woensdag 13 december 2017

Het healen van onzekerheid

Ik ben een Healer, en ik heb gestudeerd op Human Design. Ik heb ontdekt dat het healen van je grootste thema's vaak voortkomt uit je open centra/chakra's: de plekken in je systeem waar de energie van de wereld versterkt bij je binnenkomt. Daar zitten onze grootste wonden en onze diepste lessen. En uiteindelijk zit daar ons grootste bewustzijn en de gave waarmee we de wereld kunnen verrijken. Hoe meer centra je open hebt, hoe meer wijsheid je kunt teruggeven aan de wereld, op jouw unieke manier, die voortkomt uit wat je wél ingekleurd hebt. In je chart kun je dit zien in de ingekleurde centra en kanalen: die zijn gedefinieerd, dus daar heb je een unieke levenskracht zitten. Dat betekent niet dat je al die witte kanalen en centra 'niet hebt': ieder mens heeft alles wat er in de chart zit. Ieder mens heeft emoties, gedachten, levenskracht, intuïtie... Het is alleen de vraag wat jou daarin kenmerkt, en waarin je het menszijn op verschillende manieren kunt ervaren. In dat laatste geval ben je open voor alle ervaringen die er mogelijk zijn op deze planeet rond een bepaald thema.

Eén van de thema's is de onzekerheid en het gevoel niet goed genoeg te zijn. Dit komt voort uit het open ego-centrum. Het is een bekend kernthema voor veel mensen (70%). Het is iets dat zal blijven terugkeren in je leven, als je dat centrum open hebt. Hoe ver je ook komt en hoe bewust je ook bent. Vooral als je nu denkt 'oh, daar heb ik geen last meer van, hoor'. Het zit in je DNA. Natuurlijk ook als je het centrum gedefinieerd hebt, want iedereen is wel eens onzeker. Maar waar de onzekerheid bij iemand met een gedefinieerd ego een motor is tot het versterken van diens eigenwaarde door hard te werken om die waarde ook in de wereld neer te zetten, zit het bij iemand met een open ego toch wat anders. Die hoeft niet te handelen naar die onzekerheid. Daarnaar te handelen versterkt namelijk de onzekerheid alleen maar. Er komt geen einde aan. Er is geen manier om die energie te kanaliseren of in te zetten. Die onzekerheid is er gewoon. Je kunt hem observeren als een voorbijvliegende wolk. Maar dan wel eentje die je hele maag verkrampt, je bijna een hartaanval bezorgt van alles dat je doet om maar goed genoeg te zijn, en ervoor zorgt dat je een band om je middenrif ervaart, een druk van het voortdurend willen aanspannen van dat kwetsbare gebied. Alsof je buikspieren je kunnen helpen om sterk genoeg te zijn om de wereld te overtuigen van jouw waarde. Voel je het? Laat die spanning maar even los. De onzekerheid verdwijnt er niet door. Die begint nu juist vrij te komen, nu je stopt met het aanspannen. Je hoeft vandaag even geen work-out te doen. Geen mentale, geen fysieke, geen emotionele, geen creatieve, geen energetische. Laat je buik maar zacht worden.

Het is niet erg om toe te geven dat je onzeker bent. Dat je je voelt alsof je niet goed genoeg bent. Dat je eigenlijk vanbinnen siddert en beeft en trilt van zwakte. Je mag toegeven dat je niet beter kunt worden dan je nu bent. Je hoeft niet te streven naar 'de beste versie van jezelf' - zet dat hele spirituele idee maar overboord, het geldt niet voor jou. Je bént al de beste versie van jezelf. Je hoeft niet te streven. Niet te presteren. Niet te bewijzen. Niet te beloven. Laat die deadlines maar even los. Voel de uitputting in je hartspier. Laat die onzekerheid maar vrijkomen. Je bent kwetsbaar en gevoelig, en je doet zó je best. Als je vanaf een afstandje naar jezelf zou kunnen kijken, zou je hart breken, zó hard doe je je best, terwijl je er gewoon al mag zijn.

Doe het maar even. Stel je voor dat je vanuit het perspectief van je gidsen naar jezelf kijkt, of het perspectief van een alien, die net voor het eerst op aarde is gekomen en met verwondering om zich heen kijkt en jou ziet als de eerste mens. Wat zou je zien, vanuit dat perspectief? Sluit je ogen maar even. Voel. Laat het maar smelten, net als de regen die de sneeuw nu smelt. Misschien komen er tranen vrij, ontdooit je hart. Haal maar even diep adem in je hart. Je hebt de laatste tijd zó hard je best gedaan. Hoog tijd om jezelf even wat rust te gunnen. Voel je die rust?

Ik voel hem wel. Ik heb me laatst weer laten leiden door deze onzekerheid, en de bewijsdrang die eruit voortkwam. In plaats van toe te geven dat ik me eigenlijk onzeker voelde, ging ik mijn mentale kracht gebruiken om iets aan te gaan. Dat was in een les van mijn opleiding over leiderschap. Ik heb daardoor niet in het moment kunnen ervaren wat mijn docent me allemaal kon leren: ik heb er maar een klein stukje bewust van opgemerkt. Het grootste deel van mijn energie op dat moment ging namelijk zitten in het onderdrukken van mijn onzekerheid. Ik zette mezelf schrap om te pogen iedereen ervan te overtuigen dat ik sterk genoeg was, slim genoeg, waardevol genoeg, goed genoeg. Mijn blikveld verkleinde tot een tunnelvisie. Hoe kon ik reageren om te laten zien hoeveel ik wel niet waard was? Hoe kon ik over die onzekerheid heen stappen, en er voor eens en altijd vanaf zijn? Want nu wist ik toch inmiddels wel hoe het zat? Pff, ik wás toch al een leider? Ik had toch vaker iets gezegd in de les, vaker vragen gesteld, zo spannend was dat toch niet? Ik wist toch precies hoe ik mezelf kwetsbaar moest maken? Hoe ik mezelf neer kon zetten door mezelf kwetsbaar te maken? Dat was toch mijn kracht?

Achteraf bezien zie ik hoe mijn docent die onzekerheid precies doorprikte, en tot de kern van de zaak kwam. Alle vragen die ik stelde, kwam voort uit één bron: was ik wel goed genoeg? En wilde hij dat alsjeblieft bevestigen? Die bevestiging kreeg ik. Die bevestiging krijg ik op het moment van heel veel kanten tegelijk. Ik word echt diep gezien, gevoeld en gehoord. Ik straal en de wereld spiegelt me dat terug. En toch sta ik vanbinnen te bibberen. En dat mag. Dat te voelen is eigenlijk het enige belangrijke in dit hele verhaal. Daar begint en eindigt het allemaal mee. En waarschijnlijk is het ook het middenstuk.

Na de les had ik het gevoel alsof mijn open ego-centrum helemaal was schoongespoeld. Mijn onzekerheid was gezien, en voor mij getransformeerd. En dat wil ik nu graag doorgeven, omdat ik het op dat moment niet kon voelen. Dat voelt alsof ik heb gefaald. Zie je hoe hoog ik de lat voor mezelf leg? Hoezeer ik probeer te voldoen aan mijn eigen mythologische spirituele beeld? Ik voel nu hoe mijn energie is verzacht en is gaan stromen, tot in mijn tenen. Kwetsbaarheid is geen wapen waarmee ik in het rond kan slaan. Mijn zoektocht naar bevestiging mag er ook zijn. Bevestiging is heel fijn, daar kan ik van genieten. Ik hoef me er alleen niet door te laten leiden. Als ik geen bevestiging krijg, mag ik gewoon mijn onzekerheid voelen en blijven doorgaan als mijn energie erin blijft stromen. Als ik wel bevestiging krijg, mag ik gewoon mijn bewijsdrang voelen die dat wil exploiteren, terwijl de energie er allang uit is verdwenen. Ik hoef me er niet door te laten leiden, linksom of rechtsom.

Het healen van onzekerheid is niet iets eenmaligs. Healing is geen manier om die onzekerheid voor eens en voor altijd weg te toveren. Toch kan je je open centrum schoonspoelen, zodat die weer helemaal leeg en ontvankelijk wordt. Zodat je diepe innerlijke rust kunt ervaren en jezelf weer kunt zijn. Dat kan door bewustzijn. Door te erkennen wat er precies met je aan de haal ging. En daar al je zelfliefde en omarming op los te laten. Het mag er zijn. Als je er ruimte aan geeft, verdwijnen ineens alle to do-lijstjes uit je hoofd en bereik je eindelijk datgene wat er altijd al was: jouw ultieme gevoel van eigenwaarde, jouw essentie, hier en nu. Enne... reminder: wees alsjeblieft lief voor jezelf, de volgende keer dat het weer gebeurt.

maandag 11 december 2017

Eczeem helen op een alternatieve manier

Tijd om deze blog te schrijven. Ik heb het de afgelopen jaren veel gehad over mijn chronische eczeem, vooral in de beginjaren. De laatste paar jaar niet meer. Het is namelijk geen probleem meer in mijn leven. En dus schrijf ik er niet over. Dat betekent niet dat ik 100% eczeemvrij ben, maar wel dat ik er (fysiek en emotioneel) nauwelijks last meer van heb. Eens in de zoveel tijd komt er nog een mini-plekje, een geïsoleerde jeuk-aanval, die na een tijdje weer geneest. Ik heb grip op het genezingsproces. En dat terwijl de dermatoloog in het ziekenhuis zei dat ik de rest van mijn leven eczeem zou hebben en mijn hele leven hormoonzalf zou moeten smeren. En dat het misschien 'vanzelf overging', dat sommige mensen 'eroverheen groeiden' maar dat dat niet te zeggen was. "Ben je al bang?" vroeg de verpleegster, mijn kalmte verkeerd uitleggend als een shocktoestand. "Nee," zei ik, omdat ik hem niet geloofde. En dat terwijl ik daar zat met bijna mijn hele bovenlichaam bedekt met eczeem en een bijkomende huidinfectie. Iets in mij geloofde er helemaal niks van dat dit ongeneeslijk zou zijn. Ik wist namelijk zeker dat ik allang begonnen was met de heling, maar dat het fysiek alleen nog niet zichtbaar was.

Hoe heb ik het dan geheeld, de afgelopen paar jaar? Daar ga ik in deze blog over uitweiden, nadat ik van twee kanten de impuls kreeg om hier iets over te delen. Hier komt alvast de disclaimer, dat ik geen professional ben (niet één die in een ziekenhuis werkt, tenminste) en dat ik niet aansprakelijk of verantwoordelijk ben voor de beslissingen die op basis van deze blog worden genomen. Dat ben je zelf. Tijd om je eigen heling in handen te nemen! Want alleen zo kun je genezen van een chronische ziekte. Dat is zwaar karma, en (wat mij betreft) één van de grootste uitdagingen in het leven, omdat het zo dichtbij komt, dichterbij dan emotionele pijn, waar je af en toe nog aan kunt ontsnappen. Aan je lijf kun je niet ontsnappen. Een diep respect dus, voor jouw chronische ziekte. Dit om je pijn te bereiken, als je op dit moment in een vicieuze cirkel zit van krabben-erger maken-schuldgevoel-krabben. Dat is niet niks, en waarschijnlijk verberg je het ook nog, omdat het niet echt aantrekkelijk voelt. Toch zullen de mensen die van je houden jou accepteren zoals je bent, ook al voel je je misschien als iets dat ergens uit een moeras is gekropen en kan je je niet voorstellen dat je ooit een gezonde verbinding met iemand zult hebben. De wereld komt immers hard binnen, en vervuilt je. Ik begrijp het. Ik heb van jongs af aan, tot mijn 9e, eczeem gehad, en zeven jaar later begon het weer, met af en toe een pauze, maar daarna het diepste dal waar ik ooit in heb gezeten. De rauwheid van eczeem mag er zijn, die hoeft niet verborgen te worden, maar aan de andere kant hoef je ook weer niet als een open wond alles met de hele wereld te delen. Daarin te verzachten, daarin zelfliefde te vinden, dat is de genezing van eczeem. Grenzen. Huid. Verbinding, met jezelf, met je kern, en van daaruit met de buitenwereld.

Elke persoon is weer anders, elke vorm van eczeem is weer anders - in elk moment, bedoel ik. Want er zit wel een onderliggend patroon onder (dat ik net heb uitgelegd en waar ik nog dieper op in zal gaan). Maar ik kan jou geen tips geven die afgestemd zijn op jou. Als je dat wilt, mag je bij me komen voor een Reading, die kán doorwerken op het fysieke niveau, maar allereerst emotionele en mentale blokkades oplost. In deze blog wil ik graag mijn eigen ervaringen en lessen delen. De betekenissen die ik uit mijn eczeem heb gehaald. De laagjes die ik weg heb gepeld. De transformatie waar ik mezelf doorheen heb gewerkt.

Eczeem kan getransformeerd worden tot een specifieke kracht: de kracht van voelsprieten, van fijngevoeligheid. Dat je huid (en je hele lichaam) zo gevoelig is, dat je er uitslag van krijgt, kan je ook inzetten als een gave. Die gave is, in mijn geval, healing & kunst maken. Je kunt ook iets met voeding gaan doen. Of wat voor manier dan ook om je gevoeligheid in te zetten.

Elke ziekte heeft onderliggende emoties, die zijn geblokkeerd en nu via het lichaam worden gedragen, uitgeleefd. Als het op het ene niveau niet gevoeld wordt, dan wel op het andere. Energie verdwijnt niet, die zal op één of andere manier tot expressie komen. Elke ziekte heeft een patroon, een dieperliggende overtuiging die is gevormd op een moment van trauma. Daar de angel uithalen, dit patroon mentaal begrijpen, en je helende essentie-licht toelaten en op je schaduw laten schijnen, zodat je je eigen emotiegolf liefdevol kan omarmen en tot voltooiing kan laten komen, dat zijn de stappen die je dient te zetten, wil je volledig genezen. En onderweg zul je ontdekken dat datgene waar je van 'af' wilde, juist heel veel rijkdom te bieden heeft. Als een leermeester, die directe boodschappen aan je doorgeeft via je lichaam. Prachtig, toch? (Nou, nee, eerlijk gezegd heel vervelend dat dit zo moet.)

Het is niet jouw schuld. Dat heb ik mezelf vaak mogen vertellen. In de spirituele wereld wordt de Wet van Aantrekking vaak vervormd tot een schuldvraag: "hoe heb je dit nou weer zitten creëren, sukkel?" kun je tegen jezelf gaan zeggen. Wat doe je verkeerd, dat je nu zo ziek bent? Au. Dat is als zout in de wonde wrijven. Vaak is een trauma (dat uiteindelijk wordt uitgedrukt in ziekte omdat het systeem het niet via het bewustzijn kan oplossen) namelijk een gevoel van niet goed genoeg zijn, het verkeerde hebben gedaan en dus 'verkeerd' zijn. Dus, nu we hebben vastgesteld dat het niet jouw schuld is, en dat er niets mis is met je, wil je het dan nog steeds genezen?

Natuurlijk. Alles in de natuur streeft naar genezing, voltooiing. De eerste stap van genezing is te willen helen vanuit zelfliefde, niet vanuit zelfhaat. Niet 'er moet iets weg wat ik haat aan mezelf', maar 'ik wil de pijn in mezelf verzachten en helen, zodat ik vrij ben om helemaal mezelf te zijn'. Of iets in die trant. Een ziekte is altijd een gebrek ergens aan. Je kunt een gebrek niet wegwensen, je kunt het alleen opvullen. Met liefde. En die liefde, die werkt uiteindelijk door op het fysieke niveau. Maar dat doet er dan niet eens meer toe, want dan heb je het resultaat al losgelaten. De paradox van heling. Helen zonder te willen helen, vanzelf. Die hoef je niet voortdurend te geloven of voelen om te helen, trouwens. Hoe vaker je het voelt, hoe dieper het verankerd raakt, maar wees niet bang dat je je heling saboteert als je het even niet kunt opbrengen. Dat is juist het moment dat je dieper in de heling zinkt. De gevoelens (wanhoop, mislukking etcetera) die dan opkomen, zijn weer een nieuwe laag, die je net hebt aangeraakt. Gefeliciteerd, dus, als je de moed even opgeeft: je bent weer een stapje verder gekomen!

In deze reis van zelfheling zul je jezelf harder tegenkomen en dieper begrijpen en omarmen dan je je hele leven hebt gedaan. Je zou zo maar eens je eigen magie kunnen ontdekken en inzien dat je eigenlijk superfantastischgeweldig bent, en heel veel liefde verdient. Dat wist je natuurlijk al wel, diep van binnen, het was alleen nog niet zichtbaar in je fysieke realiteit...

Tijdens dit afstemmen op jezelf, kun je om hulp vragen aan het universum, je gidsen. Je krijgt die hulp altijd, ook al ervaar je het niet meteen, of niet bewust. Vervolgens: alles waar je een goed gevoel bij krijgt, mag je volgen. Alle alternatieve geneeswijzen die je ondersteunen, zijn valide. Je leert vanzelf wat wel en niet werkt. Maar als het niet direct goed voelt, wees dan niet bang om te stoppen. Ja, het is waar dat er voor genezing soms iets erger moet worden, maar als dat inhoudt dat je maandenlang gaat zitten lijden en je steeds ellendiger voelt, is het misschien toch een kwestie van maar beter stoppen. Al is dat er ook weer onderdeel van, omdat je zo meer op jezelf leert vertrouwen, op je eigen grenzen, etcetera. Heel handig, in het geval van eczeem. Op een gegeven moment ben je er wel zat van om allerlei niet-werkende troep in je open wonden te smeren en word je boos op al die mensen die zich met jou bemoeien. Dat werd ik tenminste wel. Ik stopte toen met alle genezers, en ging het op eigen houtje aanpakken. Dat maakte me in eerste instantie zieker. En toen maakte het me beter, omdat ik echt alleen nog maar de dingen (en uiteindelijk ook weer de genezers) uitkoos die bij me pasten. En dat voelde goed, elke stap van de weg. Zie? Er is een verschil tussen 'over je grenzen laten gaan in de hoop dat het ooit beter wordt' en 'even lijden omdat je een pijnlijke, maar waarachtige weg hebt gekozen die je uiteindelijk zal genezen, en ondertussen hoop blijven houden!'. Je innerlijke kompas weet de weg. Dat gezegd hebbende, hier mijn ervaringen met alles wat ik heb geprobeerd, voor zover ik het me kan herinneren. Ter inzage, en misschien werkt het ene wel voor jou wat niet voor mij werkte, of andersom. Hopelijk haal je er goede tips uit, of de geruststelling om te stoppen met dingen die niet werken.

De (alternatieve) geneeswijzen waar ik wel goede ervaringen mee had: Chinese Kruidenthee, hormoonzalf als ondersteuning wanneer mijn lichaam zelf niet meer kon genezen, pure arganolie om mijn huid weer dikker te maken na gebruik van hormoonzalf, pure kokosolie als onderhoud van mijn droge huid wanneer mijn lichaam dit zelf niet kon, Energetische Healing in allerlei vormen en maten, stoppen met suiker, stoppen met gluten, stoppen met zuivel, stoppen met dierlijke producten eten, biologisch eten, een schoon huis vlakbij de natuur en zuivere lucht, dagelijks consumeren van zaden met een hoog gehalte aan omega 3 (chia, lijnzaad, hennepzaad), dagelijks consumeren van bladgroenten, veel water drinken, sporten, avocado's, 's ochtends water met citroensap en andere ontgiftende voedingsmiddelen, iets met magneten en trauma's uit vorige levens dat ik me niet kan herinneren...

De (alternatieve) geneeswijzen waar ik geen goede ervaringen mee had: teveel hormoonzalf, alleen maar hormoonzalf, koelzalf, allerlei voorgeschreven zalven waar allerlei chemische troep in zat, een medisch dieet gebaseerd op alles waar ik zogenaamd allergisch voor zou zijn zodat er bijna geen groenten overbleven en ik niet meer op mijn eet-intuïtie kon vertrouwen, zilverspray, homeopatische zalven, accupunctuur, Energetische Healing zonder gelijktijdige fysieke healing, zalfjes van de natuurwinkel, supplementen, het wegwensen...

Ik heb nog veel meer geprobeerd. En als ik zeg wat er wel werkt, betekent dat niet dat ik elke dag 100% een gezonde leefstijl heb, ik eet ook wel weer af en toe suiker, en dat sporten schiet er ook vaak bij in. Sporten helpt om je uitscheidingsorganen en dus je ontgifting te stimuleren. Je zweetklieren werken de toxinen eruit, wat je huid verbetert. Maar het punt is, met eczeem zijn je darmen gevoelig, waardoor je lever overbelast raakt en toxinen doorstuurt naar je longen, die het er in je huid uitbrengen, wat op de oppervlakte een allergische reactie veroorzaakt. Je darmen zijn gevoelig omdat je darmen gevoelig zijn. Dat is geen fataal defect in jou. Het betekent gewoon dat je heel goed mag gaan letten op je eetpatroon, en zuiver mag gaan eten. Misschien kun je zelfs daarna andere mensen leren hoe ze moeten eten, want voor iedereen zijn die voedingsmiddelen schadelijk, alleen heb jij er echt last van. Als je zuiver gaat eten, dan herstellen je darmen vanzelf. Tenzij je nog iets extra's nodig hebt, dan komt dat wel op je pad (glutamine bijvoorbeeld, om de gaatjes in de darmwanden te dichten, probiotica als je flora uit balans is en nieuw volk nodig heeft, mariadistel voor je lever, guldenroede voor je nieren, dat soort dingen). Je kunt je lichaam in één keer een stevige detox willen geven. Maar in mijn ervaring is dat verlangen juist onderdeel van de ziekte. De wereld vervuilt, komt hard binnen, en je wil het liefst alles wegduwen... Maar alleen als je jezelf omarmt, kun je met de wereld omgaan, in plaats van de verbinding of vervulling buiten je te zoeken. Dan komt het ook niet meer zo hard binnen en vervuilt het je niet meer. Het kan natuurlijk zijn dat je wél een stevige detox nodig hebt, als je lichaam dat aangeeft. Doe het dan vooral. Maar niet vanuit weerstand, maar vanuit zelfliefde.

Overigens kun je alleen je eenzaamheid en behoefte aan verbinding (waardoor je je helemaal hebt opengesteld, je grenzen overboord hebt gegooid en alles zo vervuilend binnen komt) helen door te erkennen dat je wilt dat die door een ander wordt vervuld. Dan wórdt die ook door een ander vervuld, die komt dan vanzelf op je pad. Nadat je je eigen behoefte hebt omarmd. Als je een behoefte omarmt, laat je hem namelijk tegelijkertijd los, en daardoor kan het universum hem gaan vervullen. Echte, oprechte verbinding is helend bij eczeem. Iemand die van je houdt, je grenzen respecteert, ondanks je eczeem, of juist mét je eczeem. Niet dat je de vervulling buiten je legt. Dit is juist het omarmen van de behoefte aan vervulling van buitenaf. Die mag er namelijk zijn! Deze helingsparadox heb ik in deze blog al eens beschreven. 

Als je al dit energetische, emotionele en mentale werk doet om je energieveld op te schonen, zal je lichaam zich in tandem opschonen. Toch kan het nodig zijn om tijdens dat genezingsproces ook ondersteuning van buitenaf te gebruiken. Zoals hormoonzalf. Ik heb nu al een jaar geen hormoonzalf meer gebruikt, en daarvoor misschien eens per paar maanden. Ik had altijd een haat-liefde-verhouding met hormoonzalf. De corticosteroïden belasten namelijk precies diezelfde organen die al zo overbelast zijn, je nieren en je lever. Het is een onnatuurlijke aanpassing van je hormoonbalans, die al uit balans is door alle stress die je ervaart vanwege je eczeem. Maar soms is het het enige wat werkt, dat paardenmiddel, om je huid te dichten, zodat je weer helende energie overhebt. Als je huid openligt, gaat je energiepeil namelijk heel snel naar beneden. Je lichaam bevecht voortdurend bacteriën in die open wonden. Daar word je moe van, en door dat enorme verzet, spanning en weerstand in je lichaam, die eruit komt in onrustige jeuk, kom je in een vicieuze cirkel. Hormoonzalf doorbreekt die cirkel even. Daardoor heb je je 'handen vrij' om jezelf weer lief te hebben en te kijken naar je helingsmogelijkheden. Dat is ook wat makkelijker als je je lekkerder in je vel voelt. Als je er beter uitziet. (Maar een geheimpje: mensen die van je houden, zien die uitslag niet eens, of zien het wel, maar vinden het niet zo erg als je zelf denkt.)

Er zijn natuurlijk ook andere zalven op de markt, zoals Protopic, en weet ik veel wat. Die kun je ook gebruiken in plaats van hormoonzalf. Als het werkt, dan werkt het. Weet alleen dat het werkt zolang je de onderliggende patronen aanpakt. Jezelf liefhebben in je eenzaamheid zodat niet alles (inclusief vervuiling) meer zo hard binnen hoeft te komen, je grenzen ontwikkelen (dat is een ontwikkelingsproces, waarin je een schil opbouwt wanneer je kwetsbaar bent, en een muur afbreekt wanneer je afkerig bent), je verzoenen met de wereld waarin je leeft en je eigen gevoeligheid daarvoor...

Laat ik het nog even hebben over een tussenstap in het helingsproces, en niet alleen het onderliggende gevoel van eenzaamheid. Om jezelf te beschermen heb je een schild opgeworpen, net als dat je alles ongefilterd binnen laat komen (in je huid, je aura en je darmen). Die twee wisselen elkaar af, zijn in een voortdurend spanningsveld met elkaar. Een snakken naar verbinding en de enorme pijn als het weer niet lukt. Met, bijvoorbeeld, je moeder. 

Je afkerigheid, weerstand, vijandigheid en antagonisme worden zichtbaar in de huid die alles van buitenaf bevecht. Er is een gevoel dat je je niet wilt of kan verbinden met je omgeving door je eczeem, en de wrok die dat oplevert. De woede. En ja, daar zit pijn en eenzaamheid onder, waar de woede een 'cover emotie' van is, een beschermingslaag. Maar ik wil het hebben over de woede. Die enorme razernij als er WEER IEMAND OVER JE GRENZEN GAAT. Die woede, die je hebt onderdrukt. Die woede, waarmee je jezelf dan maar te lijf gaat. Dat mag er allemaal zijn.

De emotionele lagen, in de volgorde waarin ik ze ervoer:
Het gevoel dat ik niet mooi ben, er niet 'mag zijn'. Onrust, naar buiten zoeken naar oplossingen. Jeuk, onrust die zich tegen mezelf richt en er niet uit kan. Krabben. Schuldgevoel, dat ik het erger maak. Schaamte. Onderdrukte woede op mezelf. Die eigenlijk onderdrukte woede is op de wereld, die zo vervuilend is. Weerstand, vijandigheid, afkeer. Vicieuze cirkel van krabben/zelfverwijt, die uiteindelijk leidt tot wanhoop: waar moet ik het nou zoeken, als niemand mijn eczeem (grenzen/gevoeligheid) begrijpt? Eenzaamheid. Behoefte aan moederlijke koestering, zonder verstikking. 

De eenzaamheid is de kern, maar als ik je dat vertel, ben je nog nergens... het is nodig om zélf door al die lagen heen te gaan. Om de onrust, het krabben en de woede helemaal te ervaren. Om steeds weer opnieuw door die cirkel te gaan. Wat triggerde je jeuk? Wat triggerde je nieuwe uitslag? Dat is soms lastig te herleiden. Maar er was iets waardoor je eenzaamheid werd aangeraakt, iets dat over je grenzen ging en je pijn over het niet begrepen worden triggerde. Je hoeft niet per se te weten wát (helpt wel, als je op het mentale vlak begrip hebt), je hoeft het uiteindelijk alleen maar te voelen. De wond zit namelijk in je emotionele systeem, niet in je mentale systeem. Het begrijpen van het patroon is alleen maar een gids, een geleiding door de emoties heen.

Laagje na laagje kun je zo opschonen, met (chronisch) eczeem. En ook al is het niet meteen zichtbaar als je weer een emotioneel aspect hebt geheeld, uiteindelijk bereikt de heling ook je huid. Die gaat eerst naar je emotionele laag, dan naar je dunne darm (waar je emoties opgeslagen zitten en verwerkt worden), en het loslaten (nieren, dikke darm) van oude pijn, het uitfilteren van je grenzen van wat wel en niet bij je past en de woede gebruiken om dat neer te zetten (lever). Dan gaat het naar je longen (misschien had je ook kortademigheid of astma) en kan je weer vrijuit ademen, krijg je de ruimte voor jezelf. Als kers op de roomtaart geneest ten slotte je huid. Vanzelf. Van binnenuit. Zoals die dat vroeger ook deed, voor je eczeem had. Met je huid heb je weer grip op jezelf, op de wereld. Op je heling, op je grenzen, op je flow. Op je 'ja' en op je 'nee'.

Ik wou dat iemand dit allemaal aan mij had verteld, een paar jaar geleden. Maar goed, ik heb het allemaal zelf ontdekt, met vallen en opstaan, en ik kan het nu delen, dus dat is ook wat waard! De zelfliefde die ik zo heb ontwikkeld is goud waard.

Als je behoefte hebt aan ondersteuning en inzicht in jouw proces, ik bied Readings en Healings aan. Eventueel op afstand, maar vooral met eczeem raad ik je aan om de verbinding aan te gaan en echt naar me toe te komen. Daarmee werk ik op energetisch gebied. Ik kan je helpen inzicht te geven in jouw specifieke patroon. Bij wie het vandaan kwam (waarschijnlijk de band met je moeder, wat ik liefdevol en met veel ruimte voor jou en respect voor haar benader). Welke emoties vrij mogen komen. Eventueel praktische tips voor wat je nú kunt doen. Als deze blog je al verlichting heeft gegeven, deel hem dan vooral. Ik wil graag al mijn inzichten en heling hierover delen!  

zondag 10 december 2017

Gouden spin/zwarte spin - lichtwerk op verschillende niveau's

Laatst schreef ik een blog over mijn kracht- en schaduwdier (het hert en de spin). Ik ben dieper in mijn schaduwwerk gedoken, dit keer door rechtstreeks contact op te nemen met de overkoepelende spirit van de spin. Zij liet me van alles zien, waaronder een achtpuntige ster met een woord dat ik niet kon verstaan, die acht dimensies samenweeft. Dat veel van het werk dat ik doe, op dimensies is waar ik me niet bewust van ben, en dat ik me daarom vaak afvraag waarom ik moe ben. Dat het leven één groot web is en ik de gouden draden daarvan orden. Met mijn favoriete soort droomlogica zei de spinnengeest: 'vandaar je blonde haar, dat je overal achterlaat'. Dat ik dingen op hun plek kan zetten, kan plaatsen in het geheel, verloren dingen, vergeten dingen. Dat ik door dat web heen de pijn van het collectief kan voelen vibreren en dat ik me daarom vaak zwaarmoedig kan voelen. Dat ik ben waar ik ben, met al mijn eigen stukken, om te weven met mijn eigen materiaal en daarmee de vibrerende draden die naar anderen leiden ook kan ordenen. Spinnen zijn verhalenvertellers. Spinnen zijn kunstenaars. Ze liet me voelen dat mijn licht uitstraalt op acht dimensies.

Veel van mijn fysieke klachten, die ik aanzag voor zwakte, komen voort uit dit werk. Mijn lichaam is heel gevoelig omdat ik zo afgestemd ben op dit web. Mijn vermoeidheid werd zichtbaar voor mij in mijn fysieke vorm, door wallen en haaruitval, om aan te geven dat ik eveneens dit lichtwerk in hogere dimensies aan het doen ben. Dat was het ontbrekende puzzelstukje, waardoor ik niet genoeg voldoening en erkenning ervoer in mijn lichtwerk. Ik zag zelf nog niet op welke vlakken ik dat werk allemaal doe. Nu zie ik dat wel. Ik voel het trekken aan duizenden draadjes waar ik aan vast zit. Dit zijn geen energiekoorden, ze zijn veel fijnstoffelijker. Hiermee heb ik de impact, de verbinding en het bereik waar ik altijd zo naar verlang. Ik zag het alleen niet terug in de drie, vier, vijf dimensies waar ik me bewust van was. En ik kon het daar al helemaal niet in aanraken.


In onze slaap gaan we allemaal omhoog door al die dimensies, tot we rusten in de goddelijke essentie. We vergeten het doorgaans weer als we wakker worden. De afgelopen dagen werd ik wakker met een onverklaarbaar extatisch gevoel, alsof ik iets heel bijzonders had bereikt of iets geweldigs in het vooruitzicht had. Ik kon er niet de vinger op leggen. Zodra ik het aan iets in mijn realiteit probeerde te koppelen, was het verdwenen. Het was de bedoeling dat ik dit gevoel, dit opladen in hogere dimensies, ook bewust integreerde in mijn realiteit. Mijn lichaam heeft daarin vaak een pauze nodig en kan niet alles tegelijk wat ik in hogere dimensies als één integraal ding waarneem/ben. Ik zag dat aan voor zwakte. Nu begrijp ik dat het fysieke proces gewoon wat meer tijd nodig heeft. Dat mijn lichaam haar eigen tempo van ordening heeft. Veel van de onrust die ik voel tijdens de pauzes in mijn dagelijkse werk - wanneer ik even niet de inspiratie heb om te schrijven of tekenen - komt hieruit voort. Eigenlijk wil ik dan de vervulling van het werk in hogere dimensies voelen, waar ik dan van afgekeerd ben in mijn bewustzijn, die ik niet kan vertalen naar mijn fysieke realiteit, dus is er gemis. Als ik kan begrijpen wat hieronder ligt, kan ik het geduld voelen voor het natuurlijke tempo. Ik hoef niet genoegen te nemen met slechts die fysieke realiteit en daarin alles te doen. Ik doe minstens de helft op andere niveau's. Zodra ik iets schrijf, is het er al, hoeft het niet eens gepubliceerd te worden. Zodra ik een idee ontwikkel, transformeert er al iets in de energie, maak ik het onbewuste zichtbaar, weef ik het aaneen, vanuit de duisternis, in gouden draden in het web geïntegreerd.

Dit soort meditaties doe ik wel vaker. Meestal verdwijnen ze weer uit mijn bewustzijn zodra ik ze afrond. Zoals dromen. Deze besloot ik te vangen in woorden en te delen met mijn netwerk. De spin is een combinatie van zwart en goud. Van het hoogste achtpuntige web van gouden licht tot aan de rauwe aardse overlevingsangst. Ik voel beide uitersten van boven en van beneden in me samenweven. Ik ben een juweel, een kristal, in dit web, energetisch gezien, en ik transmuteer energie, geef het door van het ene niveau naar het andere, gradueel, als een trap met lage treden. Daardoor kan ik me op aards niveau verbinden en vertalen. Dit is een luchtige blog, ik speel met energieën hier. Ik weet dat het allemaal hooguit zo belangrijk voor me is als wat ik in mijn fysieke realiteit kan integreren. Dat wist ik al. Niemand heeft er iets aan als een beker overloopt omdat hij niet genoeg ruimte heeft om iets vast te houden (zweverigheid). Daar heb ik me altijd trouw aan gehouden. Ik ben heel aards. (Je zou mijn horoscoop eens moeten zien.) En nu weet ik ook dat al die andere dimensies net zo belangrijk zijn, omdat ik anders een fantoompijn kan voelen die ik niet kan plaatsen. Wie weet geldt dit ook voor jou,  als je een lichtwerker bent.

Wie weet zijn de 'problemen' die je denkt dat je hebt, waardoor je denkt dat je naar beneden moet graaien, de schaduw in, met die zwarte spin van het meest onbewuste en angst- en ego-gedrevene, juist wel tekenen van jouw hogere, expansieve essentiestroom, die bewust gemaakt mag worden. Misschien is er wel helemaal geen probleem! En zijn de dingen die je als probleem zag, juist tekenen dat je verbonden bent met het collectief. Dit is niet bedoeld als vlucht, en dat verschil kun je voelen, als het goed is. Er is een belangrijke fase waarin je de pijn integreert (in de vierde dimensie). Deze blog gaat verder omhoog en is een integratie en aarding van verschillende niveau's van bewustzijn. Niveau's die we allemaal in ons hebben en kunnen integreren in ons lichaam, via ons lichtlichaam, als we er klaar voor zijn om het te dragen. Ik ben me ervan bewust dat de dimensies zoals ik ze nu uitleg klinken als een ladder. Maar we zijn multidimensionale mensen, dus geen enkele reden om naar een hogere dimensie te willen streven. Newsflash voor de lichtwerker: je bent daar al, je hoeft het je alleen maar te herinneren, bewust te maken met je kleine menselijke breintje. Als een lift kun je op en neer gaan tussen al die levels, je hartchakra is die lift. Buiten dat menselijke breintje ben je sowieso al veel meer dan je vanuit het menselijke perspectief kunt bevatten. Onbewust doe je waarschijnlijk veel meer werk, ben je veel meer verbonden, dan je denkt. Dus je hoeft ook niet te streven naar verbinding of het eenheidsbewustzijn van hogere dimensies. Je hoeft alleen maar stil te gaan zitten in dat web, en dan ga je het (langzaamaan) voelen.

Wees je ervan bewust dat je niet iets hoeft te dragen vanuit je scheppingskracht, als een verplichting van lichtwerk. Je hoeft niets te dragen, alleen maar te stromen. Je hoeft niet iets voor iemand anders te dragen, dat kán niet eens, je hoeft je er alleen maar bewust van te zijn dat je hun pijn kunt voelen. En ja, dat is heftig. Als je dat weet, wordt er een sluier weggehaald tussen jou en de wereld. Er is geen afscheiding. Alles wat je voelt en denkt en ervaart is onderdeel van dat web. Dat op de juiste manier kunnen plaatsen, weven, transmuteren, is een kwestie van bewustzijn en integratie. Daarvoor ben je stapje voor stapje de trap opgelopen van bewustzijnsverhoging door de derde naar de vierde en naar de vijfde dimensie. Langzaam, knippering voor knippering, je ogen openen en voelen hoe er steeds een ooglid wegschuift, alsof je een slang bent. Slangen zijn eveneens dieren die een primaire angst in ons kunnen opwekken, net als spinnen. Eigenlijk gaan ze over de angst voor ons eigen licht, onze eigen (transformatie)kracht. Je ziet steeds helderder wat er om je heen gebeurt, als je vanbinnen helderder wordt doordat je met je licht je eigen innerlijke wereld beschijnt. Dit is op verschillende niveau's te begrijpen... Als je voelt dat je nog niet goed genoeg bent en daarin getriggerd wordt door de opgaande lijn van de dimensies: dat mag er zijn. Dan ben je je gewoon nog niet bewust van al het goede in jezelf, dat je niet kunt zien, zoals ik dat ook niet was, en nog steeds vaak ben als ik weer wat dubbele oogleden voor mijn ogen knipper. En bovendien is die onzekerheid een reflectie van de chaos in de wereld, die je zo mee omhoog kunt transformeren, dus ook die heeft een reden. Onder onzekerheid schuilt een diep verlangen naar dit multidimensionale bewustzijn, naar het voelen van jezelf op meerdere lagen. Dan kun je zien dat je zowel het zwarte als het gouden in je draagt en dat het één geheel is, en dat er een reden is dat je beide dingen in je hebt, en dan ga je voorbij de dualiteit van het licht en de schaduw.

Als afscheidscadeautje dumpte de spin een lading van acht doorschijnende eitjes in mijn hart. Bellen van werelden, creatieve ontplooiing voor mezelf. En via dat het lichtwerk. Als mensen eens wisten hoe reëel de verhalen zijn die we elkaar vertellen... hoe krachtig! De weggewuifde verbeeldingskracht van jonge tieners, ach, en dan het passen en meten in de 'realiteit' omdat anderen die extra dimensies niet waarnemen. Elke keer als ik een boek lees van een verbeeldingsrijke schrijfster (het zijn meestal vrouwen, eerlijk gezegd, had ik al gezegd dat die spin ook vrouwelijk was? - Verder ben ik geen bevooroordeelde feminist hoor) realiseer ik me dat dit iemand is die haar verbeeldingskracht weer tot leven heeft gewekt. Die ondanks de bootcamp van de volwassenheid haar eigenzinnige sprankeling heeft behouden, en die tot realiteit en absolute prioriteit heeft verheven. Ik begin me steeds beter te realiseren hoe bijzonder dat is. De ontwaking van je verbeeldingsrijk(dom). Hoe kostbaar. Hoe absoluut noodzakelijk voor je levensvreugde, als een zijden draadje waar je aan hangt als een angstig spinnetje, tot het afbreekt en je leert dat je ook op de grond een web kan weven en omhoog kan klimmen. Die bron, die glinstering, zit ook in jou.

Een aanrader (de aanzet tot deze blog, waar ik een dikke vette respons op had toen ik het van de week in de boekwinkel zag) is het boek 'Akata Witch' van Nnedi Okorafor, wel in het Engels. Het is een fantasyboek, het begin van een serie. Het speelt zich af in Nigeria, is geschreven door een zwarte vrouw en het zit vol met eigenzinnige verbeeldingskracht. En ook met een cameo voor een spin, die de 'ultieme kunstenaar' wordt genoemd. Dus mocht je geprikkeld worden door termen als 'verhalenweven', en nu snakken naar inspiratie, weet dat er verhalenvertellers zijn die dat deel in jou ook kunnen voeden!

Na het in eerste instantie publiceren van deze blog raakte ik even flink wat duisternis aan, omdat ik zo spiritueel bezig was me in de spotlight te zetten met het delen van een meditatie die ik meestal voor me houd. Dat was even eng. Ik heb hierdoor stukjes angst losgelaten. Een paar dagen later had ik weer een les van mijn opleiding, waar ik me tegen de enorme golfslag van mijn ego in tóch heen wist te slepen, en daar maakte de spin ook weer zijn opwachting. Dit gaf me een laatste puzzelstukje, kersvers vanuit mijn opleiding tot Lightworker, zodat ik de blog heb herschreven en opnieuw gepubliceerd. Als lichtwerker zijn we een leider in bewustzijn. We begeleiden de mensheid naar het waarnemen en integreren van hogere dimensies. Dit is een nieuw soort leiderschap, niet top-down, maar vanuit gidsing, sturing, het leiderschap dat de Projectors in de wereld hebben gebracht, maar wat ook Manifestors kunnen ontplooien. Leiderschap alsof je de spin in het web bent, en het web als een gouden netwerk waarin kleine kristalletjes op de kruispunten de mensen vertegenwoordigen. We zijn verbonden met alles om ons heen, zodat we het web voelen trillen en de trilling kunnen volgen naar de plekken (personen) die ons lichtwerk nodig hebben. Zo leiden we, door te begeleiden waar het nodig is, allemaal op onze eigen plek in het web. En omdat alles met elkaar verbonden is, gaat het hele web mee omhoog in bewustzijn als wij zelf transformeren.

Ik wist dat er diepe lessen in mijn spinnenangst verscholen lagen... zo diep had ik het alleen niet verwacht! Er gaat een wereld voor me open. Ik nodig je hierbij uit om eveneens je schaduwdier te leren kennen, en te gaan communiceren met de overkoepelende spirit van dit dier. Het kan je een enorme bewustzijnsverruiming opleveren, als je er klaar voor bent je angst los te laten... Wil je hier hulp bij? Je kunt bij mij een kracht/schaduwdier-Reading aanvragen, waarvan ik ook een tekening kan maken om dit extra te verankeren!

zondag 3 december 2017

November

Ik wil met deze maandelijkse blogs het bewustzijn van ons maandritme vergroten. Ik deel elke maand op in vier periodes, gelijk aan de seizoenen van de menstruatiecyclus. Mijn menstruatie valt op de afnemende maan, zodat ik dan kan loslaten en tot inkeer kan komen. Dit noem ik de winterweek van mijn cyclus. Mijn maand start tegenwoordig met de herfstweek, de week vóór mijn menstruatie. Duizelt het je van deze synchroon lopende maan(d)cycli? Zie hier voor een interessante blog over de maanfasen. En voel vooral zelf hoe de maanfasen op jou inwerken! Ik merkte dat mijn eigen ritme, mijn menstruatiecyclus, veel sterker effect op mij heeft dan de maanfasen, maar dit geldt niet voor iedereen, en bovendien kan het ook weer veranderen.

Herfstweek - oogsten en loslaten (volle maan)

Dit begon al goed, met het oogsten van alle vruchten van het tweede trimester van mijn opleiding. Dit trimester ging over overgave. We gingen met z'n allen onze overgave vieren. Stilstaan bij alles wat we hebben losgelaten aan controle en belemmerende plaatjes. En toejuichen wat we verlangen. Een enorm krachtig ritueel. Alles was goed op zo'n manier dat ik dacht: het kan echt niet beter - tot het nieuwe moment waarin er nog een schepje bovenop werd gedaan. We herhaalden de afsluitende intentie 'in enorme dankbaarheid sta ik volledig in het hier-en-nu'. En toen raakte ik daarna in een dip en mocht ik leren om mijn eigen emoties gezelschap te houden met volle maan. De lessen gaan nog steeds door! Ze zijn juist intenser als ik alles volledig beleef. Ik heb mijn gewoonte losgelaten om alles wat ik beleef te boekstaven, en daarmee mijn comfort zone. Nu kan ik het gewoon ervaren. Daarmee heb ik mijn angst voor het inert zijn omarmd. Ook als is het niet per se fijn om soms even helemaal niets te doen, ik kan er nu gewoon in zinken.

Winterweek - menstruatie en inkeer (afnemende maan)

Het is altijd goed te voelen wanneer mijn energie in de winterstand gaat. Wakker worden en geen invulling voelen. Geen enkele impuls om op te staan en dan maar blijven liggen. Dat kan deprimerend zijn, als ik ertegen vecht, gestresst tóch probeer te werken, en zoek naar bewijzen van vervulling in mijn leven. Deze keer was ik me daar allemaal van bewust. Ik had al wat voorwerk gedaan, door diepe gesprekken met mijn vriend te voeren over mijn behoefte meer in de rust te gaan. Ik reageerde nu heel duidelijk niet op gedachten die me pushten om iets te doen. Ik omarmde in plaats daarvan mijn emoties, deze maand met name mijn eenzaamheid, en stopte ze op anderen te projecteren. Daardoor kon ik mezelf gezelschap houden in wat er niet fijn voelde. Daardoor trok ik ook weer het gezelschap van vrienden aan, precies waar ik behoefte aan had. Hierdoor kon ik weer vol inspiratie verder werken, en vervullend werk, dat is wat ik als Generator het liefste doe! De kosmische wetten in werking. Opvallend genoeg had ik de tweede dag veel energie tijdens mijn menstruatie, en ben ik heel actief geweest, ben ik zelfs op een stadstrip gegaan met kruik en pijnstiller, terwijl ik dacht dat ik dan juist naar binnen zou willen keren. Maar mijn sacrale chakra had duidelijk behoefte aan heel veel activiteit. Ook heb ik veel gewerkt en nieuwe ideeën gekregen. Zo opende ik een groep om te sparren over spiritueel werk, iets waar ik al een tijdlang behoefte aan heb, en door mijn transformatie omtrent eenzaamheid eindelijk actie op kon ondernemen.

Lenteweek - nieuwe creaties (nieuwe maan)

Mijn nieuwe trimester begon, waarin we weer met ons licht naar buiten gaan treden. Normaal is dit de week dat mijn energie weer gaat kriebelen na een week van inkeer. Maar aangezien ik in de winterweek heel actief was geweest, ging ook dit een beetje anders. Op de eerste dag van de lenteweek werd ik wederom wakker met de behoefte aan rust, in plaats van kriebel-lente-energie. Mijn menstruatiecyclus was mij zo hard iets aan het leren over rust en inkeer! Dat het niet iets geforceerds moet zijn wanneer ik denk dat het moet gebeuren (zoals in de winterweek) maar dat het een kwestie is van continu vinger aan de pols houden: wanneer heb ik behoefte aan rust? En zodra ik wakker word en voel dat ik geen respons heb op werk (wat ik voel doordat mijn lichaam niet uit zichzelf uit bed springt en niet klaar gaat zitten voor schrijven of tekenen) is er geen andere optie dan te blijven liggen. Want waar moet ik anders mijn bed voor uit komen dan voor werk? = de onderliggende overtuiging. Aangezien mijn werk mijn passie is, heb ik zonder passie niets om voor uit bed te komen. Nieuwe affirmatie: ik vertrouw op mijn eigen aard, in actie en inactie.

Zomerweek - activiteit en extraversie (toenemende maan)

Ik werkte heel veel en had een sociaal weekend. Ik deed het inzicht op dat zelfs het contact met andere mensen mijn behoeften niet kan vervullen, omdat ik die zelf kan vervullen. Nadat ik dit stukje had getransformeerd, tenminste, want je kunt niet in één keer van A naar Z springen. Daar zit nog een niet-spiritueel klinkende tussenstap tussen waarin je alle spirituele mythes en einddoelen mag loslaten om in het gevoel te kunnen gaan. In het geval van eenzaamheid houdt dit in dat je mag erkennen dat je juist wél wilt dat je behoeften door iemand worden vervuld. Dat is de oorspronkelijke wond, namelijk. En als je dat kan erkennen, dan komt het universum meteen aanzetten met de vervulling van je behoeften. Toch is de volgende stap te voelen dat ook dat voortkomt uit je eigen getransformeerde punt van aantrekking: doordat je je eigen behoeften vervulde, kan iets van buitenaf dat spiegelen. 

Ik had inmiddels zoveel getransformeerd rondom de thema's rust en eenzaamheid, dat ik er nu achter kwam dat ik eigenlijk prima rust kan nemen. Ik weet precies hoe dat moet! Alleen veroordeelde ik de manier waarop: door achter mijn laptop te gaan zitten. Terwijl het me eigenlijk juist weer in verbinding met mijn eigen natuur brengt. Ook ging ik met mijn opleiding nog een laagje dieper in het transformeren van de (collectieve) eenzaamheid. Ik ontdekte dat er geen leegte of eenzaamheid bestaat, en je dat dus ook niet allemaal zelf hoeft te omhelzen, omdat alles al is opgevuld met licht en bewustzijn. Dit inzicht kwam in het bekende beeld uit het boeddhisme: de blauwe, lege lucht symboliseerde eenzaamheid, de witte wolken mijn eigen compassie voor de eenzaamheid, om die als het ware op te vullen als watten, maar het licht erachter is al de goddelijke essentie die alles vervult, zodat de wolken (jouw eigen inspanningen) niet zoveel werk hoeven te doen en gewoon voorbij kunnen drijven. In het boeddhisme wordt de werkelijke natuur van alles vaak voorgesteld als een strakblauwe lucht. Nu voelde ik van binnenuit hoe alleen al-één is, iets wat voorheen voor mij zo'n inhoudsloze spirituele mythe was.

Mijn intenties voor afgelopen herfst (meer contact met vrienden/een vriendengroep en meer eigen inkomen) zijn allebei vervuld. En het heeft me niet per se gelukkig gemaakt. Ja, het maakt me heel blij en dankbaar en ik heb er heel erg van genoten, maar het vervult niet álles in mijn leven. Er zijn nog steeds momenten, dagen, dat ik me onmachtig voel om het leven aan te gaan, momenten van niet-weten, momenten van niet-kunnen, etcetera. Wat ik heb gemanifesteerd in mijn leven is heel fijn... en verder ben ik nog steeds met mezelf, in elk moment van de dag. Heel fijn om dat inzicht te hebben én de overvloed van vervulde behoeftes te voelen. Het gaat er in een spiritueel pad tenslotte niet om dat je je behoeftes uitvlakt en helemaal niets meer nodig hebt, maar dat je continu bewust blijft van je innerlijke belevingswereld en de boodschappen van de buitenwereld in je opneemt, transformeert en weer uitzendt, terwijl je je behoeften als mens zo volledig mogelijk vervult. 

Inspiratie
Stranger Things s1&2 gebinget.
Mark Ferris & Harry Styles...
Laatste boek van de trilogie over Karou van Laini Taylor, eindelijk gevonden in de kringloop!

woensdag 29 november 2017

Wat ik teken voor mezelf - nachttekeningen

Zoals jullie weten maak ik Energietekeningen, maar wat jullie misschien niet weten is dat daardoor mijn lang afwezige tekenflow weer is gaan stromen. Eindelijk had ik weer iets om te tekenen! Ik ben gewoon niet zo'n autonome kunstenaar. Ik heb de opleiding Autonome Beeldende Kunst gedaan aan de kunstacademie in Groningen, maar het kostte me altijd veel inspanning om weer met iets kunstzinnigs op de proppen te komen voor de volgende les. Ik had gewoon niet zoveel inspiratie. En aangezien dingen als 'inspiratie' een taboe waren op de kunstacademie (het is gewoon bloed-zweet-tranen en we doen niet aan zweverige dingen, en zorg zelf maar dat je geïnspireerd bent, anders hoor je hier niet, en je mag allang blij zijn dat je bent toegelaten, en je medestudenten maken wél iets dus waarom jij niet, kortom, maak maar gewoon iets conceptueels waar je flink over kunt discussiëren met de docenten, dan is iedereen blij), deed ik toch maar mee. Gevolg: ik begon inhoudsloos werk te creëren. 'Werk' in de zin van 'tekeningen, schilderijen, filmpjes' etc, want op de kunstacademie noemen ze dat niet 'kunst', maar 'werk'. Weet je dat ook weer. Als in: 'ik heb een nieuw werk gemaakt'. Dat klinkt minder pretentieus dan alles wat je doet 'kunst' noemen. Al deed ik dat wel. Stiekem, in mijn hoofd. Om mezelf te overtuigen van het feit dat ik echt goed zat op de kunstacademie. Terwijl ik eigenlijk al vanbinnen was afgehaakt. En toen ook vanbuiten, want ik stopte na drie jaar.

Later, toen ik het Human Design-systeem leerde kennen, ontdekte ik dat ik (en met mij 70% van de mensheid) alleen creëer in respons. Ik heb iets van buitenaf nodig om mijn creatieve flow op gang te brengen. Dus niet per se 'inspiratie' (want dat komt van boven en is de leiding van je gidsen en hogere zelf), maar gewoon doodleuk een aanleiding, een impuls, om überhaupt te tekenen. En een opdracht voor een energietekening, dat is een aanleiding waar ik helemaal van aan ga! Ik vind het geweldig om een beeld door te krijgen of te co-creëren - afhankelijk van het hogere zelf waar ik me op afstem. Soms is het een gezamenlijk project van symbolen en kleuren componeren, met de gidsen erbij, soms is het hogere zelf heel kunstzinnig en beeldend en faxt het meteen een compleet schilderij door. Hoe dan ook, uiteindelijk zie ik dan een beeld in mijn hoofd, dat ik alleen nog maar hoef te tekenen. Gelukkig heb ik het kanaal van 'perfecte vorm', dus dat benadert het beeld in mijn hoofd zó goed dat ik niets heb om me zorgen over te maken. Al doe ik dat wel een beetje, want het hele proces is onzeker, spannend, uitdagend, en nog nooit eerder gedaan, steeds weer opnieuw. En als ik dan klaar ben, dan is het er, kan ik er niet meer omheen en vraag ik me af waarom ik me ooit onzeker heb gevoeld, want het was toch wel duidelijk welke vorm het moest krijgen?

Gelukkig ben ik, sinds de kunstacademie, niet geheel gestopt met tekenen voor mezelf. Alleen deed ik dat zo sporadisch, dat ik eerst dacht dat er iets mis was. Ik kwam in een identiteitscrisis: als ik geen kunstenaar ben, wat ben ik dan wel?! (Antwoord; een kunstenaar én een healer - waarvoor ik eerst mezelf mocht healen). Nu snap ik waarom ik niet zo vaak voor mezelf teken. Er zijn gewoon niet zo vaak aanleidingen voor. Ik teken namelijk alleen voor mezelf als ik me echt diep melancholisch voel. Niet als ik me depressief of verdrietig voel. Dan kijk ik over het algemeen Netflix, ga ik een partijtje huilen of hang ik mijn verhaal op aan andere mensen. Zoals je doet, als een normaal functionerend persoon. Ik bedoel, Netflix oordeelt écht niet, maar beveelt je alleen maar meer van hetzelfde aan. Leve Netflix.

Die melancholie, dat is wat anders. Dat is een heel kostbaar gevoel, een pitch waar ik mezelf heel zuiver op moet afstemmen, wat niet altijd lukt. Ik verbind er namelijk vaak een gevoel van mislukking aan en door mijn gedachten kan het dan omslaan in de befaamde Netflix-depressie. Maar als ik erin slaag om bij dat gevoel van melancholie te blijven, en, heel belangrijk, het überhaupt te herkénnen, dan verbreedt het zich en zwem ik ineens in een magische innerlijke zee. Dan word ik echt zo'n typische kunstenaar die niet meer maalt om eten of drinken, die één is met de pen (of eigenlijk, pennen, want ik kras ze leeg waar ze bijstaan), het papier, de kwast... En de muziek. Want er moet altijd muziek opstaan, dat draagt die melancholische stemming. Om dat kostbare gevoel te vangen, mijn unieke individuele expressie uit mijn gut los te trekken, zet ik alle materialen en middelen in die ik nodig heb. Ik kan het niet verdragen om dan contact te hebben met andere mensen. Ik word een soap opera in de vorm van een mens, met alle dramatische innerlijke gevoelens die daarbij horen. En wat ik dan teken, is duister, melancholisch (goh) en poëtisch. Als ik voor mezelf teken, zijn dat nooit heldergele vlindertjes op een groen grasveld. Het was dus even omschakelen toen ik voor het eerst een grasveld tekende in een energietekening. Ik was het helemaal niet gewend om met zuivere primaire kleuren te werken. Ik vertroebelde mijn kleuren altijd. Ik was op zoek naar die pitch van melancholie, die gedempte kleuren, de cross-hatching van lijnen, de half-zichtbare textuur van het zwart. Ik kom daarin thuis.

En met 'duister' bedoel ik niet dat ik monsters of enge kleine kindertjes teken, of iets anders wat voorkomt in horrorfilms. Ik bedoel een poëtische duisternis, een ingehouden duisternis die je naar binnen trekt, met hier en daar wat magisch-realistische elementen, maar over het algemeen illustratief en tekenachtig. Een baarmoeder-duisternis. Een yin-energie vol nachtdieren en verdwaalde lichtjes en vrouwelijke figuren en grotten en holen en manen. Als een soort eeuwige nacht.

Ik verkoop deze tekeningen niet, ik geef ze geen namen, niemand hoeft ze mooi te vinden, ik lijst ze gewoon in in scheve lijstjes en zet ze op mijn piano, zodat ik er elke dag naar kan kijken. En nu wilde ik graag een inkijkje in mijn wereld geven, zonder de tekeningen bij te voegen, want die zijn voor mijzelf.

Ik ben benieuwd, als je ook kunstenaar bent, of in ieder geval een mens dat tekent/muziek maakt/schrijft/op wat voor wijze dan ook creatief is, of je ook een deel van je werk alleen voor jezelf maakt. En hoe ziet het er dan uit? Een schets- en notitieblokje dat je overal bij je draagt? Een geheime dagboekmap op je computer? In welke stemming ben je als je dit doet? En geeft dat jou ook zoveel meer ruimte om de opdrachten en de creaties die je wél voor een publiek maakt, helemaal afgestemd op dat publiek (of opdrachtgever) te maken?

dinsdag 28 november 2017

Krachtdieren en schaduwdieren

Laatst mocht ik in mijn opleiding een geleide meditatie doen. Het onderwerp was vrij. Al snel besloot ik om het te gaan hebben over schaduwdieren. Sinds ik me deze herfst bewust ben geworden van mijn enneagramtype (#6) en de onbewuste angsten die ik met me meedroeg, kwam mijn schaduwdier ook sterker naar voren. Ik zag 'm meer rond mijn huis (en raakte 'm zelfs per ongeluk aan toen ik een steen omdraaide), er kwamen een paar in mijn slaapkamer en in de films en tv-series die ik keek maakte hij ook een aantal keren zijn entree, op acht wiebelende poten en met malende kaken. Nee, het is geen olifant. Ook geen breedbekkikker. Die zie je hier niet zoveel in deze tijd van het jaar. (obscure referentie voor de liefhebber) 

Je raadt het al: het is de spin. De grote, monsterlijke, zwarte, welteverstaan.

Ik heb al sinds de basisschool een fobie voor spinnen. Vanaf het moment dat een jongetje op het schoolplein met een kruisspin aan een draadje naar een meisje toe zwaaide om haar bang te maken, en zij populair gillend terugdeinsde maar haar grens niet aangaf. Daardoor kreeg ik het idee dat het me geliefd zou maken om bang te zijn voor spinnen. Om zo'n slap gillend meisje te zijn. Alleen zou ik dan niet slap gaan gillen, nee, ik zou mijn mond houden en staan waar ik stond. Als ik dan mijn grens niet kon aangeven, dan zou ik mijn angst gewoon onderdrukken. Of zoiets.

Op dat moment werd die spin de drager van mijn angsten. Hij was voorhanden, en de reeks conclusies die ik trok bij deze gebeurtenis paste precies bij de aard van de angsten die ik al had. En geef toe, niemand houdt echt van spinnen (behalve van die pushende spinnengekken die mensen uitlachen die bang zijn voor hun geliefde, stoere spinnenverzameling van échte vogelspinnen in een terrarium) (ugh) maar om er echt bang voor te zijn? Dat is er iets meer aan de hand.

Ik hou van fantasyfilms en tv-series, maar om één of andere reden is dat ook de plek waar ik de meeste spinnen tegenkom. Ik ben namelijk vooral bang voor van die grote, monsterlijke, zwarte spinnen, opgeblazen tot buiten hun proportie, zodat je alle details kan zien. Dat vieze zuigmondje onder de klappende kaken, de vele starende ronde ogen, elk haartje op de poten... oké, waarom doe ik mezelf dit aan? En jou? Nu krijg je het woord 'zuigmondje' nooit meer uit je hoofd!

Waar wou ik het ook alweer over hebben? Oja, over krachtdieren en schaduwdieren. In de meditatie liet ik het krachtdier ons meenemen naar het schaduwdier. De meesten hadden hun krachtdier al wel eens ontmoet (in de opleiding) en dus was dat een mooie invalshoek. Bovendien kon ik daardoor het licht-aspect en het schaduw-aspect een relatie met elkaar laten aangaan, wat voor heling zou zorgen, in de vorm van de twee dieren die een relatie met elkaar aangingen. Dat zou mooie beelden en verhalen opleveren. En zo geschiedde.


Mijn krachtdier is het hert. Zo één met een groot gewei, en hij is ook van zilver, net als Harry Potters patronus, die tevoorschijn kwam toen Harry besefte dat hij zijn éigen redder kon zijn. Het hert staat voor mij voor de kracht van mijn gevoeligheid en kwetsbaarheid en voor mijn zuivere verbinding met boven (het gewei).

De spin, daarentegen, staat voor mijn (voorheen onderdrukte) stoutmoedigheid. Ik had de delen van mezelf weggecijferd die hun grens aangaven, die boos konden worden, die zichzelf neerzetten, die andere mensen daarmee wellicht kwetsen maar tóch voor zichzelf zorgden en die geduldig wachtten op het juiste moment, in overgave in het web van het leven. Dat zijn dingen die ik nu weer heb geïntegreerd, maar ik ben nog steeds bang voor de spin. Ik mag oefenen met het neerzetten van mezelf, met het aangeven van mijn grenzen, met geduld. En gisteravond kwam daar uit mijn 1e chakra ook iets anders bij: hebzucht. Lees: het verlangen iets van buitenaf volledig leeg te zuigen vanuit een verlangen naar het voelen van kracht en flow. En tegelijk de ontkenning van dat verlangen, want ik mag niemand belasten en vooral niemand leegzuigen! (Of, als dat jongetje op het schoolplein, iemand expres een naar gevoel bezorgen).

Daarbij ging ik voorbij aan de kracht van de gevulde leegte. Ik wilde erkenning krijgen voor al het lichtwerk dat ik doe. Niet per se in geld, maar algemeen, in energie. Met andere woorden, een stukje in mij is niet onvoorwaardelijk en mist iets. En dat mag. Daar schuilt heel veel heling en een pakket aan levenslessen. Dit stukje wil verbonden worden met het web van het leven, dit stukje wil geduld en vertrouwen leren, wil gewoon kunnen 'zijn', in plaats van doen. Hieronder zit de positieve intentie (die ik mezelf een tijd geleden heb gesteld) dat mijn overvloedige inkomen losstaat van de prestaties die ik lever. Met andere woorden: ik heb gewoon geld, hoeveel of hoe weinig ik daar ook voor doe. Ik hoef niet iets te doen om er te mogen zijn, in al mijn overvloed. Dit gaat over bestaansrecht, het eerste chakra-thema. Dit is niet een intentie tot luiheid en profiteren, nee, dit is het vrijmaken van mijn creativiteit, zodat ik de wereld kan verrijken, vanuit het delen van mijn overvloed, in plaats van vanuit een hongerig gebrek.

Deze positieve intentie heeft dus flink wat schaduwstukken omhooggewoeld, en die fijne spin weer in mijn leven gebracht. Be careful what you wish for... Niet omdat je het kunt krijgen, maar om wat er allemaal geheeld mag worden omdat je erop bent afgelijnd, en de beelden en vormen die je lessen zullen aannemen. Je ego mag graag de confrontatie met je schaduw zo eng mogelijk maken, zodat je de pijn eronder maar niet hoeft aan te gaan en te voelen. En als je dan je positieve intentie ook nog eens bent vergeten (wat ik regelmatig doe), komt zo'n schaduwstuk even rauw op je dak vallen. Ieh, nu zie ik beelden van dikke spinnen die neerregenen op het dak van mijn huis. Sorry. Gelukkig heb ik inmiddels de tools om mezelf te helen. Vandaar dat ik ook niet al mijn intenties hoef bij te houden. Ik zie wel wat ervan terecht komt en vang mijn schaduwwerk met beide handen op.

Je kunt ook tijdelijke krachtdieren bij je hebben, die je voor een bepaalde periode helpen met een thema. Ik heb bijvoorbeeld deze dieren bij me gehad: de vleermuis, de das, de uil, de zwarte kat. Allemaal dieren die me verzoenden met de duisternis, met vechten voor je eigen kostbaarheid.

In voorgaande meditaties die ik zelf had gedaan, greep de spin zich graag vast aan mijn keelchakra, omdat ik me door al bovenstaande stukken onvrij voelde om te manifesteren. Maar toen ik de meditatie in mijn les deed, was de spin heel rustig, klein en zelfs lief. Als een waakhond zat 'ie naast mijn stoel, erop lettend dat ik mezelf volledig neerzette, mijn tijd nam en geloofde in mijn eigen kracht. En dat deed ik. Totaal.

Toen ik het krachtdier en het schaduwdier elkaar in de geleide meditatie liet ontmoeten, dacht ik terug aan hoe dit in mijn voorbereiding was gegaan. Toen het hert naar de spin toeliep, werden het gewei en de poten omgedraaid. Het hert boog diep voor de spin. Daardoor kwam zijn gewei naar de grond, en kwam hij in vechtpositie. In reactie draaide de spin zich op zijn rug, met naar boven stekende poten. De acht poten, waarmee hij zich normaal op aarde neerzet, waren nu in overgave opgeheven naar de kosmos, zoals het gewei van het hert dat normaal ook is. Dat gewei boog nu diep voor het aardse, voor het neerzetten van mezelf, en het vechten wat daarbij komt kijken, zonder dat hij overigens echt vocht, maar om op rustige wijze zijn kracht te tonen, in buiging en overgave aan het leven.

Op die manier zijn mijn licht en schaduw geïntegreerd, zodat mijn schaduwdier belicht is, en een plek in mijn hart heeft ingenomen. Neemt niet weg dat ik nog steeds alleen maar tussen mijn vingers door naar een spin op tv kan kijken. En dat ik het nog steeds spannend kan vinden om mezelf zo neer te zetten als ik met deze geleide meditatie deed. Ik was daarna blij om weer uit de spotlights te zijn en mijn rustige introverte rol weer aan te nemen. Maar de verhalen die ik terugkreeg van mijn klasgenoten waren onbetaalbaar. Door een onhandigheidje in de meditatie (ik had de spits afgebroken en kon daardoor niet van andermans fouten leren) hadden zelfs degenen die al een krachtdier hadden er nog eentje bijgekregen, plus dat schaduwdier. Het was dus een bonte bedoening in de grot waar ik de ontmoetingen zich liet afspelen. Er was één hele dierenfamilie, waarvan de puppy heel speels het schaduwdier vanuit z'n grot naar buiten duwde. Er kwamen allerlei interessante schaduwdieren voorbij: gorilla, ezel, zwarte panter, tijger, egel... en de verhalen erachter waren nog mooier en interessanter (als dát geen beloning is voor lichtwerk ;) ), maar die ga ik hier niet delen, want ze voelen te persoonlijk, ook al vermeld ik natuurlijk geen namen.

De eekhoorn had in deze tekening de boodschap om liefdevol met onze
angstmomenten om te gaan en ze te koesteren
als verzamelde nootjes.

Als je er ook achter wilt komen wat je kracht- en/of schaduwdier is, en wat het je te vertellen heeft, kun je daarvoor een speciale Reading-op-afstand aanvragen. Ik kijk welk(e) dier(en) naar voren komt (kan ook een tijdelijk dier zijn) en ga ermee communiceren. Of misschien heb je zelf al een dier in je hoofd en wil je er contact mee maken.  Ik schrijf een duiding voor je uit waarin ik verslag leg van mijn ontmoeting met jouw krachtdier, die je ontvangt via de mail. Nu met 25% decemberkorting. 

De witte stier geeft deze tekening een grondende energie,
en symboliseert een heilige zuiverheid die krachtig op
aarde neergezet mag worden.

Ik kan je krachtdier ook voor je tekenen! Er komen sowieso regelmatig krachtdieren voor in mijn Energietekeningen, dus als je specifiek een krachtdier-tekening wilt, is dat ook mogelijk. Dan stem ik me af op je essentie en vraag ik om een beeld van jouw krachtdier, vanuit treffende kleuren en een passende voorstelling. Daarbij geef ik de boodschap van dit dier door, dat je ondersteunt in je dagelijks leven. Ik kan je schaduwdier ook tekenen (als je er tenminste geen fobie voor hebt ;) ).  Als je interesse hebt: vanaf halverwege december heb ik weer plek voor opdrachten. 

dinsdag 21 november 2017

Je kunt niet al je behoeften zelf vervullen

Nogal een statement, vind je niet? Opluchting wel, hè? Maar... het druist in tegen veel spirituele mythes die je vertellen dat je alles uit jezelf kunt halen. Dat je compleet bent in jezelf en dat iets van buiten verlangen eigenlijk heel spiritueel onvolwassen is. Dus dat kan je beter niet laten merken. Je kunt beter gewoon doen alsof je gewoon echt super zelfstandig bent en al je problemen zelf opknapt. Dan heb je ook geen kans om teleurgesteld te raken in andere mensen.

Terwijl je stiekem allang teleurgesteld bent. Mensen (zeg maar: je ouders, de arme schatten) in het verleden begrepen namelijk niet elke behoefte of gevoel dat je had (die werden ook bij hen niet begrepen, daarom zijn het ook zulke arme schatten) en daardoor zit er nog steeds een wond in je. Een wond van eenzaamheid. En drie keer raden, waar eenzaamheid het meeste behoefte aan heeft? Gezelschap! En kun je je behoefte aan gezelschap zelf vervullen? Nee, want dat is niet je behoefte, want je wilt gezelschap. Veel succes om daar doorheen te breken vanuit het idee dat je alles uit jezelf moet halen en zelfstandig moet zijn. Dan ben je eigenlijk gewoon op een spirituele manier je overlevingsmechanisme aan het voortzetten (spiritual bypassing). Want toen bij jou als kind je behoefte niet werd vervuld, besloot je om dan maar zelfstandig te worden, want jij was de enige op wie je kon terugvallen. Heel zielig, eigenlijk. Zie je het al voor je, een verdwaald kindje, alleen in een hoekje? En die zieligheid wegdrukken, dat is een recept voor nog meer ongelukkigheid. Dan mishandel je je innerlijke, beschadigde kindje alleen maar verder, druk je het nog verder in een nog donkerder hoekje. Dus: alles uit jezelf moeten halen, is zelfmishandeling. Als je het doet volgens dit patroon, tenminste. Als je het doet zonder de onderliggende eenzaamheid aan te gaan. Dán kun je niet al je behoeften zelf vervullen.

Jaja, daar is die bekende illustratie weer: zelfstandigheid als kluister,
dat je weghoudt van de verbinding met andere mensen.

Tot zover het algemene stukje, het patroon, dat we (misschien) allemaal wel kennen. Ik in ieder geval wel. En aangezien ik bezig ben om andere mensen niet meer zo te geloven als hun ego tegen me spreekt, maar hun patronen te doorzien (wat ik tenslotte ook doe in Readings), hier weer een lekker confronterende blog! Want sommige dingen zijn dus echt bullshit en rijp om doorgeprikt te worden. Die energie ben ik bezig in mezelf te integreren. Eindelijk kan ik mijn scherpe intuïtie voluit gebruiken om ego-bubbels door te prikken! Met een zachte energie, natuurlijk, want zo is poort 57 dan ook wel weer, die heet niet voor niets 'the gentle', als een zachte bries die toch tot op het bot doordringt. Poort en 38 en 39, daarentegen... die staan er klaar voor om zich met al hun tanden vast te grijpen aan mensen die risico durven te nemen, hun overlevingsangst los durven te laten en klaar zijn om in overvloed te leven. Klaar om ze te provoceren, klaar om in de oppositie van hun ego te gaan, om samen te worstelen met hun angst-stukjes, zodat ze bevrijd kunnen worden en zichzelf kunnen gaan zijn. Want wat is het leven waard als je toch niet je levensmissies kunt leven? Dan kun je net zo goed dood zijn. Ik hoop oprecht dat je op het punt komt dat je dat ook kunt zeggen, want dat punt heet overgave. En overgave is, zoals we allemaal weten, spiritueel heel goed! ;) Tot zover het stukje Human Design dat altijd weer oppopt in mijn hersenen. 

Dus. Wat te doen met je onderliggende eenzaamheid? Ik zal verslag doen van mijn transformatie. Ik werd een paar weken geleden hard geraakt in mijn eenzaamheid. Ik had op dat moment niet zoveel contact met mijn toch al verkleinde vriendengroepje (een gevolg van het loslaten van banden die me niet meer dienden) en het resultaat was: eenzaamheid. Dat was niet een nieuw gevoel, dat door deze situatie ontstond. Dat was een oud gevoel. Een diep, donker, oud gevoel, gevoeld door een innerlijk, beschadigd kindje dat in een duister hoekje zat weggedrukt. Niemand wilde met me spelen. Daardoor kwam dat gevoel weer in mijn bewustzijn en werd het kindje wakker. Het begon tegen me te praten, door me sensaties in mijn lichaam te geven. Pijn in mijn hart, bijvoorbeeld. Zwaarte in mijn benen. Grijsheid in mijn hoofd. Het gevoel dat ik niet genoeg lucht kreeg, in een grijs, leeg, luchtledige zat (maar luchtledigen zijn meestal leeg, dus dat is een pleonasme, alsjeblieft dankjewel) (oké, bij de les blijven, Roos). Eerlijk gezegd weet ik niet meer precies hoe het voelde, dus ik verzin maar wat woorden, dingen die ik me half herinner en me plausibel lijken, daarom raakte ik even afgeleid. Maar je voelt het wel, toch? Ik zet het gevoel weer even neer.

Ik kwam op een punt dat ik niet anders kon dan me hieraan overgeven. Lees: dat ik mijn gebruikelijke verslavingen had uitgeput, mijn lichaam had uitgeput, mijn emotionele systeem had uitgeput, en geen energie meer had voor weerstand. Dat zijn echt van die leuke momenten in het leven. De bank nodigde me uit om even te gaan liggen, dus dat deed ik maar. Wat kon ik anders? Ik gaf mezelf toestemming om helemaal in het gevoel te zinken. Alle zware sensaties in mijn lichaam werden sterker. Want dat doen ze dan. Dan worden ze eindelijk gehoord! Jeej! Het innerlijke, beschadigde kindje werd blijer, maar ik werd minder blij, zeg maar. Dat heet integratie. Daardoor kreeg ik weer energie. Ik had een deel van mijn energie, die nog in het verleden was blijven hangen, terug in mijn lichaam gebracht en in mijn bewustzijn geïntegreerd. Ik had zoiets van: mijn lichaam voelt ongezond en muf, laat ik gaan wandelen. Ik ging wandelen. Tijdens de wandeling viel me iets geniaals in. Dat was namelijk: 'laat ik mijn eenzaamheid gezelschap houden'. Ik stelde me voor dat mijn eenzaamheid naast me liep en dat ik ermee praatte. Ik weet niet meer wat we zeiden, want het is alweer een tijdje geleden. Maar het was vast zoiets als:
Ik: wat sneu dat er niemand met je wil spelen.
Eenzaamheid: ja ik ben echt heel zielig.
Ik: ja, dat snap ik heel goed, maar ik wil wél met je spelen, ook al ben je heel behoeftig.
Eenzaamheid: maar ik ben echt heel behoeftig hoor, en ik wil je niet belasten.
Ik: ja, dat heb ik dus ook altijd. Laten we elkaar dan maar samen gaan belasten, dan heft het elkaar misschien weer op, ofzo.
Eenzaamheid: ja, lekker puh. Dan hebben we tenminste elkaar!
Ik: *stamp stamp*
Eenzaamheid: stomme sukkels!
Ik: *opwellende tranen*
Eenzaamheid: ik voel me zo alleeeeen.
Ik: ja, maar ik ben wél bij je, ook al hebben al die andere sukkels ons in de steek gelaten.
Eenzaamheid: ...
Ik: ...
Ik: nou, laten we dan lekker samen wandelen. Mooie lucht vandaag, vind je niet?
Eenzaamheid: gaan we nu serieus over het weer praten?

Zoiets dan he, in werkelijkheid ging het niet letterlijk zo. Maar ik heb wederom het gevoel weer even neergezet met die woorden, met humor. (Oké Roos, je hoeft echt niet te vertellen dat je humor gebruikt als je humor gebruikt, dat weten mensen zo ook al wel.) (Ja echt?) (Ja echt.) Maar de gevoelens die langskwamen waren, in de juiste volgorde: zelfmedelijden, boosheid, verdriet en toen eenzaamheid. En toen even het grote niets. En toen werd er iets nieuws gecreëerd. En dat was in dit geval genieten van de wandeling en weer om me heen kunnen kijken om nieuwe energie in me op te nemen.

Diezelfde dag nog (of misschien was het een dag later, maar hé, even wat dichterlijke vrijheid hier, dan klinkt het plausibeler) werd eindelijk een afspraak met een paar vrienden bevestigd en had ik weer gezelschap in het vooruitzicht. Eindelijk zou mijn behoefte aan gezelschap weer worden vervuld! Ik had weer iets om naar uit te leven. Want ook al had ik mijn eenzaamheid getransformeerd, ik had nog steeds behoefte aan gezelschap. Mensen zijn immers sociale dieren. Dat hoor je wel vaker. Maar het is echt zo. Het is vast wetenschappelijk bewezen of zo. We kunnen niet overleven in ons eentje. Of tenminste: niet léven. Dat is gewoon niet de bedoeling, anders zouden we wel allemaal ons eigen planeetje hebben gekregen bij geboorte. Toch? (Maak kennis met mijn geloofssysteem - wetenschap: meh; goddelijke creatie: yeah!) En omdat ik nu de vibratie van 'gezelschap' uitstraalde, door mijn eenzaamheid gezelschap te houden, trok ik nog meer gezelschap aan. Dat begon met acceptatie. Acceptatie is werkelijk het enige wat ik hoef te doen om te werken met de Wet van Aantrekking. De rest komt vanzelf. Dat is hoe het voor mij werkt. Dat zit in mijn Human Design-chart. (Wil je weten wat er in jouw design zit? Je kunt altijd een chartreading bij me aanvragen!) (Cheeky promo.)

Oké, voor de helderheid ga ik nu die twee waarheden naast elkaar zetten:
1. Je kunt alles uit jezelf halen.
2. Mensen zijn sociale dieren.
Hoe is dit een paradox? Geloof je in beide uitersten? En kun je de paradox leven, vasthouden, ruimte maken voor beide waarheden? En is het feit dat je alles uit jezelf probeert te halen misschien, heel misschien, een verhulling van een onderliggend gevoel van diepe eenzaamheid? Wees niet bang voor jezelf, als je je er nu niet helemaal bewust van bent: als je dit in je hebt, dan loop je daar vanzelf wel tegenaan. Op een gegeven moment put je wel je verslavingen, lichaam en emotionele systeem genoeg uit om niets anders meer te kunnen dan je over te geven aan het gevoel. En als je de tools hebt om daarin te duiken (ik gebruikte hier de Helende Reis, Voice Dialogue, tools uit mijn opleiding, innerlijk kind-werk en een wandeling in de natuur) (als je wilt kan ik je begeleiden met in je emoties duiken en ze transformeren in een Healing/Readingsessie) (nog meer cheeky promo) kom je ongeschonden aan de andere kant uit. De kant waarin je behoeften worden vervuld door het universum, omdat je ze hebt. Want omdat jij bestaat, ontvang je. Omdat jij er bent, worden al je behoeften vervuld. Als pasgeboren baby weet je dat, alleen raak je dat weten in de loop van je leven een beetje kwijt. Dat gebeurt niet voor niets en is niet de schuld van je ouders of wie dan ook. Dat zijn gewoon je leerpunten. Daarvoor ben je op aarde. Je mag er best iets over voelen, boosheid en beschuldiging en zo, maar dat emotionele stukje heb ik al gehad in deze blog, en dit is de conclusie waarin ik hallelujah roepend uitstijg boven mijn aardse zorgen. En nu ik mijn lessen weer heb gedeeld, over en uit. Tot de volgende keer dat ik deze illustratie weer gebruik om ditzelfde punt nog een keer te maken, maar dan met nog meer laagjes wijsheid en ervaring... want het blijft één van mijn belangrijkste stokpaardjes!