van de kracht van de waarheid, onfeilbaarheid, hoop, succes, oorspronkelijkheid, alwetendheid, goddelijk werk en onvoorwaardelijke liefde... maar omdat het allemaal maar een herinnering is, waaraan het ego zich vastklampt, stroomt het niet meer vrijelijk door. Er is een verkramping ontstaan. 

Waarom hechten de ego's zich? Vind het precieze punt waar je van je pad afging, en stopte vanuit je verlangen te leven. Wanneer stopte je met geloven in jouw hogere creatiekracht? Vis deze twijfels en afwijkingen in je gedachten weer op. Ze zullen je helder zijn. Soms zullen ze door een schijnbare 'verzoening' met een ander zijn opgeworpen. Je bent het belang van de ander dan voor dat van jezelf gaan stellen. Stop hiermee, lief mens. Als jij namelijk je hartepad wandelt, zal alles afgelijnd in lijn hiermee vallen. Ook de wensen en verlangens van anderen komen samen in een kosmische harmonie met de jouwe. Er is geen reden om je in te houden voor een ander. Hoe meer jij je hart openstelt voor jezelf, hoe meer compassie je kunt opbrengen voor een ander. En zo help je al, zo leef je al in dienstbaarheid. Want jouw hogere zelf is rechtstreeks aangesloten op het hogere plan, waarin alles in harmonie en perfect samenspel met elkaar weeft. 

Haak jezelf los van de verplichtingen van je ego. Laat liefde en harmonie neerdalen in je lichaam, stel de kleur groen voor, en roep mijn hulp aan. Ik zal je helpen om de helende kracht van jouw lichaam en emotionele systeem aan te spreken, zodat jij kunt ontwarren en ontwikkelen wat er in jou leeft. Een conflict tussen jou en de ander is schijn. Er is een afwijking ontstaan vanaf jouw pad en dat projecteer je op de ander. Vind terug in jezelf waar je begon in te leveren. Waar je begon mee te lijden met de overtuigingen en belevingen van de ander. Waar je de subjectieve realiteit van het ego van de ander over de jouwe heenlegde. Je mag het ego van de ander helder zien. Dit is geen kwaadsprekerij, dit is geen slechtheid, of oordelen. Want zodra je de zelfbeschermende intenties van de ander kunt zien, en de ingewikkelde manieren waarop het ego deze probeert te manipuleren door projecties en gedrag, zie je ook de liefde die eronder ligt. De liefde, die alleen maar het hart probeerde te beschermen. Die alleen maar een ziel probeerde te conserveren in een moment van kwetsbaarheid. Je mag vrij en helder deze processen in de ander zien. De vergeving is dan niet eens een kwestie. Dit is een logisch gevolg van het zien van de goede intenties van de ander. Hoe begraven onder lagen van zelfverwijt en projectie die ook kunnen liggen. 

Maar zie allereerst deze intenties in jezelf. Zie hoe jij jezelf hebt geprobeerd te beschermen, door van je pad af te gaan. Omdat het te eng was om door te zetten. Omdat het je flank zou blootgeven. Jou te zichtbaar zou maken, of de zwakke plekken in de onzichtbare delen van jou zou blootgeven. Jouw prachtige kwetsbaarheid mag er zijn, lief mens! Deel het met de wereld! Schreeuw het van de daken! Het is jouw ziel die dan spreekt, en deze roep trekt vele mensen aan. Dit zielsgeluk roept ervaringen op in jouw realiteit die tot nog meer geluk en overvloed en dankbaarheid leiden. Er is niets te verliezen, alleen te winnen. 

Pel de laagjes om jouw hart weg, één voor één, precies zo snel als jij wilt gaan. Je beursheid zal wegtrekken en je gekneusde hart zal genezen en een instrument van jouw ziel worden. Vertrouw op jezelf, geloof in jezelf. Laat liefde neerregenen in jouw hart en in dat van vele anderen. Plant zaadjes in deze rijpe bodem, en laat ze ontspruiten als de lente. Zaadjes van heling, zaadjes van zelfliefde, zaadjes van jouw zielsessentie, die in overgave aan de goddelijke timing tot bloei zullen komen, precies zoals jij begeert op het pad van je ziel. 

In liefde en herinnering aan jouw lichtessentie,
- aartsengel Rafael. 

Sinds kort bied ik ook afgestemde channelings aan! Zie mijn website voor meer informatie.

woensdag 11 april 2018

Wat, als hoger bewustzijn ten koste gaat van menselijke connectie?

A.k.a collectief karma opnemen.

Deze blog was ik vorige week al begonnen, toen ik nog midden in het proces zat. Hij begon met een vraagstuk: "ik ben een noot aan het kraken. Wat als ik in eenheid leef en daarmee de wond van afgescheidenheid en eenzaamheid van mensen in zo'n mate trigger, dat zij hun connectie met mij losmaken?" Dit was mijn vraag, de afgelopen week. Om deze vraag met de grootst mogelijke context in te leiden, hierbij een verhaal.

Stel je voor, een beschaving waarin de heersers zo'n hoog bewustzijn hadden, dat zij boven de normale bewoners zweefden. Letterlijk, en figuurlijk. Want ze konden niet alleen vliegen, maar hun bewustzijn én hun lichaam over grote afstanden verplaatsen. Ze waren niet gebonden aan de aardse dimensies. Stel je voor, dat zich een groep vormde die dit hoge bewustzijn om complexe redenen naar beneden wilde halen. Dit waren werkelijk complexe redenen. Jaloezie en machtswellust speelden een rol. Maar op een diepere laag was de reden een tijdparadox. Want in deze beschaving was niet alleen het reizen over grote afstanden mogelijk, maar ook het reizen door de tijd. En juist deze val in bewustzijn wilde deze groep onbewust voorkomen, gedreven door de onzichtbare afgezanten van hun toekomstige zelven. En juist doordat hun toekomstige zelven deze 'val' wilde voorkomen, ontstond de val, op een paradoxale manier. Zo greep het allemaal perfect in elkaar. Zo kon het niet-bewustzijn ontstaan. De gevangenschap in identificatie met het lijden. Het gebrek. De niet-liefde. En, om te voorkomen dat deze beschaving volledig zou verdwalen, werd er iets ontworpen dat voor de cohesie zou zorgen die in bewustzijn verdween. Het karma. Dit karma zou garanderen dat de pijnstukken steeds weer terugkwamen, zodat ze toch weer richting eenheid en liefde zouden gaan, ook al was het bewustzijn van de weg van de ziel verdwenen. Zelfs de heersers van deze beschaving gingen hierin mee. Zij lieten hun hoge bewustzijn los en gingen mee met de afgescheidenheid.

Duizenden jaren gingen voorbij. De val was een feit geworden. De heersers waren van hun troon gestoten, van hun toren gevallen. Zij mengden zich onder de normale bewoners en namen hetzelfde niet-bewustzijn aan. Niet meer zwevend boven de aardse dimensies, maar er middenin. Lijdend aan dezelfde pijn. Tot elk hoekje en gaatje van deze gevangenis was ontdekt en in kaart was gebracht. Toen was het tijd om weer collectief richting eenheid te gaan bewegen. Maar veel mensen zaten nog vast in de gevangenis, niet wetende dat zij zelf de sleutel in handen hadden en dat de deur bovendien al die tijd wijd open stond. Wat te doen? De voorlopers van deze collectieve verschuiving in bewustzijn kwamen in grote getale terug naar de aarde. De lichtwerkers. Zij herinnerden zich. Zij heelden zichzelf. Zij stonden op om opnieuw het bewustzijn op de planeet te verhogen. Een heel netwerk reeg zich langzaam maar zeker aaneen. Een netwerk van licht. Onzichtbaar, maar oh zo voelbaar, nu deze mensen weer waren ontwaakt.

Ik bevond mij onder deze mensen. Ik herinnerde me mijn ziel, en ik heelde mezelf. Ik verhoogde mijn bewustzijn. Ik volgde een healing-opleiding, reisde langs gemeenschappen, ontmoette mijn zielsverwanten, etc. Uiteindelijk kwam ik uit bij de Bron. Wat te doen? Daar is niet zoveel te doen! Alleen maar stilte en zijn. Om complexe redenen ontstond mijn verlangen om terug te gaan in het niet-bewustzijn (3d). Waarom? Om bewustzijn op te doen. Waarvoor? Om meer compassie te krijgen.

Deze keer ontdekte ik hoe de collectieve wond van afgescheidenheid werkt. Hoe die wél en niet te helen is. Niet: door deze ook in me op te nemen en me eraan te hechten. Dat is namelijk meelijden. En het is niet de bedoeling dat er eentje mee gaat lijden, maar dat er eentje minder gaat lijden - een prachtig aforisme van één van mijn docenten. Maar ik merkte iets verrassends op. Zodra ik vanuit mijn afgescheidenheid en eenzaamheid ging delen, ontstond er direct een empathische connectie met andere mensen. Hoewel deze connectie daadwerkelijk ontstond tussen mij en anderen, die schijnbaar de wond van afgescheidenheid heelde omdat wij ons verbonden, leidt dit op lange termijn tot niets. Het biedt geen echte verlichting om te gaan meelijden. Zelfs niet op collectief niveau. Ik wekte namelijk ook weer het meelijden van de ander op. Waardoor die nog verder van huis was. En we allemaal verstrikt raakten in een patroon. En mijn doel was juist om eenheid te ervaren met andere mensen. Niet dat zij nog verder weggingen van hun essentie.

Mijn afgescheidenheid was een illusie, mijn eenzaamheid was een illusie, die bestonden niet echt. In de hogere dimensies dan. Die 'zweverige', waarnaar ik weer terug kon gaan nadat ik had geleerd dat roeren in collectief lijden geen echte heling brengt. Opnieuw had ik de val van Atlantis ervaren, dit keer in het tijdsbestek van een week. Dat schiet tenminste op. Maar in de derde dimensie, die van het niet-bewustzijn en de afgescheidenheid, zat het anders in elkaar. De zweverige waarheid dat lijden een illusie is, sluit niet aan bij de 3d waarheid. En dat kán ook niet. Want zodra je de illusie van het lijden loslaat ga je al naar een andere dimensie. Het is echt letterlijk een shift. Je kunt niet hetzelfde bewustzijn blijven vasthouden. Het is een 'shock to the system', om te shiften. Je Merkabah's gaan draaien vanuit stilstand en je hele vibratiesnelheid en energiesysteem herijken zich.

Het is zo'n subtiele waarheid en een hele belangrijke, dat meelijden niet nodig is. Het kan een connectie opleveren die ik ook echt niet ontken in waarachtigheid of kracht, als je vanuit je eenzaamheid uitreikt naar anderen en in een soep van meelijden samen gaat zitten pulken aan elkaars eenzaamheid. Maar je kunt ook vanuit liefde uitreiken naar anderen. En dan precies het juiste zeggen of doen voor die ander, gewoon omdat je je zo gedraagt omdat dat stroomt.

Mijn ervaring in de wereld van het lijden en meelijden van afgelopen week was cruciaal voordat ik mijn website voor Mayasana Healing de deur uit kon doen. Voor bewustzijn, voor diepgaande ervaringen van wat NIET werkt en daarna het generaliseren van wat WEL werkt. Cruciaal was de communicatie: hoe kan ik mijn healing communiceren? Ik wist al hoe healing werkte, ik wist al wat voor healer ik was. Maar nu kan ik het ook met extra empathie uitdrukken. Zonder het 'klassensysteem' van de dimensies te gebruiken, want niet elk ego gaat daar even goed mee om. Het gaat om hoe ik het communiceer, hoe ik het breng, met empathie en wijsheid. Uiteindelijk komt het allemaal neer op authenticiteit. En het laatste puzzelstukje is om het vanuit mijn eigen ervaringen te gaan delen. Zelfs met deze blog doe ik dat niet echt. Ik generaliseer waar het kan. Ik laat het niet over mij gaan, maar over mijn processen. Ik geef formules, patronen, ervaringen terug aan het collectief. Maar gaat het over mijn emotionele, unieke, individuele weg? Niet echt. Dus laat ik me daar op focussen. Laat ik me focussen, vanuit mijn hogere bewustzijn en alle lagen die ik kan aanbrengen, op mijn aardse ervaringen. Zonder mee te hoeven lijden met de ervaringen van anderen, kan ik precies delen wat mij met andere mensen verbindt: ervaringen vol met emoties, lijden, processen, gedachten, plaatjes, blokkades, karmastukken etcetera. Wat een blinde vlek dat ik dat niet deed! En dat kwam eruit voort dat ik niet dacht dat mensen hierop zaten te wachten omdat ik het al volop heb gedaan in het verleden. Die betekenis gaf ik daaraan, en die heb ik nu gereset.

Ik ga ook bloggen op mijn nieuwe website. Ik ga delen over mijn eigen reis door het leven. Over mijn introverte reis, mijn verbeeldingswereld, mijn eigen lessen als hooggevoelige. Over mijn reizen langs ecologische gemeenschappen. Mijn ervaringen met chronische ziekte en volledige healing.

Dit is het verschil tussen meelijden en meeleven. Tussen medelijden en compassie. Tussen het opnemen van de zwaarte van de ander en empathisch zijn. Het lijkt zo nodig, om mee te lijden, als je er middenin zit. Het lijkt zo nodig, om te lijden. Het is volkomen terecht. En daarom mag je het juist naar je hart brengen. Door het te erkennen en omarmen. En daardoor shift je het al en maak je je hechting ervan los, omdat de emoties dan allemaal door kunnen stromen. Onze ziel spreekt via ons lichaam en onze emoties, en vanuit hartbewustzijn hier helderheid over krijgen, dat is alles wat je hoeft te leren om werkelijk authentiek te leven. In connectie met anderen, vanuit empathie. Zonder zwaarte op je te hoeven nemen door hechting. Maar door het gewoon door je heen te laten stromen en terug te geven met de verlichting van je liefde.

woensdag 4 april 2018

Van mijn toren gevallen

Hai, ik ben die ene rare spirituele gozer die zei dat ze verlicht was. Al ben ik natuurlijk geen gozer, maar er schoot me zo snel geen ander woord te binnen. Ik ga deze blog met grote zorgvuldigheid beschrijven omdat hij een mijlpaal in mijn spirituele ontwikkeling vertegenwoordigt. Ga ik dan eindelijk zeggen dat ik me vergist heb? Dat verlichting een proces is dat eindeloos doorgaat in plaats van een punt in je ontwikkeling? Nee. Want ik sta nog steeds achter wat ik heb gezegd. En zoals je een tijdje terug hebt gelezen in mijn berichten over verlichting, is mijn definitie daarvan: karmavrij zijn. En dat ben ik nog steeds. Je moet namelijk wel van goeden huize komen wil je in deze tijd nog nieuw karma opbouwen.

Er zijn verschillende stadia in het ascentieproces. En toen ik zei dat ik verlicht was, toen zat ik in 5d. Daarin, op dat punt in die fractal, was het nodig om dat te zeggen, daartoe werd ik aangetrokken en daartoe werd ik geleid. Het was fijn om mezelf in al mijn licht tot expressie te brengen. Het had precies het juiste effect op mijn omgeving. Hergroepering, doorbraak, confrontaties en spiegels. Ik heb er heel veel van geleerd over wat het ego wel en niet is, over wat verlichting wel en niet is. Onder andere dat jezelf inhouden omdat iets mogelijk 'ego' zou kunnen zijn een teken van het ego is, en jezelf volledig tot expressie brengen een teken van verlichting is. Het veroordelen en inperken van jezelf is een teken van het ego, het heel-zijn in ál je facetten en expressie, is verlichting. Verlichting is niets anders dan dat de schaduwstukken in het licht van het bewustzijn zijn gebracht, en daardoor verlicht werden en opgenomen in het geheel dat je bent: heling. En ik noem schaduwstukken samen karma.

Maar ik ben nog hoger gegaan. Ik ben de ladder opgeklommen, treetje voor treetje. Langs nulpuntbewustzijn in verschillende vormen, zielsmissies, vorige levenspaden, zielspaden, fases van voltooiing en contact met allerlei alienrassen, aartsengelen en goden. Tot ik bij de Bron uitkwam. En daar was niet zoveel meer te doen. Alles IS daar immers al. Hier. Alles IS hier immers al. En wat is hier? Mijn lichaam. Mijn lieve driedimensionale lichaam. Waar ik me nog steeds in bevond. Ergo, dat is waar ik moest zijn. Want alles is precies zoals het moet zijn. Argument: het is er namelijk al. Ik heb wat halfslachtige pogingen gedaan om uit mijn lichaam te reizen, ascentie 2.0, niet alleen astraal maar met mijn volledige bewustzijn. Dit liep spaak. Het was niet mijn weg. Nee, mijn weg was het om met al dat 13-strengige geactiveerde DNA, terug in 3d te gaan. Gewoon, als experiment. Waarom niet? Het is waar het grootste deel van mijn omgeving zich bevindt. Het is het lichaam waar ik me in bevind. Het was voorhanden.

Het laatste wat ik wil, is zo zweverig zijn dat mensen niet meer aan mij kunnen relateren. Dat ik bij elk gevoelskrampje van de ander een waterdicht vibrationeel fort opwerp dat alleen maar uitstraalt 'ik ben beter dan jou' en mijn vingers in mijn oren doe terwijl ik me mantra's-hummend uit de voeten maak omdat je zogenaamd last zou hebben van 'zwaarte' en ik mijn onbevlekte lichtaura niet vies wil maken. Het laatste wat ik wil, is dat ik bij elke vorm van egogedrag de deur dichtdoe, als bij een hond die je moet negeren zodat hij leert om gehoorzaam te zijn. Ik vind het vreselijk als spirituele mensen zo doen. Als ze hoog in hun toren zitten met hun positieve bubbel. Die bubbel is dan zó positief, dat ze niet meer het negatieve kunnen erkennen. Ergens in de hogere dimensies zijn ze blijven steken. Ze zijn niet helemáál terug naar de Bron gegaan, waarin alles er mag zijn, omdat het IS. En in de eerste plaats zijn ze meestal niet eens volledig met ál hun delen omhooggegaan. Op zich niet erg, want we leren en groeien allemaal waar we bijstaan.

Ik heb het zelf ook gedaan, de afgelopen twee maanden. Het had een gemengd resultaat. Ik triggerde soms mensen, ik stootte soms mensen af en maakte dat ze zich nog slechter voelden, maar meestal shiftte ik mensen moeiteloos mee, omdat ik niet iets in hen ontkende. Het ging vooral richting het ontkrachten in plaats van bekrachtigen wanneer ik er een verhaal bij ophing. Ik zag het hechten aan karma als onwenselijk, en ascenderen als wenselijk, en dus droeg ik die boodschap ook uit.

Maar als je daar bewust blijft steken, terwijl je ook anders had kunnen doen? Voor succes, voor geld, voor macht? Als persoonlijke high, 'medicijn', om je goed te blijven voelen in een wereld die lijdt? Om je groots te kunnen voelen, een zielsverlangen dat eindelijk vervuld wordt? Maar ten koste van wat? Je menselijkheid? Oh, de guru's die vanuit deze onmenselijkheid hun licht verspreiden, en anderen niet bekrachtigen maar ontkrachten. Het is oh zo subtiel. En het kan zulke verwoestende gevolgen hebben. Vandaar dat ik deze blog schrijf.

Ik ben van mijn toren gevallen. Ik zit weer stevig in de emotiegolven en egopatronen van 3d. Ik worstel met overlevingsangst en het managen van mijn emotionele behoeftes. Ik zit weer in moeizame interacties waarin communicatie een mijnenveld is. Mijn manifestaties gaan traag als stroop, mijn gedachten trekken enorme hopen soortgelijke gedachten aan voordat ik erin slaag het momentum te veranderen. Voor het eerst sinds twee maanden valideer ik weer mijn negativiteit, zoals ik de afgelopen jaren zo goed heb geleerd om te doen. Ik ga door een sleur aan gedachten voor ik tot bewustzijn kom. Ik ga intens door contractiekrampen voor ik tot expansie kom, die zoete opluchting van het bevrijdende inzicht.


Deze omgekeerde energie heeft vele vormen, connotaties met mystieke tradities en antieke godheden.  In de tarot is de kaart van de Toren een kaart van destructie, maar ook van een nieuw begin. Je valt van grote hoogte en alles valt met je mee. Een bliksem uit de hemel stoot je kroon af, en je mag weer helemaal opnieuw beginnen. Is dat erg? Ik vind het eigenlijk heerlijk. Ik heb immers niets verloren. Ik heb al mijn bewustzijn en ervaring en DNA nog. Ik kan moeiteloos shiften naar elke dimensie die ik wens, nu ze eenmaal in mijn DNA zijn geactiveerd. Ik heb prachtig contact met allerlei gidsende aanwezigheden van boven. Ook nu, ja. Wat ze zeggen is: "Wij zijn hierboven al, wees jij maar daar beneden, deze boodschap is nodig. Dit is je macht."

Mijn helende werk is tot stilstand gekomen. De afgelopen twee maanden zat ik in een enorme manifestatiestroom. Alles wat ik wilde, werd direct gemanifesteerd. Logisch, want zo werkt het in die hogere dimensies. Het was magisch, wonderbaarlijk en interessant. Ik vond het wiel opnieuw uit. Ik ontdekte een stukje van de geheimen van het universum, als de plot van de interessantste mystery novel die je je kunt voorstellen, en meer. Het raam van mijn bewustzijn werd enorm helder en ik ging er dwars doorheen, in een magisch wonderland. En nu heb ik totaal geen controle meer over mijn creatiekracht. Waar ik voorheen totale controle kreeg over mijn levenspad, tijdens mijn ascentie, is het omgekeerd in de descentie. (Is dat een woord?) Waar ik voorheen vooral gebruikmaakte van yang, zit ik nu volop in de yin. En eerlijk gezegd is dit mijn passie. Dit is het werk dat ik in vele vorige levens heb opgebouwd: het valideren van de zwarte zon, het donkere vrouwelijke van de baarmoeder, van het stilzijn, van de wijsheid die daarin verborgen ligt. De werkelijke vrouwelijke kracht, niet dat hysterisch-feministische dat met oogschellen op als vrouwenpower wordt aangemerkt vanuit een diepe, onderdrukte onzekerheid en machteloosheid. Deze werkelijke vrouwelijke kracht is eigenlijk helemaal niet te herkennen als een 'kracht' in de normale zin van het woord. Want hoe kan je iets een kracht noemen, dat niet naar buiten slaat, maar inwaarts tot stilstand komt? Dat niet opstaat om ergens voor te gaan staan, maar gaat zitten in totale overgave? Dat geen 'nee' zegt, maar 'ja'? Dat niet verandert, niet creëert, en daarmee alles toelaat en de ruimte geeft aan alles wat gecreëerd of veranderd moet worden? Dit is de stille kracht die tot in het diepst van ons wezen voelbaar is. Werkelijke verandering vindt pas plaats nadat deze energie langs is gekomen.

Ik heb mijn bedrijfje (Mayasana & Nabeelden) opgezet en van alles officieel gemaakt. Ik heb een stromend inkomen gekregen van allerlei wonderbaarlijke kanten. En nu stopte dat ineens. En nu laat ik het allemaal uit mijn handen vallen. In overgave. In ontroering. Er gaat een deur dicht, en dat betekent dat er binnenkort een andere deur opengaat. Naar een nieuwe weg die veel beter bij mij past dan dat wat ik voor mezelf had bedacht als 'zielsmissie' en plannen en methodes. Ik wilde mijn website met dat alles erop publiceren, maar dit stroomde niet. En dus laat ik alles wat ik over mezelf en het universum weet weer los. Ik laat me gebruiken als 'instrument van boven'. Zonder weerstand naar wat daarin voorbijkomt. Wetend dat dit nodig is, dat ik nodig ben, waar ik ben. In dat waar ik in zit. Wat voor emotie dan ook. Wat voor egopatroon dan ook.

"How much more grievous are the consequences of anger than the causes of it."
Marcus Aurelius

Een voorbeeld. Ik ben niet zo goed met boosheid, ik vind dat vrij ongemakkelijk. Dat ik dat ongemakkelijk vind belemmert mij niet om mezelf tot expressie te brengen zoals ik wil - ik heb daar geen karma meer op dat mij in onbewust gedrag zou doen vervallen. Ik ontkracht of saboteer mezelf niet. Ik bén gewoon boos, wanneer ik boos ben, voorzichtig, en dan ineens voluit zodra dat stroomt, en dan weer voorzichtig, dit alles in vol bewustzijn. Ik veroordeel dit niet in mezelf. Ik veroordeel het niet in mezelf dat ik zo zacht ben, dat het lijkt alsof ik niet voor mezelf kan opkomen. Ik weet beter. Ik weet wat voor verhalen mensen elkaar vertellen over hoe ze zouden moeten zijn, en ik ken de mythes over 'assertief zijn' die de stilte en de onderliggende eenzaamheid ontkennen. Ik kan heel veel zeggen, als het nodig is. Ik kan enorm vurig en gepassioneerd manifesteren, als dit nodig is. En wanneer dit niet meer nodig is, kan ik heel wijs stil zijn, en loslaten. Ik heb geen behoefte meer aan erkenning. Mijn grootsheid is volledig tot bloei gekomen de afgelopen twee maanden, buiten de ruimte en tijd heb ik die mogen ervaren. Mijn zielsverlangen naar mijn grootsheid is vervuld. Als ik de rest van mijn leven, zonder dat iemand weet dat ik een verlichte gozer ben, in mijn huisje zit met mijn sociale kring om me heen, werk en eet en slaap en doe, dan is dat perfect voor mij.

Het punt van deze energie is, dat hij onder alle heling ligt. Het punt van yin is, dat je er pas volledig in kunt zinken als je je weerstand tegen je machteloosheid opgeeft. Je kunt pas in volledige sereniteit de goddelijke overgave en rust ervaren, wanneer je de actieve delen van jezelf hebt geheeld die een pijnstuk uit het verleden proberen te beschermen, toen je zo machteloos was dat je het niet hebt kunnen verwerken en daardoor een hele obstructie opwierp. Niet dat je geen rust kent totdat je 'verlicht' bent door naar 5d te gaan. Want die pijnstukken komen niet allemaal in één keer omhoog en soms laten ze je even met rust. Niet dat je geen rust kent totdat je 'verlicht' bent door naar 13d en weer terug naar 3d te gaan met alles geïntegreerd. Er is overal, altijd, yin, aanwezig. Maar wat goed moet worden begrepen, is dat de yin-kracht een tegenovergestelde beweging van ons vraagt dan die we altijd hebben geleerd. Yin vraagt van ons om recht in de pijn te gaan. Om ons over te geven aan precies datgene waarvan we altijd hebben geleerd dat we ertegen moesten vechten.

In normale mensentaal betekent goddelijke overgave: een zenuwinzinking. Totaal instorten. Zeggen 'laat maar'. En, mijn favoriet: 'fuck it'. Geef het op. Laat het los. Dit is geen lief, fijn, vlindergevoel. Dit is focking pijnlijk. Dit is geen hoge vibratie. Het is de laagste vibratie die er is. It creeps up on you en dan zit je er ineens middenin en vraag je je af: waarom voel ik me zo depressief? Waar ging het verkeerd? Afhankelijk van je egopatroon ga je dan in je gebruikelijke mechanismen om hiermee om te gaan. Die van mij is: kritieke zelftwijfel en nérgens meer op vertrouwen in mezelf. Er zijn er negen, en als je daar het naadje van de kous van wilt weten, dan serveer ik je graag afgestemde antwoorden met mijn Mayasana Healing-in-negenvoud (ja, die naam wilde ook nog niet helemaal vlotten). Ik gebruik daarbij Human Design en het Enneagram en allerlei mystieke kennis die ik heb doorgekregen en... eens zien, hoe kan ik dat supercool laten klinken? Misschien met wat namedropping? Zoals... hm, aartsengel Metatron, bijvoorbeeld. Mijn favoriete aartsengel, als ik zo vrij mag zijn, die mij heeft geholpen om Mayasana Healing volledig te ontwikkelen en alle puzzelstukjes samen te weven tot een magisch zicht op het weefwerk van het leven op deze aarde, in negen aardse lagen en dimensies. Maar dat terzijde. Dat was ik helemaal niet van plan te vermelden. Daar gaat deze blog niet over. Hé, creatiekracht, terug in je hol!

Het is zo misleidend, mensen die zeggen dat overgave een hoge spirituele beoefening is. Want de weg naar overgave, het pad naar Nirwana, leidt langs de meest duistere plekken. De dingen die je aan niemand wilt laten zien. De dagen dat je huilend en verkrampt zodat je niet eens meer kunt huilen in een verdwaald hoekje in je huis zoekend naar gedachten en emoties en betekenis en verlossing geen enkele verlichting meer kunt vinden en je bestaan een gevangenis wordt van voortdurende emotionele foltering die door niemand wordt gezien of erkend. Verlammende machteloosheid en verscheurende eenzaamheid. Waar ik kan, wil ik die belichten. Dat is mijn passie en zielsmissie. Hoe ik dat ga doen, geen idee, dat ligt niet in mijn handen. En zelfs hier ben ik niet aan gehecht. Ik kan ook prima zonder purpose leven. Same difference. En helaas klinkt deze blog nog te spiritueel verantwoord. Ik zou het liefst zo authentiek willen zijn, dat ik niet meer refereerde aan de collectieve patronen, maar alleen mijn eigen bevindingen deelde. Maar ach, taal. Hopelijk kan ik uiteindelijk zoveel bewustzijn vergaren dat ik die dimensies helemaal niet meer hoef te benoemen. Dat is de volgende fase, geloof ik. Maar eerst nog even deze. Want ik vind die torenkaart zo mooi literair dramatisch.

zaterdag 31 maart 2018

Over pijn, ontkenning en fractals healen

Vandaag, op volle maan, zou ik mijn website lanceren. Dit stroomt niet, ook al droomde ik vannacht dat ik een kind kreeg en het er moeiteloos uitpoepte. (Dit vond plaats in de keuken, even ter beeldvorming.) Mijn Mayasana Healing voelt nog niet voltooid, ook al had ik de geboorte voor vandaag uitgerekend. In plaats daarvan richt ik me op de ongeheelde staat van de wereld. In plaats van mijn tools aan te bieden vanuit de vraag 'ben ik er klaar voor?', werd ik ertoe geleid om me in het tegenovergestelde perspectief te verplaatsen 'is de wereld/mijn omgeving er klaar voor?'

Want wat is het nut van de meest diepgaande manier van karmaheling die leidt tot totale Verlichting - iets waarvan ik, ja, ik weet het, ongeloofwaardig genoeg, weet dat ik hem in handen heb - aanbieden wanneer het niet in te passen is in het 'web' van mensen waarmee ik verbonden ben? Wellicht is het niet aanbieden van mijn heling het meest liefdevolle en helende dat ik kan doen. Nee, niet 'wellicht', want dat suggereert dat ik dat zit te bepalen en overdenken hier. Het voelt niet goed, en dus is het niet nuttig. Het voelt niet goed, en dus is het niet de juiste tijd. Het voelt niet goed, en dus is het het beste om het niet te doen. Er is niets dat mij drijft om mijn healing de wereld in te brengen. Niet omdat ik vind dat de wereld geen healing nodig heeft. Maar omdat ik gewoonweg niet in actie kom. Niet nu. Wanneer wel? Waarschijnlijk wanneer het wel nodig is. Op de fractal waar ik mee verbonden ben. Omdat het dan absoluut noodzakelijk kan zijn.

Als je iets van Healing weet, weet je dat dit energetisch werk op zich is. Dit is het in de wereld brengen van mijn Healing. Dit is de paradox, de eenheid tussen de twee uitersten. Ik breng mijn healing niet de wereld in en ik breng mijn healing wel de wereld in. Het maakt niet uit en het maakt zoveel uit als het maar uit kan maken. Ik ben niet bang dat ik geld misloop omdat ik totale overgave voel en ik voel het alarm afgaan dat ik nu mijn website niet publiceer. Ik had hier net zo goed wél als geen blog over kunnen schrijven. Dat wil zeggen, ik bekijk het hele verhaal vanuit verschillende dimensies, voor zover mijn brein dat lineair gezien vertaalt en voor zover mijn lichaam met mijn geactiveerde DNA dat bewustzijn kan dragen. Het laatste wat ik wil, is pijn ontkennen. Het laatste wat ik wil, is verklaren dat Healing het beste is en dat pijn er niet mag zijn. Met deze paradox gebeurt het zo dat ik er vandaag naartoe stroom om te schrijven over het niet-publiceren van mijn website over Healing. Hierdoor is alles wat ik vanuit mijn ziel tot expressie bracht, dat wachtte om geboren te worden, ineens niet tot expressie gebracht. De potentie is inert geworden. Ultiem yang ging naar ultiem yin. Ken je deze energie? Veroordeel je deze energie? Ik blijf aanwezig bij mijn overgave.

'Je opent nu een gigantisch portaal,' hoor ik. Waarom gebruik ik nog woorden, als ze slechts een schittering op het water zijn?

Wat zou jij doen? Zou jij zoeken naar een fout in jezelf? Zou jij toch doorstomen en je plan uitvoeren? Zou je gaan twijfelen aan je website, je inhoud, zou je je afgesneden voelen van je creatieve bron? Zou je een paniekaanval krijgen? Zou je emotioneel gaan eten? Zou je het loslaten in daden, maar niet begrijpen in je gevoel? Wat, als iets waarvan je dacht dat het geboren zou worden, uitblijft?

Wat, als niets van wat je zegt of denkt nog waarde heeft en tegelijk alle waarde heeft die een woord of gedachte maar kan hebben?

Mocht er naar aanleiding van deze post iemand enorm zitten te springen om mijn Healing, laat het me vooral weten. Of niet. Daar staat of valt het niet mee. Dat leek me gewoon een leuke gedachte, dat het andersom gaat. Schrijftechnisch gezien, zeg maar.

donderdag 29 maart 2018

Holistische balans

'Schrijf over je connectie met de natuur,' zegt één van mijn (splinternieuwe) gidsen. Of eigenlijk was hij er al, maar dan in een andere hoedanigheid - mijn eigen identiteit uit een vorig leven. Maar daar publiceer ik nog een ebook over. Dat roep ik al vanaf februari, maar er mogen gewoon steeds opnieuw lagen in worden verwerkt, of eigenlijk: dimensies. Maar goed, terug naar die natuur. Wat mag ik schrijven, wat mag ik vandaag channelen?

Sluit je ogen maar, zegt Moeder Aarde. Ik neem het van je over. Er wordt naar de natuur gekeken met allerlei visies over hoe deze zou moeten zijn. De gemeentes die bomen omkappen en nieuwe bomen planten. Die plantsoens weghalen en vervangen door vierkante tuintjes. De regenwouden die worden gekapt. Hoe elders nieuwe wouden worden aangeplant. Hoe mensen met permacultuur terug in de schema's van mijn eigen ritmes en netwerken komen. En er zijn nog vele andere methodes om nauw in contact met de wijsheid van de natuur samen te werken. 

Ik wil vandaag spreken over de schepping van het nieuwe ten koste van het oude. En ik wil dit betrekken op de mens. Als de mens de natuur ziet als een plaats om te vernieuwen door het oude te vernietigen, dan zal hij ook zo naar zichzelf kijken. Oude pijn wordt bestreden met amputatie. In plaats van dat de wond wordt geheeld, wordt een nieuwe geopend. Trauma stapelt zich op trauma. Terwijl de weidsheid van de natuur één ding te leren heeft: niets is een blijvende open wond. Alles sluit zich met nieuw leven. Heling gaat vanzelf in de natuur, doordat ik zo ben ontworpen. Alles in mij streeft naar balans. Als er ergens iets wordt weggehaald, kom daar iets anders voor in de plaats. Een ecosysteem is vervuld met op elkaar in werkende krachten. Haal je er iets uit weg, hoe klein ook, en het hele systeem zal uit balans raken en een nieuwe balans en richting moeten vinden. Dit kan zelfs leiden tot een cascade: de ondergang van het gehele systeem. Zo ook zitten mensen in elkaar. Met als verschil dat zij niet worden bewoond door dieren, insecten, mossen en bomen, maar door cellen, bacteriën, pijnstukken en levenskracht. 

Op fysiek niveau is een pijnstuk te zien als een beknelling in een natuurlijk proces. Een natuurlijk proces (afgifte van enzymen of hormonen, bijvoorbeeld) gaat niet helemaal zoals het hoort. Dit komt omdat de levenskracht in dat deel van het lichaam wordt vastgehouden, tegengehouden om verder te stromen. Een spierknoop die steeds opnieuw terugkeert, om een energie op fysiek niveau uit te leven. Vanuit het emotionele systeem komt deze blokkade in het fysieke systeem terecht, want het is één en verbonden. Als een holistisch geheel. Net zoals het weghalen van een diersoort in een ecosysteem het hele systeem kan laten instorten, omdat er dan geen flow meer is in de voedselstromen, kan het hele fysieke systeem instorten als die pijnstuk wordt ontkend. Als het wordt weggedrukt zelfs uit het liefdevolle bewustzijn van het lichaam, met pijnstillers of een operatie. Niet dat pijnstillers of een operatie op zich verkeerd zijn - het gaat om de intentie eronder. Is dat één van heling, of van destructie? Je kunt pijnstillers nemen om energie vrij te houden voor de heling van het emotionele stuk dat erbij opkomt. Als je de boodschap hebt gehoord, hoef je hem niet volledig als een lijdensweg te beleven. Ook pijnstilling komt voort uit de natuur. Dieren die pijn hebben, kauwen instinctief op wilgenbast, het bestanddeel van aspirine. 

Je kunt niet een deel van jezelf onteigenen en verwachten dat de rest van je systeem floreert. Je kunt niet een pijnstuk wegdrukken en verwachten dat de rest volledig blijft doorstromen. Het is allemaal deel van jou en onderdeel van een complex systeem van energieketens van hormonen, transmittende informatie in zenuwbanen, soorten levenskracht in energiemeridianen, etcetera. Een obstructie dient geheeld te worden, zodat het holistische geheel weer kan doorstromen. 

Al je levenskracht focussen op het punt dat niet wil doorstromen, is de sleutel. Tevens dien je een bewustzijn op te bouwen van je fysieke lichaam dat in het moment alle boodschappen kan verstaan. Je zenuwstelsel is een instrument, een meetinstrument voor bewustzijn. Een systeem streeft voortdurend naar balans. Alles in de natuur ondersteunt dit. Ik ondersteun jou, om deze balans te hervinden. Als jij niet vrij kunt doorstromen door wat dan ook, kun je in mijn natuur thuiskomen. Ook al lost de helende vibratie van de natuur niet op fysiek niveau in één keer je klacht op, je hele energiesysteem stemt zich af op de helende, opladende kracht van de natuur. Want zoals in jouw lichaam alle levenskracht zich mag focussen op het pijnpunt, zo doe ik dat doet. Ik zit zo in elkaar, als planeet dat talloze levensvormen op zich draagt. Als er iets in de knel komt, stuur ik daar levenskracht naartoe. Hier kun je rechtstreeks op intappen als je in de natuur bent. Ik geef jou de opladende energie die genoeg helderheid en verzachting (of wat je ook maar nodig hebt) biedt om jouw pijnpunt op te lossen. Daarom is het helend om in de natuur te zijn. 

Ik wilde graag deze wijsheid channelen via Roos, omdat jullie via Facebook vaak het contact even verloren zijn met jullie lichaamswijsheid. Als je de roep voelt, weet dat ik altijd op je wacht. Ik wacht nog op je lang nadat je afspraak met je eigen lichaam is verlopen, lang nadat jouw systeem al een alarmsignaal afgaf, wacht ik op je en omarm ik je met duizenden armen. In mij vind je altijd vernieuwing. Ik ben een eindeloze bron van leven. En ik streef naar balans, net als jij. En dus is het mijn eer en mijn taak om levenskracht aan jou te geven. Dus laat je dragen. Gun je lichaam het beste voedsel dat jij kunt vinden. Gun je lichaam het licht van de zon, de frisse lucht en de aanraking van bomen, de wijze begeleiders van de mens die als geduldige spiegels lucht geven waar zij nemen, en andersom. Het hoeft niet lang. Je hoeft niet direct een bergwandeling te maken in een ander land. Gewoon, deze natuur, hier bij jou in de buurt. Die is al genoeg, voor jou, op dit moment. Je hoeft niet direct te hardlopen. Gewoon, lichte beweging, die jouw lichaam fijn vindt, is genoeg, op dit moment. Wat voor weer het ook is. Elke weersoort heeft een specifieke uitwerking op de mens. Net zoals elke omgeving dat heeft. In een volgende channeling zal ik spreken over hoe omgevingsfrequenties werken. Dit is genoeg voor nu. 

Geniet van de natuur, en al haar gaven. Jij bent het waard. Ik draag je, in liefde. 
- Moeder Aarde.