woensdag 17 mei 2017

Innerlijke tegenstellingen

Ik maakte een wandeling in het bos en stelde me open voor de wijsheid van de natuur. Ik kreeg door: 'luister met je hart, de verhalen die daaruit voortkomen mogen gedeeld worden'. Dat ging over deze blogs. Ik praatte met mijn hogere zelf en mijn gids (die stemmen vermengen zich vaak tot één) en kreeg het inzicht dat ik zó hard mijn onzekerheid onderdruk, en daarmee mijn innerlijke kindjes op afstand houd, dat ik vergeet dat ik me ook kan openstellen om de liefde van anderen te ontvangen. Doordat ik onderwerpen aansnijd die wellicht moeilijk zijn om aan te snijden, voel ik me onzeker in al die zichtbaarheid. Daar zitten angsten op als: wat als ze me af zullen wijzen? Wat als het niet klopt? Wat als mensen achter mijn rug om zullen praten? Wat als mensen iets persoonlijk zullen opvatten dat ik niet als kwetsend heb bedoeld en ik onbedoeld nóg meer drama creëer in mijn vriendschappen? 


Al die angsten onderdruk ik, omdat mijn (hoog)gevoeligheid niet veilig voelt. Maar daarmee laat ik ook de liefde van anderen niet toe in mijn hart. Het vraagt veel moed voor mij om deze blogs te schrijven. Ik heb namelijk twee kanten: de ene is de lieve, zorgzame Roos die heel conservatief de regels of normen accepteert en zich overgeeft aan het moment door gewoon te 'zijn' en daar niets in te hoeven veranderen, en de andere kant is de rebelse Roos die tegen dingen aanschopt die niet werken en die graag spirituele mythes op de hak neemt, sarcastisch is, pessimistisch en een beetje verwaand. Zodra ik de norm niet kan accepteren, komt die rebelse aard in mij naar voren en ga ik het transformeren. Human Design heeft mij geholpen dat stukje in mezelf te zien. Het komt vooral naar voren in de blogs die ik schrijf, of als je heel dicht bij me staat. Ik zal in een groep mensen niet snel in de oppositie gaan. In mijn familie bijvoorbeeld houd ik me op de achtergrond. Eerder ben ik het eens met alles wat andere mensen zeggen. Dat is een stukje veiligheid en conflictvermijden. Maar het is ook authentiek. Omdat ik het prettig vindt als de status quo gewoon klopt, en die te bevestigen en accepteren geeft mij een gevoel van bekrachtiging, waarin ik mijn stem kan laten horen en heel trouw en hardwerkend en consciëntieus ben, en mijn integriteit en authenticiteit bewaar. Dat is een conservatief stukje dat sterk in mijn design zit (zon 60.3, p-node 7.4).

Doordat ik mijn eigen gevoeligheid, onzekerheden en angsten onderdruk, ga ik op een krachttoer. Daardoor leg ik de drempel (energetisch) voor anderen ook hoog om hierop te reageren. Ze moeten wel veel moed opbrengen om hun eigen stuk te delen in reactie, want ik omarm mijn eigen onzekerheid niet en daardoor maak ik ook een onveilig veld voor anderen. Ineens viel het op zijn plek. Dat ik niet meer reacties krijg op deze blog - of van die cryptische, korte, ondoorgrondelijke - komt doordat mensen het ook spannend vinden om te reageren. En dat snap ik, want ik vind het ook spannend om te schrijven. De brug tussen het rebelse en conservatieve is het omarmen van mijn hooggevoeligheid. Dat sluit weer helemaal aan bij mijn werk met Jong Bewust, dat ik in eerste instantie doe om voor mezelf een veilig veld neer te zetten waarin mijn hooggevoeligheid er mag zijn (en als energetisch gevolg dus ook die van anderen).

Ik ben de afgelopen tijd bezig met het hoofdthema in mijn leven: overgave. Uit mijn hoofd en in de stroom van het leven, en mezelf daar volledig in vrij te laten. Zonder na te denken, gewoon flowen en doen. Maar de verhalen in mijn hoofd mogen er óók zijn, en ik hoef niet volledig de stilte in te duiken om nooit meer iets te zeggen of te 'vinden' en niets meer te delen van wat ik denk, alsof het allemaal zinloos is. Dat zou een deel van mij ontkennen. Ik leer in mijn opleiding 'Leading', een techniek om puur de energie in en uit te ademen via mijn hart, en daarmee een zijnsenergie van liefde en acceptatie neer te zetten en te stromen. Daar zijn geen woorden bij nodig. Als ik bijvoorbeeld mijn eigen hooggevoeligheid omarm in een ontmoetingsdag van Jong Bewust, hoef ik niet letterlijk te zeggen: "hé jongens, jullie gevoeligheid mag er vandaag zijn!" Want dat is dan al voelbaar op energetisch niveau, dat is wat mijn aura neerzet, en hoe gevoelig de ander daar ook wel of niet voor is, het vindt zijn weg. In principe hoef ik de hele dag niets te zeggen om zo'n veld neer te zetten. Ik kan als een boeddha ergens gaan zitten ademen en het ontstaat al.

Maar toch mogen die woorden er ook zijn. Ik ben ook een schrijfster op deze aarde. Ik zag in een Reading een beeld van mezelf omringd door van die binaire getallen, als in de matrix, die langsgleden en die ik kon lezen. Dat stond voor mijn begrip van het leven, van de werkelijke aard ervan bijvoorbeeld in Human Design, waar ik op ingetuned ben. Maar het vasthouden aan al die mentale inzichten is niet nodig (ont-houden). Ik kan het gewoon allemaal door me heen laten gaan. Al mijn begrip en alle inzichten en innerlijke conversaties met mijn hogere zelf/gidsen, zijn niet bedoeld om per se te uiten. Alleen de verhalen die ik met mijn hart hoor - de verhalen gefilterd via mijn hart ik denk op HD-niveau mijn nodes in poort 7 en 13 - hoef ik te delen. Die tegenstelling werd dus weer één.

Een andere tegenstelling waar ik al maanden mee bezig ben, is tussen mijn behoefte aan sociaal contact en mijn behoefte aan veel ruimte en tijd voor mezelf. Daartussen ontstaat een strijd (in plaats van dat het op natuurlijke wijze wordt afgewisseld in mijn flow) omdat ik daar ook onzekerheden over heb. De isolatie is veiliger, maar toch wil ik het niet. Ik word dan immers eenzaam en dat is niet de bedoeling - ik wil me juist verbinden en lekker tegen anderen aanleunen in wederzijdse uitwisseling en compleetheid in onszelf (of in gebrek in onszelf, mag er ook zijn). Maar ik ben bang dat mensen over me heen zullen walsen, dat ik verwachtingen zal scheppen die ik niet na kan komen, dat ik me verlies in de ander en onbewust over mijn grenzen zal gaan door mijn hooggevoeligheid te ontkennen. Dit is een stukje dat ik de komende tijd aan wil gaan. Ik ben dus enigszins nerveus allerlei sociale evenementen aan het plannen. Ik voel mijn energie langzaam weer beschikbaar worden voor mensen met wie ik al maanden niet heb gesproken (als ze me nog willen tenminste...) en voel dat het bijna tijd is om daar weer stappen in te zetten. Ik ga dit weekend naar een festival waar ik mijn hooggevoeligheid de prioriteit maak: als ik overprikkeld ben, omarm ik dat (dit is een intentie, vandaar dat ie in de tegenwoordige tijd staat), en ik vertrek zodra mijn energie op is. Een experiment in mezelf en in sociaal contact. Tijd om meer te gaan staan in die hooggevoeligheid. Misschien dat Jong Bewust er ook weer een nieuwe boost van krijgt! Ik heb de afgelopen dagen veel intense heling gedaan en intenties uitgezet, dus we zullen zien waar mijn leven ineens heen gaat, met name op het gebied van mijn 1e chakra: mijn inkomen en basis. Ik ben benieuwd en ik geef me eraan over. Zodra er weerstanden opkomen, dingen die ik blokkeer voor mijn overvloed, wordt dat vanzelf duidelijk in de taal van mijn emoties. Het enige wat ik hoef te doen, is die te doorvoelen. Dat is makkelijker in contact met anderen door de resonantie, waardoor mijn stuk sterker gespiegeld wordt. Maar ook in mijn eentje is het mogelijk, alleen zal het stuk dan wat harder moeten schreeuwen, voor ik het bewust word.

Hierbij mijn poging om een verhaal te schrijven vanuit het brein van mijn hart in plaats van mijn hoofd. Het voelt in ieder geval een stuk flowender en vrijer dan het hersengekraak van mijn mentale blogs! Dit houd ik erin :) En misschien ben ik toch wel een enneagramtype 5, zucht, eerlijk gezegd heb ik het gevoel dat ik dat hele enneagram rondga zo, steeds weer identificatie met een ander type, want in elk egomechanisme of patroon herken ik wel iets - dan is dat wat het mij te geven heeft voor nu zullen we maar zeggen... ;)  

zaterdag 13 mei 2017

Niet meer kunnen vluchten

Vandaag heb ik een inspirerende co-creatiedag gehad met lieve zielsverwanten. Dit leverde mij allerlei inzichten op die ik in deze blog wil delen, want door deze woorden te laten stromen grond ik mijn transformatie!

Zoals jullie weten heb ik al een aantal maanden mijn sociale leven op een heel laag pitje staan. Mijn energie was er niet voor beschikbaar, hoe erg ik en mijn vrienden dat ook vonden. Met pijn in mijn hart heb ik afstand genomen, door trouw mijn eigen flow te blijven volgen. Daardoor kwam ik terecht in isolatie - ik heb namelijk één dag in de week mijn opleiding, en ik heb een relatie... verder niets. Ja, ouders die zo af en toe langskomen. Dat was mijn leven, de afgelopen maanden. Ik koos er zelf voor, dat wil zeggen: mijn gevoel koos ervoor, en ik hobbelde er bezorgd achteraan. Er kwam heel weinig op mijn pad - zelfs mijn Generatoraura met poort 15 en poort 1.5 trok amper iets aan, ook al volgde ik mijn strategie. Ik gaf me eraan over, maar ik vroeg me heel hard af waarom - waarom toch deze isolatie? Waarom leek er niets te lukken?

Vandaag heb ik het antwoord gevonden. Als je deze blog volgt, kun je het al raden: om mijn manuscript te schrijven. Blijkbaar vond mijn systeem de afgelopen transits (allemaal langdurige: 55 op mijn 39 (kanaal van de muze), 11 op mijn 56 (om mijn storyteller-poort van ideeën te voorzien) en 63 op mijn 4 (de druk om te formuleren)) zó gunstig dat het besloot om alle energie beschikbaar te stellen voor het schrijfproces. Zo van: "Jongens, de muze is aanwezig! Alle zeilen bij! We kunnen het ons nu niet veroorloven om energie te spenderen aan een sociaal leven! Deze golf moeten we pakken!"

Ik heb dus enorm veel geschreven. En zoals je hebt kunnen lezen, is dat in de kern mijn levensdoel, datgene waarvoor ik op aarde ben. Ik ben ook een Healer en Lightworker (nog aan het experimenteren met die laatste term ;) ) en ik doe graag energetisch werk waarbij ik mensen help in groepsverband, al dan niet met Jong Bewust. Dat vind ik heerlijk. Maar de echte kern van al mijn wensen en dromen is het uitgeven van mijn eigen boeken. Schrijfster zijn. Dat is wie ik écht ben. (In essentie ben ik natuurlijk puur een 'ik ben', en zijn alle verhalen daaromheen een illusie, maar dat terzijde, want het punt is juist dat ik een verhalenverteller ben en dus doen al die verhalen ertoe, en ik heb gelukkig de wijsheid om mijn verhalen ook weer los te laten, en die voorbijgaande aard is juist waarom ik verhalen vertellen zo fijn vind, etc, en zo kan ik nog wel even doorgaan in een eindeloos Droste-effect.)

Ik ontmoette vandaag mensen die op avontuur uitgaan in het leven en die (even gegeneraliseerd voor het doel van deze blog ;) ) in co-creerende gemeenschappen willen wonen. Ik resoneerde niet met hun pad. Dat was misschien nog wel interessanter dan wanneer ik er wél mee had geresoneerd. Het zette me namelijk aan het denken. Het is namelijk wel mijn droom gewéést: te reizen, in gemeenschappen te wonen... En dat bracht me op de vraag 'wat als?'

Wat als... ik nu mijn droom van een paar jaar geleden aan het leven was? Stel dat ik in een ecologische gemeenschap zou wonen met gelijkgestemden. Stel dat ik daarin mijn werk als Healer en Lightworker hélémaal had kunnen neerzetten, heerlijk eten had kunnen koken als kok, en totaal vervuld zou zijn door dagelijkse inspirerende ontmoetingen.

Had ik dan ooit een boek geschreven?

Natuurlijk niet. Ik zou me afgeleid laten hebben door de aangename vervulling van het sociale contact in een gemeenschap, door de flow van een groepsenergie, door mijn energetische werk, door de voortdurende taken in een zelfvoorzienende woonomgeving, en het zou fijn zijn geweest, en vervullend... maar.

Maar er zou altijd iets zijn blijven knagen. Een eenzaamheid die niet te vervullen zou zijn geweest, net onder de oppervlakte, waar ik er niet bij had gekund, als fantoompijn. Ook al zou ik ál mijn zielsverwanten om me heen hebben gehad, en een inkomen hebben verdiend met mijn energetische werk, dan nog zou ik iets gemist hebben. Ik zou langzaam depressief geworden zijn. Ik zou dat gevoel heel lang weg hebben kunnen drukken. Want ik had toch mijn droom bereikt? Ik zou niet begrepen hebben waarom ik me zo voelde.

Wat ben ik ongelooflijk dankbaar dat die droom niet is uitgekomen. Wat ben ik opgelucht dat ik naar mijn gevoel heb geluisterd, toen ik na een uitnodiging om in Lothlorien te werken, eigenlijk veel liever de gemakken van een eigen huis in deze maatschappij wilde. En wat ben ik blij dat er niets van mijn spirituele carrière terecht is gekomen, dat dit mij voortdurend ontglipte, en weer terugkwam, en weer doofde, en weer terugkwam, zodat ik nergens van op aan kon.

De enige keuze die ik had, temidden van die isolatie en leegte en eenzaamheid, was naar binnen keren. Daar trof ik mijn verhaal aan, het verhaal dat al sinds 2008 geschreven wilde worden. Ik had niet veel beters te doen dan het te schrijven. (Ja, tv-series kijken, maar dat gaat op den duur toch vervelen.) In het begin was mijn schrijfmotivatie zwak, en mijn visualisatieklier sputterde en pruttelde, maar na anderhalf jaar begon er vaart in te komen. Het roestige water werd een heldere stroom. Het verhaal kwam echt tot leven. Ik besefte dat ik het zó vol had geblazen met levenskracht, dat het op zichzelf was gaan staan, en dat ik iets heel bijzonders aan het creëren was. Ik versterkte en versterkte mijn creatieve energie, en na een tijdje merkte ik iets op.

Een eenzaamheid die me al zo lang ik me kon herinneren had geplaagd, was aan het oplossen. Dat moment van inzicht kwam eind 2016. Als een vallend dominosteentje zette dat het proces in gang waar ik de afgelopen tijd vaak over heb geblogd: aangezien ik me niet meer eenzaam voelde, had ik niet zoveel behoefte meer aan sociaal contact. Mijn energie ging uit naar het verhaal. Ik nam afstand van mijn sociale leven. Ik verzette me nu niet meer tegen mijn geïsoleerde leefsituatie, nee, ik ging er nóg verder in door. Ik zocht het op, recht tegen de emoties in van mensen die ik liefhad, maar zelfs dat kon me niet stoppen. Ik was vastbesloten om alleen te staan, en mijn verhaal te schrijven. Jeej, de keynotes van aarde in poort 56.3, de les van "determined self-sufficiency"! Dit is mijn levensles hier op aarde! 

Ik zie nu de betekenis van dit hoofdstuk van mijn leven. Wat eerst een hopeloze beperking leek, een falen, een gênante geïsoleerde toestand, een parasietenleven zonder inkomen of activiteiten, zie ik nu als een zegen. Zonder de terugtrekkende aard van mijn vriend (die net in zijn afstandelijke 'on the roof'-fase van zijn 4/6 profiel is, plus zon in poort 33.4 van 'retreat' heeft) en zonder die leegte zou ik nooit zoveel aandacht aan mijn schrijfdroom hebben besteed. Ik zou me hebben laten afleiden. Dat is de schaduw van poort 56 volgens Gene Keys. Als een verwelkt plantje heb ik dat nieuw leven ingeblazen. En nu is die plant aan het groeien en bloeien. Ik ben totnogtoe de enige die dat bloeien kan zien, maar als ik het uit ga geven, zal het ook voor de wereld zichtbaar zijn. Zal het uitgegeven worden? Al mijn creatiekracht is daarop gefocust. Ik heb eerlijk gezegd zó hard gevisualiseerd en ingevoeld en gemanifesteerd dat ik het gevoel heb dat het al uitgegeven ís, en dan ben je goed bezig met die Wet van Aantrekking hoor! Tel daarbij op de talloze denkbeeldige interviews die ik in mijn hoofd houd - heel nuttig, twee vliegen in één klap, zo houd ik niet alleen mijn focus op de vervulling van mijn droom, ook leer ik pitchen en praten over mijn boek! Maar het leuke is: zelfs dat visualiseren gaat vanzelf. Ik kan niet anders dan mijn succes te visualiseren. En natuurlijk ben ik soms wel bang dat het allemaal niet gaat lukken, maar ook dat hoort erbij. Dat houdt me scherp.

Ik kan niet meer vluchten voor mijn droom. Ik kan niet anders dan zoveel mogelijk en zo hard mogelijk schrijven, en ik vind het heerlijk. Ik kan niet in woorden beschrijven hoe heerlijk ik het vind - en dat wil wat zeggen! Ik popel om het jullie te laten lezen en jullie te laten kennismaken met de personages en de wereld waar ik al zo lang van hou. Voor mij is die wereld net zo echt als deze. Mijn ziel kan worden gecompleteerd door mijn zielsverwanten, maar net zo goed door alle personages die de facetten van mijn ziel vormen. En het leuke is, die zielsverwanten kunnen dan juist iets aanvullen in de flow van mijn leven, niet vanuit gebrek, maar vanuit overvloed. Dat is de transformatie die in mijn sociale contact is gekomen. Helaas eerst nog door voornamelijk nieuwe contacten op te bouwen, en oude banden te verbreken, maar wie weet, misschien komen die ook wel weer terug. Ik sta er in ieder geval voor open.

Ik was vandaag op een punt in mijn leven dat mijn verhaal naadloos samenviel met mijn leven. Moeiteloos werden mij de puzzelstukjes en de inspiratie aangereikt om de volgende scene weer te kunnen schrijven. Want ook mijn hoofdpersoon kan zich niet meer verbergen - hij laat al zijn maskers vallen en kiest voor Verlichting. En dat doe ik ook.

Leve het kanaal van mutatie!

donderdag 11 mei 2017

Initiëren volgens de strategie van de Generator

Deze blog schreef ik een paar dagen geleden en is een respons op de Human Design-transitvideo's van Gaya Ariel. In de laatste had ze het over de manier waarop een Projector toch kan initiëren, over yin-Manifestors en over de manier waarop de rigiditeit van het mentale concept van de HD-strategie plaatsmaakte voor een gevoel van flow. Dit is hoe ik het zelf ook heb ervaren. Ik bedoel, duh, ik héb het kanaal van flow. Ik ging dus helemaal aan toen ik haar erover hoorde praten. En ik moest ook even mijn inzichten daarover delen, met dank aan het transitkanaal van Structuur!

Ik ben een Generator. Ik ben óf beschikbaar, óf niet. De respons is binair. Ja of nee. Ik kan niet half iets doen. Als iets nét niet bij me past (eh?) wordt dat net zo'n ramp als wanneer iets écht niet bij me past (uh-uh!). Als ik me gewoon laat meenemen door de flow van mijn leven, doe ik waar ik zin in heb (hm-hm). En vooral: dan doe ik niet waar ik geen zin in heb. Het huis kan zo vies worden als maar mogelijk is, mijn vriendschappen verwateren, mijn bankrekening naar nul, mijn kamerplanten dood... maar ik kom gewoon niet in beweging... tót ik er wel weer zin in heb. Het enige probleem is mijn niet-zelf. Dat gaat elke keer dat ik zoiets nalaat een beetje dood van binnen, en dat is focking pijnlijk, want sterven is niet leuk, ook al is het je niet-zelf, het zit vol met negatieve emoties en verlies. Nadat ik mijn vorige blog had gepubliceerd, raakte ik volledig in paniek. Ik lag er wakker van. Ik vroeg om hulp en paste mijn zelfheling toe. Ik was er getuige van hoe alle dilemma's die ik dacht te hebben plaatsmaakten voor een gonzende wijsheid en diep respect voor het leven en mijn eigen pad als vernieuwende, experimenterende, rebellerende, door mezelf geabsorbeerde 3/5 cross of Laws + het delen van mijn leidraad uit de nodes in 7 en 4. Het viel allemaal op z'n plek. Een diep weten suste me in slaap. Ik had helende, heldere dromen vol symboliek, met een lucide staartje, vlak voor ik wakker werd, waardoor ik de laatste restjes van de zware emoties kon oplossen. Vandaag (woensdag) was mijn emotionele centrum weer vrij, na een aantal maanden op de 55 vast te hebben gezeten. Dat resulteerde in een intensieve emotionele reiniging, ook met dank aan de volle maan. Niet bepaald leuk, want er kwam heel wat shit voorbij, maar gelukkig was het vandaag tijd voor iets nieuws, en heb ik een heerlijke lange picknick-fietstocht gemaakt met mijn vriend die me helemaal heeft gereset.

Terug naar die respons. Ik pas dit altijd toe als iemand me iets vraagt. Mensen hebben over het algemeen niet door dat je humt, dus de sacrale autoriteit is prima te doen - 'heb je zin om mee te gaan naar dit-of-dat?' Ik: 'eeeeeh, nee.' En vervolgens bedenk ik dan allerlei redenen waarom ik niet mee wil gaan. Dat kan ik eigenlijk beter niet doen. Helaas heb ik een lange, slopende ervaring gehad waarbij mijn gebrek aan beschikbaarheid (een sacrale 'nee') heel persoonlijk en kwetsend werd opgevat, en toen ik dat probeerde uit te leggen werd het alleen maar erger. Les geleerd: nooit meer een respons proberen uit te leggen! Gewoon zeggen dat het niet goed voelt, niet uitkomt, dat is genoeg. Want die woorden die ik eromheen bouw hebben de neiging een eigen leven te gaan leiden en volledig uit context te worden gehaald. Neem dat maar als leidraad van mij aan; deze derde lijn heeft haar lesje geleerd. ;) Dat kan ik dan gelukkig wel weer delen. Was die pijnlijke ervaring toch nog ergens goed voor.


Geen uitleg dus. Behalve deze week, met het incarnatiekruis van Uitleg, en mijn vader (Mentale Projector) die precies dat incarnatiekruis heeft plús alle activaties in ajna/hoofd die nu in transit zijn zodat hij alles wat hij onbewust heeft geactiveerd, ook bewust kon ervaren. Hij kwam vanuit de flow (zonder gedoe met uitnodigingen of respons) even langs om ons uit te leggen hoe we onze tuin het beste konden verzorgen, zodat we eindelijk in beweging kwamen om alles onder de schop te nemen, terwijl hij er als een opzichter bij zat, zodat ik hem ook weer kon uitleggen hoe mijn leven nu in elkaar zit en daar weer allerlei inspiratie over kreeg - zo fijn om een Mentale Projector als vader te hebben! Het is prima om uit te leggen hoe ik denk dat mijn leven in elkaar zit. Het is alleen niet een autoriteit voor mij. Het is een autoriteit voor ánderen, zoals mijn vader, die in ruil ook weer met zijn eigen inzichten kwam, waardoor ik verder werd geholpen met een nieuw perspectief.

Ik heb het kanaal van mutatie, en de keynotes daarvan zijn: een energie die fluctueert en initieert. En dat terwijl een Generator (iemand met kanaal van mutatie is altijd een Generator) niet 'mag' initiëren! Nu snap ik het. Als ik gewoon met mijn flow meega, dan initieer ik vanzelf. Ik was degene die opstond om aan de tuin te werken. Mijn vader stelde het alleen maar voor, maar op mijn energie ging iedereen mee naar buiten. Het is een initiërende energie, omdat het iets nieuws brengt. Dat nieuwe is alleen altijd gebaseerd op het oude, het komt eruit voort, terwijl een Manifestor niet aan die respons gebonden is, en echt iets vanuit zichzelf manifesteert.

Het is allemaal niet zo ingewikkeld. Hoe meer je niet-zelf sterft (r.i.p.), hoe meer het vanzelf gaat. De strategie en autoriteit van Human Design veranderen in 'gewoon zijn', en zonder weerstand handelen vanuit dat 'zijn'. Een uitnodiging kan puur een gevoel van momentum zijn. Een respons kan 'zin ergens in' hebben zonder dat je nog weet welke prikkel ervoor verantwoordelijk was. Een Reflector in de flow gaat gewoon overal op mee, en heeft af en toe een 'bliep' op zijn radar, van iets dat minstens een maandlang in z'n systeem heeft rondgedraaid... En een Manifestor? Ook die kan zich overgeven, en vanuit ontvankelijkheid voor zichzelf voelen wat echt de juiste handeling is, en wat niet.

Klinkt heerlijk en moeiteloos allemaal, of niet? Dat is het voordeel van al zo'n 4 of 5 jaar in het experiment met Human Design zitten. Op een gegeven moment ben je zo ver gedeconditioneerd dat het vanzelf gaat. En ook al wordt dat niet-zelf dan regelmatig vreselijk door elkaar geschud en lijdt het alsof het op een pijnbank is gebonden, dat is slechts een bijverschijnsel. Het enige wat we hoeven te doen is ervan houden. Want ons Ware Zelf heeft geen liefde nodig. Dat IS al liefde en levenskracht. Waar het niet-zelf in het spel komt, daar wordt het interessant, daar ontstaat de frictie, daar zitten de levenslessen. En dat niet-zelf mag juist meedoen met het feestje. Dat mag juist liefdevol omarmd worden, terwijl het keer op keer sterft. Alleen het niet-zelf hoeft geheeld te worden, de rest is al goed en regelt zichzelf wel. Je heelt het niet-zelf mét het niet-zelf: door je eigen gedachtespinsels toe te passen op de gedachtespinsels. Door je slimmigheid die je diep in de penarie heeft gebracht, op zo'n manier in te zetten in de reflectie op de ervaring, dat het allemaal weer logisch lijkt of zinvol is. Het denken moet niet vergruisd worden, er hoeft niets verworpen te worden, het hoeft alleen maar thuisgebracht te worden, terug gevolgd naar de kern... de enige manier om je niet-zelf te helen is juist om het te omarmen. Denken is bijvoorbeeld geweldig. Ons bewustzijn is fenomenaal. Het is alleen niet de autoriteit over ons leven. En als het daar een beetje van loskomt, dan gaat het zich bezighouden met zaken die veel interessanter zijn. Verslaglegging, bijvoorbeeld.

maandag 8 mei 2017

Nog even over dat succes... (a.k.a: het kaf van het koren scheiden)

Deze blog begon eerst heel anders. Echter, nadat hij een paar dagen was gerijpt en herschreven, zoals ik tegenwoordig met alle blogs doe - oh, de wijsheid van dat besluit met poort 4.6 in mijn open ajna - realiseerde ik me dat ik nóg authentieker kon zijn.

De werkelijke aanleiding van deze blog was namelijk jaloezie. Om me heen zag ik verscheidene mensen als een speer vooruit gaan met hun spirituele onderneming. Dat gaf me een nachtelijke droom waarin ik een kind stal, waar ik me vreselijk over voelde. Ik probeerde ervoor te zorgen, maar het moest niets van me hebben: ik getraumatiseerd, kind getraumatiseerd, ouder getraumatiseerd. Dat kind was namelijk helemaal niet van mij. Uiteraard stond dat kind voor 'de spirituele onderneming' die ik me eigen probeerde te maken. De boodschap was luid en duidelijk. Dat wist ik al wel. Maar blijkbaar zat er nog een stukje pijn.

Hoe deze blog eerst begon? Met deze sarcastische intro, mijn favoriete manier om mijn pijn te verbloemen: "in deze blog ga ik verantwoorden waarom ik niet méér succes heb in mijn spirituele carrière, zodat het lijkt alsof ik het allemaal zo heb gepland!!1!"

Dit is de grote grap van mijn deconditioneringsproces. Op zich is er niets mis met deze intro. Het illustreert hoe mijn verstand graag de touwtjes in handen mag grijpen, om het te laten lijken alsof ik wél succesvol ben. Met een leuke grap, want dat is mijn favoriete healingtool. Maar toch wilde ik authentieker zijn, want samen met sarcasme is rauwe authenticiteit mijn spirituele superwapen. Dus, hier komt 'ie helemaal to the point: ik ben zó onsuccesvol dat ik groen zag van jaloezie op andermans succes.

Ik heb vrij weinig bereik als spirituele ondernemer, al is dat technisch gezien incorrect, want ik heb niet eens een KvK-nummer. Maar ik geef sporadisch Readings, van energetische aard en vanuit Human Design. Ook ben ik organisator van een jongerenbeweging genaamd Jong Bewust. Ik organiseer ontmoetingsdagen voor hooggevoelige jongeren en ik blog over relevante onderwerpen. Het is heel dankbaar werk. Ik verdien er vrijwel geen geld mee. Ik doe het puur uit naastenliefde.

Tot die realisatie kwam ik echter niet zonder slag of stoot.

Elke keer dat ik probeerde er meer van te maken dan pure naastenliefde - en geloof me, dat heb ik geprobeerd, door vol weerstand te gaan promoten - kreeg ik het deksel op mijn neus. Jong Bewust is in essentie namelijk een kleine beweging. Een creatief project is als een entiteit op zich. Het heeft een eigen weg op deze wereld en staat los van de identiteit van de schepper. Jong Bewust is niet bedoeld om te groeien in reikwijdte, om 'boven de radar' uit te komen, om winst mee te maken of mezelf mee te ondersteunen als inkomstenbron. Dan verwelkt het als een plantje dat ik teveel water geef. Het hele idee van Jong Bewust is juist dat het laagdrempelig en klein blijft, zodat het een veilige haven is voor wie er aanhaakt (en weer afhaakt, want dat gebeurt ook vrij vaak, dat is een gevolg van mijn eigen Human Design-profiel: banden gemaakt en weer verbroken, en opnieuw vreemden aantrekken, 3/5).

De reden dat ik het niet tot een bombastisch succesverhaal kan maken, is dat mijn hart er niet echt in zit. Wat?! Zeg ik dat zomaar online?! Ik kan net zo goed meteen de hele website van Jong Bewust offline halen! En wie wil er nu nog een Reading bij mij?! Vind ik dat dan ook niet leuk?Marketingzelfmoord! Maar hé, daar hebben we het al over gehad in mijn vorige blog. Dat is juist onderdeel van mijn branding: mezelf als spiritueel persoon van het voetstuk halen zodat spiritualiteit laagdrempelig en herkenbaar blijft. (Jaja, leuk geprobeerd.) Maar hé, nu we het toch over spiritualiteit hebben (haastige afleidingsmanoeuvre) even mijn stokpaardje: elke vorm van guru-verheerlijking wrijft mij tegen de haren in. Dat is 7-centered denken, in Human Design-jargon, gebaseerd op hiërarchie, competitie en ascentie - we leven nu met 9 centra, en mogen onze eigen autoriteit worden: onze eigen religie, godheid en aanbidder ineen. Rauwe authenticiteit en sarcasme zijn mijn twee gekozen spirituele superwapens. Dat zijn de pijlers van mijn eigen religie. Daardoor trek ik mensen aan die ook door de illusies omtrent spiritualiteit heen kunnen prikken, en die wel tegen wat humor kunnen. Leuke mensen, dus. Stabiele mensen. Slimme mensen. Jong Bewuste mensen. Mijn soort mensen. Dat waren iets teveel zinnen met mensen. In tegenstelling tot mijn netwerk. Dat heeft weer iets te weinig mensen. Grapje, dat hadden we al gehad. Het is juist goed dat mijn netwerk zo klein is. (Ik wou alleen maar een grapje maken... mag hier ik hier alsjeblieft wél mijn darlings laten leven? Ik moet er al elke dag zoveel van schrappen in mijn manuscript...)

Ho, daar werd ik even afgeleid door gedachten aan mijn schrijfproces. Zo moeilijk om me te focussen op iets waar mijn hart niet in ligt! Waar was ik? Oja, dat mijn hart er niet echt in ligt. Zie, daar praat ik niet graag over, want het is echt een beetje ongemakkelijk. Begrijp me niet verkeerd (ach, het is al te laat, ik heb mezelf wederom aan het kruis genageld): ik hou van mijn werk met Jong Bewust, ik hou van mijn werk als Reader. Ik ben authentiek, immers, dus geloof me, ook nu lieg ik niet, waarom zou ik dat doen? Dan had ik net zo goed meteen kunnen liegen en zeggen dat mijn hart er wél in zit! Dat was slimmer geweest! Blijf dus nog even aan de lijn, terwijl ik de vrijheid neem om mezelf tegen te spreken. Nee, alsjeblieft, blijf bij me! Niet dat kruisje, niet dat -

En daar ging het kaf, vervlogen op de wind.

Nu we alleen het koren overhebben, voor ik ook dat vermaal om broodjes aap van te bakken (of spirituele fantasyromans, oeps, spoiler*!): ik vind het heerlijk om jonge hooggevoelige mensen te ontmoeten en een middagje met ze te delen. Ik ben oprecht in ze geïnteresseerd. Ik vind het heerlijk om te Readen en mensen te helpen door een bad van helende energie te creëren. Anders zou ik het niet doen. Daar heb ik diep en lang op ingevoeld. Dat was het probleem niet. Mijn hart zit er dus wél in, alleen is het niet mijn levensmissie. Mijn hart wil er niet vérder mee. (Alleen moest ik dat even op een provocerende manier zeggen, want zo ben ik nou eenmaal - mercurius in 38: ik ga in de oppositie in mijn communicatie.) Het is wat het is, nu, en het is een belangrijk onderdeel van mijn leven, alleen is het eerder een geliefde hobby dan een professionele levensdroom. Aaah. Nu is het duidelijk, toch?

(*Intermissie om te reflecteren op de ontoereikendheid van taal als de ander het tóch allemaal bekijkt vanuit diens eigen perspectief*)

Deze blogs zijn trouwens ook niet mijn levensmissie. Deze blogs zijn breinscheten die verdampen zodra ze eruit zijn gelaten. (Sorry voor die vergelijking.) (Maar ze stinken niet.) (Niet erg, tenminste.) (Tenzij je vindt dat er een luchtje aan zit.) (Maar dan kan ik je wederom niet verder helpen.) (*blaast nogmaals het kaf weg*) (Buiten is toch meer frisse lucht, jongens.) (Wees vrij!)

Deze blogs gaan niet echt over mij. Ze gaan over wie ik dénk dat ik ben. Echter, wie je tegenover je hebt op een ontmoetingsdag of in een Reading, dát ben ik. Dan doet mijn energie zijn werk, dan transformeert mijn aura jouw aura, dan kan ik mijn flow delen. Dit, wat ik hier schrijf, zijn maar verhalen. Ze klinken weliswaar heel plausibel, maar ze zijn toch slechts dat. Mooi aan elkaar gesponnen, maar gemaakt van illusies, van onzichtbaar visdraad, waar je hopeloos in verstrikt kunt raken. Ik schrijf deze blogs in eerste instantie om de druk in mijn hoofd te verlichten. Vooral als er hoofd-transits zijn, zoals die 63 en die 11 die mijn bestaan de afgelopen maanden zegenen. Als iemand er iets in herkent en er positief door beïnvloed wordt: des te beter. Dat is de andere drijfveer. De biologische drijfveer om mezelf te delen, te verbinden en inzichten uit het collectief door te geven aan anderen, gefilterd door mijn eigen perspectief, die hebben we allemaal, die houdt ons als collectieve soort in stand. Nou ja, dat klinkt allemaal heel mooi, dat is een staaltje Human Design, maar het komt er gewoon op neer dat mijn innerlijke leiding gewoon graag publiekelijk dingen op een rijtje wil zetten, wat daar verder ook voor consequenties aan mogen zitten. Ik ben immers vooral geïnteresseerd in mijn eigen proces als right angle Generator. Alleen maakt mijn brein er graag een plausibel verhaaltje van, want dat is wat ik doe. Daar had ik het al over gehad. Dat is waarom ik deze blog begon met een grap: mijn hoofd mag graag denken dat het de hand heeft in alles wat er in mijn leven gebeurt. En dat is gewoon niet het geval. Daarom vind ik dat ook zo grappig. Spirituele humor voor gevorderden. Waar mijn verstand wél goed voor is, is te beseffen dat elke beperking in mijn leven goed is zoals die is, en dat ik er geen controle over heb, en dat ik er maar het beste een zo entertainend mogelijk verhaal van kan maken terwijl ik me eraan overgeef. Bij deze, dus.

Maar, hoor ik je denken (waarschijnlijk denk je dat helemaal niet en ben je eerder helemaal overgestimuleerd door mijn wirwar aan parenthesen en tussenzinnetjes in klein lettertype en Human Design-jargon en spirituele gevolgtrekkingen en verwijzingen, zodat je oren tuiten en je oogleden flapperen en je brein pulseert en is dat een beginnende hoofdpijn - oh wacht, dat is die van mij): waar zit mijn hart dan wél in?

Ah, nu kunnen we ons eindelijk ontspannen. Dat hysterische gedoe van hierboven waarin mijn Zelf en Niet-Zelf om de schrijfpen vechten, is voorbij. Laat je zakken in het warme bad van een goed verhaal.

Ik ga het nu namelijk hebben over mijn passie. En daarin is alles afgelijnd.

Ik schrijf een boek. Een spiritueel fantasyboek dat gaat over reïncarnatie en heling in een wereld die door een chaos aan politieke intriges niet beseft dat er een magische verandering ophanden is. Er zijn maar twee mensen die alles in goede banen kunnen leiden...

(Alvast even aan het oefenen met mijn pitch.)

Eigenlijk schrijf ik twee boeken. Daarom duurt het schrijfproces ook al zo lang. Tweeënhalf jaar, om precies te zijn, nadat ik in 2008 de eerste hoofdstukken schreef, stopte, en het weer oppakte eind 2014. Het is een tweeluik. Het eerste manuscript telt 130.000 woorden en de tweede ook, maar die is nog niet af. Dat zijn gezonde hollandse jongens, ietwat uit de kluiten gewassen, qua lengte tussen het derde en vierde deel van Harry Potter in, maar dat heb je met fantasy. Een fantasyboek moet een beetje lijvig zijn, want het hele idee van escapisme is juist dat je een tijdlang duurzaam uit je eigen perspectief kunt ontsnappen, voor je weer terug in je eigen wereldje geplant wordt. Dat is waarom ik schrijven zo heerlijk vind. Ik kan mijn gedachten helemaal uit laten waaieren tot ze geen persoonlijke connectie meer hebben met mijn eigen leven, en een entiteit op zich vormen. En dan kan ik die voeden, als een klein, blind katje, dat zijn ogen opent en gaat spinnen en leert lopen en op avontuur uit gaat in de wereld zodra het genoeg voeding en tijd heeft gekregen om tot leven te komen.

Ik had zo'n mooi inzicht over de aard van mijn 56.3-poort, de poort van de verhalenverteller, de enige poort in mijn open keelcentrum. Verhalen vertellen is hoe ik mijn levensmissie vormgeef. Het is namelijk mijn aarde: de plek waar ik mijn licht grond, waardoor ik de acceptatie van alles kan stabiliseren en deel met deze planeet. Maar al die elementen eromheen (lijn 3, open keel) maken dat mijn ultieme wijsheid als verhalenverteller is om mijn verhalen niet over mezélf te laten gaan, zoals in deze blog, maar mijn levenslessen te abstraheren in een vorm die toebehoort aan en gemaakt is uit het collectieve veld... en op die manier mijn wijsheid terug te geven aan de wereld. Ik kan mijn eigen ervaringen gebruiken, maar ik vertel niet vanuit poort 33, die eronder zit en autobiografisch is, gericht naar het lichaam, naar de eigen identiteit. Poort 56 staat naar boven gericht, naar het collectieve mentale veld van rondzwevende ideeën die ik uit de wereld kopieer en in mijn verhaal plak. Met mijn open keelcentrum kan ik daar het wonder van inzien. Het grootste mysterie van het schrijven vind ik dat een serie zwarte, kronkelige dingetjes een wereld tot leven kan brengen in de geest van iemand anders. Het wonder van taal en communicatie! Hoe futiel het ook is om je perspectief door het perspectief van een ander te laten vervormen, het is en blijft het doel waarvoor we - naar mijn mening - hier op aarde zijn. Dat is de propaganda van mijn chart in ieder geval. Daarom organiseer ik ook zo graag ontmoetingsdagen en geef ik zo graag Readings. Beide dingen geven me een inkijkje in de ervaringen van anderen, en elke keer weer voel ik me nederig als mensen hun hart naar mij toe openen en hun unieke perspectief met me delen. Ik kan niet anders dan al die overvloed in mijn verhaal kanaliseren om het weer verder door te geven aan de wereld.

Dát is de werkelijke reden dat ik bezig ben als Reader en organisator van Jong Bewust. Om verhalen en ervaringen te verzamelen en getuige te zijn van andere perspectieven op de wereld. Want ik heb tenslotte wél poort 13 in mijn zuidelijke maansknoop en ik doe alvast wat voorwerk daarvoor, door mijn visie te delen met de 7.4, die via online blogs, Human Design, Readingtechnieken en ontmoetingsdagen een leidraad kan vinden en geven... 

Oeps, sorry, dat had ik niet moeten zeggen, dat van die ervaringen verzamelen. Komt dat creepy over? Het zou zomaar kunnen dat ik een karaktereigenschap, uiterlijk kenmerk of uitspraak van je uit deze realiteit heb geknipt en in mijn verhaal heb geplakt, onherkenbaar voor anderen, misschien, maar herkenbaar voor jou als je het verhaal ooit zult lezen...

Kijk, marketing voor mijn boek, dat kan ik dan weer wel. Ik heb het nog niet eens gepubliceerd en ik maak er al moeiteloos reclame voor. Dat komt omdat mijn hart er in zit. Ineens gaat mijn transformatiekanaal voluit werken. Misschien maakt ik zelfs wel tekeningen van scenes uit mijn verhaal die ik hier binnenkort ga delen... We zullen zien of dat idee daadwerkelijk tot manifestatie komt - de tekeningen zijn er al, nu alleen nog de impuls om ze te delen. Als ik dat correct voorspel, komt die er wel, en als ik het incorrect voorspel - zoals ik graag doe, want ik heb tenslotte een verstand dat graag naar de controle grijpt - beschouw deze laatste alinea dan maar als niet geschreven.

Conclusie: Readings geven en Jong Bewust zijn mijn favoriete hobby's van het moment, waar ik veel vervulling in vind, en het schrijven aan mijn manuscript is mijn ware werk. Als dit mensen doet afknappen, dan begrijp ik dat. Maar niet iedereen die Jong Bewust volgt vindt zijn weg naar deze blog, dus ik heb wat speelruimte, en mijn branding als 'spirituele ondernemer' is tóch rauwe authenticiteit. Dus wat hier ook uit voortkomt, ik geef me eraan over!

vrijdag 5 mei 2017

Perfect sneu

Ik ontdekte dat ik veel schaamte heb over mijn gebrek aan professioneel succes. Ik drukte dit weg, omdat ik wilde overkomen als succesvol. (Haha.) (Is vast goed gelukt.) Ik was bang om sneu gevonden te worden. Ik wilde niet dat dit mijn reputatie zou beschadigen, omdat ik vreesde afhankelijk te zijn van mijn netwerk. Ik mocht vooral niet als een mislukking gezien worden, dan zou iedereen de banden met mij verbreken en zou ik weer nieuwe mensen moeten aantrekken. In plaats van hier open over te zijn, onderdrukte ik mijn gevoelens en ging ik gewoon door met de volgende poging. En sommige van mijn initiatieven waren wél succesvol, zoals de afgelopen ontmoetingsdag van Jong Bewust. Dat gaf me een heleboel vervulling, maar ook genoeg brandstof om deze innerlijke strijd langer in stand te houden. Ik ben gedreven en ambitieus, dus hoezeer mijn energie ook fluctueerde, ik bleef streven naar die perfectie.

Tot mijn verwarring nam mijn flow echter weer af. [jufmodus] Wie herkent de keynotes van mijn Human Design-kanalen in die laatste twee zinnen? En sowieso de keynotes van Human Design in deze hele blog? [/jufmodus] In plaats van te blijven manifesteren, stokte mijn energie, net zoals mijn achternaam, zodat ik het allemaal weer moest loslaten. Ik had twee weken meivakantie. De leegte strekte zich voor me uit. Eerst ging mijn energie nog naar het opslurpen van mijn nieuwe Human Design-studiemateriaal, maar toen wees mijn kompas nog maar naar één ding: dingen kijken. Daar postte ik gisteren ook iets validerends over op Facebook. Ik volgde mijn eigen advies op, in een niet-ergonomisch verantwoorde houding, diagonaal verspreid over mijn bed. Dat is fysieke melancholie in Human Design-taal, en het voelt als lethargie, alsof je een grote zware blob bent en langzaam wegzakt in drijfzand - even ter info voor degenen die zich afvragen hoe het kanaal van mutatie voelt, en trouwens elke andere vorm van beneden-de-keel-individualiteit die niet emotioneel is, al zitten er bij bijvoorbeeld het kanaal van worsteling ook wat zelfmoordoverwegingen bij, en zo heeft elk fysiek individueel kanaal z'n unieke vorm van (zelfmede)lijden, zwarte humor, sorry, maar het is nu eenmaal zo - individualiteit heeft zwaarte in zich, het enige probleem ontstaat als je je ertegen verzet. Het is in feite een heel mooie energie, die zich omzet in melancholie zodra je 'm omarmt: de bron van creativiteit. 

De catharsis van deze melancholie maakte een melancholische tekening

Mijn twijfelhoofd kwam uit op de juiste vraag, die, zoals alle juiste vragen, het antwoord al in zich draagt: wie ben ik om te zeggen dat het verkeerd is dat mijn netwerk niet groter is? Mijn innerlijke duiveltje liet zich horen met de realistische stemmen van mijn favoriete veroordelende kennissen: "ja maar je gedachten creëren toch je realiteit? Je wil toch een groter netwerk? Waarom heb je dat dan niet gecreëerd? Je bent te negatief aan het denken!" Toen kwam mijn innerlijke engeltje: "Je intenties manifesteren is inderdaad een geweldige tool om je leven voluit te leven, maar, newsflash: je vibreerde al in overvloed - dat was het probleem niet".

Het was even stil vanbinnen.

"Overgave", fluisterde toen de stem van de huidige transit - poort 2 van ontvankelijkheid.

Aah... De zoete pijn van heling! In dit geval was overgave mijn weg. Om me niet meer te verzetten tegen wat er was: dat mijn brand  maar een kleine reikwijdte heeft. Ik bedoel, ik durfde het niet eens zo te noemen! En dat terwijl het daadwerkelijk een brand is: alles wat ik online publiceer op mijn social media-sites, plus Jong Bewust. Ik durfde mezelf niet serieus te nemen omdat ik maar zo weinig impact maakte, omdat ik de projectie van andere mensen dat ik 'sneu' zou zijn vreesde. Nu kan ik mezelf bekrachtigen met de wetenschap dat het niet mijn weg is om een groot netwerk te hebben. Althans, niet op dit moment. Het accepteren van de beperkingen. Daarmee geef ik vrij baan aan mijn levensenergie, die vast iets leuks voor me in petto heeft, dat zich nu al onder de oppervlakte aan het vormen is. In plaats van me tegen mijn flow te verzetten, zit ik er weer in. Ik kwam allerlei citaten en ervaringen tegen die mijn melancholie bevestigden. En 's avonds kreeg ik een cadeautje: één van mijn favoriete Youtubers deed een livestream, waarin hij tekende in reactie op wat er in de chat werd voorgesteld, waardoor mijn creativiteit weer ging stromen. Een bevestiging van iets waar ik in gedachten al toe was gekomen: dat ik meer wil tekenen poort 1: zelfexpressie, mijn pluto's en de transit-aarde deze week. Nu heb ik daadwerkelijk een respons om dat ook te gaan doen. Want elke keer dat ik me overgeef aan mijn lethargische gevoel, heb ik zin om muziek op te zetten en te gaan tekenen.


Het blijft een uitdaging, dat deconditioneren. Uit onverwachte hoeken steken er steeds schaduwkanten de kop op, als nare koortsdromen waarin je met blote billen in een examenzaal staat om beoordeeld te worden. Hoe meer ik mijn strategie en autoriteit volg, hoe meer mijn unieke levenskracht zichtbaar wordt, en hoe meer van mijn zelfveroordeling op deze unieke levenskracht aan het licht komt. Deze keer waren dat wederom mijn 3/5-profiel en mijn 3.5 in detriment: het omarmen van de mislukking.

Ik zie niet genoeg perspectieven die bevestigen dat je je lethargisch mag voelen. En dus is dat wat ik te bieden heb. Mijn vriend bekrachtigde me in dit verhaal om mezelf te zijn, en gaf me het gevoel dat mijn leven wél betekenis heeft, zelfs als ik me een loser voel. Want dat zijn zijn twee individuele kanalen (34-10 en 28-38), en die kunnen mijn individuele kanalen ook weer bekrachtigen, zodat ik voel dat zelfs als mijn energie fluctueert en afneemt (3-60), dit nog steeds mijn perfecte vorm is (10-57). Had ik al gezegd dat ik dagenlang mijn Human Design-studiemateriaal heb geabsorbeerd? Mijn brein is nog steeds alles aan het ordenen, dus je kunt waarschijnlijk nog meer Human Design-propaganda verwachten de komende tijd, en een boel keynotegymnastiek.

Tot slot mijn favoriete blogonderdeel: het metaperspectief. Ook deze blog is onderdeel van mijn branding. Je weet wel, diezelfde branding die zogenaamd mislukt, is juist om de mislukking en alle andere schaduwkanten te omarmen en dat te delen. Het is zo'n makkelijke branding voor een derde lijn: er hoeft namelijk niets te lukken! Ik kan gewoon schrijven over alles wat zogenaamd mislukt, en daar mensen mee bekrachtigen. En hoop geven, want dat is mijn motivatie, dus als het goed is heb ik dat nu bereikt. Mogen de weinige mensen in mijn netwerk zich gesteund voelen in hun bingebehoeften - mijn boodschap is niet 'sta op en wandel', maar 'ga liggen en kijk dingen op een scherm'. You got the power! 

zondag 30 april 2017

April

Oké, doe mij er dan maar twee!

Eind maart al had ik last van een wazige blik: ik kon me niet goed focussen op dingen in de verte. Ik vroeg me af of ik misschien een bril nodig had. Begin april had ik er nog steeds last van, maar ik was er inmiddels aan gewend. Ik was mijn blik letterlijk en figuurlijk gaan richten op de zaken die dichtbij stonden, en ging oogyoga doen (lees: mijn handen kruislings op mijn ogen leggen). En dat was dan ook meteen het enige wat ik deed in de categorie 'beweging', want mijn hele work-outschema was tot stilstand gekomen.


Op een dag deed ik een grondige zelfheling, waarbij ik mijn 6e en 7e chakra opschoonde van oude koorden - om het perspectief van deze mensen niet meer boven het mijne te stellen. Ineens werd mijn hoofd rustig en helder. En plotseling merkte ik: ik kan weer scherp zien! Ik kan me weer focussen op de takjes en blaadjes van de bomen! ...tot ik de bril van mijn broertje opdeed en vloekend besefte dat wat ik voor 'scherp zien' had gehouden, in feite een 360p-versie was geweest van een High Definitionfilm. 'Godsamme', zei ik, 'ik ben bijziend'. Dit activeerde - na een aantal weken in de ontkenningsfase te hebben gezeten - de emotiefase van mijn rouwproces over de vergankelijkheid van het leven. Boosheid, verdriet, angst, en: help, ik ben een levend lijk, ik ben alleen nog niet dood. Je weet wel: de leuke shit. Ik ben nu ergens in de fase van onderhandelen, zo van: 'ja maar, als ik niet vermoeid ben kan ik prima zien!' en 'ik vind de bomen juist mooier als ze een beetje wazig zijn!' Zodra ik in de acceptatiefase kom zal ik jullie wel leuke foto's laten zien van mijn hippe nieuwe bril, maar laten we niet op de zaken vooruitlopen en nog even bij die fijne morbide emoties blijven. Ik dan, jij mag ze nu weer loslaten.

Foto van de ontmoetingsdag van Jong Bewust

Sociale co-creatie

Ik had in april bijzondere ontmoetingen. Ik heb het genoegen in spirituele kringen te verkeren, tussen andere jongeren die zichzelf echt aan het neerzetten zijn met hun unieke gaven. Dat levert interessante afspraken op, die eerder lijken op diepgaande co-creatiesessies dan gewoon 'even bijkletsen'. Ik was hier zo vol van dat ik besloot weer een ontmoetingsdag voor Jong Bewust te organiseren, een geslaagde en goed afgestemde dag waarin ik eindelijk voelde hoe ik me het beste kon gedragen, hoe ik mijn flow kon delen, en hoe ik mijn gebrek aan sociale vaardigheden een plekje kon geven door gewoon ongemakkelijk te durven zijn. Ik deed daarnaast veel gastenlessen voor mijn opleiding waarin ik werd uitgedaagd om niet alleen mijn Facebook-gasten op te vangen (wat ik met wisselende graderingen van sociaal ongemak deed) maar ook nog mijn 'Leadee' (waarmee ik zelf de sessie deed) in de koffiepauze te onderhouden met koetjes en kalfjes (ook met wisselend succes, maar goed, daar mis ik gewoon een gen). Al dat ongemak ten spijt: ik ontving overvloedige, inspirerende uitwisselingen en ik vond het leuk! En in mei staat hier nog meer van in de agenda, dus ik ontdek een aangenaam patroon van co-creatie in mijn leven.

Mijn opleidingen

Ik besloot verder te gaan met mijn Human Design-opleiding. Ik had er meteen al een positieve respons op, maar ik had geen geld. Dat overlegde ik, en ik vroeg of het ook mogelijk was in termijnen te betalen. Dat kon. Maar toen kreeg ik ineens een erfenisje van mijn opa op mijn bankrekening gestort. Een mooie les in overgave en vertrouwen op mijn innerlijke autoriteit: als ik een 'ja' voel, spant het universum samen om dit mogelijk te maken!

Half april sloot ik het eerste trimester van mijn Lightworkeropleiding af. Ik had mijn doelen behaald: mijn schaduw én lichtkant neerzetten tot ik gewoon mezélf neerzette (een integratie die ik o.a. met deze blog heb bereikt), me meer overgeven aan het leven en mijn creativiteit helemaal vrijmaken. In mijn opleiding heb ik meerdere technieken geleerd om met mijn hartchakra te transformeren. Door de uitwerking daarvan heb ik in snel tempo oude stukken weggewerkt: schuldgevoelens omtrent 'voor mezelf zorgen', schaamte over mezelf, remmingen en afhankelijkheidskoorden. Het heeft ertoe geleid dat ik mezelf nu gewoon durf neer te zetten. Als je mij kent van vroeger, kun je de transformatie daarin zien: ik was een onzeker, geremd meisje dat zóveel emoties had opgeslagen dat ze nauwelijks nog kon gronden. Dit alles heb ik de afgelopen jaren vrijgemaakt en daardoor kon mijn creativiteit weer voluit gaan stromen. Ik kan nu voor een groep met volwassen, zeer bewuste mensen gaan zitten en ze leiden in een meditatie vanuit rust en zelfvertrouwen, en ze één voor één werkelijk aankijken. De onzekerheid heeft zich omgezet tot een geweten dat steeds opnieuw nagaat of het 'goed' is wat ik doe, of het nog meer aandacht nodig heeft, check check dubbelcheck, om zeker te weten dat ik geen delen van mezelf onderdruk. Ik luister wel drie keer naar mijn innerlijke stemmen om na te gaan waar ze uit voortkomen. En ik heb de tools - ik verzuip er bijna in - om mezelf vervolgens te helen, zodat ik geen overhaaste dingen vanuit mijn hoofd ga manifesteren. Dit is niet alleen nodig voor mezelf, maar ook in mijn werk met anderen, want als ik iets in mezelf onderdruk, veroordeel ik het ook bij hen. Met andere woorden: mijn onzekerheid en terughoudendheid zijn geweldige tools voor mijn werk als Lichtwerker ;) (Soms moet je even een psychologische constructie maken om je ego/niet-zelf ergens van te overtuigen!) 

Mijn ervaringen delen

Mijn lichaam gaf me dus aanvankelijk het signaal om mijn aandacht heel dicht bij huis te brengen en letterlijk niet al te veel naar buiten te kijken. Door die rustige start heb ik veel kunnen schrijven. En door al die energetische processen rondom mijn opleiding had ik veel rust nodig. Maar halverwege de maand pakte ik mijn work-outschema weer op. Ik voelde me weer fit, en kreeg de natuurlijke beweging om mijn ervaringen meer te delen. Dat deed ik al, maar een beetje rommelig, puur voor mezelf. Ik vind het fijn om me hier te uiten, ik heb dat nodig om te begrijpen wat ik begrijp (onbewuste ajna), en doe dat voornamelijk voor mezelf, uit eigenbelang poort 60.3, en omdat ik mezelf in de spotlights wil zetten poort 56.3. Maar ik heb ook een kant in me die wél gericht is op het helpen van mensen, die hen wil ondersteunen en bekrachtigen. Daar is Jong Bewust voor. Juist doordat ik mijn persoonlijke ruimte heb op deze blog, kan ik ook ruimte aan anderen geven. (Mocht je je afvragen wat al dat rare jargon en die nummers in deze alinea betekenen: dat zijn verwijzingen naar mijn Human Design-chart, zie rechts.)

Ik ben een Generator, dus dit ging op de responderende manier. Hoewel mijn gidsen het al hadden aangegeven (voornamelijk door elke keer dat ik overwoog om minder te delen, te zeggen 'je doet het nog niet genoeg!') moest ik eerst een fysieke 'uitnodiging' krijgen, die erin uitmondde dat ik dit plan daadwerkelijk kon gaan uitvoeren. Ik begon mijn ervaringen als hooggevoelige jongere te beschrijven op de website van Jong Bewust. Niet op de ongefilterde stream of conciousness-manier van deze blog, maar met meer organisatorisch beleid, en wat meer empathie voor de lezer. Zoek daar dus vooral je toevlucht als mijn excessieve, met Human Design doorspekte navelstaarderij van deze blog je wat teveel is. (Dat heb ik in dit bericht eigenlijk nog vrij bescheiden gehouden.)


Ik ontdekte in april de wondere wereld van de no bake: vegan en glutenvrije snacks die je gewoon in een kom mengt van bijvoorbeeld amandelmeel, siroop en notenpasta of gedroogd fruit. 

Maar terug naar die morbide emoties

Eind april begon mijn nieuwe trimester van de Lightworkeropleiding, en dat gaat over leven en dood. Als je mijn emoties omtrent mijn bijziendheid al een beetje morbide vond, maak je borst maar nat, want ik ga waarschijnlijk nog dieper in de materie. Ik moet een boek over de dood lezen en mijn intuïtie zadelde me op met het luchtige tussendoortje 'Het Tibetaanse boek van leven en sterven'. Lekker de dogma's van het boeddhisme over de Verlichting in mijn allergie laten komen. En die bullshit over karma en dat je een goed persoon moet zijn, want anders, oh wee, dan word je een dikke vette kakkerlak. Ik heb geen karma, ik heb een right angle profile - dankjewel alsjeblieft Human Design - en dat hebben de meeste mensen trouwens, en dan heb je geen karma, maar een persoonlijke levensweg die losstaat van wat er in het verleden is gebeurd. Ik lees ook mijn studieboeken van mijn Human Design-opleiding, wat voor een aangenaam contrast zorgt met de logge antieke New Age-opvattingen. Wél staat er in dat Tibetaanse boek allerlei interessants over de bardo, waar Human Design ook nog wel wat over te zeggen heeft: de juiste manier om te sterven. Die weet ik nu nog niet. Maar niet-weten is een uitnodiging tot overgave, en daar gaat dit komende trimester ook over. Lijkt me heerlijk. Ik bungel al voor een groot deel in die overgave, alleen mijn voeten nog... voelen dat het oké is waar ik sta, ook al kwetst het andere mensen - ook daaraan mag ik me overgeven. Dat is mijn leerdoel voor het komende trimester.

Inspiratie
(dit houd ik voornamelijk voor mezelf bij, om aan het eind van het jaar terug te kunnen zien)

KickthePJ
Ik luisterde veel naar het 2016-album van Radiohead (verslaafd aan 'burn the witch', lekker ketters, hm, voer voor mijn 5e lijn).

Ik keek veel Youtubevideo's van KickthePJ, een nogal ondergewaardeerd (onder elke video staat pertinent why-doesn't-this-guy-have-more-subscribers?!?!) creatief meestertalent-in-het-moment (7-31, 10-20, 48-16), die ook poort 56.3 heeft (in z'n p/nodes, de poort van vervreemding) en daardoor heel entertainend is met zijn vervreemdende verhalen - zo vervreemdend dat ik steeds periodes heb waarin ik hem cool vind en dan weer even afstand neem. Dat leverde mij realisaties op als: "aha, dat hebben mensen dus ook bij mij" en "hoe inspirerend, ook al vervreemdt hij mensen van zich en is hij niet heel bekend, hij blijft toch gewoon doorgaan met kwalitatief hoogstaand werk produceren" en "kijk hem schaamteloos in de spotlights willen staan, misschien mag ik ook gewoon mijn ijdelheid laten zien" etcetera.

Daarnaast bingete ik Blaire White, een transvrouw op Youtube die nogal controversieel is in de online LGBT-community, maar verfrissende, extreme, conservatieve meningen heeft over zaken als feminisme en Social Justice Warriors. Hoewel ik het zeker niet met alles eens ben is het heel bevredigend om te luisteren naar haar erudiete rants over de special snowflake-cultuur, puur als ontnuchterend tegenwicht voor mijn oh-zo-voorzichtige benadering van deze thema's in mijn boek, die voornamelijk gebaseerd is op de extreem linkse rants van SWJ's op tumblr. Je moet zo een beetje in het genuanceerde midden blijven, tenslotte, om werkelijk authentiek te kunnen schrijven en de relativiteit in te zien van 'de imaginaire lezer' die elk woord dat ik schrijf beoordeelt als iets waarmee ik ongetwijfeld wel iemand op deze aarde beledig. Met haar p/zon (47) en een 18.3 ziet ze tenslotte in dat het allemaal al naar de knoppen is en accepteert ze dat onderdrukking onvermijdelijk is, en verzet futiel is (als die in lijn 6 staat tenminste). Dus, bedankt Blaire White, dat je me al hebt geholpen met mijn leerdoel voor het komende trimester. Ik ben benieuwd door welke inspirerende persoonlijkheid, kunstenaar of artiest ik komende maand geobsedeerd zal zijn, want ik ben niet gewoon fan van iets, nee, ik ben erdoor geobsedeerd, osmose-stijl (slurp), wat komt door mijn volkomen open hoofdcentrum, dat als een spons informatie opzuigt.

donderdag 27 april 2017

De spirituele helicopterpolitie

Je bent ze vast wel eens tegengekomen. Het spirituele wereldje wemelt ervan. Onder het mom van 'hulp' kunnen ze zich boven je plaatsen, net als jij je kwetsbaar opstelt en je worstelingen deelt. Hun ego vermomt zich dan als wijs advies en spirituele lering. Maar het voelt niet helemaal lekker, alsof ze je aan het 'policen' zijn. Voor je het weet ben je jezelf aan het verantwoorden. De spirituele helicopterpolitie probeert je er ondertussen van te overtuigen om je gewoon maar aan hen over te geven, dat ze je niks zullen doen, en de helicopter zet zich aan de grond als je op je knieën in het stof zit, weer helemaal teneergeslagen door je worstelingen. Hoe kan dit gebeuren?


Laat ik een voorbeeld geven.
(NB: ik heb de dynamiek zo algemeen mogelijk gepakt, elke overeenkomst met de realiteit berust op toeval ;) )

Persoon A deelt iets over haar moeite met het omschrijven van haar gevoel. Ze stelt zich kwetsbaar op en vertelt over een situatie waarin dit haar niet lukte.
Persoon B vliegt in en gaat erboven zweven. Hij geeft haar advies over het uiten van je gevoel, vaak in een constructie als 'vroeger had ik daar ook wel moeite mee, maar ik heb inmiddels geleerd dat...' Hij plaatst zich daarbij in de rol van iemand die al verder is dan persoon A.
Persoon A wordt ongemerkt defensief: ze begint voorvallen te delen waarin ze wél haar gevoel kon uiten, en maakt daarmee indirect duidelijk dat ze soms ook wél kan toepassen wat persoon B haar adviseert.
Persoon B krabbelt terug en bevestigt hoe goed ze bezig is.
Persoon A krabbelt ook terug en geeft toe dat ze er wél moeite mee heeft.
Persoon B stelt haar gerust met een cliché als: zo hebben we allemaal wel ons ding.
Persoon A glimlacht dunnetjes maar vraagt zich vanbinnen af waarom ze zich ineens zo rot voelt.

Het lijkt een normale conversatie, maar tegen die tijd zit persoon A in een ondergeschikte positie, als een slachtoffer. Persoon B komt uit de verf als de wijze leermeester, die met compassie naar zijn worstelende medemens kijkt, en bevestigd heeft gekregen dat zijn oordeel over haar klopte. Hij voelt zich nu heel goed over zichzelf. Hij klopt zich nog eens extra op de borst door de spirituele boodschap te geven dat iedereen goed is zoals die is, waar die ook staat op haar pad. Maar persoon A voelt zich wederom een mislukking. Als het een beetje tegenzit, is er een afhankelijkheidsdynamiek geboren waarmee ze elkaar de volgende keer steeds weer tegemoet treden en waarin persoon B persoon A ongevraagd gaat coachen. (Jeej voor niet uitgenodigde projectorkanalen!) (Projectorkanalen vormen het grootste percentage kanalen van Human Design: dikke kans dus dat iemand er wel één heeft, ook al is die niet eens een Projector.) (Projectorkanalen moeten, net als Projectors, uitgenodigd worden voor ze hun inhoud succesvol kunnen delen.) (Anders is het gewoon bemoeizuchtig en irritant en ongewenst en niet goed getimed en ontstaat dynamieken met helicopterpolities.) 

Ik heb niet voor niets deze genderverdeling genomen: de man die zich boven de vrouw plaatst. Dat is namelijk hoe ik hem zelf het vaakst heb ervaren, en of dat door aangeleerde genderrollen komt of biologisch geworteld is, dat is een discussie voor feministen waar ik niet zo in geïnteresseerd ben, want de uitwerking is hetzelfde. Natuurlijk kan het zich ook omdraaien, of tussen twee mannen of twee vrouwen voorkomen (of wat voor gendervorm dan ook). Het punt is: persoon B voelt zich in wezen onzeker over precies datgene waar persoon A zich onzeker over voelt. En ook al heeft persoon B inmiddels stappen gezet, dat betekent niet dat persoon A ervoor open staat om deze levenslessen van iemand anders te ontvangen. Het is eigenlijk behoorlijk arrogant van persoon B om dat te denken. Ieder z'n eigen pad, immers. Zie je 'm? Dat is precies het soort gezegde waar persoon B zich achter verschuilt, terwijl hij in zijn energie eigenlijk de boel zit te veroordelen. Voor persoon A voelt het daardoor niet helemaal zuiver, maar ze kan de vinger er niet op leggen waarom precies, want persoon B zegt toch dat het niet erg is? Ze vinden hetzelfde thema moeilijk, en in wezen maakt het dan niet uit hoe ver je ermee bent, als je het maar omarmt. Dat is de beste boodschap die je de ander kunt geven. Het is nederig. En ineens verdwijnt dan ook de behoefte om de ander te gaan zitten 'helpen' door advies te geven vanuit een helicopterperspectief.

Deze dynamiek doet zich natuurlijk ook voor buiten het spirituele wereldje. Maar de helicopterdynamiek vliegt vooral graag in wanneer het ego zich kan vermommen als 'spiritualiteit'. Het is een speciale manier van spiritual bypassing, waarbij het ego via de achterdeur binnenkomt om z'n hachje te redden.

Ik ken die spirituele helicopter van binnenuit. Ik weet daardoor dat erin stappen altijd voortkomt uit een veroordeling in mezelf. Als ik de worsteling van een ander veroordeel, en een advies geef om te veranderen, veroordeel ik dit thema eigenlijk in mezelf en ga ik dus 'uit mezelf' (en erboven zweven). Als ik boven iemand ga zweven, doe ik het tegenovergestelde van acceptatie. Dat is het tegenovergestelde van heling. Heling is gebaseerd op acceptatie van wat is. Ook al zeggen mijn woorden dan het één, mijn werkelijke energie zegt het ander. Dat is de definitie van hypocrisie. Dat is waarom ik dit fenomeen helicopterpolitie noem: omdat ik dan ga controleren en oordelen, aangezien politie alleen op die manier z'n werk kan doen.

Ik doe er zelf alles aan om te voorkomen dat ik in die rol stap - ik heb er namelijk een hekel aan als het bij mij gebeurt. Het is mijn kernwaarde als Healer & Reader: om de ander altijd een 'hallo' te geven naar wat die op dat moment ervaart. En dus is het ook de kernwaarde in mijn leven. Mocht het toch eens voorkomen dat ik in de helicopter zit, weet dan dat dit in een situatie gebeurde waarin ik serieus en diepgaand ben getriggerd in een onzekerheid, want dat gaat niet zomaar, en het gebeurt meestal op de plekken waar ik het meest kwetsbaar ben: mijn persoonlijke relaties. Niet in de sessies die ik geef, want daarin heb ik mijn energie in zo'n mate verhoogd, en ben ik zo bewust, dat ik een vangnet word voor alle thema's die komen bovendrijven. Dat is het hele punt van een heling, om geraakt te worden door een thema wat ik via mijn eigen systeem kan transformeren voor de ander. Dat is hoe ik met liefde een niet-geliefd deel van iemand anders kan uitnodigen te helen.

Omdat ik van binnenuit weet hoe het werkt, kan ik er met meer begrip naar kijken. Als iemand zich in een helicopter boven mij stelt, is mijn beste 'verweer' om gewoon mijn kwetsbaarheid te blijven delen. Voor mezelf, en voor de ander. Tot die persoon naar beneden komt doordat die heeft gevoeld dat het oké is om naar beneden te komen, omdat ik me kwetsbaar blijf opstellen. Die persoon komt niet altijd naar beneden. En dan blijf ik met een nare nasmaak achter, want mijn ego voelt zich dan overweldigd door dat van de ander, die zich door mij neer te drukken even 'goed' heeft kunnen voelen. Maar ja. Dat hoort erbij. En dan is het een kwestie van assertiviteit en grenzen stellen om duidelijk te maken dat mijn kwetsbaarheid omhuld is door mijn eigen kracht, en niet de kracht van iemand anders nodig heeft om voort te blijven bestaan. Dit om afhankelijkheidsdynamieken te voorkomen en duidelijk te maken dat de ander mij niet hoeft te 'helpen'. Maar het is dan oppassen, want voor ik het weet ben ik in een conflict verzeild en toch weer delen van mezelf aan het wegdrukken.

Ik ken dus het perspectief van zowel persoon A als persoon B. Nogmaals: het stikt in het spirituele wereldje van de helicopters. Dat is precies de reden dat er zoveel allergie en oordeel is naar spiritualiteit: ze bedoelen daarmee van die spiritueel zwevende mensen die zeggen dat 'alles goed is zoals het is' terwijl ze ondertussen de boodschap geven dat 'datgene waar je mee worstelt' nog wat werk nodig heeft. Kneitersirritant!

Ik heb dit thema trouwens rijkelijk in mijn design zitten. Nu komt het Human Design-gedeelte, dus als je hersenen zich liever bezig houden met iets anders, is dit het moment om af te haken.

Het Human Design-gedeelte

Ik heb de poorten 26.6, 7.4 en 3.5. Ik ken dus de autoritaire, de aftredende én de slachtofferrol. Daarom kan ik deze blog ook uit meerdere perspectieven schrijven.

Ik prefereer de aftredende rol waarbij ik de ander de ruimte geef. Dat is poort 7.4: de aftredende leider die de beoordeling van de ander accepteert, die de gratie en wijsheid heeft om voor het grotere goed te kiezen. Maar die andere poorten blijven nou eenmaal in mijn design zitten, dus ik blijf hierin een student. Ze staan ook in de experimenterende 3e en (in mindere mate) 6e lijn.

De sleutelwoorden van poort 26.6 zijn: de autoriteitsfiguur met invloed vanuit een sterk ego. Het is een poort in het hart/ego-centrum, en deze autoriteit wordt ook echt gerechtvaardigd en geaccepteerd doordat je (ik dus) gelijk hebt en je (mijn) acties kloppen. Jeej, klinkt dat niet als een fijn ego? Het kan dus ook betekenen dat die autoritaire houding gebakken lucht is. Het hypocriete rolmodel, zeg maar - de schaduwkant van lijn 6. Het ego-centrum is niet gedefinieerd bij mij, dus op het moment dat ik me autoritair ga gedragen, kan dat een teken zijn dat ik niet meer bij mezelf ben. De open centra zitten namelijk vol met niet-zelf-gedrag. En in dit geval komt dat dus écht voort uit onzekerheid. Maar het kan ook zo zijn dat ik wél correct ben in het op me nemen van een autoriteitspositie en dat ik niet in de helicopter ben gaan zitten, maar nog steeds met beide benen op de grond sta. Dat is een subtiel verschil vanbinnen, omdat het een open centrum is, maar heel duidelijk te merken aan de reacties en weerstand uit mijn omgeving, alsof ik ineens een dissonant maak. Als iemand afwerend reageert op mijn opmerkingen, weet ik genoeg: dan ben ik weer opgestegen.

Dan is het tijd om weer met beide benen op de grond te gaan staan en mijn eigen onzekerheid te erkennen, zodat die van de ander ook weer ruimte krijgt. Dit soort innerlijke processen doe ik voortdurend wanneer ik bijvoorbeeld een ontmoetingsdag voor Jong Bewust leid. Ook al heb ik de feedback gekregen dat ik respectvol en genuanceerd overkom (jeej!), ik blijf hier heel alert op. Die houding is namelijk waardoor het succes van een ontmoetingsdag staat of valt.

Poort 3.5, waar ik het vaker over heb gehad, houdt in dat ik algauw iemand anders mijn werkelijkheid laat ordenen en als slachtoffer word gezien. Maar deze zit in een gedefinieerd centrum, dus het is tegelijkertijd mijn kracht. Hoe vaak ik al niet ben uitgedaagd om kwetsbaar te blijven, ook al komen de helicopters van alle kanten invliegen en word ik betutteld tot ik stof hap, de enige uitweg is gewoon mijn verwarring te omhelzen en goed gegrond in mezelf te blijven, wat voor indruk dat ook mag wekken. En precies datgene gaat voor een transformatie zorgen. Poort 3 is immers een waanzinnig transformerende (of eigenlijk: muterende, maar ik gebruik die twee altijd door elkaar omdat ik ook het half-bewust transformatiekanaal heb) poort, die heel wat kan veranderen. Komt hier de propaganda van mijn design: de verandering (of transformatie/mutatie) kan pas plaatsvinden als ik de situatie of ervaring zoals die is (bij mezelf of de ander) heb geaccepteerd. Dat is mijn persoonlijkheidszon: poort 60. Dat is het licht dat ik hier op aarde komt brengen. Acceptatie. Hallo en welkom naar alles wat is. Want het mág er echt allemaal zijn. Ook de spirituele helicopterpolitie, die mag er ook zijn.

Het transcenderende perspectief

En dan komt nu het transcenderende perspectief. In eerste instantie ben ik door de spirituele helicopterpolitie geïrriteerd, zodat ik er een scherpe blog over schrijf. Dat komt doordat ik me zelf ook als de spirituele helicopterpolitie kan gedragen en dit liever niet van mezelf wil zien. Als ik dat eenmaal geaccepteerd heb - via Human Design, mijn favoriete mentale vangnet - kan ik er met meer mildheid naar kijken. De sarcastische humor slaat om in toegeeflijke humor. En die transformeert uiteindelijk tot de realisatie dat ook dit zijn rol heeft in het geheel: het inzien van het patroon, de wortel vergeven, het in mezelf erkennen en er met mildheid naar kijken. Kort gezegd: acceptatie. Sarcasme is een korte weg naar acceptatie die ik graag gebruik, en ik vind sarcasme echt een lijn 3-ding, maar misschien is dat mijn ervaring. Uiteindelijk kom ik in een verzachting en kan ik mezelf vergeven. In plaats van dat ik mezelf nóg een wond toebreng door iets buiten mezelf als 'verkeerd' te beoordelen, zie ik dat het ook deel van mij is, en kan ik het omarmen. Een tool die mij daarbij helpt, is het visualiseren van mijn innerlijke kind, dat weet hoe ik lief tegen mezelf kan zijn.

Mocht de spirituele helicopterpolitie dus weer komen overvliegen, dan kan ik er nu met meer compassie naar kijken, omdat ik weet dat het voortkomt uit onzekerheid, hoezeer het tegendeel ook het geval lijkt. En dan kan ik die helicopter wellicht zelfs laten landen door per direct mijn eigen onzekerheid te erkennen. Dat hoeft niet verbaal, het kan gewoon energetisch. En dát is werkelijk spiritueel bezig zijn.